Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

--------------
பகுதி  109:
-------------

திங்கட்கிழமை காலைல விடிஞ்சுது.

நேத்து ராத்திரி அந்த இருட்டுல, குழப்பமான எண்ணங்களோட நான் தூங்கினேன்.

அப்படித் தூங்குனதுனால, முழிக்கும்போது என் உடம்பெல்லாம் ஒரே அசதியா இருந்துச்சு.

என் தொடைகளுக்கு நடுவுல ஒருவிதமான பிசுபிசுப்பு இன்னும் ஒட்டிக்கிட்டு இருக்கிற மாதிரி ஒரு மாதிரியான ஃபீல்.

கார்த்திக் நேத்து ராத்திரி செஞ்ச அந்த ரெண்டு நிமிஷக் கடமை, என் உடம்புக்கு எந்த ஒரு திருப்தியையும் கொடுக்கல.

ஆனா அது, எனக்குள்ள தீயைப் பத்த வெச்சுட்டுப் பாதியிலயே அணைஞ்ச மாதிரி, என் அடிவயிறு இன்னும் ஒரு தவிப்போடவே துடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

எப்பவும் போல காலைல எழுந்து, பரபரப்பா வேலைகளைப் பார்க்க ஆரம்பிச்சேன்.

கார்த்திக்குக்கு டிபன் ரெடி பண்ணி, லஞ்ச் பாக்ஸ் பேக் பண்ணேன்.

அவர் வழக்கம் போல, போன்ல ஏதோ மெயில் செக் பண்ணிக்கிட்டே அவசர அவசரமாகச் சாப்பிட்டார்.

"பவி, நான் கிளம்புறேன். இன்னைக்கு கொஞ்சம் லேட் ஆகும்," அவர் குரல்ல எந்த ஒரு உணர்ச்சியும் இல்ல.

"சரிங்க," நான் மெதுவாச் சொன்னேன்.

அவர் ஷூ போட்டுக்கிட்டு, லேப்டாப் பேக்கை மாட்டிக்கிட்டு வாசலுக்குப் போனார்.

ஒரு முறை கூட என்னைத் திரும்பிப் பார்க்கல.

என் மனசுக்குள்ள அவ்ளோ பெரிய புயல் அடிச்சுக்கிட்டு இருக்கு.

ஆனா இந்த மனுஷனுக்கு அதெல்லாம் கண்ணுல கொஞ்சம் கூடத் தெரியலையேன்னு நினைக்கும்போது, எனக்குள்ள ஒரு விரக்தி வந்துச்சு.

"பை"னு ஒரு வார்த்தை சொல்லிட்டு, கதவைச் சாத்தினார்.

"க்ளிக்..."

அந்தக் கதவு மூடுன சத்தம், அந்தப் பெரிய அபார்ட்மெண்ட் வீட்டுல ஒரு பெரிய நிசப்தத்தை உருவாக்குச்சு.

அவ்வளவுதான், என் நாள் ஆரம்பிச்சிடுச்சு.

இனிமே சாயங்காலம் வரைக்கும் இந்த வீட்ல நான் மட்டும் தான்.

இந்தத் தனிமை தான் எனக்குப் பெரிய எதிரியா மாறிக்கிட்டு இருக்கு.

இந்தத் தனிமை தான் என்னைத் தப்புத் தப்பான கற்பனைகளுக்குக் கொண்டு போகுது.

நான் கிச்சன்ல இருந்து ஹாலுக்கு வந்தேன்.

இன்னைக்கு நான் ஒரு லைட் க்ரீன் கலர் காட்டன் புடவை கட்டியிருந்தேன்.

ரொம்பச் சாதாரணமான, வீட்ல கட்டுற மெல்லிய புடவை அது.

கடந்த ரெண்டு நாளா நடந்த நினைவுகளும், கார்த்திக்கோட அந்த இரண்டு நிமிஷக் கடமையும் என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய பாரமா உக்காந்திருந்துச்சு.

அதெல்லாம் நினைக்கும்போதே, எனக்குள்ள ஒரு தவிப்பு வந்துச்சு.

உள்ளே எந்த உள்ளாடையும் போடாம, வெறும் புடவையும் ஜாக்கெட்டும் மட்டும் தான் போட்டிருந்தேன்.

அது ஒரு பழக்கமாவே மாறிக்கிட்டு வருது.

யாருமே இல்லாத வீட்ல, அந்த ஒரு சுதந்திரம் எனக்குப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

அந்த மெல்லிய காட்டன் துணி என் மார்பு காம்புகள்ல உரசும்போதெல்லாம், எனக்குள்ள முந்தா நேத்து நடந்த அந்த கை வேலை தான் என்னோட ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.

என் காம்புகள் இன்னும் லேசா வலியோட, ஆனா ஒருவிதமான இனம் புரியாத கூச்சத்தோட வீங்கிப் போயிருந்துச்சு.

பிரா இல்லாத அந்தச் சுதந்திரம், ஒவ்வொரு தடவை நான் மூச்சு விடும்போதும், என் மார்பகங்களை லேசா முன்னும் பின்னும் அசைய வெச்சுது.

என் உடம்போட அந்த வெயிட் எனக்கே ஃபீல் ஆச்சு.

அது ஒரு தேவை இல்லாத சுகம்னு தெரிஞ்சும், அந்தத் தனிமையில என் உடம்பு அதை ரொம்பவே ரசிச்சுது.

சோபாவுல உக்காந்து, ஒரு பெரிய பெருமூச்சு விட்டேன்.

ரெண்டு நாளா நான் என் வாட்ஸ்அப்பை ஓபன் பண்ணவே இல்லை.

பிரகாஷ் கிட்ட இருந்து என்ன மெசேஜ் வந்திருக்குமோங்கிற பயம் தான் அதுக்குக் காரணம்.

"என் மாம்பழம்... என் தொடைனு மறுபடியும் எப்டிலாம் வர்ணிச்சிருப்பானோ?"

"அவனோட அந்தப் பெரிய சுண்ணியை நான் புடிச்சதை நியாபகப்படுத்தி கேட்டிருப்பானோ?"

