నేనొక...

[కుమార్]

  ‎

‎డబ్బు కోసం వెతికితే దొరకలేదు.
‎పేకాట గేమ్‌లు ఆగిపోయాయి, రాజు సాయిలు కూడా ఇప్పుడు దూరమయ్యారు.
‎ఎలా ఇప్పుడు అని మనసు తడబడుతోంది.
‎ రాత్రి పదికి రోడ్ మీద నడుస్తూ మళ్లీ మోహన్ రావు గారి ఇంటి వైపు వెళ్లాను.
‎
‎ఇంటి ముందు చేరేసరికి మొగుడు పెళ్లాం మేడ మీద ఉన్నారు. లైట్ ఆన్‌లో ఉంది, కర్టెన్ కాస్త తెరిచి ఉంది.
‎
‎ అటు ఇటు చూసి ఎవరూ లేరని నిర్ధారించుకుని ఇంట్లోకి దూరాను. గేట్ తెరిచి, హాల్ దాటి, బీరువా ఉన్న గది వైపు వెళ్లాను.
‎
‎డోర్ కాస్త తెరిచి ఉంది.
‎
‎మధు మంచం మీద బోర్ల పడుకుని బుక్ చదువుతోంది.
‎
‎నేను డోర్ దగ్గర నిలబడి చూస్తున్నాను. ఆమె గమనించలేదు. నా శ్వాస ఆగిపోతోంది. మనసులో కలలు మళ్లీ మెమరీ అవుతున్నాయి — కియారా, సమంతా లాగా ఆమెను ఊహిస్తున్నాను.
‎
‎
‎
‎
‎
‎
‎
‎
‎
‎
‎
‎
‎మధు నైటీలో ఉంది. బోర్ల పడుకునే సరికి ఆమె పిర్రల సైజ్ స్పష్టంగా తెలుస్తోంది — రౌండ్‌గా, ఫుల్‌గా, నైటీ ఫాబ్రిక్ మీద టైట్‌గా అతుక్కుని ఉంది.
‎
‎కాళ్లు విడదీసి పడుకున్నప్పుడు నైటీ పైకి జరిగి, తొడల మధ్య గ్యాప్ కనిపిస్తోంది. కామం ఎలా ఉన్నా, నాకు ఇప్పుడు బీరువాలో డబ్బు కావాలి. మనసు అలా ఫిక్స్ అయిపోయింది.
‎
‎ఐదు నిముషాల తర్వాత ఆమె లేచి కిచెన్ లోకి వెళ్లింది. బహుశా నీళ్లు తాగడానికి లేదా ఏదైనా తినడానికి. రూమ్ నిశ్శబ్దంగా అయింది.
‎
‎నేను శబ్దం రాకుండా బీరువా దగ్గరకు వెళ్లాను. తాళాలు అక్కడే ఉన్నాయి — చిన్న డ్రాయర్‌లో. మెల్లగా తెరిచాను.
‎లోపల వెండి గొలుసు ఉంది — హెవీగా, మంచి డిజైన్. దాన్ని జేబులో వేసుకున్నాను. చేతులు కాస్త వణికాయి, కానీ ఆపలేదు.
‎ మరో రెండు చిన్న బ్రేస్‌లెట్లు కూడా ఉన్నాయి — వాటిని కూడా తీసుకున్నాను.
‎
‎బీరువా మూసి, మెల్లగా రూమ్ నుండి బయటకు వచ్చాను.
‎
‎. నేను బయటకు వచ్చేశాను. రోడ్డు మీద నడుస్తుంటే జేబులో వెండి బరువు అనిపిస్తోంది. హార్ట్ బాగా కొట్టుకుంటోంది. భయం, ఎక్సైట్‌మెంట్, కోరిక — అన్నీ కలిసి ఉన్నాయి.
‎
‎ మర్నాడు ఉదయం దగ్గర్లో టౌన్ కి,వెళ్ళి,ఆచారి గారి షాప్ లో అమ్మబోయాను.
‎
‎ ఆయన వాటిని పరిశీలించి,నన్ను కూర్చోమని లోపలికి వెళ్ళాడు.
