Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

--------------
பகுதி 110
--------------

"பவி, மேல வந்து ஒரு காபி குடிக்கிறியா?"

இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டதும், எனக்கு என்ன சொல்றதுன்னு தெரியல.

என் நெஞ்சு படபடன்னு அடிச்சுக்கிச்சு.

நான் என்ன சொல்றதுன்னு திங்க் பண்ணுன அந்த ஒரு நொடி.

ராஜ் சடன் ஆஹ் காபி சாப்பிட வா என் வீட்டுக்கு அதுவும் அவரோட வைஃப் இல்லாத நேரத்துல கூப்பிடுவாருனு நான் கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்கல.

என் மனசு பல விஷயங்களை வேகமா, எதார்த்தமா யோசிச்சுது.

"இன்னொருத்தர் வீட்டுக்கு நான் எப்படி கார்த்திக் இல்லாம போறது?"

"அதுவும் ரேணுகா அக்கா இப்போ வீட்ல இல்ல."

"அவர் வைஃப் இல்லாதப்போ, தனியா ஒரு ஆம்பளை வீட்டுக்குள்ள நான் போறது தப்புதானே?"

"எந்த நினைப்புல இப்போ என்னைக் கூப்பிடுறாரு இவரு?"

"ஒருவேளை அவர் ஜஸ்ட் ஃபிரெண்ட்லி ஆஹ் தான கூப்பிடுறாரு போல?"

"பெரிய பணக்காரங்க லாம், நார்மல் ஃபிரெண்ட்லி ஆஹ் இருப்பாங்க, ஆண், பெண் னு பாத்துலாம் பழக மாட்டாங்கனு கேள்வி பற்றுக்கான்."

"ஒருவேள அப்படி தான் நார்மல் ஆஹ் கூப்பிடுறாரு."

"அவங்களுக்கு நார்மல் ஆஹ் இருக்குறது, நமக்கு எவ்ளோ டிஃபரெண்ட் ஆஹ் இருக்கு னு யோசிச்சேன்."

என் கலாச்சாரம், நான் வளர்ந்த விதம் எல்லாமே என்னைத் தடுத்து நிறுத்துச்சு.

என் மைண்ட் நெறயா திங்க் பண்ணுச்சு.

என்ன சொன்னா கரெக்ட் ஆஹ் இருக்கும், அவர் கூட போக வேண்டியதில்ல.

ஆனா அதே சமயம் அவர ஹர்ட் பண்ணுற மாதிரி எதுவும் சொல்லக்கூடாதுனு தோணுச்சு.

என் முகத்துல இருந்த அந்தத் தயக்கம் கொஞ்சம் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

நான் அந்தத் துப்பட்டாவை மார்புக்குக் குறுக்கே இறுக்கமாப் பிடிச்சேன்.

"இல்ல அண்ணா... பரவால," நான் மெதுவா, கொஞ்சம் திக்கித் திக்கிச் சொன்னேன்.

என் குரல் லேசா நடுங்குறதை என்னாலயே உணர முடிஞ்சுது.

"இன்னொரு நாள் குடிக்கலாம் அண்ணா,"னு நான் மறுபடியும் சொன்னேன்.

அந்த 'அண்ணா'ங்கிற வார்த்தையை நான் வேணுமின்னே கொஞ்சம் அழுத்திச் சொன்னேன்.

அது எனக்கு ஒரு பாதுகாப்பான எல்லையை உருவாக்குற மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

ஒருவேளை அவர் மனசுல வேற ஏதாவது எண்ணம் இருந்தா, இந்த 'அண்ணா'ங்கிற வார்த்தை அவரைத் தடுத்து நிறுத்திடும்னு தோணுச்சு.

நான் அப்படிச் சொன்னதும், ராஜ் என் முகத்தையே பார்த்தார்.

அவர் பார்வை ஷார்ப்பா, என் கண்ணுக்குள்ள ஊடுருவிப் பாக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவர் முகத்துல எந்த ஒரு ஏமாற்றமோ, கோபமோ கொஞ்சம் கூட இல்ல.

மாறாக, ஒரு அழகான, முதிர்ச்சியான சிரிப்பு அவர் உதட்டுல வந்துச்சு.

அவர் ஸ்மூத்தா, ஒரு சாதாரணமான டோன்ல பேச ஆரம்பிச்சார்.

"கம் ஆன் பவித்ரா..."

"நான் சூப்பரா ஃபில்டர் காபி போடுவேன்."

"என் கையால காபி குடிச்சவங்க எல்லாம் என்னை ஒரு காபி ஷாப் வைக்கச் சொல்றாங்க."

"நீங்க நிஜமாவே ஒரு நல்ல காபியை மிஸ் பண்றீங்க."

அவர் சொன்ன விதம் இயல்பா, ஒரு நகைச்சுவையோட இருந்துச்சு.

அந்தக் குரல்ல இருந்த ஒரு எதார்த்தம், என்னை ஏதோ ஒரு காந்தம் மாதிரி இழுத்துச்சு.

அவர் குரல்ல இருந்த அந்த இயல்புத்தன்மை, என் மனசுக்குள்ள இருந்த அந்த தயக்கத்த அப்படியே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக் கரைச்சுடுச்சு.

எனக்குத் தன்னால ஒரு சின்னச் சிரிப்பு வந்துச்சு.

என் உதடுகள் விரிஞ்சு சிரிக்கும்போது, என் பதற்றம் கொஞ்சம் குறைஞ்சது.

"அப்டியா சொல்றீங்க?" நான் லேசாச் சிரிச்சுக்கிட்டே கேட்டேன்.

"ஆமா பவித்ரா, சீரியஸாச் சொல்றேன்."

"ஜஸ்ட் ஃபைவ் மினிட்ஸ்."

"ஒரு நல்ல காபியைக் குடிச்சுட்டு நீங்க உடனே போகலாம்."

அவர் கேஷுவலா, எந்த ஒரு உள்நோக்கமும் இல்லாமக் கூப்பிட்டது எனக்குப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

"இவர் நல்ல மனுஷன், நாம்தான் தேவையில்லாம அதிகமா யோசிக்கிறோம்"னு என் மனசு தன்னைத்தானே சமாதானம் பண்ணிக்குச்சு.