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பக்கம் பயமும், இன்னொரு பக்கம் ஒரு சின்ன எதிர்பார்ப்பும், கிளுகிளுப்பும் இருந்துச்சு.

மெதுவா என் போனை எடுத்தேன்.

என் கைகள் லேசா நடுங்குச்சு.

என் தொடை இடுக்குல கார்த்திக் சரியாச் செய்யாம விட்ட அந்த ஏமாற்றம், இப்போ ஒரு லேசான ஈரமாகக் கசிஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் கட்டைவிரல் அந்தப் பச்சை கலர் வாட்ஸ்அப் ஐகான் மேல போகும்போதே, என் உடம்பெல்லாம் ஜிவ்வுனு ஆச்சு.

வாட்ஸ்அப் ஐகானை பிரஸ் பண்ணேன்.

பிரகாஷ் பேர்ல இருந்து பத்து மெசேஜ் வந்திருந்துச்சு.

என் நெஞ்சு "திக் திக்"னு அடிச்சுது.

"அய்யோ, என்ன போட்டிருக்கானோ..."

என் மூச்சுக்காத்து வேகமா வெளிய வந்துச்சு.

என் கால்களைச் சேர்த்து இறுக்கமா வெச்சுக்கிட்டேன்.

கண்ணை லேசா மூடிக்கிட்டு, அந்தச் சாட்டை ஓபன் பண்ணேன்.

ஆனா... நான் எதிர்பார்த்ததுக்கு நேர்மாறா, அந்த மெசேஜ்கள் இருந்துச்சு.

"குட் மார்னிங் மேடம்."

"சாப்டீங்களா மேடம்?"

"நேத்து நான் உங்களைத் தொந்தரவு பண்ணிருந்தா சாரி மேடம்."

"நீங்க ரொம்ப அமைதியா இருக்கீங்க, எனக்குப் பயமா இருக்கு."

"ப்ளீஸ், ஒரு ரிப்ளை பண்ணுங்க மேடம்."

"நான் என் லிமிட் தாண்டிட்டேனா?"

"உங்களுக்கு என்னைப் பிடிக்கலையா மேடம்?"

"சாரி மேடம், இனிமே நான் தப்பாப் பேச மாட்டேன்."

"நீங்க என் மேல கோபமா இருக்கீங்களா?"

"ப்ளீஸ் மேடம், ஒரே ஒரு மெசேஜ் பண்ணுங்க."

இதுதான் அந்தப் பத்து மெசேஜும்.

எந்த ஒரு மோசமான வார்த்தையும் இல்ல.

எந்த லிமிட்டையும் மீறி ஒரு வர்ணனை இல்ல.

என் கண்கள் அந்த வார்த்தைகளைத் தேடுச்சு...

'அந்த கனிஞ்ச மாம்பழம்', 'உங்க பெர்ஃபெக்ட் சைஸ்'னு அவன் சொன்ன அந்த வார்த்தைகளை என் உடம்பு ஒரு ஆசையோட எதிர்பார்த்துத் துடிச்சுது.

ஆனா அதுல எதுவுமே இல்ல.

ரொம்ப மரியாதையா, ரொம்பப் பயந்து போய் அனுப்புன மாதிரி இருந்துச்சு.

அதைப் படிச்சதும், எனக்குள்ள ஒரு பெரிய ஆச்சரியம்.

"என்னது இது... இவன் இவ்ளோ டீசண்டா மெசேஜ் பண்ணியிருக்கான்?"

"அந்த வெறி எங்க போச்சு?"

"என் கிட்ட என் முலைய மாம்பழம், நிலா னு லாம் பேசி, என்னை வெக்கப்பட வெச்சு, என் உடம்பைச் சூடாக்குன அந்த வாட்ச்மேன் எங்க?"

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய நிம்மதி வந்துச்சு.

அவன் என்னை ஒரு தப்பா நினைக்கல, என் மேல அவனுக்கு ஒரு பயமும், மரியாதையும் இருக்குன்னு நினைக்கும்போது எனக்கு ரொம்ப ஆறுதலா இருந்துச்சு.

நான் செஞ்சது அதிகம் னாலும், அவன் அட்வான்டேஜ் ஆஹ் எடுத்துக்கல ங்கிறது எனக்கு ஒரு நிம்மதி.

ஆனா...

அதே சமயம், என் மனசுக்குள்ள ஏதோ ஒரு மூலையில, ஒரு சின்ன ஏமாற்றமும் ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"ஏன் அவன் என் அழகைப் பத்தி எதுவும் சொல்லல?"

"ஏன் அந்த டைரக்ட்டான வார்த்தைகள் இந்த மெசேஜ்ல இல்ல?"

"எனக்கு அவன் தேவையா? இல்ல அந்த கருப்பு சுண்ணி தேவையா?"

என் உடம்புக்குள்ள ஒரு சின்னச் சிலிர்ப்பு வந்துச்சு.

என் கைகள் என்னையே அறியாம, என் புடவைக்கு மேல என் தொடையை லேசாத் தடவிச்சு.

இந்த வித்தியாசமான எண்ணங்கள் என் மனசுக்குள்ள வந்தத நினைச்சு எனக்கே என் மேல கோவம் கோவமா வந்துச்சு.

"ச்சீ... பவித்ரா, நீ ரொம்ப மோசமாப் போயிட்டு இருக்க."

"ஒரு வாட்ச்மேன் உன்னை அசிங்கமாப் பேசலையேனு நீ ஏங்குறியா? உனக்கு அவ்ளோ அரிப்பா?"

எனக்கு நானே சொல்லிக்கிட்டு, போனை சோபாவுல தூக்கிப் போட்டேன்.

அப்படியே கண்ணை மூடி, தலையைச் சோபாவுல சாச்சுக்கிட்டேன்.

என் மார்பகங்கள் என் மூச்சுக்காத்துக்கு ஏத்த மாதிரி, எந்தத் தடையுமில்லாம லேசா மேலேயும் கீழேயும் ஏறி இறங்குச்சு.

சரியா அந்த நேரம்...

"டிங் டாங்..."

