Fantasy கன்னி பெண்கள் கூட்டம்

[Solosingam]

இதுவரை:
கல்லூரி கன்னிப்பெண் லேகாவை வன்கொடுமை செய்து விட்டு, பின்விளைவுகளுக்கு பயந்து போய் தற்கொலை செய்து கொள்கிறார் சோமு. லேகாவின் இரு தோழிகள் அவளை ஆறுதல்படுத்துகின்றனர். வேதாவின் மற்றொரு தோழியான பவித்ரா தன் காதலன் அபினேஷை நம்பி போய் ஒரு லாட்ஜில் தன் கன்னித்தன்மையை பறி கொடுக்கிறாள். பவித்ராவை புணர்ந்த மயக்கத்திலிருந்து தெளிந்து எழும் அபினேஷ், அந்த இடத்துக்கு எப்படி வந்தோம், என்ன செய்தோம் என எந்த நினைவின்றி இருக்கிறான். அங்கிருந்த பவித்ராவின் பொருட்களை பார்த்து அவளை தேடி போக.. அவள் அந்த லாட்ஜின் மானேஜரோடு படுத்து புணர்ந்து கொண்டிருப்பதை பார்த்து அதிர்ச்சி அடைகிறான். அவளை வலுக்கட்டாயமாக மானேஜரிடமிருந்து பிரித்து வந்து தன் ரூம் படுக்கையில் பத்திரமாக படுக்க வைக்கிறான். மயக்கம் தெளிந்து அவள் சொல்ல போகும் வார்த்தைக்காக காத்திருக்கிறான் அபினேஷ்.

இனி..

கண்களை திறக்காமலே விழிப்பு வந்த நிலையில், இடுப்பு வலியும் புண்டை வலியும் ஒரு சேர பவித்ராவை புரட்டி போட்டது.

வாயை திறந்து முனகாமல்.. உடலை வளைத்து நெளியாமல்.. சைலண்டாக தன் பக்கத்தில் யார் உள்ளார்கள் என தெரிந்து கொள்ள விரும்பினாள்.

கண் இமைகளை லேசாக திறந்து பார்க்க.. எதிரே சேரில் அமர்ந்த அபினேஷ், நெற்றியில் கைகளை பரப்பி வைத்தபடி சோகமான முகத்தோடு விசும்பி கொண்டிருந்தான்.

அவனை பார்க்கவே அவளுக்கு வெறுப்பாக இருந்தது.

'நா தான்டா இங்க அழனும்.. இவன் ஏன் அழுதுட்டு இருக்கான்.. ட்ராமா போட பாக்குறானா..? ராஸ்கல்..'

அங்கிருந்து உடனே கிளம்பி போக துடித்தாள்.

வலியை பொறுத்து கொண்டு எப்படியோ எழுந்து விட்டாள். தன் உடைகளை சரிப்படுத்தி கொண்டாள்.

பவித்ரா விழித்து எழுந்ததை தாமதமாக உணர்ந்து கொண்ட அபினேஷ், கண்களை துடைத்து கொண்டான்.

அவளை ஆறுதல் படுத்த கையை நீட்டி.. அவள் தலைமுடியை தொட்டு சீர்ப்படுத்த முயன்றான்.

"ஒ.. பவி.. எழுந்துட்டியா..? ஆர் யூ ஒகே நௌ..?"

"ச்சீ.. பொறுக்கி நாயே.. மேல கைய வைக்காதடா.."

"உனக்கு.. என்னாச்சுடி.. நா அபி.. அபினேஷ்.. உன் லவ்வர்.. நீ இன்னும் அந்த ஷாக்ல இருந்து வெளிய வரலையா..?"

"அது இப்ப தான் உனக்கு தெரியுதா..? என்ன சீரழிக்கும் போது தெரியலையாடா..? இப்ப என் வாழ்க்கைய மொத்தமா ஷாக்கடிக்க வச்சுட்டியேடா..?" பவித்ரா கோபத்தில் வெடித்தாள்.

"நானா..? என்னடி சொல்ற..?"

"நடிக்காதடா..? இனிமே உன்கிட்ட என்ன பேச்சு.. நா கிளம்புறேன்.."

"ப்ளீஸ்ஸ்.. பவி.. நா சொல்றத கேளுடி.. நீ சொல்ற மாதிரி நா உன்ன சத்தியமா தொடலடி.. அந்த ஞாபகமே எனக்கு சுத்தமா இல்ல.. ஒரு வேளை எனக்கே தெரியாம உன்ன தொட்டு கெடுத்து இருந்தேனா.. ஐ ஆம் எக்ஸ்டிரீம்லி சாரிடி.."

