నేనొక...

[కుమార్]

‎ 
‎
‎సాయంత్రం గోడౌన్ నుండి బయటికి వచ్చేసరికి చీకటి పడింది. చేతులు నల్లబడ్డాయి, బట్టలు దుమ్ము మీద దుమ్ము. అయనా డబ్బు ఇచ్చాడు — కాస్త ఎక్కువగానే. “ఇవాళ్టి పని బాగా చేశావ్” అన్నాడు. 
‎
‎ నేను ఏమీ మాట్లాడలేదు. డబ్బు తీసుకుని బయటికి వచ్చేశాను.
‎
‎
‎
‎రాజు మళ్ళీ కబురు చేశాడు...  
‎“ఇప్పుడే రా. సాయి ఇంటి వెనకాల షెడ్‌లో. రెండు వేలు స్టేక్ ఫిక్స్ అయింది. నువ్వు లేట్ అయితే సీట్ మిస్ అవుతుంది.”
‎
‎ రోడ్డు మీద నడుస్తుంటే మనసు ఆ గేమ్ మీదే ఉంది. రెండు వేలు పెట్టి గెలిస్తే — ఒక నెల ఫ్రీగా బతకవచ్చు. సిగరెట్, పొగాకు, చిన్న ఖర్చులు అన్నీ కవర్ అవుతాయి. ఓడితే కూడా ఏమీ పర్లేదు — మళ్లీ డబ్బు సంపాదించుకుంటాం. 
‎

‎
‎
‎గోడౌన్ పని అయ్యాక రాత్రి ఇంటికి వస్తుంటే మా పక్క వీధి దాటాల్సి వచ్చింది. అక్కడ మోహన్ రావు గారి ఇంటి ముందు టీవీఎస్ ఉంది — కొత్తది, షైన్ చేసి పార్క్ చేసి ఉంది.
‎ ఆయన గత సంవత్సరం ఇక్కడికి వచ్చారు. LIC లో పని చేస్తారు. నాన్నతో బాగా పరిచయం — ఇద్దరూ రోజూ సాయంత్రం టీ తాగుతూ మాట్లాడుకుంటారు. వాళ్ల అమ్మాయి కాలేజీలో చదువుతోంది. 
‎
‎నేను ఇంటి ముందు దాటుతుంటే మేడ మీదకు చూశాను. ఏదో చదువుతోంది.
‎ఏదో ఒక్క క్షణం మనసు ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది. ఆ థ్రిల్, ఆ పేకాట గేమ్ గుర్తు మరిచిపోయినట్టు. కానీ వెంటనే నడక మొదలెట్టాను. ఇలాంటివి నాకు కుదరవు.
‎
‎ఇంటికి వచ్చేసరికి నాన్న లేరు. బహుశా షాప్‌లో లేట్ అయ్యారు. నేను రూమ్‌లోకి వెళ్లి డోర్ క్లోజ్ చేశాను. బెడ్ కింద నుండి చిన్న బాటిల్ తీసాను — నాన్న దగ్గర దాచి పెట్టిన మందు. కాస్త తాగాను. గొంతులో మంట, కడుపులో వెచ్చదనం. బాటిల్ మళ్లీ దాచి, బెడ్ మీద పడుకున్నాను.
‎
‎మందు ఎఫెక్ట్ మొదలైంది. మనసు లైట్ అయ్యింది. రాజు మెసేజ్ గుర్తొచ్చింది — గేమ్ ఇప్పుడే స్టార్ట్ అవుతోంది. కానీ నాకు ఇప్పుడు లేజీగా ఉంది. బదులు ఆ అమ్మాయి ముఖం మళ్లీ గుర్తొచ్చింది. 
‎

‎
‎