காலிங் பெல் சத்தம் கேட்டுச்சு.

என் உடம்பு சட்டுனு தூக்கிப் போட்டுச்சு.

என் ஹார்ட்பீட் திடீர்னு இருமடங்கா எகிறிச்சு.

"யாரது இந்த நேரத்துல?"

"ஒருவேளை... பிரகாஷா இருக்குமோ?"

"நான் மெசேஜ் பாத்ததை ப்ளூ டிக்ல பாத்துட்டு, உடனே மேல வந்துட்டானா?"

"இல்ல கார்த்திக் கிளம்பி போறத பாத்துட்டு, என்னைய தேடி வந்துட்டானா, ஏன் மெசேஜ்கு ரிப்ளை பண்ணலனு கேக்குறதுக்கு. அப்டி வந்திருந்தானா, மறுபடியும் என்ன நடக்க போகுதோ"

இந்த நினைப்பு வந்த உடனே, என் புண்டைக்குள்ள இருந்து ஒரு சூடான திரவம் கசிஞ்சுச்சு.

அது என் தொடைகளுக்கு நடுவுல ஒரு ஈரப்பசையை உருவாக்குச்சு.

என் கை கால்கள் லேசா நடுங்க ஆரம்பிச்சுது.

என் புடவை முந்தானையை லேசாச் சரி பண்ணிக்கிட்டேன்.

நான் பிரா போடலங்கிற நெனப்பு இப்போதான் எனக்கு ரொம்பப் பதற்றத்தைக் கொடுத்துச்சு.

மெதுவா எழுந்து வாசலை நோக்கிக் நடந்தேன்.

ஒவ்வொரு அடியும் எடுத்து வைக்கும்போது, என் மூச்சுக்காத்து வேகமா வெளிய வந்துச்சு.

என் மார்பகங்கள் ஒவ்வொரு அடிக்கும் லேசாத் துள்ளி அடங்குறது எனக்கே ஃபீல் ஆச்சு.

கதவோட பீப் ஹோல் வழியா வெளிய பார்த்தேன்.

அங்க நின்னது பிரகாஷ் இல்ல.

கார்த்திக்கோட பழைய மேனேஜர் ராஜ்.

அவரைப் பார்த்ததும், என் நெஞ்சுக்குள்ள இருந்த அந்தப் பயம் சட்டுனு குறைஞ்சு, ஒரு ஆச்சரியம் வந்துச்சு.

"இவர் ஏன் இப்போ வந்திருக்கார்?"

நான் உடனே என் முந்தானையை ரொம்பச் சரியா, கழுத்து வரைக்கும் இழுத்துப் போத்திக்கிட்டேன்.

என் முலைகள் வெளிய தெரியாத அளவுக்கு, ரொம்பக் கவனமா அந்த மெல்லிய காட்டன் துணியை இழுத்து மூடினேன்.

என் தலையில இருந்த கிளிப்பை லேசாச் சரி செஞ்சுக்கிட்டு, மெதுவாக் கதவைத் திறந்தேன்.

"குட் மார்னிங் பவித்ரா," ராஜ் ஓட அந்தப் பேஸ் ஆன, கம்பீரமான குரல் கேட்டுச்சு.

அவர் ஒரு டார்க் ப்ளூ கலர் டீஷர்ட்டும், ஒரு கார்கோ பேண்ட்டும் போட்டிருந்தார்.

அவர் மேல இருந்து ஒரு விலையுயர்ந்த, ரொம்பப் ப்ளஸண்டான சென்ட் வாசம் வந்துச்சு.

அவரைப் பார்க்கவே அவ்ளோ டீசண்டா இருந்தார்.

"குட் மார்னிங் அண்ணா... உள்ள வாங்க," நான் ரொம்பப் பவ்யமா, மரியாதையாச் சொன்னேன்.

"சாரிம்மா டிஸ்டர்ப் பண்றதுக்கு."

"கார்த்திக் கிளம்பிட்டானா?" அவர் உள்ளே வந்துகிட்டே கேட்டார்.

"ஆமா அண்ணா, இப்பதான் கிளம்பினார்."

"அது... ஒன்னுமில்ல பவித்ரா. ரேணுகா அவசரமா ஆபீஸ் கிளம்பிட்டா."

"எங்க வீட்ல இன்னும் வாட்டர் பியூரிஃபையர் இன்ஸ்டால் பண்ணல. நேத்து தான் ஷிப்ட் ஆனோம்ல."

"குடிக்கத் தண்ணி சுத்தமா இல்ல. அதான்... ஒரு பாட்டில் தண்ணி கிடைக்குமானு கேக்க வந்தேன்."

அவர் ரொம்பச் சாதாரணமா, ஒரு சிரிப்போட கேட்டார்.

"அய்யோ, இதுக்கு ஏன் அண்ணா சாரி கேக்குறீங்க. உக்காருங்க, நான் எடுத்துட்டு வர்றேன்."

நான் பதறிப்போய்ச் சொன்னேன்.

ராஜ் சோபாவுல ரொம்ப கேஷுவலா உக்காந்தார்.

நான் உடனே திரும்பி கிச்சனை நோக்கிக் நடந்தேன்.

"ஒரு பெரிய மனுஷன், நம்ம வீட்ல வந்து தண்ணி கேக்குறாரே."

எனக்குள்ள ஒரு சின்னப் பெருமையும், ஒரு மரியாதையும் இருந்துச்சு.

"நான் ரொம்ப அழகான பொண்ணுனு நேத்து இவர் சொன்னாரே... இன்னைக்கும் நான் அழகாத் தெரிவேனா?"னு என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்னக் குறும்பு ஓடுச்சு.

கிச்சனுக்குள்ள போய், ஒரு பெரிய ஒன் லிட்டர் கிளாஸ் பாட்டிலை எடுத்தேன்.

அதுல ஃபில்டர்ல இருந்து சில்லுனு தண்ணியைப் பிடிச்சேன்.

பாட்டில் ஃபுல்லா நிறைஞ்சதும், மூடியை டைட்டா மூடினேன்.