கெஞ்சியபடி பவித்ராவின் குறுக்கே வந்து நின்றான்.

"உன் சாரிய எடுத்து குப்பையில போடுடா.. அது எப்படி இவ்வளவு பெரிய விஷயத்த பண்ணிட்டு.. உன்னால எப்டிற்றா கேஷூவலா இருக்க முடியுது.. பொம்பள பொறுக்கி.. என்ன ப்ளான் பண்ணி கூட்டிட்டு வந்து, கன்னி கழிச்சுட்டல.. கல்யாணம் பண்ணி ப்ர்ஸ்ட் நைட்ல தான் இதேல்லாம் நடக்கும்னு ஆசையா இருந்தேன்.. எனக்கு ரொமான்ஸே சரியா தெரியாதுனு சொல்லி சொல்லி என்ன நல்லா நம்ப வச்சு ஏமாத்திட்டு.. இப்ப என் வயித்த ரொப்பி உன் வெறிய தணிச்சுட்ட.."

பவித்ரா கண்ணீர் விட்டு அழுதாள். அவளை பார்க்கவே பாவமாக இருந்தது அபினேஷுக்கு.

அழுது கொண்டே பேசினாள்.

"உன்ன எவ்ளோ தரம் வேணா வேணாம்னு கெஞ்சினேன்.. விட்டியாடா? முழுசா அனுபவிச்சு முடிச்ச பிறகு தானே என்ன விட்ட.."

"சாரிடி.. நா எதையும் வேணும்னு செய்யல.. ஆக்சுவலி உன்ன இங்க கூட்டிகிட்ட வந்து.. உன்ன தொட்டு பெட்ல செய்ஞ்ச எதுவுமே நடந்த மாதிரி எனக்கு ஞாபகத்துல இல்லடி.. இது தான்டி உண்மை.."

"அப்ப இந்த லாட்ஜ்ல இருக்குறவன் உனக்கு பதிலா என்ன ஓத்துட்டு போயிட்டானு சொல்றியா..?"

லேசாக அதிர்ச்சியோடு பவித்ராவை பார்த்தான். குதர்க்கமாக அவள் பேசினாலும் அது தானே உண்மை.

"நா செய்யவே இல்லனு சொல்ல வரலேடி.. எனக்கு ஞாபகத்துல இல்லனு தான் உனக்கு சொல்ல வர்றேன்.. புரிஞ்சிக்கோ.. நா காலையிலே காலேஜ்க்கு போய் உன்ன தேடி பாக்கும் போது.. சோமு சார் செத்துட்டாரு இன்னிக்கு லீவ்னு நீயூஸ் வந்தது.. சரி ரெஸ்ட் ரூம் போய் முகங் கழுவலாம்னு போனது தான் கடைசியா ஞாபகத்துல இருக்கு.. அதுக்குப்புறம் இந்த லாட்ஜ் ரூம்ல எந்த ட்ரஸு இல்லாம.. கண் முழிச்சு பாக்குறேன்.. அப்ப நீ ரூம்ல இல்ல.."

மேற்கொண்டு சொல்ல தயங்கினான்.

"மீதி கதையையும் சொல்லிட வேண்டியது தானே.. எப்படி சொல்லனும்னு யோசிச்சுட்டு இருக்குறியாடா..?"

"இல்ல.. வேணாம்டி.. விட்டுடு பவி.. மேல சொன்னா நல்லா இருக்காது.."

"அதான் ஏன்னு கேக்குறேன்டா.. எனக்கு எல்லாம் தெரிஞ்சாகணும்.."

ஒரு கணம் அவளை உற்று பார்த்தான். பிறகு அழுத்தமாய் பேசினான்.

"நா சொல்ல போறத நினைச்சு டென்ஷன் ஆகாத.. கண்ணால பாத்தத தான் உங்கிட்ட சொல்ல போறேன்.."

"ஓவரா சீன் போடாதடா.. சொல்லாறான்னா.."

தொண்டைய சொரூமி கொண்டு பேச ஆரம்பித்தான்.

"பெட்ல இந்த ரத்தக்கறை.. என் உறுப்பில இந்த விந்து துளி இதேல்லாம் பாத்து யார் கூடவோ செக்ஸ் வச்சுக்கிட்டோமானு கொஞ்சம் ட்வுட் இருந்துச்சு.. ஆனா நீ பேசினபுறம் எல்லாம் க்ளீயராயிடுச்சு.. நா தான் அதுக்கு காரணம் நல்லாவே புரியுது.."