"ஜஸ்ட் காபி தான, இதுல ஒரு தப்பும் இல்லனு என் உள்ளுணர்வு சொல்லுச்சு."

"சரி அண்ணா... வர்றேன்," நான் மெதுவாத் தலையாட்டிச் சம்மதிச்சேன்.

அவர் முகத்துல ஒரு சின்ன சந்தோஷம் தெரிஞ்சுது.

நாங்க ரெண்டு பேரும் லாபியில இருந்து லிஃப்ட்க்குள்ள நுழைஞ்சோம்.

லிஃப்ட் கதவு சத்தமில்லாம மூடிச்சு.

பத்தாவது மாடிக்கான பட்டனை ராஜ் தன் விரலால் பிரஸ் பண்ணார்.

அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள அமைதியா இருந்துச்சு.

ஒரு மெல்லிய ஏசி காத்து மட்டும் என் மேல பட்டுச்சு.

அந்தக் காத்து பட்டதும், என் சுடிதாருக்குள்ள இருந்த என் மார்புக் காம்புகள் லேசா விறைக்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் பிரா போட்டுருந்தாலும், அந்தக் காம்புகளோட விறைப்பு என் உடம்புக்குள்ள ஒரு லேசான கூச்சத்தை உண்டாக்குச்சு.

ஆனா அது ஒரு சங்கடமான அமைதியா எனக்குத் தோணல.

ராஜ் மரியாதையா, அந்த லிஃப்ட்டோட ஒரு மூலைல போய் நின்னுக்கிட்டார்.

எனக்கு அவ்ளோ பெரிய ஸ்பேஸ் கொடுத்தார்.

அவர் என் பக்கத்துல நெருங்கி நிக்க கொஞ்சம் கூட ட்ரை பண்ணல.

அவர் பார்வை நேரா, கதவைப் பார்த்து இருந்துச்சு.

அது எனக்கு அவ்ளோ ஒரு பாதுகாப்பான ஃபீலைக் கொடுத்துச்சு.

லிஃப்ட் மெதுவா மேல போயிட்டு இருந்துச்சு.

அந்த அமைதியைக் கலைக்க ராஜ் கேஷுவலாப் பேச ஆரம்பிச்சார்.

"உங்களுக்குத் தெரியுமா பவித்ரா..."

"இந்த அபார்ட்மெண்ட் லிஃப்ட் ஸ்லோ."

"நான் பத்தாவது மாடிக்குப் போறதுக்குள்ள, எனக்கு தூக்கம் வந்துடும் போல."

அவர் சீரியஸா முகத்தை வெச்சுக்கிட்டு இந்த ஜோக் அடிச்சார்.

நான் அவர் சிம்பிள் ஆஹ் லிஃப்ட் ஆஹ் பத்தி சொன்னத கேட்ட உடனே, நான் வாய்விட்டுச் சத்தமாச் சிரிச்சிட்டேன்.

"ஆமா அண்ணா, எனக்கும் சில சமயம் அப்டிதான் தோணும்," நான் மனசு விட்டுச் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.

அவர் சிரிச்சதப் பாத்ததும் எனக்குள்ள ஒரு சின்னத் தைரியம் வந்துச்சு.

என் மனசுல இருந்த ஒரு விஷயத்தை அவர்கிட்ட சொல்லணும்னு தோணுச்சு.

நான் லேசா என் தொண்டையைச் செருமிக்கிட்டேன்.

"அண்ணா... நான் ஒன்னு சொல்லலாமா?" நான் மெதுவா, தயங்கித் தயங்கிக் கேட்டேன்.

ராஜ் உடனே என் பக்கம் திரும்பி, அக்கறையாப் பார்த்தார்.

"சொல்லுங்க பவித்ரா... என்ன விஷயம்?"

நான் அவரை நிமிர்ந்து பார்த்து, என் கண்களை நேரா வெச்சுக்கிட்டுச் சொன்னேன்.

"நான் உங்களை விட சின்னப் பொண்ணு அண்ணா."

"மரியாதையாக் கூப்பிட வேண்டாம் அண்ணா, நீங்க எவ்ளோ பெரியவங்க."

"நீங்க என்னை 'வா, போ'னு சாதாரணமாவே கூப்பிடுங்க."

நான் இதைச் சொல்லி முடிச்சதும், லிஃப்ட்க்குள்ள ஒரு ரெண்டு செகண்ட் முழு அமைதி.

ராஜ் என்னையே பார்த்தார்.

அவர் முகத்துல ஒரு சின்ன, மென்மையான, முதிர்ச்சியான சிரிப்பு வந்துச்சு.

"ஓகே... ஃபைன்."

"நான் உங்கள 'வா, போ'னே கூப்பிடுறேன் பவித்ரா."

"உண்மையச் சொல்லணும்னா, எனக்கும் அதுதான் இயல்பா இருக்கும்."

அவர் எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாம, ஈஸியா அதை ஏத்துக்கிட்டார்.

அவர் வாயில இருந்து அந்த 'வா', 'போ'ங்கிற வார்த்தைகள் வந்தப்போ...

என் நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு சின்னப் பட்டாம்பூச்சி பறந்த மாதிரி இருந்துச்சு.

எங்களுக்குள்ள இருந்த அந்த ஒரு சின்ன சுவர் உடைஞ்ச மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

அந்த உரிமை, அந்த ஒரு சின்ன நெருக்கம் என் பெண்மைக்கு பிடிச்சிருந்துச்சு.

"தேங்க்ஸ் அண்ணா," நான் அழகான ஒரு புன்னகையோட சொன்னேன்.

லிஃப்ட் பத்தாவது மாடியில வந்து சத்தமில்லாம நின்னுச்சு.

கதவு திறந்ததும் நாங்க ரெண்டு பேரும் வெளிய வந்தோம்.

அவர் பவ்யமா, தன் வீட்டின் கதவைத் திறந்தார்.