அந்தக் கிளாஸ் பாட்டில் கொஞ்சம் வெயிட்டா இருந்துச்சு.

தண்ணி ரொம்பச் சில்லுனு இருந்ததால, பாட்டிலுக்கு வெளிய லேசா வேர்த்து, தண்ணித் துளிகள் இருந்துச்சு.

நான் அந்தப் பாட்டிலை வலது கையில பிடிச்சுக்கிட்டு, கிச்சனை விட்டு வெளிய வந்தேன்.

ராஜ் சோபாவுல உக்காந்து, அவர் போனைப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தார்.

நான் மெதுவா நடந்து அவர் கிட்ட போனேன்.

"இந்தாங்க அண்ணா..." நான் சொல்லிக்கிட்டே பாட்டிலை அவர் பக்கம் நீட்டினேன்.

அவர் போனைப் பாக்கெட்ல வெச்சுட்டு, நிமிர்ந்து என்னைப் பார்த்து ஒரு ஸ்மைல் பண்ணார்.

அவர் கையை நீட்டி அந்தப் பாட்டிலை வாங்க வந்தார்.

அந்தச் செகண்ட்...

பாட்டிலுக்கு வெளிய இருந்த அந்த ஈரப்பதம்...

என் விரல்கள்ல இருந்த ஒரு சின்னப் பதற்றம்...

ராஜ் ஓட அந்தப் பார்வையைச் சந்தித்ததால வந்த ஒரு லேசான தடுமாற்றம்...

எல்லாம் சேர்ந்து, என் கிரிப் லேசா மிஸ் ஆச்சு.

அந்த வெயிட்டான கிளாஸ் பாட்டில், என் கையில இருந்து "வழுக்குனு" கீழ நழுவுச்சு.

"அய்யோ..." என் வாயில இருந்து தன்னால ஒரு சத்தம் வந்துச்சு.

பாட்டில் கீழ விழுந்து உடைஞ்சுடுமோங்கிற அந்த ஒரு நொடிப் பயத்துல...

நான் சட்டுனு முன்னாடி குனிஞ்சு, அந்தப் பாட்டிலை ரெண்டு கையாலயும் பிடிக்க ட்ரை பண்ணேன்.

அந்த வேகம்...

அந்தத் திடீர் அசைவு...

நான் முன்னாடி குனிஞ்ச அந்தச் செகண்ட்ல...

என் இடது தோள்பட்டையில எந்தப் பின்னும் போடாம, சும்மாப் போத்தி வெச்சிருந்த என் புடவை முந்தானை...

"சரக்"னு மொத்தமா நழுவி, என் கைகளுக்குக் கீழ, அப்படியே தரையை நோக்கிக் தொங்குச்சு.

டைம் அப்படியே ஃப்ரீஸ் ஆன மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் குனிஞ்ச வாக்குல பாட்டிலைப் பிடிச்சுட்டேன்.

ஆனா...

என் முந்தானை முழுசா விலகிடுச்சு.

நான் உள்ளே பிரா போடல.

அந்த லைட் க்ரீன் கலர் காட்டன் ஜாக்கெட், கொஞ்சம் லூசான நெக் வெச்சது.

நான் முன்னாடி குனிஞ்சதுனால... அந்த ஜாக்கெட்டோட கழுத்துப்பகுதி அப்படியே முன்னாடி விரிஞ்சு தொங்குச்சு.

என் ரெண்டு மார்பகங்களும் எந்த ஒரு பிடிமானமும் இல்லாம, அந்தப் புவியீர்ப்பு விசைக்குக் கட்டுப்பட்டு அப்படியே முன்னாடி சரிஞ்சு தொங்குச்சு.

என் ஜாக்கெட்டோட அந்த வி-நெக் முழுசா விரிஞ்சு, என் ரெண்டு முலைகளுக்கு நடுவுல இருக்குற அந்த ஆழமான பிளவை அப்பட்டமாத் திறந்து காட்டுச்சு.

அந்தப் பிளவு... அந்த ஆழம்...

எந்த ஒரு உள்ளாடையும் இல்லாம, ரொம்ப ஃப்ரீயா, ரொம்பச் சாஃப்டா அப்படியே அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

காம்புகள் ரெண்டும் விறைச்சுப் போய், அந்த லைட் க்ரீன் துணியைத் தாண்டி வெளிய எட்டிப் பாக்குற மாதிரி அவ்ளோ அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

அது மட்டுமில்ல, பிரா இல்லாததுனால, என் முலைகளோட அந்த முழு சைஸும், அந்த வெயிட்டும் அப்படியே தளும்பி, பாதிக்கு மேல வெளிய தெரிஞ்சுடுச்சு.

அந்த ஜாக்கெட் கேப் வழியா, என் நெஞ்சுப் பகுதி முழுசும் வெளிய எட்டிப் பார்த்துச்சு.

அப்போ என் நெஞ்சுல பட்ட அந்த லேசான காத்து, என் உடம்பை ஒரு நிமிஷம் விறைக்க வெச்சுது.

என் மூச்சு அப்படியே நின்னு போச்சு.

என் உடம்புல ஓடுன ரத்தம் எல்லாம் சட்டுனு உறைஞ்சு போன மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

"அய்யோ கடவுளே!"

என் கண்கள் அப்படியே விரிஞ்சு, அதிர்ச்சியில உறைஞ்சு போய், நான் நிமிர்ந்து ராஜைப் பார்த்தேன்.

என் நெஞ்சுப் பகுதி அவர் கண்ணுக்கு நேரா, அவ்ளோ நெருக்கத்துல இருந்துச்சு.

அவர் கண் பார்வை என் மேல தான் இருந்துச்சு.

அவர் அந்த நழுவுன முந்தானையையும், அந்த ஜாக்கெட் பிளவையும் ஒரு செகண்ட்... ஒரே ஒரு செகண்ட் பார்த்தார்.

அந்த ஒரு செகண்ட்ல, அவர் பார்வை என் ரெண்டு முலைகளோட வளைவுகளையும், அந்த ஆழமான பிளவையும் முழுசா ஸ்கேன் பண்ணிடுச்சு.