"விஷயத்துக்கு வாடா.."

"முழிச்சு பாத்தப்போ நீ ரூம்ல இல்ல.. ட்ரஸ் போட்டுகிட்டு உன்ன தேடி கீழே வந்து பாத்தேன்.. உன்னோட ட்ரஸ் ஒவ்வொன்னா அங்கங்க விழுந்து கிடந்தது.. கடைசியா உன் லெக்கீன்ஸ் விழுந்து கிடந்த கதவருகே வந்து பார்த்து ஸ்டன் ஆயிட்டேன்.. உள்ள நீ அந்த மானேஜரோட.."

பேச்சை சட்டென நிறுத்தினான். அவன் கண்களில் நீர் கோர்த்து கொண்டு வந்தது.

"போதும்டா உன் நடிப்பு.. மேல சொல்றான்னா.."

".. உள்ள அவன் உன் மேல படுத்த்..துட்டு.. ஒ..ஒத்த்..துட்டு இருந்ந்தான்டி.. பாஸ்டர்ட்.."

அதை சொல்லும் போதே அவன் குரல் கம்மியது. எப்படியோ சமாளித்தபடி பேசி விட்டான்.

"..அவன்கிட்ட இருந்து உன்ன மீட்டு தூக்கிட்டு ரூமுக்கு வந்தேன்.. என்ன போலவே உனக்கும் பழசயெல்லாம் ஞாபகம் இல்லாம அவன் கூட இருந்தேனு உணர்ந்து என்னையே நா சமாதானபடுத்திகிட்டேன்.."

"டேய்ய்.. போதும்.. நிறுத்துடா.. எப்படிற்றா என்ன பத்தி இப்படி கேவலமா பேச முடியுது.."

குரல் உடைந்து பேசினாள்.

"சாரி.. பவி.. நா சொல்றத கேட்டு நீ மனசுக்கு ரொம்ப கஷ்டப்படுவேனு தான் சொல்லல.. ப்ளீஸ்.. பவி.. எதையும் பெருசா எடுத்துக்காதடி.. இது ஒரு விபத்துனு கடந்து போய்விடுவோம்.."

"நோ..நோ..நோ.. நா உன் பேச்ச நம்ப மாட்டேன்டா.. என்ன கெடுத்தத மறைக்குறதுக்கு தானே நீ புது புதுசா கத எடுத்து விடுற.. நா போய் புதுசா ஒரு ஆளோட எப்படிற்றா..? ச்சே.. உத்தமனு நினைச்சு உன்ன போய் லவ் பண்ணேன் பாரு.. நீ என்ன தொட்டு கெடுத்ததே என்னால ஜிரணிக்க முடியல.. இதுல புதுசா ஒரு கதை வேற அவித்து விடுற.. பொய் மேல பொய் சொல்லிட்டு என்ன மேலும் அசிங்கப்படுத்தாதடா.."

சொல்லி விட்டு ஓடிப் போய் தன் கைப்பையை எடுத்து கொண்டாள் பவித்ரா. 

மனம் உடைந்து எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக இருந்த அபினேஷை கடந்தவள்.. அந்த ரூமை விட்டு வெளியேறினாள்.

மாடிப்படிகளை தாண்டி கீழே தரைத்தளத்துக்கு வந்து நின்றாள் பவித்ரா. 

அப்போது ரிசப்ஷன் டேபிளில் கழுகு போல காத்திருந்த மானேஜர் ஒடி வந்து அவளை மறித்தான்.

"ஒரு நிமிஷம்மா.. கிளம்பறதுக்கு முன்னாடி கொஞ்சம் பேசனும்.. எனக்கு உன் உதவி தேவைப்படுது.."

மானேஜரை பார்த்து நெற்றி சுருக்கினாள்.

'இவன் கூடவா என்னை இணைச்சு தப்பா பேசினான் அபி.. இவனும் இவன் முஞ்சி முகரையும்..'

'என்ன..?' என்பது போல அவனை பார்த்தாள்.

"நீ ஒரு அரை மணி நேரம் கழிச்சு லாட்ஜ விட்டு வெளியே போலாமே.."

"எதுக்கு?"