"உள்ள வா பவித்ரா," அவர் இயல்பா, ஒரு உரிமையோட என்ன உள்ளே கூப்பிட்டார்.

அந்த 'வா'ங்கிற ஒற்றை வார்த்தை என் உடம்புக்குள்ள ஒரு லேசான சிலிர்ப்பை உருவாக்குச்சு.

நான் மெதுவா, கொஞ்சம் தயக்கத்தோட ஒவ்வொரு அடியா எடுத்து வெச்சு உள்ளே நுழைஞ்சேன்.

நான் உள்ள நுழையும்போது, என் கால்கள் லேசாப் பின்னுச்சு.

அந்த வீடு அமைதியா இருந்துச்சு.

வீட்டுக்குள்ள ஒரு விலையுயர்ந்த ரூம் ஸ்ப்ரே வாசம் பிளஸண்டா அடிச்சுது.

"நீ சோபாவுல உக்காரு பவித்ரா..."

"நான் போய் காபி போட்டுட்டு வந்துடுறேன்,"னு சொல்லிட்டு ராஜ் நேரா கிச்சனை நோக்கிப் போனார்.

நான் அந்த ஹால்ல, சோபாவுல ஒரு ஓரமாப் போய் உக்காந்தேன்.

வீடு முழுக்க ஒரு அமைதி.

ராஜ் மட்டும் கிச்சன்ல பாத்திரங்களை எடுக்குற சத்தம் லேசாக் கேட்டுச்சு.

எனக்கு அங்க தனியா உக்காந்திருக்க ஒரு மாதிரி சங்கடமா இருந்துச்சு.

நான் ஒரு கெஸ்ட் மாதிரி, அதுவும் வைஃப் இல்லாத வீட்டுல தனியா ஒரு ஆம்பளை வீட்ல ஹால்ல உக்காந்திருக்கிறது எனக்குப் புதுசா இருந்துச்சு.

என் விரல்கள் என் சுடிதார் துப்பட்டாவை லேசாக் கசக்கிச்சு.

என் தொடைகளை நான் இறுக்கமாச் சேர்த்து வெச்சுக்கிட்டேன்.

ஏன்னா எனக்கு இப்போ லாம் கொஞ்சம் அதிகமாச் லீக் ஆகுற மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

என் உடம்புக்குள்ள ஏதோ ஒரு புதுவிதமான சூடு மெதுவாப் பரவிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் கண்கள் அந்த வீட்டோட இன்டீரியர் டிசைனைச் சும்மாப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"நாம ஏன் இங்க சும்மா உக்காந்திருக்கோம்?"

"கிச்சனுக்குப் போய் ஏதாவது ஹெல்ப் பண்ணலாம்ல,"னு என் மனசு எனக்குள்ள சொல்லுச்சு.

இந்தத் தனிமை என்னை ஒரு மாதிரி லோன்லி ஃபீலிங் ல தள்ளுச்சு.

நான் மெதுவா அந்தச் சோபாவுல இருந்து எழுந்தேன்.

என் கொலுசு சத்தம் கேக்காத மாதிரி, மெதுவா நடந்து கிச்சன் வாசல்ல போய் நின்னேன்.

நான் நடக்கும்போது, என் ட்ரெஸ் ஆஹ் லைட் ஆஹ் சரி பண்ணிட்டே நடந்தேன்.

ராஜ் ஒரு பாத்திரத்துல பாலைக் காய்ச்சிக்கிட்டு இருந்தார்.

இன்னொரு பக்கம் ஃபில்டர்ல இருந்து டிகாஷன் சொட்டுச் சொட்டா இறங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவர் அவ்ளோ ஃபோகஸ் ஆஹ் காபி வெச்சுட்டு இருந்தார்.

அவர் முதுகுப் பக்கம் அவ்ளோ அகலமா, ஸ்ட்ராங்கா இருந்துச்சு.

பெரிய மனுஷன், கிச்சன்ல இயல்பா வேலை செய்றது பாக்கவே எனக்கு ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

"நான் ஏதாவது ஹெல்ப் பண்ணவா அண்ணா?" நான் மெதுவாப் பின்னாடி இருந்து கேட்டேன்.

என் குரல் கேட்டு ராஜ் லேசாத் திரும்பி என்னைப் பார்த்தார்.

"ஹே பவித்ரா, நீ ஏன் இங்க வந்த?"

"அங்கேயே உக்காந்திருக்க வேண்டியது தான."

அவர் அக்கறையா கேட்டார்.

"இல்ல அண்ணா, அங்க தனியா உக்காந்திருக்க போர் அடிச்சுது."

"அதான் இங்க வந்தேன்," நான் ஒரு சின்னச் சிரிப்போட சொன்னேன்.

நான் அப்படியே நடந்து, கிச்சன் கவுண்டர் பக்கத்துல போய் நின்னேன்.

"பரவால, நீ இங்க நிக்கிறது எனக்கு சந்தோஷம்தான்," ராஜ் ஒரு அழகான புன்னகையோட சொன்னார்.

"ஆனா நீ எதுவும் ஹெல்ப் பண்ண வேண்டாம் பவித்ரா, நானே எல்லாம் பண்றேன்."

நான் அவரைப் பார்த்துப் புரிஞ்சுகிட்ட மாதிரி லேசாச் சிரிச்சேன்.

அவர் பக்கத்துல போய் நின்னப்போ, அவரோட ஃபோகஸ் முழுசா காபி மேக்கிங் ல இருக்குற மாதிரி தான் இருந்துச்சு.

"உங்களுக்குச் சமையல் எல்லாம் நல்லாத் தெரியுமா அண்ணா?" நான் கேஷுவலாப் பேச்சை ஆரம்பிச்சேன்.

"ஓ... நல்லாத் தெரியும் பவித்ரா."

"உண்மையச் சொல்லணும்னா எனக்குக் குக்கிங் பிடிக்கும்."

"சண்டே ஆனா வீட்ல எப்பவும் நான் தான் சமைப்பேன்."