ஆனா அடுத்த செகண்டே...

அவர் முகம் எந்த ஒரு சலனமும் இல்லாம...

சட்டுனு தன் பார்வையை அப்படியே சுவத்துப் பக்கம் திருப்பிக்கிட்டார்.

அவர் தலையைத் திருப்பி, அங்க இருந்த ஒரு பெயிண்டிங்கைத் தீவிரமாப் பாக்குற மாதிரி ஆக்ட் பண்ணார்.

எந்த ஒரு ரசனையும் இல்ல.

"நான் எதையும் பாக்கல"னு அவர் உடல் மொழி அவ்ளோ டீசண்டாச் சொல்லுச்சு.

எனக்குள்ள ஒரு பெரிய கரண்ட் ஷாக் அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

என் கைகள் வெடவெடனு நடுங்குச்சு.

பாட்டிலை ஒரு கையில பிடிச்சுக்கிட்டு, இன்னொரு கையால அவசர அவசரமாக என் முந்தானையை இழுத்து, என் நெஞ்சை மூடினேன்.

என் முலைகளைச் சுத்தி அந்த முந்தானையை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

என் முகம் முழுசும் செக்கச் செவேர்னு ரத்தக் கலரா மாறிடுச்சு.

அவ்ளோ வெக்கம், அவ்ளோ அவமானம்.

நான் நிமிர்ந்து நின்னேன்.

என் நெஞ்சு "தட தட தட"னு அடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் காது மடல்கள் எல்லாம் சூடாகி, ரத்தம் கொதிக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

ராஜ் மெதுவாத் திரும்பி என்னைப் பார்த்தார்.

அவர் முகத்துல ஒரு சின்ன, ரொம்பச் சாதாரணமான, மரியாதையான சிரிப்பு மட்டும்தான் இருந்துச்சு.

அவர் என்னை எந்த ஒரு சங்கடத்துக்கும் உள்ளாக்க விரும்பலங்கிறது எனக்குப் புரிஞ்சுது.

"கேர்ஃபுல் பவித்ரா... பாட்டில் வெயிட்டா இருக்கு போல," அவர் ரொம்ப கேஷுவலா, என் கண்ணைப் பார்த்துச் சொன்னார்.

அவர் என் கழுத்துக்குக் கீழ அவர் பார்வையை ஒரு மில்லிமீட்டர் கூட இறக்கல.

"ஆ... ஆமா அண்ணா... சாரி..." நான் ரொம்பத் தடுமாறி, திக்கித் திக்கிச் சொன்னேன்.

என் குரல் நடுக்கம் எனக்கே அசிங்கமா இருந்துச்சு.

அவர் என் கையில இருந்து அந்தப் பாட்டிலை ரொம்ப ஜென்டிலா வாங்கிக்கிட்டார்.

"தேங்க்ஸ் பவித்ரா. நான் ஈவினிங் ரேணுகா வந்ததும் கொடுத்து விடுறேன்."

அவர் எழுந்து நின்றார்.

"சரி... சரிங்க அண்ணா." நான் தலையைக் குனிஞ்சுகிட்டே சொன்னேன்.

அவர் திரும்பி வாசலை நோக்கிக் நடந்தார்.

அவர் போனதும், நான் கதவைச் சாத்திட்டு, அப்படியே அந்தச் சுவத்துல சாஞ்சு நின்னேன்.

என் ரெண்டு கைகளாலயும் என் முகத்தை மூடிக்கிட்டேன்.

என் உடம்பு இன்னும் நடுங்கிக்கிட்டே தான் இருந்துச்சு.

"அய்யோ, எவ்ளோ பெரிய தப்பு நடந்துடுச்சு."

"அவர் என்ன நினைச்சிருப்பார்?"

"நான் உள்ள எதுவும் போடாம இருந்ததை அவர் பார்த்திருப்பாரா?"

"என் முலைகளோட அப்பட்டமா வெளிய தெரிஞ்சுதே... அதை அவர் கவனிச்சிருப்பாரா?"

ஆயிரம் கேள்விகள் என் மூளைக்குள்ள ஓடுச்சு.

ஆனா... அதே சமயம், என் மனசுக்குள்ள கொஞ்ச நிம்மதி வந்துச்சு.

ராஜ் நடந்துகிட்ட விதம்.

அவர் பார்வையைத் திருப்புன அந்த ஜென்டில்மேன் குணம்.

அதே இடத்துல பிரகாஷ் இருந்திருந்தா?

அவன் கண்ணு ரெண்டும் வெளிய வர்ற மாதிரி வெறிச்சுப் பார்த்திருப்பான்.

"மேடம், உள்ள ஒன்னுமே இல்லையா?"னு அவ்ளோ நேரடியா கேட்டிருப்பான்.

"உங்க முலை அழகா இருக்கு மேடம்"னு சொல்லி, என் கிட்டயே இன்னும் கொஞ்சம் நல்லா காமிக்க சொல்லி இருப்பான்.

ஆனா ராஜ்... அவர் ஒரு நல்லவர் போல நடந்துக்கிட்டார்.

ஒரு பொண்ணோட சங்கடத்தைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு, அவளுக்குரிய மரியாதையைக் கொடுத்தார்.

அந்தச் சின்னச் செயல், என் மனசுல அவர் மேல இருந்த மரியாதையை இன்னும் அதிகமாக்குச்சு.

ஒரு குடும்பப் பொண்ணா, என் கலாச்சாரத்துக்கும், என் அடக்கத்துக்கும் அவர் கொடுத்த அந்த மதிப்பு, எனக்கு அவ்ளோ சந்தோஷமா இருந்துச்சு.

"அப்பாடா... நல்ல மனுஷன்." நான் ஒரு பெரிய மூச்சு விட்டேன்.

நெஞ்சைத் தடவிக்கிட்டு, மெதுவா ஹாலுக்கு வந்து உக்காந்தேன்.

ராஜ் அப்டி நடந்துகிட்ட விதம், என்னை கொஞ்சம் நார்மல் ஆஹ் ஃபீல் பண்ண வெச்சுது.