"எதுவும் தெரியாத மாதிரி கேக்குறிங்களேமா.. நா கஞ்சி அடிச்சு முடிக்கறதுக்கு முன்னாடி, உன்ன இங்க தள்ளிட்டு வந்தவன் தடுத்துட்டான்.. இப்ப நீ கொஞ்சம் உள்ள வந்து கூட படுத்தேன்னா.‌. பாக்கி வேலைய முடிச்சுடுவேன்.. கஞ்சி அடிக்காம அடி மனசு துடிக்குதுமா.. ப்ளீஸ்.. கொஞ்சம் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கோமா.. எக்ஸ்ட்ரா பேமெண்ட் வேணும்னா தந்துடுறேன்.."

நைச்சியமாய் பேசினான் அந்த லாட்ஜ் மானேஜர்.

"ஏய்ய்.. ஏய்ய்ய்.. யாருகிட்ட பேசுறேனு தெரியுதாடா.. ராஸ்கல்.. நா அந்த மாதிரி பொண்ணு இல்லடா.. வழி விடு.. நா வெளியே போகனும்.."

அவள் பதறினாள். என்னை போய் எதுக்கு 'அந்த' மாதிரி பாக்குறான்.

"முழுக்க நனைஞ்ச பிறகு.. முக்காடு எதுக்குமா.. வாம்மா.. வா.. என் ரூமுக்கு வானு சொல்றேன்ல.."

இனிமேல் பேசிக் கொண்டே இருந்தால் வேலைக்காகாது என்பதால், பவித்ராவின் கையை பிடித்து வலிய இழுத்து போனான்.

"நோ.. நா அப்படிப்பட்ட பொண்ணு இல்லடா.. கைய விடுற்றா.."

"ஒஹோ.. அதுக்குள்ள எல்லாம் மறந்து போச்சாடி.. ரிசப்ஷன்ல சிவனே உக்காந்து இருந்த என் முன்னாடி உன் ட்ரஸ ஒவ்வொன்னா அவித்து போட்டு.. மூடு ஏத்தி.. பெட்ல என் கூட படுத்து உருண்டு புரண்டுட்டு.. கஞ்சி மட்டும் அடிச்சி ஊத்த முடியாதுனு வீம்பு பிடிச்சா எப்படிற்றி..? தள்ளிகிட்டு வந்தவன் மட்டும் ஒஸ்தியான ஆளு.. நா மட்டும் உனக்கு இளக்காரமா போயிட்டேனா..? மரியாதையா வந்து காலை விரிச்சுட்டு போயிடு.. இல்லனா சூத்த கிழிச்சு அனுப்பி வச்சுருவேன்.."

புருவங்களை உயர்த்தி மிரட்டினான்.

நடுநடுங்கி போனாள் பவித்ரா.

வேறு வழியில்லை. ஆபத்துக்கு அபியை கூப்பிட்டாகனும். 

பவித்ரா தன் வாயை திறந்து கத்த முயற்சிப்பதற்குள்.. அவள் வாயை வேகமாக பொத்தி தரதரவென தன் ரூமுக்குள் இழுத்து கொண்டு போனான் மானேஜர்.

அவளை பெட்டில் தள்ளி விட்டு.. தன் உடைகளை களைந்தான்.

கருநாகம் போல ஆடி துடித்த அவன் சுண்ணிய பார்த்து அஞ்சினாள்.

"ஏற்கனவே பார்த்தது தானே.. ஏன் வீணா முரண்டு பிடிக்குற..?"

அவள் டாப்ஸ் மேல் கையை வைத்து அவிழ்க்க முயற்சித்தான்.

"வேணான்டா.. விடுற்றா என்ன.. ப்ளீஸ்.. ஹெல்ப்.. ஹெல்ப் மீ.."

உரக்க கத்தி கூச்சலிட்டாள். அவனை கழட்ட விடாமல் தடுத்தாள்.

ஆத்திரத்தில் அவள் முலையை பிடித்து அமுக்கி ஒரு கசக்கு கசக்கி விட்டு.. டாப்ஸை அவிழ்க்க முடியாத தன் எரிச்சலை வெளிப்படுத்தினான். 

"அத கழட்ட வேணாம்றியா.. சரி.. அப்ப கீழ இருக்குறத கழட்டி குயிக்கா வேலைய முடிச்சுடுறேன்..‌ ஓகேவாடி..?"

அவள் இரு கால்களை பிடித்து தூக்கி தன் தோளில் நிறுத்தி விட்டு.. இடுப்பில் கை வைத்து லெக்னீஸை மேல் நோக்கி இழுத்தான்.