"ரேணுகாவுக்கு நான் வைக்கிற சிக்கன் குழம்புனா அவ்ளோ இஷ்டம்."

அவர் தன் வைஃப் பத்தி அவ்ளோ அன்பா, பெருமையாச் சொன்னார்.

ஒரு ஆம்பளை தன் பொண்டாட்டியை அவ்ளோ மதிச்சுப் பேசுறதைக் கேட்கும்போது, எனக்குள்ள ஒரு ஏக்கம் வந்துச்சு.

"அப்டியா... கார்த்திக் எல்லாம் கிச்சன் பக்கமே வர மாட்டார் அண்ணா."

"அவருக்குத் குடிக்கத் தண்ணி கூட நான் தான் எப்பவும் எடுத்துத் தரணும்." நான் கொஞ்சம் என் மனசுக்குள்ள இருந்த ஏக்கத்தோட சொன்னேன்.

கார்த்திக் என்னைப் பத்தி ஒரு நாளும் இப்படிப் பெருமையாப் பேசுனதே இல்லைங்கிற வலி என் குரல்ல லேசாத் தெரிஞ்சுது.

"கார்த்திக் லக்கி பவித்ரா."

"உன்னை மாதிரி அவ்ளோ அழகான, ஹோம்லியான ஒரு வைஃப் கிடைச்சா..."

"எந்த ஆம்பளை யா இருந்தாலும் நீ எங்க இருக்கிறாயோ அங்க தான் இருந்து தவம் கெடப்பாங்க."

ராஜ் இயல்பா, என் கண்ணைப் பார்த்து ஒரு ஸ்மைல் பண்ணார்.

அவர் சொன்னதைக் கேட்டதும் நான் லேசாத் தலை குனிஞ்சேன்.

"நீங்க அப்டி சொல்றீங்க. ஆனா அவர் கிச்சன் பக்கம் வந்ததே இல்ல அண்ணா."

என் குரல்ல இருந்த அந்த சின்ன வருத்தம் அவருக்குப் புரிஞ்சுது.

ராஜ் காபி போடுறத ஒரு நிமிஷம் நிறுத்திட்டு, என்னைப் பார்த்தார்.

"கார்த்திக் நிஜமாவே கொடுத்து வெச்சவன் தான் பவித்ரா."

"ஆனா சில பேருக்கு தங்களுக்கு கிடைச்ச பொக்கிஷத்தோட அருமை தெரியாது."

"பொக்கிஷம்... என்னைய ஒரு பொக்கிஷம்னு சொல்றாரு,"னு என் மனசுக்குள்ள ஒரு சந்தோஷம் வந்துச்சு.

நான் அவரைப் பார்த்து லேசாச் சிரிச்சேன்.

"எப்பவும் லேப்டாப்பும் கையுமா தான் இருப்பாரு அண்ணா."

"வீட்ல நான் ஒருத்தி இருக்கேன்கிற நெனப்பே அவருக்கு இருக்காது."

என் மனசுக்குள்ள இருந்த பாரத்தை நான் கொஞ்சம் கொஞ்சமா எறக்கி வெச்சேன்.

ராஜ் சாஃப்டாச் சிரிச்சார்.

"அது அவனோட துரதிர்ஷ்டம்."

"உன் இடத்துல வேற எந்தப் பொண்ணு இருந்தாலும் எப்பவோ சண்டை போட்டுட்டு போயிருப்பாங்க."

"நீ அமைதியா பொறுத்துக்கிற. உனக்கு ஒரு பெரிய பொறுமை இருக்கு."

இந்த வார்த்தைகள் எனக்கு அவ்ளோ ஆறுதலா இருந்துச்சு.

யாருமே என்னைப் புரிஞ்சுக்காதப்போ, அவர் என்னைப் புரிஞ்சுகிட்ட மாதிரி ஒரு உணர்வு.

"இந்த ஃபில்டர் காபி வாசம் நல்லாருக்கு அண்ணா." நான் பேச்சை மாத்தினேன்.

"ஆமா பவித்ரா, இது ஸ்பெஷலா நான் கூர்க்ல இருந்து வாங்குன காபி தூள்."

"இதுல ஒரு சின்னச் சீக்ரெட் இருக்கு, உனக்குத் தெரியுமா?"

"என்ன சீக்ரெட் அண்ணா?" நான் ஆர்வமாகக் கேட்டேன்.

"டிகாஷன் போடும்போது, கொஞ்சூண்டு சர்க்கரையை மேல லேசாத் தூவி விட்டா..."

"அந்தக் காபியோட ஃபிளேவர் இன்னும் சூப்பரா இறங்கும்."

"ஓ... இது எனக்குத் தெரியவே தெரியாதே." நான் ஆச்சரியப்பட்டேன்.

"இனிமே வீட்ல நீ ட்ரை பண்ணிப் பாரு."

அவர் அந்தச் சூடான பாலை எடுத்து, ரெண்டு ஸ்டெயின்லெஸ் ஸ்டீல் டம்ளர்ல மெதுவா ஊத்தினார்.

அப்புறம் அந்த டிகாஷனை அவ்ளோ கரெக்டா, அளவா ரெண்டு டம்ளர்லயும் கலந்தார்.

அந்தக் காபியோட கலர் அழகா, ஒரு மாதிரிப் பொன்னிறமா மாறுச்சு.

கிச்சன் முழுக்க அந்தப் ஃபில்டர் காபியோட வாசம் கமகமனு பிளஸண்டா பரவிச்சு.

அவர் ஒரு டம்ளரை எடுத்து என் பக்கம் லேசா நீட்டினார்.

"இந்தா பவித்ரா... என்னோட ஸ்பெஷல் காபி."

நான் அதை பத்திரமா, என் ரெண்டு கையாலயும் வாங்கிக்கிட்டேன்.

அந்த ஸ்டீல் டம்ளர் சூடா இருந்துச்சு.

அந்தச் சூடு என் உள்ளங்கையில அப்படியே பரவி, உடம்பு முழுக்க ஒரு இதமான ஃபீலைக் கொடுத்துச்சு.