என் மனசுக்குள்ள இருந்த குற்ற உணர்ச்சி கொஞ்சம் குறைஞ்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

ஆனா... ஏதோ ஒரு மூலையில... ஒரு ஆழமான மூலையில...

ராஜ் என்னைப் பாத்த அந்த ஒரு செகண்ட்...

ஒரு என்னோட அப்பா வயசு ஆளு என் மார்பகங்களைப் பாத்துட்டாரேங்கிற அந்த நினைப்பு...

என் உடம்புக்குள்ள ஒரு புதுவிதமான, ரொம்ப ரகசியமான ஒரு சூட்டை உருவாக்குச்சு.

"அவர் மனசுக்குள்ள என் அழகை ரசிச்சிருப்பாரா?"னு ஒரு குறுகுறுப்பான கேள்வி என் மனசுக்குள்ள வந்து எட்டிப் பாத்துச்சு.

போனை எடுத்தேன்.

வாட்ஸ்அப் ஓபன் பண்ணேன்.

பிரகாஷோட அந்தப் பத்து மெசேஜையும் மறுபடியும் பார்த்தேன்.

எனக்குள்ள அவன கொஞ்சம் சீண்டனும்னு தோணுச்சு.

எனக்கு இவ்ளோ மெசேஜ் அவன் அனுப்புனதுக்காக ஒரு ரிப்ளை பண்ணனும்னு தோணுச்சு.

மெதுவா டைப் பண்ணேன்.

"குட் மார்னிங் பிரகாஷ்."

ஒரே ஒரு சிம்பிளான, எந்த ஒரு எமோஷனும் இல்லாத மெசேஜ்.

அதை செண்ட் பண்ணிட்டு, போனை மூடி வெச்சேன்.

ஆனா அவன் என் கண்ட்ரோல்ல தான் இருக்கான்னு ஃபீல் இருந்துச்சு.

அந்த நாள் அப்படியே மெதுவா நகர்ந்துச்சு.

மத்தியானம் சாப்பிட்டுட்டு, கொஞ்ச நேரம் தூங்கினேன்.

எழுந்து பாக்கும்போது மணி அஞ்சு.

காபி போட்டுக்குடிச்சுட்டு, ஈவினிங் வாக்கிங் போலாம்னு ரெடியானேன்.

கார்த்திக் எப்படியும் வர நைட் ரொம்ப லேட் ஆகும். அதுவரைக்கும் வீட்ல உக்காந்து பைத்தியம் பிடிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

ஒரு சிம்பிளான, லைட் ப்ளூ கலர் சுடிதார் எடுத்துப் போட்டுக்கிட்டேன்.

உள்ளே கரெக்டான, ஃபிட்டான பிரா போட்டுக்கிட்டேன்.

காலைல நடந்த அந்தச் சம்பவத்துக்கு அப்புறம், எனக்கு எந்த ஒரு ரிஸ்க்கும் எடுக்கப் பயமா இருந்துச்சு.

அந்த டைட்டான பிரா, என் மார்பகங்களை ரொம்ப இறுக்கமா, எந்த ஒரு அசைவும் இல்லாமப் பிடிச்சு வெச்சிருந்துச்சு.

அது ஒரு பாதுகாப்பான ஃபீலைக் கொடுத்தாலும், முந்தா நேத்து ராத்திரி பிரகாஷ் கசக்குன ஃபீலுக்கு முன்னாடி இது பரவால னு தோணுச்சு.

துப்பட்டாவை ரெண்டு பக்கமும் நல்லா விரிச்சுப் பின் பண்ணிக்கிட்டேன்.

தலைமுடியை ஒரு போனிடெயில் மாதிரி கட்டிக்கிட்டு, ஃபிளாட் செருப்பு போட்டுக்கிட்டு வெளிய வந்தேன்.

லிஃப்ட்ல கீழ இறங்கி, அபார்ட்மெண்ட் கேட் கிட்ட போனேன்.

என் கண்கள் தன்னால பிரகாஷைத் தேடுச்சு.

ஆனா அங்க அவன் இல்ல.

அந்த இன்னொரு வாட்ச்மேன் டியூட்டில இருந்தார்.

எனக்குள்ள ஒரு சின்ன ஏமாற்றம், ஒரு சின்ன நிம்மதி, ரெண்டும் கலந்த ஒரு ஃபீல்.

"அப்பாடா, அவன் இல்ல, பரவால,"னு மனசு சொல்லுச்சு.

ஆனா உடம்பு, "அவன் எங்க போயிருப்பான்? அவன் என்னைப் பாக்கணும்னு துடிக்கலையா?"னு தேடுச்சு.

நான் அந்த அபார்ட்மெண்ட்டோட வாக்கிங் ட்ராக்கை நோக்கிக் நடந்தேன்.

அந்த ட்ராக் கொஞ்சம் நீளமா, மரங்கள் சூழ்ந்து ரொம்ப அமைதியா இருக்கும்.

அங்க இங்கனு சில பேரு நடந்துக்கிட்டு இருந்தாங்க.

நான் மெதுவா நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

காத்து ரொம்பச் சில்லுனு, பிளஸண்டா அடிச்சுது.

ஒரு பத்து நிமிஷம் நடந்துருப்பேன்.

சுடிதார் போட்டதுனால லேசா வேர்க்க ஆரம்பிச்சுது.

எனக்குப் பின்னாடி ஒரு ஹெவியான, ஸ்டெடியான காலடிச் சத்தம் கேட்டுச்சு.

யாரோ ஜாகிங் பண்ற மாதிரி வேகமா நடந்து வர்ற சத்தம்.

நான் லேசாத் திரும்பிப் பார்த்தேன்.

ராஜ் அண்ணா!

அவர் ஒரு டார்க் கிரே கலர் ட்ராக் பேண்ட், ஒரு டைட்டான பிளாக் கலர் ஸ்போர்ட்ஸ் டீஷர்ட் போட்டிருந்தார்.

அவர் நெஞ்சுப் பகுதியில அந்த டீஷர்ட் அவ்ளோ ஃபிட்டா, அவர் மசில்ஸை எடுத்துக்காட்டுற மாதிரி இருந்துச்சு.