பவித்ரா சுதாரிப்பதற்குள்.. பாதி தொடை தெரியும் வரை இறக்கி விட்டான்.

"உன்ன மாதிரி அவுசாரிகளுக்கு.. இது தான்டி பிரச்சன.. எங்கள மாதிரி சின்ன இடத்துல கூப்பிடுறப்ப.. பத்தினி மாதிரி வேஷம் போடுவிங்க. ஆனா பெரிய இடத்துல யாரும் கேக்காமலே தூக்கி காட்டுவிங்க.. அதுக்குனு சான்ஸ் கிடைக்குறப்ப மாட்ற புண்டைய பாத்துட்டு சும்மா விட்டுற முடியுமாடி?"

பவித்ராவின் வாழை தொடைகளை ஆசையோடு பார்த்து அனல் மூச்சு விட்டு கொண்டிருந்தான் மானேஜர்.



"ஆமாடா.. பாத்துகிட்டு சும்மா இருக்க முடியாது தான்.."

எட்டி அவன் முகத்தில் ஒரு உதை விட்டான் அபினேஷ்.

"ஹம்மாங்ங்.."

முக்கில் வழிந்த ரத்தத்தோடு பக்கத்தில் சரிந்து விழுந்தான்.

குளிரில் நடுங்கிய கோழி போல பயந்திருந்த பவித்ராவுக்கு கை கொடுத்து படுக்கையிலிருந்து தூக்கி விட்டான்.

"இனிமே அவ பக்கத்துல வந்த.. தொலைச்சுடுவேன்.‌. ராஸ்கல்.."

"என்னன்னா.. நியாயம் இது.. அவள விருப்பத்தோட தொட்டாலும் விடமாட்டேங்குறிங்க.. வலுக்கட்டாயமா தொட்டாலும் அடிக்குறிங்க.. இந்த மாதிரி ஒஸ்தி பீஸை எப்பனா நாங்க டேஸ்ட் பண்றது..?"

"ரொம்ப பேசுனா.. வாய கிழிச்சு விட்டுடுவேன்.. என் கண் முன்னாடி நிக்காம.. ஒடுற்றா.."

அவன் தனது உடைகளோடு ஒடி போனதும்.. பவித்ராவை கூட்டி கொண்டு அவசரமாக வெளியே வந்தான் அபினேஷ்.

"இது அவனோட லாட்ஜ்... ஆளுங்கள கூட்டிட்டு வந்துருவான்.. நாம இங்கிருந்து உடனே கிளம்பிடனும்.."

தன்னுடைய பைக்கில் அமர வைத்து வேகமாக செலுத்தினான்.

தன் தோள் மீது வைத்த அவளது கைகள் நடுங்கியதை உணர்ந்தான் அபினேஷ்.

"ஒரு காபி சாப்பிட்டு போலான்டி.."

வழியில் காபி அருந்தினார்கள்.

பவித்ரா அவனது முகம் பார்த்து பேசவில்லை. மௌனமாகவே இருந்தாள். அவன் முகத்தை பார்க்க ரொம்பவே கூச்சப்பட்டாள்.

அபினேஷ் எவ்வளவோ எடுத்து சொல்லி சமாதானப்படுத்தினான். ஆனால் பவித்ரா அமைதியாகவே இருந்தாள். அவள் முகத்தில் மட்டும் குற்றவுணர்ச்சி தாண்டவமாடியது.

திரும்ப பைக்கை கிளப்பி கொண்டு ஹாஸ்டல் வந்து சேர்ந்தார்கள்.

"குட் நைட்.. பவி.. நாளைக்கு பாக்கலான்டி.. சொல்ல மறந்துட்டேன்.. நாளைக்கு லீவ் போட்டு.. நல்லா ரெஸ்ட் எடு.. மனசுல எதுவும் போட்டு யோசிக்காம தூங்குடி.."

அபினேஷை திரும்பி பார்க்காமல் இரண்டு அடிகள் எடுத்து வைத்தவள்.. சட்டேன அவனை திரும்பி பார்த்தாள்.

"உன்ன நல்லா திட்டிட்டேன்.. என்ன மொத்தமா மன்னிஞ்சிட்றா.."

சொல்லிவிட்டு அவனை மீண்டும் திரும்பி பார்க்காமல் விடுவிடுவென ஹாஸ்டல் நோக்கி சென்று விட்டாள்.

ரம்யாவுக்கு கால் செய்தான்.