நாங்க ரெண்டு பேரும் அந்த கிச்சன் கவுண்டர்ல லேசாச் சாஞ்சு நின்னோம்.

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல ஒரு ரெண்டடி கேப் மட்டும் இருந்துச்சு.

நான் லேசாத் திரும்பிக் கவுண்டர்ல சாயும்போது, என் இடுப்பு வளைவு சுடிதாருக்குள்ள அழகாத் தெரிஞ்சுது.

நான் அந்தக் காபியை மெதுவா என் உதட்டுல வெச்சு ஒரு வாய் குடிச்சேன்.

என் உதடுகள் அந்தக் சூடான காபியைக் குடிக்கும்போது, நான் லேசா என் நாக்கால உதட்டை நக்கிக்கிட்டேன்.

"வாவ்..."

"நிஜமாவே சூப்பரா இருக்கு அண்ணா." நான் கண் விரிச்சு ஆச்சரியமாச் சொன்னேன்.

"நான் முதல்லயே சொன்னேன்ல," ராஜ் பெருமையா, வாய்விட்டுச் சிரிச்சார்.

நாங்க ரெண்டு பேரும் அமைதியா அந்தக் காபியைக் குடிக்க ஆரம்பிச்சோம்.

அந்த கிச்சன்க்குள்ள, அந்த அமைதியில, ஒரு ரம்மியமான சூழல் இருந்துச்சு.

எந்த ஒரு அவசரமும் இல்லாம, ரிலாக்ஸ்டா நான் காபி குடிச்சேன்.

எங்க வீட்ல இருக்குறவங்க கிட்ட பேசுற மாதிரியே எனக்குத் தோணுச்சு, ராஜ் கிட்ட பேசுறப்போ.

அப்போ... ராஜ் என் முகத்தையே பாத்துட்டு இருந்தாரு.

நான் காபி குடிக்கிறதை அவர் கண் இமைக்காமப் பார்த்தார்.

அவர் முகத்துல இருந்த அந்தப் புன்னகை லேசா மாறி, ஒரு சாஃப்டான, அமைதியான எக்ஸ்பிரஷன் வந்துச்சு.

அவர் பார்வை என் கண்ணுக்குள்ள நேராப் பாய்ஞ்சுது.

அந்தப் பார்வைக்குள்ள ஏதோ ஒரு தேடல், ஒரு ஏக்கம் இருந்த மாதிரி எனக்குத் தோணுச்சு.

"உனக்கு ஒன்னு தெரியுமா பவித்ரா..." அவர் குரல் மெதுவா, பேஸ் ஆக வந்துச்சு.

நான் காபி குடிக்கிறதை அப்படியே நிறுத்திட்டு, அவரை நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.

என் மூச்சுக்காத்து லேசா வேகமாச்சு.

"உன்னைப் பார்க்கும்போது..."

"எனக்கு என் காலேஜ் டேஸ் ஞாபகம் வருது."

"கிட்டத்தட்ட ஒரு இருபத்தஞ்சு வருஷத்துக்கு முன்னாடி நடந்தது."

எனக்கு ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

நான் அவரோட காலேஜ் டேஸ் ஞாபகத்தைக் கொண்டு வர்றேனா?

என் மனசுக்குள்ள ஒரு ஆர்வம் வந்துச்சு.

"ஏன் அண்ணா? என்ன ஆச்சு?" நான் இன்னசென்ட்டா, புரியாம கேட்டேன்.

என் கண்கள் ஆச்சரியத்துல விரிஞ்சுது.

ராஜ் ஒரு நிமிஷம் லேசாத் தயங்கினார்.

அவர் தன் பார்வையை லேசாத் திருப்பிக்கிட்டார்.

அவர் உதட்டுல ஒரு சின்ன, ஏக்கமான சிரிப்பு வந்துச்சு.

"நான் இதை உன்கிட்ட சொல்லக் கூடாது பவித்ரா..."

"நீ ஒருவேளை தப்பா நினைச்சுப்ப."

அவர் சாஃப்டா சொன்னார்.

அவர் அப்படிச் சொன்னதும், என் ஆர்வம் இன்னும் அதிகமாச்சு.

ராஜ், எங்கிட்ட ஒரு ரகசியத்தைச் சொல்லத் தயங்குறது எனக்கு ஒருவிதமான கியூரியாசிட்டியா கொடுத்துச்சு.

"இல்ல அண்ணா, நான் ஏன் தப்பா நினைக்கப் போறேன்?"

"பரவால... எனக்குச் சொல்லுங்க."

நான் கொஞ்சம் வற்புறுத்தி, என் கண்களை விரிச்சுக் கேட்டேன்.

ராஜ் மெதுவாத் தன் டம்ளர்ல இருந்து காபியை ஒரு வாய் குடிச்சார்.

அப்புறம் நேரா என் கண்ணைப் பார்த்து, அமைதியான குரல்ல சொன்னார்.

"என் காலேஜ் டேஸ்ல... எனக்கு ஒரு கேர்ள்ஃப்ரெண்ட் இருந்தா."

"அவளைப் பார்க்கிறதுக்கு..."

"அப்படியே அச்சு அசலா உன்னை மாதிரியே இருப்பா."

"அதே முகம்... அதே அமைதி... அதே கண்ணு."

"அதே மாதிரி அந்த அடக்கமான, ஒரு குடும்பப் பாங்கான அழகு."

"அவ பேரு... ராதிகா."

இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், எனக்குள்ள ஏதோ ஒரு பெரிய மாற்றம் நடந்த மாதிரி இருந்துச்சு.

என் நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு இனிமையான உணர்வு சட்டுனு பரவிச்சு.

என் மூச்சுக்காத்து அப்படியே ஒரு நிமிஷம் தொண்டையில சிக்கிக்கிச்சு.

ஒரு மெச்சூர்டான, என் அப்பா வயசுல இருக்குற ஒருத்தரு, அவரோட ஃபர்ஸ்ட் லவ்வை என்னோட ஒப்பிட்டுப் பேசுறார்.

அவர் என்னை அவ்ளோ அழகா பாக்குறார்.