காதுல ஏர்பாட்ஸ் மாட்டியிருந்தார்.

அவர் ஓடி வர்ற அந்த ஸ்டைலே ரொம்ப அட்ராக்ட்டிவ்வா இருந்துச்சு.

ஒரு நாற்பத்தஞ்சு வயசுல ஒரு ஆம்பளை இவ்ளோ ஃபிட்டா இருக்க முடியுமானு எனக்கு ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

அவர் என்னைக் கடந்து போகும்போது, என்னைப் பார்த்துட்டார்.

உடனே அவர் ஓட்டத்தை நிறுத்திட்டு, காதுல இருந்த ஏர்பாட்ஸைக் கழட்டினார்.

"ஹே பவித்ரா! ஈவினிங் வாக்-ஆ?"

அவர் முகத்துல அதே அந்தப் பிரகாசமான, டீசண்டான சிரிப்பு.

காலைல என் நெஞ்சை அப்பட்டமாப் பார்த்த அந்த நினைப்பு அவர் முகத்துல கொஞ்சம் கூட இல்ல.

அவர் மூச்சு லேசா வாங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவர் உடம்புல லேசா வேர்த்து, அந்தப் பிளாக் டீஷர்ட் லேசா ஈரமா இருந்துச்சு.

அவர் கிட்ட இருந்து அந்த ஸ்போர்ட்ஸ் டியோடரண்ட் வாசம், அவரோட வேர்வை வாசனையோட கலந்து காத்துல அடிச்சுது.

அந்த வாசம் என் நாசிக்குள்ள போனதும், எனக்குள்ள ஏதோ ஒரு புது ஃபீல்.

"ஹலோ அண்ணா... ஆமா, சும்மா ஒரு வாக் போலாம்னு வந்தேன்." நான் மெதுவாச் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.

காலைல நடந்த அந்தச் சம்பவம் என் ஞாபகத்துக்கு வர, என் முகம் லேசாச் சிவந்துச்சு.

ஆனா அவர் அதைப் பத்தி எந்த ஒரு அறிகுறியும் காட்டல.

"நான் ஜாயின் பண்ணிக்கலாமா? இஃப் யூ டோன்ட் மைண்ட்?" அவர் ரொம்ப மரியாதையாக் கேட்டார்.

"ஷுவர் அண்ணா, வாங்க."

நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒண்ணா நடக்க ஆரம்பிச்சோம்.

அவர் என் வேகத்துக்கு ஏத்த மாதிரி, அவரோட நடையைக் குறைச்சுக்கிட்டார்.

கொஞ்ச நேரம் ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல ஒரு அமைதி.

ஆனா அது ஒரு சங்கடமான அமைதியா இல்ல. ரொம்பப் பிளஸண்டா இருந்துச்சு.

"கார்த்திக் வர லேட் ஆகுமா?" ராஜ் தான் பேச்சை ஆரம்பிச்சார்.

"ஆமா அண்ணா, எட்டு மணி ஆகிடும்."

"ம்ம்... ஐ நோ. அவன் எப்பவும் ஒரு வொர்க்கஹாலிக்." ராஜ் லேசாச் சிரிச்சார்.

நான் எதுவும் சொல்லாமத் தலையாட்டினேன்.

"ஆனா... அவன் ரொம்பத் தப்பு பண்றான் பவித்ரா." ராஜ் திடீர்னு சொன்னார்.

நான் ஆச்சரியமா அவரைப் பார்த்தேன். "ஏன் அண்ணா அப்படிச் சொல்றீங்க?"

ராஜ் என்னைப் பார்த்து, ரொம்ப ஆழமான ஒரு பார்வையோட சொன்னார்.

"இவ்ளோ க்யூட்டான, இவ்ளோ அழகான ஒரு வைஃப் வீட்ல இருக்கும்போது... எவனாவது லேப்டாப்பைக் கட்டிப்பிடிச்சுட்டு இருப்பானா?"

அவர் வாய்விட்டுச் சத்தமாச் சிரிச்சார்.

எனக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டுச்சு.

என் நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு சின்னப் பட்டாம்பூச்சி பறந்த மாதிரி இருந்துச்சு.

"க்யூட்டான... அழகான வைஃப்..."

இந்த வார்த்தைகளை கார்த்திக் கிட்ட இருந்து கேக்க நான் எவ்ளோ ஏங்கியிருக்கேன்!

ஆனா அவர் ஒரு நாள் கூட என்னை அப்படிப் பார்த்ததே இல்லை.

ராஜ் ஓட அந்த கேஷுவலான பாராட்டு, என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய சந்தோஷத்தைக் கொடுத்துச்சு.

அவர் என்னைப் புகழ்ற விதம், என் பெண்மைக்கு ஒரு பெரிய உயிர் கொடுத்த மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் வெக்கத்துல என் தலை குனிஞ்சேன்.

என் உதட்டுல ஒரு சின்னப் புன்னகை வந்துச்சு.

"நீங்க ரொம்ப ஓவராப் புகழ்றீங்க அண்ணா." நான் மெதுவா முணுமுணுத்தேன்.

"நோ பவித்ரா, ஐ ஆம் சீரியஸ்."

அவர் நடக்குறதை நிறுத்தாம, என்னைப் பார்த்துக்கிட்டே சொன்னார்.

"யூ நோ... நீங்க உங்களை ரொம்ப நல்லா மெயின்டெயின் பண்றீங்க."

"ஒரு நாலு வயசுப் பையனுக்கு அம்மான்னு யாருமே சொல்ல மாட்டாங்க."

"உங்க ஷேப்... ரொம்ப ட்ரெடிஷனலா, ஆனா ரொம்ப ஃபிட்டா இருக்கு."

அவர் "உங்க ஷேப்"னு சொல்லும்போது, அவர் பார்வை ஒரு நிமிஷம் என் உடம்பை மேல இருந்து கீழ வரைக்கும் ரொம்ப ஜென்டிலா வருடிட்டுப் போச்சு.

