నేనొక...

[కుమార్]

   రోజుల తర్వాత "ఆ అమ్మాయికి పెళ్లి చూపులు ట.ఏమైనా పని ఉండొచు.వెళ్ళి సహాయం చెయ్యి"అన్నాడు అయ్య.


‎ నేను తల ఊపి వెళ్ళాను.

‎ మోహన్ రావు గారి భార్య,కూతురు చాలా సార్లు రోడ్ల మీద కనపడ్డారు.

‎ ఈ రోజు వాళ్ళతో మాట్లాడాను మొదటిసారి.

‎

‎

‎ "అప్పుడే పెళ్లి ఏమిటి"అంది కూతురు మధుమతి.

‎ "తాతగారికి తెలిసిన వారు ట"అంది సంధ్య.

‎

‎ "నీకు తొందరగా చేశారు తండ్రి కాబట్టి,ఇప్పుడు నాకు చేస్తున్నారు.అప్పుడే వద్దు అని చెప్తాను తాతగారికి"అంది మధు.

‎ సంధ్య నవ్వి"డాడీ కూడా ఒప్పుకున్నారు"అంది సంధ్య.

‎

‎ నేను వాళ్ళ మాటలు వింటూ,వాళ్ళని చూసాను.

‎ "తల్లికూతురు అంటే నమ్మరు"అన్నాను.

‎

‎ "ఏమిటి"అంది మధు.

‎ "అక్క,చెల్లి అనుకుంటారు మిమ్మల్ని"అన్నాను.

‎ సంధ్య నవ్వింది.

‎

‎

‎ఇంటి లోపలికి వెళ్లగానే సంధ్య (ఆ అమ్మాయి అమ్మ) నన్ను చూసి నవ్వింది. “వచ్చావా రా... రా, ఇక్కడ కూర్చో. ఇవాళ చాలా పని ఉంది.”

‎ మధుమతి (ఆ అమ్మాయి) కూడా అక్కడే ఉంది —

‎

‎ ఇద్దరూ రోడ్డు మీద కనిపించేవాళ్లు, ఇప్పుడు దగ్గరగా చూస్తుంటే... నిజంగానే తల్లికూతురు అనిపించలేదు. సంధ్య ముప్పై ఐదేళ్లు అని చెప్పారు కదా, కానీ చూడటానికి పాతికేళ్ల అమ్మాయిలా కనిపిస్తోంది. మధు కూడా అంతే — కాలేజీ గర్ల్ లుక్, కానీ మాటల్లో ఒక ధైర్యం ఉంది.

‎

‎వాళ్ల మధ్య సంభాషణ మొదలైంది. నేను పక్కన నిలబడి వింటున్నాను.

‎

‎మధు: “అప్పుడే పెళ్లి ఏమిటి?”

‎

‎సంధ్య: “తాతగారికి తెలిసిన వాళ్లు రా...”

‎

‎మధు: “నీకు తొందరగా చేశారు తండ్రి కాబట్టి, ఇప్పుడు నాకు చేస్తున్నారు. అప్పుడే వద్దు అని చెప్తాను తాతగారికి.”

‎

‎సంధ్య నవ్వి: “డాడీ కూడా ఒప్పుకున్నారు.”

‎

‎నేను విన్నాను. ఇద్దరి మధ్య ఆ స్వేచ్ఛ, ఆ ఓపెన్ మాటలు... నాకు కొత్తగా అనిపించాయి. నా ఇంట్లో ఇలాంటి మాటలు ఎప్పుడూ లేవు. నాన్నతో నేను మాట్లాడినప్పుడు కూడా తిట్లు లేదా సైలెన్స్ మాత్రమే.

‎

‎నేను ఒక్కసారి వాళ్ళని చూసి చెప్పాను: 

‎“తల్లికూతురు అంటే నమ్మరు.”

‎

‎మధు వెంటనే తిరిగి: “ఏమిటి?”

‎

‎నేను నవ్వి: “అక్క, చెల్లి అనుకుంటారు మిమ్మల్ని.”

‎

‎సంధ్య నవ్వింది. చాలా సహజంగా, హార్ట్‌ఫుల్‌గా. మధు కూడా నవ్వి, “అవున... అందరూ అలాగే అంటారు” అంది.

‎

‎ఆ నవ్వు చూస్తుంటే నాకు ఏదో వెచ్చగా అనిపించింది. ఇంతకీ నేను ఇక్కడ ఏం చేస్తున్నానో తెలియదు. పెళ్లి చూపులకు సహాయం అని వచ్చాను, కానీ ఇప్పుడు ఈ ఇద్దరి మధ్య మాటలు వింటూ... నా జీవితం ఎంత భిన్నంగా ఉందో అర్థమవుతోంది.

‎

‎సంధ్య నన్ను చూసి: “నీకు ఏదైనా తాగాలనీ ఉందా. రా? టీ ఇస్తాను?”

‎

‎నేను తల ఊపాను. “వద్దు అంటీ... నేను ఇక్కడే ఉంటాను. ఏమైనా పని ఉంటే చెప్పండి.”

‎

‎మధు నవ్వి: “సరే హెల్పర్ గారు... ఇక్కడ ఈ బాక్సులు అప్‌స్టెయర్స్‌కి తీసుకెళ్లాలి. హెల్ప్ చెయ్యగలవా?”

‎

‎నేను లేచి బాక్సులు ఎత్తుకున్నాను. మెట్లు ఎక్కుతుంటే మధు వెనకాలే వచ్చింది. ఆమె గది దగ్గరికి వెళ్లి బాక్స్ పెట్టాను. ఆ గది లోపల చిన్న టేబుల్, బుక్స్, ల్యాప్‌టాప్...

‎

‎మధు: “థాంక్స్ రా... నీ పేరు ఏంటి?”

‎

‎నేను ఒక్క క్షణం ఆగి,చెప్పాను.

‎

‎

‎నేను బయటికి వచ్చేసరికి సంధ్య కింద నిలబడి ఏవో పనులు చేస్తోంది.