‎ ఐదు నిమిషాలు లో కానిస్టేబు.ల్ వచ్చి నన్ను స్టేషన్ కి తీసుకువచ్చాడు.
‎
‎
‎
‎
‎ఇన్స్పెక్టర్ గారు టేబుల్ మీద వెండి గొలుసు, బ్రేస్‌లెట్లు పెట్టి అడిగారు: “ఇవి ఎక్కడి నుండి తెచ్చావు?”
‎
‎నేను మౌనంగా ఉన్నాను. ఆయన మళ్లీ అడిగారు: “ఆవి ఆచారి గారు చేసినవే ట. అదీ కాక రాత్రే కంప్లైంట్ ఇచ్చారు ట, పోయాయి అని.”
‎
‎నా ముఖం పాలిపోయింది. ఆచారి గారు ఫోన్ చేసి చెప్పారని అర్థమైంది.
‎ ఆయనకు తెలిసిన వాళ్లు ఎవరో, మోహన్ రావు గారికి కాల్ చేశారనుకుంటా.
‎ నేను ఏమీ మాట్లాడలేదు. ఇన్స్పెక్టర్ గారు కానిస్టేబు.ల్‌కి సైన్ చేసి, నన్ను ఒక రూమ్‌లో కూర్చోబెట్టారు.
‎
‎కొద్ది సేపటికి సంధ్య మొగుడితో వచ్చింది.
‎మొగుడు ముఖం కోపంగా ఉంది. వాళ్లు ఇన్స్పెక్టర్ గారితో మాట్లాడి, వెండి చూసి గుర్తించారు.
‎
‎తర్వాత నాన్న కూడా వచ్చాడు. ఆయన ముఖం చూడగానే తెలిసిపోయింది — ఆయనకు తెలిసింది. స్టేషన్‌లో ఇన్స్పెక్టర్ గారు అన్నీ చెప్పారు.
‎
‎నాన్న నన్ను తిట్టాడు — “నీకు బుర్ర లేదు రా... ఇలా చేస్తావా?” అని
‎మోహన్ రావు గారు కూడా తిట్టారు: “నీకు గౌరవం లేదు రా... మా ఇంట్లోకి వచ్చి దొంగతనం చేస్తావా?”
‎
‎ఇన్స్పెక్టర్ గారు “ఇంకా చిన్నవాడు... , కేసు పెట్టకుండా సెటిల్ చేద్దాం” అని అన్నారు. వాళ్లు నన్ను తిట్టి వదిలేశారు.
‎
‎
‎కానీ ఇంటికి వెళ్లాక నాన్న, మోహన్ రావు గారిని పిలిపించాడు.
‎
‎ఇద్దరూ ఇంటికి వచ్చారు.
‎ నేను రూమ్‌లో కూర్చుని ఉన్నాను. నాన్న నన్ను బయటికి లాగి, మొదటి సారి బాగా కొట్టాడు — చేతితో, బెల్ట్‌తో.
‎
‎మోహన్ రావు గారు కూడా ఒకటి రెండు సార్లు కొట్టారు.   తిట్టారు.
‎
‎నా శరీరమంతా నొప్పి, కళ్లలో నీళ్లు. కానీ నేను ఏమీ మాట్లాడలేదు.
‎
‎
‎
‎నాన్న తర్వాత నన్ను రూమ్‌లో లాక్ చేశాడు. “నువ్వు ఇక్కడే ఉండు... బయటికి రావద్దు” అన్నాడు.
‎
‎ఇప్పుడు నేను రూమ్‌లో ఒంటరిగా ఉన్నాను. శరీరం నొప్పితో వణుకుతోంది.
‎
‎ మనసులో భయం, అవమానం, కానీ ఏదో ఒక రకమైన థ్రిల్ కూడా మిగిలి ఉంది. సంధ్య ముఖం, మధు నైటీలో పడుకున్న దృశ్యం, కారులో జరిగిన సీన్ — అన్నీ మళ్లీ గుర్తొస్తున్నాయి.
‎
‎