"அப்போ... அவர் மனசுக்குள்ள என்னைப் பாக்கும்போதெல்லாம் ஒரு காதலியாப் பாக்குறாரா?"

இந்தக் கேள்வி என் மூளைக்குள்ள ஒரு மின்னல் மாதிரி வெடிச்சுது.

எனக்கே என்னைக் கொஞ்சம் கூடக் கட்டுப்படுத்த முடியல.

என் முகம் சட்டுனு செக்கச் செவேர்னு சிவந்துடுச்சு.

என் காது மடல்கள் எல்லாம் லேசாச் சூடாகி, ஒரு வெக்கம் என்னைப் பிடிச்சுக்குச்சு.

என் அடிவயிற்றுக்குள்ள ஒரு சூடு கிளம்பி, நேரா என் தொடை இடுக்குக்கு இறங்குச்சு.

என் புண்டைக்குள்ள ஒரு லேசான துடிப்பு வந்துச்சு.

அது ஒரு தப்பான ஃபீலிங்னு எனக்குத் தெரிஞ்சாலும், அவரு அப்படி என்கிட்ட சொன்னது என்னைப் பைத்தியம் பிடிக்க வெச்சுது.

நான் என் பார்வையை உடனே தரையை நோக்கிக் திருப்பிக்கிட்டேன்.

என் உதட்டுல என்னையுமறியாம ஒரு அழகான, வெக்கப் புன்னகை வந்துச்சு.

என் நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு சின்னப் பட்டாம்பூச்சி சிறகடிச்ச மாதிரி ஒரு சந்தோஷம்.

பெண்கள் எப்பவுமே அவங்க கிட்ட யாராவது இப்படி கம்பேர் பண்ணி சொல்றத விரும்புவாங்க.

அதுவும் இந்த மாதிரி ஒரு கவித்துவமான, ரசனையான பாராட்டு... என்னை அப்படியே உருக வெச்சுது.

ராஜ் என்னையே உன்னிப்பாக் கவனிச்சுக்கிட்டு இருந்தார்.

என் முகத்துல வந்த அந்த ஒவ்வொரு மைக்ரோ-எக்ஸ்பிரஷனையும் அவர் கண் விலக்காமப் பார்த்தார்.

நான் அவர் சொன்னதைக் கேட்டு எந்தக் கோபமும் படல.

மாறாக, நான் அந்த கம்பேரிசன்ஆஹ் ரசிக்கிறேன்கிறதை அவர் ஈஸியாப் புரிஞ்சுக்கிட்டார்.

அந்தக் கிச்சனுக்குள்ள இருந்த காத்து சட்டுனு கொஞ்சம் கனமா மாறுச்சு.

ஒரு சின்ன, மென்மையான, ஆனா ஒரு நெருக்கம் எங்களுக்குள்ள உருவான மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

எனக்கு என்ன சொல்றதுன்னே தெரியல.

நான் அமைதியா, வெக்கத்தோட, என் காபிக் கப்பைத் தடவிக்கிட்டே நின்னேன்.

என் மார்பகங்கள் என் வேகமான மூச்சுக்காத்துக்கு ஏத்த மாதிரி லேசா ஏறி இறங்குச்சு.

அதை அவர் கவனிப்பாரோனு நான் என் துப்பட்டாவை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

நாங்க ரெண்டு பேரும் அமைதியாவே எங்க காபியைக் குடிச்சு முடிச்சோம்.

அந்த அமைதியில நிறைய அர்த்தங்கள் ஒளிஞ்சிருக்கிற மாதிரி எனக்குத் தோணுச்சு.

ராஜ் தன் காலி டம்ளரை கவுண்டர்ல மெதுவா வெச்சார்.

நானும் என் டம்ளரை அவர் டம்ளர் பக்கத்துலயே வெச்சேன்.

அடுத்த செகண்ட்...

ரெண்டு பேரும் ஒரே நேரத்துல, அந்த ரெண்டு டம்ளரையும் எடுக்கிறதுக்காகக் கையை முன்னாடி நீட்டினோம்.

ராஜ் ஓட பெரிய, சூடான விரல்கள்... என் கையின் மேல லேசா உரசிக் கடந்துச்சு.

அந்தத் தொடுதல் சாதாரணமானது தான்.

ஆனா... என் உடம்புக்குள்ள ஒரு கரண்ட் ஷாக் அடிச்ச மாதிரி ஒரு ஜிவ்வுனு ஒரு ஃபீல்.

அவரோட அந்த மென்மையான தொடுதல், என் நரம்புகள் வழியாப் பாய்ஞ்சு, என் அடிவயிறு வரைக்கும் ஒரு சிலிர்ப்பைக் கொடுத்துச்சு.

என் நரம்புகள் எல்லாம் சட்டுனு சிலிர்த்து அடங்குச்சு.

ராஜ் உடனே சட்டுனு தன் கையைப் பின்னாடி இழுத்துக்கிட்டார்.

அவர் முகத்துல ஒரு சின்னத் தயக்கம், ஒரு சங்கடம் தெரிஞ்சுது.

"சாரி பவித்ரா,"னு சொல்லிட்டு, அவர் அந்த டம்ளர்களை எடுத்துக்கிட்டு சிங்க் பக்கம் போனார்.

நான் உடனே சுதாரிச்சுக்கிட்டு, அவர் பின்னாடி வேகமாப் போனேன்.

அவர் தொட்ட அந்த இடத்துல, எனக்கு இன்னும் அந்தச் சூடு அப்படியே இருந்துச்சு.

"என்கிட்ட கொடுங்க அண்ணா, நான் அதைக் கழுவி வைக்கிறேன்."

நான் என் கையை நீட்டிக் கேட்டேன்.

ராஜ் ஒரு மென்மையான சிரிப்போட என் பக்கம் திரும்பினார்.

"இல்ல இல்ல பவித்ரா... இது பரவால."

"நீ என் வீட்டுக்கு வந்திருக்க ஸ்பெஷலான கெஸ்ட்."