"சாரி.. ரம்யா.. உன் கால பாக்கல.. இப்ப பவித்ரா ஹாஸ்டலுக்குள்ள தான் இருக்கா.. அவள பாத்துக்கோங்க.. ஏற்கனவே லேட்டாயிடுச்சு.. நாளைக்கு வந்து நடந்ததை விவரமா சொல்றேன்.. பை.."

நீண்ட பெருமூச்சு விட்ட அபினேஷ்.. பைக்கை தன் வீட்டை நோக்கி செலுத்தினான்.
-----
மறுநாள் காலை. பதினொரு மணி.

லேடீஸ் ஹாஸ்டலுக்கு வந்து சேர்ந்தான் அபினேஷ்.

அவனால் வீட்டில் நிம்மதியாக இருக்க முடியவில்லை. நேற்று நடந்த விரும்பத்தகாத நிகழ்வுகள் அவனை தூங்க விடாமல் வாட்டி வதைத்தன.

பவித்ராவை நேரில் பார்த்து பேச வேண்டும் போல இருந்தது அவனுக்கு. குளித்து முடித்தவன்.. நேராக இங்கு வந்து விட்டான்.

பவித்ராவுக்கு இரண்டு முறை கால் அடித்து பார்த்தான். அவள் எடுக்கவில்லை.

உடனே ரம்யாவுக்கு கால் செய்தான்.

"ரம்யா.. நா ஹாஸ்டலுக்கு வெளியில தான் இருக்கேன்.. பவித்ராவ வரச் சொல்றியா..?"

ஐந்து நிமிடம் கழித்து.. ரம்யாவும் சஞ்சிதாவும் மட்டுமே வெளியே வந்தார்கள். பவித்ரா வரவில்லை.

அபினேஷுக்கு முகம் கறுத்து போனது.

"ஏன்.. பவித்ரா வரல..?"

"அவ இனிமே வரமாட்டா.. ஊருக்கு போயிட்ருக்காடா.." ரம்யா மெதுவாக பேசினாள்.

"ஏன்.. என்னாச்சு.. என்கிட்ட ஒரு வார்த்த கூட சொல்லாம.." 

மேலும் பேச முடியாமல் விக்கினான்.

"அவ இங்கிருந்து போகனோம்னு ரொம்ப உறுதியா இருக்கா.. எவ்ளோ பேசினாலும் மசிய மாட்டேங்குறாடா.. நாங்க என்ன செய்ய..?"

"எல்லாத்துக்கும் நா தான் காரணம்ன்ற கோபத்துல போயிட்டாளா..?"

"அப்டியில்ல.. நேத்து நடந்த எல்லா விஷயத்தையும் எங்களுக்கு எடுத்து சொன்னா.. என்னால தான் எல்லா பிரச்சனையும் உண்டாச்சுனு ஒரு குற்றவுணர்ச்சி அவள வாட்டிகிட்டே இருந்தது.. அதான் போயிட்டானு நினைக்குறேன்.. நீ அவளுக்கு கால் பண்ணி பாத்தியா..?"

"ம்ம்.. எடுக்க மாட்டேங்குறா.."

"ஒரு வேளை ஊருக்கு போனா அவ மனசு மாறிடும்.. கொஞ்ச நாள் அப்படி தான்டா இருப்பா.. எல்லாம் சரியாயிடும்.. நீ ரொம்ப ஃபீல் பண்ணாத.. ரிலாக்ஸா இரு.."

"ஏன்.. ரம்யா எங்களுக்கு மட்டும் இப்படியெல்லாம் நடக்குது.. நானும் பவியும் என்ன பாவம் பண்ணோம்.."

'உங்களுக்கு மட்டுமில்லடா.. நாங்களும் தான் பாதிக்கப்பட்டு இருக்கோம்' என அபினேஷிடம் சொல்லத்தான் ஆசை.. பேசாமல் வார்த்தைகளை முழுங்கி கொண்டாள்.

ஆனால் அவள் போனது அவனால் தாங்க முடியவில்லை. அங்கிருந்து போகும் வரை கண் கலங்கிய படியே இருந்தது ரம்யாவையும் சஞ்சிதாவையும் உலுக்கி எடுத்தது.

"ரொம்ப பாவம்டி அபி.. இவனுக்கு போய் இப்டியா நடக்கனும்.."

ரம்யா அவனுக்காக பரிதாபப்பட்டாள்.
-----
ஒரு வாரம் கழிந்தது.