"இப்போ இருக்குற பொண்ணுங்க ஜிம்முக்குக் போய் உடம்பை வருத்திக்கிறாங்க. ஆனா உங்க அழகு... ரொம்ப நேச்சுரலா இருக்கு."

அவர் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவ்ளோ ஸ்மூத்தா, ஒரு கவிதையாட்டம் வந்துச்சு.

அவர் சொல்லும்போது, அதுல எந்த ஒரு சீப்பான எண்ணமோ எனக்குத் தெரியல.

ஒரு மெச்சூர்டான, ஒரு ரசனையான ஆம்பளை, ஒரு பொண்ணோட அழகை ரொம்பக் கண்ணியமா வர்ணிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

என் உடம்புக்குள்ள ஒரு புதுவிதமான சூடு பரவுச்சு.

என் காது மடல்கள் எல்லாம் சூடாகிடுச்சு.

அவர் என்னைப் பாக்குற அந்த விதம், அந்த டைட்டான பிராவுக்குள்ள இருந்த என் மார்பகங்களை லேசா விறைக்க வெச்சுது.

என் காம்புகள் துப்பட்டாவையும் தாண்டி லேசாப் புடைச்சு நிக்கிற மாதிரி எனக்கே ஒரு ஃபீல்.

நான் என் துப்பட்டாவை லேசாக் கசக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

என் தொடை இடுக்குல காலையில காய்ஞ்சு போன அந்த ஈரம், இப்போ மறுபடியும் லேசாக் கசிய ஆரம்பிச்சுது.

"தேங்க்ஸ்... தேங்க்ஸ் அண்ணா." நான் ரொம்பத் தயங்கிச் சொன்னேன்.

"கார்த்திக் நிஜமாவே ஒரு முட்டாள் தான். அவனுக்காக என்ன காத்துக்கிட்டு இருக்குதுங்கிறது அவனுக்கு புரியல."

ராஜ் ரொம்பக் கேஷுவலாச் சொல்லிப்போனார்.

ஆனா அந்த வார்த்தை என் மனசுல ரொம்ப ஆழமாப் பட்டுச்சு.

"ஆமா... கார்த்திக் ஒரு முட்டாள் தான்."

"என் அழகை ரசிக்கத் தெரியாத, என்னைப் புரிஞ்சுக்கத் தெரியாத ஒரு மரக்கட்டை."

எனக்குள்ள கார்த்திக் மேல இருந்த அந்த ஏமாற்றம், இப்போ ஒரு சின்னக் கோவமா மாறுச்சு.

ராஜ் என்னைப் புரிஞ்சுகிட்ட அளவுக்குக் கூட, என் புருஷன் என்னைப் புரிஞ்சுக்கலையேங்கிற ஒரு ஆதங்கம்.

நாங்க ரெண்டு பேரும் அந்த ட்ராக் முழுசும் நடந்தோம்.

அவர் நிறையப் பேசினார். அவரோட பிசினஸ், அவர் டிராவல் பண்ண ஊர்கள்...

நான் ரொம்ப ரசிச்சுக் கேட்டேன்.

அவர் பேசுற அந்த ஸ்டைல், அவர் உபயோகப்படுத்துற வார்த்தைகள், எல்லாமே ரொம்ப க்ளாஸியா இருந்துச்சு.

அவர்கூட நடக்கும்போது, நான் ஒரு ரொம்ப இம்பார்ட்டன்ட்டான, ரொம்ப ஸ்பெஷலான பொண்ணுங்கிற ஃபீல் எனக்குக் கிடைச்சுது.

பிரகாஷ் வெறிச்சு பாக்குற மாதிரி யான ஃபீல் சுத்தமா இல்லை, இது ஏதோ நல்லா இருந்துச்சு.

ராஜ் கூட நடக்கும்போது, எனக்குள்ள ஒரு கர்வம், ஒரு பாதுகாப்பான உணர்வு இருந்துச்சு.

ஒரு மணி நேரம் போனதே தெரியல.

இருட்ட ஆரம்பிச்சுது.

ட்ராக்ல இருந்த லைட் எல்லாம் எரிய ஆரம்பிச்சுது.

"சரி அண்ணா, டைம் ஆச்சு, நான் வீட்டுக்குப் போறேன்." நான் மெதுவாச் சொன்னேன்.

"ஓகே பவித்ரா, நாட் அ ப்ராப்ளம். நானும் வரேன் வாங்க."

ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து எங்க பிளாக்க நோக்கி நடந்தோம்.

மெயின் டோர் வழியா உள்ள நுழைஞ்சு, லிஃப்ட் லாபிக்கு வந்தோம்.

லிஃப்ட் பட்டனைப் பிரஸ் பண்ணிட்டு, நாங்க ரெண்டு பேரும் அங்க நின்னோம்.

அங்க கொஞ்சம் இருட்டா, அமைதியா இருந்துச்சு.

யாரும் இல்ல, நாங்க ரெண்டு பேர் மட்டும்தான்.

ராஜ் என் பக்கம் திரும்பினார்.

அவர் கண்கள் என்னையே ரொம்ப நேரமாப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்தப் பார்வையில ஒரு ஈர்ப்பு, ஒரு மென்மையான தேடல் இருந்துச்சு.

அது என்னைப் பயமுறுத்தல, ஆனா எனக்குள்ள ஒரு பெரிய பதற்றத்தை உருவாக்குச்சு.

அவர் என்னைப் பாக்கப் பாக்க, என் மூச்சு லேசா வேகமாச்சு.

என் நெஞ்சு லேசா மேல ஏறி இறங்குறதை அவர் பாக்குறாரோனு எனக்குத் தோணுச்சு.

என் புண்டைக்குள்ள ஒரு சின்னத் துடிப்பு, ஒரு லேசான ஈரம் எனக்கே ஃபீல் ஆச்சு.

அவர் ரொம்ப மெதுவா, ஒரு முதிர்ச்சியான, அவ்ளோ பிளஸண்டான குரல்ல கேட்டார்.

"பவி, வா எங்க வீட்ல ஒரு கப் காபி குடிச்சுட்டு அப்புறம் போவீங்கலாமா?"