"கெஸ்ட்டை நான் எப்பவும் வேலை வாங்க மாட்டேன். நானே கழுவிக்குறேன்."

அவர் சிங்க் கிட்டப் போக ட்ரை பண்ணார்.

ஆனா நான் கொஞ்சம் பிடிவாதமா, அவர் முன்னாடி போய் வழி மறிச்சு நின்னேன்.

"இல்ல அண்ணா, பரவால. இதுல என்ன இருக்கு? கொடுங்க எங்கிட்ட."

நான் கொஞ்சம் செல்லமா, ஆனா உறுதியாச் சொன்னேன்.

நான் அவர் முன்னாடி நின்னப்போ, எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல இருந்த இடைவெளி கம்மியா இருந்துச்சு.

நான் நிமிர்ந்து அவர் முகத்தைப் பார்த்தேன்.

அவர் அவ்ளோ உயரமா, நெஞ்சை நிமிர்த்தி நின்னார்.

நான் அவருக்கு முன்னாடி குட்டையா இருக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவர் மேல இருந்து வந்த அந்த டியோடரண்ட் வாசம் என் மூச்சுக்காத்துல முழுசா நிறைஞ்சுது.

என் உடம்போட அந்த மென்மையான பகுதிகள், அவரோட அந்த நெஞ்சுப் பகுதியில பட்டுடுமோங்கிற அளவுக்கு நெருக்கம்.

அவர் என்னை ஒரு நிமிஷம் பார்த்தார்.

அவர் பார்வை என் கண்ணுல இருந்து இறங்கி, என் உதடுகளுக்கு வந்து, அப்புறம் உடனே திரும்பிடுச்சு.

நான் வழி விடாம பிடிவாதமா நின்னதைப் பார்த்து, அவர் வாய்விட்டுச் சிரிச்சார்.

"ஓகே ஓகே பவித்ரா... நீ ஜெயிச்சிட்ட."

"நீயே கழுவு."

அவர் சிரிச்சுக்கிட்டே, அந்த டம்ளர்களை என்கிட்ட கொடுத்துட்டு, ஒரு படி பின்னாடி நகர்ந்து நின்றார்.

எனக்கு அவ்ளோ ஸ்பேஸ் கொடுத்தார்.

நான் சந்தோஷமா, ஒரு சின்னச் சிரிப்போட அந்த டம்ளர்களை வாங்கிக்கிட்டு சிங்க் பக்கம் திரும்பினேன்.

நான் திரும்பும்போது, என் துப்பட்டா லேசா விலகி, என் சுடிதாரின் சைடு ஓபன் கொஞ்சம் பெருசாத் தெரிஞ்சுது போல, நான் அத பெருசா எடுத்துக்கல.

சிங்க்ல நான் தண்ணியத் திறந்து விட்டேன்.

தண்ணி சலசலனு விழுகுற சத்தம் அந்த அமைதியான கிச்சன்ல தெளிவா கேட்டுச்சு.

பக்கத்துல இருந்த அந்த லிக்விட் சோப்பை எடுத்து, ஸ்பாஞ்ச்ல லேசாப் பிழிஞ்சேன்.

அந்தப் பாத்திரத்தை கவனமாக் கழுவ ஆரம்பிச்சேன்.

அந்த சோப்பு வழுவழுப்பா, நிறைய நுரையோட இருந்துச்சு.

நான் கொஞ்சம் வேகமாகக் கழுவுனதுல, தண்ணியும் அந்தச் சோப்பு நுரையும் லேசாத் தெறிச்சுது.

என் இடுப்புப் பகுதியில ஏதோ சில்லுனு பட்ட மாதிரி இருந்துச்சு, ஆனா நான் அதைப் பெருசாப் பொருட்படுத்தல.

நான் ரெண்டு டம்ளரையும் கழுவிப் பளபளனு வெச்சேன்.

என் கைகளைத் தண்ணியில சுத்தமாகக் கழுவினேன்.

நான் போட்டிருந்த அந்த சுடிதார் டாப்க்கு சைடுல ஒரு ஓபன் இருந்துச்சு.

நான் கையை நீட்டிப் பாத்திரத்தைக் கழுவும்போது, அந்த ஓபன் முழுசா விலகி, என் இடுப்போட ஒரு பெரிய பகுதி வெளிய தெரிஞ்சுது.

உள்ளே நான் எந்த இன்னர் ஸ்கர்ட் போடாததால, என் வெறும் இடுப்புச் சதை அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

அந்தப் பிங்க் கலர் சதை வெளிய தெரியுறது எனக்குக் கொஞ்சம் கூட ஞாபகம் இல்லை.

அப்போ, ராஜ் ஓட குரல் எனக்குப் பின்னாடி இருந்து மெதுவாச் கேட்டுச்சு.

"பவித்ரா..."

அவர் குரல்ல இருந்த அந்த ஒரு சின்னத் தயக்கம், என்னை உடனே அலர்ட் ஆக்குச்சு.

"சொல்லுங்க அண்ணா," நான் அவர் பக்கம் திரும்பாமலேயே கேஷுவலாப் கேட்டேன்.

"உன் இடுப்புல... கொஞ்சம் சோப்பு நுரை பட்டுடுச்சு."

அவர் மெதுவா இயல்பாச் சொன்னார்.

எனக்குச் சட்டுனு ஒரு பதற்றம் வந்துச்சு.

"அய்யோ, என் இடுப்பு வெளிய அப்பட்டமாத் தெரியுதா?"

"என் இடுப்ப அவர் இவ்வளவு நேரமா பாத்துட்டு இருக்காரா?"

இந்த நினைப்பே என் உடம்பைப் புல்லரிக்க வெச்சுது.

நான் அவசரமா என் இடது கையால, என் இடுப்புப் பக்கத்துல லேசாத் துடைக்க ட்ரை பண்ணேன்.

நான் பார்க்காம அவசரமாத் துடைச்சதால, என் கை அந்த நுரை இருந்த இடத்துல சரியாப் படல.

"துடைச்சிட்டேனா அண்ணா?" நான் கொஞ்சம் தயக்கத்தோட, முகம் திருப்பிப் பார்க்காம கேட்டேன்.