தோழிகள் முவரும் லெஸ்பியன் வேலைகளை முட்டை கட்டி வைத்து படிக்கும் வேலையை மட்டும் பார்த்து கொண்டிருக்க..

அபினேஷ் பவித்ராவை மறக்க முடியாமல் பாட்டிலும் கையுமாக மாறினான்.

பவித்ரா அந்த கல்லூரியை விட்டே நிரந்தரமாக விலகி போன செய்தி அவனை அடைந்தது தான் காரணம்.

ஒரே ஒரு குறுஞ்செய்தி மட்டும் அவனுக்கு அனுப்பி இருந்தாள்.

"காலேஜ் விட்டு மட்டும் இல்லடா.. உன்ன விட்டும் போறேன்.. நிரந்தரமா.. உன்ன நேர்ல பார்த்து பேச எனக்கு தைரியமில்லடா.. அன்னிக்கு நடந்த எல்லா பிரச்சனைக்கும் நா தான் காரணம்.. நா களங்கப்பட்டுட்டேன்.. நீ ரொம்ப நல்லவன்.. உன் கூட வாழ எனக்கு தகுதியில்ல.. தயவு செய்து என்ன உன் மனசிலிருந்து தூக்கி ஏறிஞ்சுடு.. என்ன விட வேற நல்ல பொண்ணு உனக்கு கிடைப்பா.. ப்ளீஸ்.. படிப்பில ஃபோகஸ் பண்ணு.. என்ன பத்தி வெர்ரி பண்ணாத.. ஐ மிஸ் யூ.."

அவ்வளவு தான்.. அன்றிலிருந்து அனைத்தையும் மறந்தான். பாட்டிலை மட்டும் துணையாக கொண்டான்.

தோழிகள் எவ்வளவு எடுத்து சொன்னாலும், அபினேஷ் கேட்பதாக இல்லை. 

மாலை ஆனால் போதும்.. குடித்து விட்டு போதையோடு திரிந்து கொண்டிருந்தான்.

தோழிகள் அவனை குறித்து மிகவும் கவலை பட்டனர்.

இந்த நிலையில் ஒரு நாள் மாலை நேரம். 

அதிக அளவு குடித்து விட்டு ஹாஸ்டல் போகும் வழியில் அபினேஷ் விழுந்து கிடந்ததை தோழிகள் முவரும் பார்த்தனர்.

அவனை அப்படியே விட்டுவிட விரும்பவில்லை. லேகாவை ஹாஸ்டலுக்கு அனுப்பி விட்டு ரம்யாவும் சஞ்சிதாவும் களத்தில் இறங்கினர்.

ஒரு ஆட்டோ பிடித்து.. அவனை இருபுறமும் கைத்தாங்கலாக பிடித்து கொண்டு அவன் வீட்டிற்கு வந்து சேர்த்தார்கள்.

அவன் வீட்டில் வயதான நோயாளி அப்பா மட்டுமே இருப்பார். மாலை நேரத்தில் உட்கொண்ட மருந்துகளின் காரணமாக அவர் உறங்கி கொண்டிருப்பார். அவரால் அபினேஷை பார்த்து கொள்ள முடியாது.

அபினேஷை இருவரும் சேர்ந்து படுக்கையில் கிடத்தினர். அசதியில் முச்சு விட்டார்கள்.

போதை மயக்கத்தில் பாதி உறக்கத்தில் இருந்தான் அபினேஷ்.

அப்போது அவன் பாக்கெட்டில் ஒரு காகித துண்டு இருந்ததை எடுத்து பார்த்தாள் சஞ்சிதா.

'என் பவி வரமாட்டா.. இனிமே நா ஏன் வாழனும்.. இந்த உலகத்த விட்டே போறேன்.. அவளுக்காக நா கடைசி வரை காத்துட்டு இருந்தேனு மட்டும் சொல்லிடுங்க.. ப்ளீஸ்..'

இருவரும் அவனுக்காக கண் கலங்கினார்கள்.

சஞ்சிதா பொங்கினாள்.

"என்னடி பொண்ணு அவ.. இவன பத்தி கொஞ்சம் கூட கவலைப்படாம.. எங்கேயோ போனா மட்டும் அவளுக்கு நிம்மதி வந்துடுமா..? இங்க இவன் சாகப் போறான்டி.. அவளுக்கு போன போடுற்றி.. நல்லா கேக்குறேன்.."

ரம்யா பவித்ராவின் கைபேசியை அழைத்தாள். பலனில்லை. ஸ்விட்ச் ஆஃப் செய்து விட்டதாக அது சொன்னது.

