నేనొక...

[కుమార్]

 ‎ పెళ్లి రోజు ఉదయం వచ్చిన సంధ్య పెదనాన్న ఫ్యామిలీ సత్రంలో దిగారు.
‎ సత్రం రూమ్‌లో సంధ్య ఒంటరిగా ఉండగా, ఆమె అన్నయ్య (వరసకు) లోపలికి వచ్చి ఆమెను కిస్ చేయడానికి తెగ ట్రై చేశాడు.
‎ ఆమె భయంతో తప్పించుకుని తిరిగింది, చేతులతో తోసేస్తూ “వద్దు రా... ఇప్పుడు కాదు... ఎవరైనా చూస్తారు” అంది, గొంతు వణుకుతూ.
‎
‎నేను డోర్ దగ్గర నిలబడి అన్నీ చూస్తున్నాను. ఆ మొమెంట్‌లో వెకిలిగా నవ్వి:  
‎“ఒప్పుకోండి మేడమ్, అన్నయ్యకి ముద్దు ఇవ్వండి” అన్నాను, గొంతులో టీజ్ మిక్స్ చేసి.
‎
‎సంధ్య ముందు కోపంగా నా వైపు చూసింది — కళ్లు ఎర్రగా, ముఖం గట్టిగా ముడుచుకుని.
‎
‎ కానీ తర్వాత ఆమె భుజాలు కాస్త వదిలాయి, నవ్వు వచ్చినట్టు అనిపించింది.  
‎“అక్కడితో ఆగడు రా... పైగా మధు పెళ్లి... ఇప్పుడు ఏమైనా అయితే గొడవ అవుతుంది” అంది, మెల్లగా, గొంతులో భయం కాస్త మిగిలి ఉంది.
‎
‎అన్నయ్య నన్ను ఒక్కసారి చూసి, ముఖం ముడుచుకుని బయటకు వెళ్లిపోయాడు.
‎
‎ సంధ్య ఒంటరిగా నిలబడి నా వైపు చూసింది — ఆమె కళ్లలో మిక్స్ ఫీలింగ్, బాధ, సిగ్గు, కాస్త థాంక్స్ లాంటిది.
‎
‎అప్పటి నుంచి పెళ్లి అయ్యేవరకు ఆమె నన్ను మాటి మాటికి పిలిచేది.
‎ హాల్‌లో, మండపం దగ్గర, ఫోటోలు తీసుకునేటప్పుడు, ఫుడ్ సర్వ్ చేస్తున్నప్పుడు — ఎక్కడో ఒంటరిగా ఉండగానే చిన్నగా పిలిచేది.  
‎“.. రా ఇక్కడికి” అంటూ.
‎
‎ఒకసారి ఆమె దగ్గరకు వెళ్లేసరికి మెల్లగా:  
‎“నువ్వు ఉంటే వాడు రాడు” అంది, నేను ఆమె కళ్లలోకి చూశాను.
‎
‎“మీకు భయమా... లేక ఇష్టమా ఆయన అంటే?” అని అడిగాను, చిన్నగా.
‎
‎సంధ్య ఒక్క క్షణం ఆగి, నవ్వి:  
‎“రెండూ కానీ వాడు నాకు అన్నయ అవుతాడు.అందుకే ముద్దుల వరకు ఒప్పుకునేదాన్ని..
‎... కానీ ఇప్పుడు కాదు. పెళ్లి అయిపోయాక... చూద్దాం.”
‎
‎ నేను సంధ్య తో తిరగడం శ్రావణి,మధు గమనిస్తున్నారు.
‎ 
‎ ఇద్దరిలో ఏదో అనుమానం మొదలు అయ్యింది.
‎