"இல்ல பவித்ரா... அது இன்னும் அங்கேயே தான் இருக்கு."

அடுத்த செகண்ட்...

ராஜ் தன் இடத்துல இருந்து முன்னாடி மெதுவா நகர்ந்து வந்தார்.

அவர் என் பர்சனலான ஸ்பேஸ்க்குள்ள நுழைஞ்சது எனக்குத் தெளிவாப் புரிஞ்சுது.

அவர் காலடிச் சத்தம் எனக்குப் பின்னாடி நெருக்கமா வந்துச்சு.

என் உடம்பு அப்படியே சட்டுனு அலர்ட் ஆச்சு.

என் மூச்சுக்காத்து வேகமாச்சு.

பக்கத்துல இருந்த ஒரு சுத்தமான கிச்சன் டவலை அவர் தன் வலது கையில எடுத்தார்.

அவர் என் பக்கத்துல வந்து நின்னப்போ, அவரோட மூச்சுக்காத்து என் தோள்பட்டையில லேசாப் படுற அளவுக்கு நெருக்கம்.

அவர், என் முதுகுக்குப் பின்னாடி அவ்ளோ பக்கத்துல நிக்கிறது எனக்கு ஒரு வெப்பத்தைக் கொடுத்துச்சு.

இவரு என்ன... என்னோட எந்த ஒரு அனுமதியும் இல்லாம, அவ்ளோ தைரியமா என் இடுப்பைத் தொடுறாரே!

எந்த ஒரு தயக்கமும் அவர் கிட்ட கொஞ்சம் கூட இல்ல.

அவர் தைரியமா, அந்த டவலை வெச்சுக்கிட்டு, என் சுடிதார் ஓபன் வழியாத் தெரிஞ்ச என் வெறும் இடுப்புல லேசாத் துடைச்சார்.

"இங்க தான் பவித்ரா,"னு மெதுவாச் சொல்லிக்கிட்டே, அவர் அந்த சோப்பு நுரையைத் துடைத்து எடுத்தார்.

அந்த செகண்ட்...

டைம் அப்படியே முழுசா ஃப்ரீஸ் ஆகிடுச்சு.

அவர் கையில இருந்த அந்த டவல் என் இடுப்புச் சதையில உரசும்போது...

அந்த டவலுக்குப் பின்னாடி இருந்த அவரோட அந்தப் பெரிய, சூடான விரல்களோட அழுத்தம் என் வெறும் தோல்ல அப்பட்டமாப் பட்டுச்சு.

அவரோட விரல் நுனி, என் இடுப்புக் குழியில ஒரு சின்ன அழுத்தம் கொடுத்துத் துடைச்சுது.

அந்த ஒரு வினாடி... அவர் தொட்ட அந்த இடம்... ஒரு தீப்பொறி வெடிச்ச மாதிரி என் உடம்பு முழுக்க ஒரு கரண்ட்டைப் பாய்ச்சுச்சு.

நான் அப்படியே ஒரு சிலையாட்டம் உறைஞ்சு நின்னேன்.

என் மூச்சு காத்து அப்படியே ஃப்ரீஸ் ஆன மாதிரி ஃபீல் ஆச்சு.

என் கண்ணு ரெண்டும் ஆச்சரியத்துல அகலமா விரிஞ்சுது.

அதுவும் ஒரு அப்பட்டமா, ஒரு பொண்ண தொடுறோம்கிற ஃபீல் இல்லாம தொடுறாரே!

அந்த ஒரு அதிர்ச்சி என்னைப் அப்படியே லாக் பண்ணி வெச்சுது.

என் கைகள் சிங்க் ஓரத்தில் இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

ஆனா... அந்த அதிர்ச்சியைத் தாண்டி, என் அடிவயித்துக்குள்ள ஒரு ரகசியமான ஒரு ஆசை மெதுவா பூக்க ஆரம்பிச்சுது.

ஒரு மெச்சூர்டான ஆம்பளை, என் இடுப்பை இவ்ளோ உரிமையாத் துடைக்கிற அந்தச் செயல்...

அது எனக்கு பிடிச்சிருந்துச்சு.

இன்னும் நல்லா கெட்டியா பிடிக்க மாட்டாரா?னு என் மனசுக்குள்ள ஒரு ஏக்கம் வந்து எட்டிப் பாத்துச்சு.

எனக்கே வெளிய சொல்ல முடியாத அளவுக்கு, அந்த நெருக்கம் என் பெண்மையைத் திமிற வெச்சுது.

என் தொடை இடுக்குல சட்டுனு ஒரு ஈரம் கசிஞ்சு வழிஞ்சுது.

என் புண்டை அந்தச் சுகமான தொடுதலுக்காகத் துடிச்சு, ஈரத்தை அப்படியே வெளிப்படுத்துச்சு.

நான் என் தொடைகளை இறுக்கமாச் சேர்த்து வெச்சுக்கிட்டேன்.

என் மார்புக் காம்புகள் அந்தத் தொடுதலோட அதிர்ச்சியில, டைட்டான பிராவுக்குள்ள முட்டிட்டு நிக்கிறதை நானே உணர்ந்தேன்.

நான் என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு, மூச்சை முழுசா அடக்கி நின்னேன்.

ராஜ் அந்த நுரையைத் துடைச்சுட்டு, கேஷுவலாத் தன் கையை எடுத்தார்.

அவர் விரல்கள் என் சருமத்தை விட்டு விலகியப்போ, எனக்குள்ள ஒரு சின்ன ஏமாற்றம்.

அவர் அந்த டவலைப் பழைய இடத்துல இயல்பா வெச்சார்.

அவர் முகத்துல எந்த ஒரு பதற்றமோ, ஒரு அனுமதி இல்லாம தொட்டோமே அப்டிங்கிற ஃபீலோ கொஞ்சம் கூட இல்ல.

"ஆல் கிளியர் பவித்ரா."

அவர் சாதாரணமா, எதுவுமே நடக்காத மாதிரி சொன்னார்.