"இப்ப என்னடி பண்றது..? இவன தனியா விட்டா.. கண்டிப்பா சுஸைட் பண்ணிக்காவான்டி.. பவிய வேற கான்டேக்ட் பண்ண முடியல.. ரொம்ப பயமா இருக்குடி.."

சஞ்சிதா அபினேஷ் குறித்து அழுதாள்.

ரம்யா தீவிரமாக யோசித்து ஒரு முடிவுக்கு வந்தாள்.

உடனே அந்த ரூமின் கதவை தாழிட்டாள்.

"என்னடி பண்ற..?"

"லேகாவ எப்படி மீட்டு, சந்தோஷம் கொடுத்து, அவ பிரச்சனைய மறக்கடிச்சு.. நல்ல வழிக்கு கொண்டு வந்தோமோ.. அதே மாதிரி.. இவனையும்.."

"ஆனா.. அவ பொண்ணுடி.. இவன் பையன்டி.."

"அதனாலென்ன.. அபினேஷ காப்பாத்த வேணுமா.. வேணாமாடி..?"

"வேணும்.. ஆனா.." சஞ்சிதா இழுத்தாள்.

"என்னடி..?"

"பவிக்கு துரோகம் செய்யற மாதிரி இது இல்ல.."

"அடிப்போடி.. அவளே இவன தூக்கி போட்டுட்டு ஓடிப் போயிட்டா.. நீ வேற.."

"ரொம்ப பயமா இருக்குடி.."

"சேஃப்டியா பண்ணுவோம்.. உனக்கு இதுல ஒகே தானே.."

"ம்ம்ம்.." கலக்கத்தோடு தலையாட்டினாள்.

அவன் சட்டையை கழட்டினர். இருவரும் தங்கள் டாப்ஸை அவிழ்த்தனர்.

அபினேஷின் இரு புறமும் படுத்து கொண்டனர். அவன் மேல் கால் போட்டு அவன் சுண்ணி தன் தொடையில் படுமாறு இறுக்கி கொண்டாள் ரம்யா. 

தன் முலைகள் நசுங்க அவனை கட்டி பிடித்து கொண்டாள் சஞ்சிதா.

அப்போது.. சஞ்சிதாவுக்கு திடீரென ஒரு சந்தேகம் எழுந்தது.

"ரம்யா.. பவி சொன்ன மாதிரி.. அன்னிக்கு அவனுக்குள்ள 'அது' வந்து ஆட்டுவிச்ச மாதிரி.. இப்பவும் வந்துட்டா.."

"என்னடி உளற்ற..?"

"ஒரு வேளை வந்துட்டா.. என்னடி பண்றது.."

"அப்படியெல்லாம் எதுவும் நடக்காதுடி.. அவன் மேல மட்டும் கவனம் வைய்டி.. தேவையில்லாம யோசிக்காத.."

சொல்லி கொண்டே அவன் மார்பை தடவி கொண்டிருந்தாள் ரம்யா. அரை மனத்தோடு அவனுடன் ஒட்டி கொண்டிருந்தாள் சஞ்சிதா.

அவன் கையை தன் கழுத்தில் போட்டு வளைத்தவள், கன்னத்தில் கழுத்தில் ஆசையோடு முத்தமிட்டாள் ரம்யா.



ரம்யாவுக்கு அபினேஷ் மேல் ஒரு கண் இருந்ததை சஞ்சிதா அறிவாள். வாய்ப்பு கிடைத்ததும் பயன்படுத்தி கொள்கிறாள் என புரிந்து கொண்டாள்.

சஞ்சிதா பயந்தது நடந்ததை போல.. திடீரென அபினேஷ் மெல்ல கண்களை திறந்து அவர்களை பார்த்தான். அவன் கண்களில் காமம் மிகுந்து இருந்தது.

அவனை பார்த்ததும் ரம்யாவுக்கும் சஞ்சிதாவுக்கு இருந்த பயம் தொற்றி கொண்டது.

இருவரும் அபினேஷை கலவரத்தோடு பார்த்தார்கள்.

"எனக்காக ரெடியா இருக்குறிங்களாடி..? ஆரம்பிக்கலாமா.."

"நீ..நீ.. அபியா.. இல்ல வேற யாரோவா..?"

பதில் சொல்லாமல் ஒரு மாதிரியாக சிரித்து தோழிகளை பயமுறுத்தினான் .