[Manmadhaa]

அத்தியாயம் - 7





கார் கும்பகோணத்தில் மனோகர் ஏற்கனவே ரூம் புக் செய்திருந்த ஒரு தரமான ஹோட்டலுக்குள் நுழைந்து நின்றது.



ரூமுக்குள் வந்ததும் இருவரும் குளித்துவிட்டு சகஜமான பின்பு...




மனோகர் : அம்மா...சாப்பிட என்ன ஆர்டர் பண்ணட்டும் ?




கற்பகம் : உனக்கு பிடிச்சத ஆர்டர் பண்ணுப்பா...



மனோகர் : சரிம்மா...



இவன் ஆர்டர் செய்த உணவு வந்ததும் இருவரும் இரவு உணவை முடித்துவிட்டு டிவியில் எதையெதையோ பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.



மனோகர் வெளியே சென்று தம் அடிக்க பால்கனிக்கு வந்துவிட்டான்.



வாழ்க்கையில் முதல் முறையாக அவன் அம்மாவுடன் தனியாக ஒரு ஹோட்டல் அறையில் தங்கி இருக்கிறான். அவன் மனதில் ஏற்கனவே ஆயிரம் காமக்கனவுகள் இதைப்பற்றி உருவாகி இருந்தது. அதற்காகவே ஒரு உயர்தர ஹோட்டலில் ரூம் புக் பண்ணி வைத்து இன்று இங்கு அம்மாவுடன் வந்திருக்கிறான். அதையெல்லாம் மனதில் அசைபோட்டுவிட்டு கீழே இறங்கி வந்தான். 




ரூமில் விளக்கு அணைந்திருக்க... அவன் அம்மா கற்பகம் பெட்டில் படுத்திருந்தால்...மனோகர் மனதில் காமத்தின் தீ கொழுந்து விட்டு எரிய...அவன் வழக்கம்போல் அம்மாவின் அருகில் படுத்தான். அவளை பின்புறமாக இறுக்கி அணைக்க....


கற்பகம் : மனோ...கைய எடு...என்னைத் தொடாத...




மனோவுக்கு அம்மாவின் இந்த செயல் அதிர்ச்சியளித்தது. மறுபேச்சு எதுவும் பேசாமல் கையை எடுத்துவிட்டான். காரணம் இவ்வளவு நாள் தான் இழுத்த இழுப்புக்கெல்லாம் எந்த எதிர்ப்பும் காட்டாமல், மறுபேச்சு பேசாமல் ஒரு தாசியைப் போல தன்னிடம் இரவில் இருந்தவள், இன்று முதன் முறையாக படுக்கையில் இருக்கும்போது பேசுகிறாள். அதுவும் எதிர்ப்பு காட்டுகிறாள்.




அவன் எத்தனையோ முறை ஆசைப்பட்டதுண்டு..தன் தாய் தன்னிடம் தான் அவளை அனுபவிக்கும் போது அவள் தன்னிடம் பேச வேண்டும் என்று. ஆனால் அதில் இடி இறங்கியது போல அவளின் முதல் படுக்கையறை பேச்சு "என்னைத் தொடாதே" என்று இருக்கும் என்று அவன் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. இது அவனை மிகவும் பாதித்தது. 




சிறுவயதில் "டேய் அதப்பண்ணாதே" என இவனை ஒரு தாயாக அதட்டிய அதே தொணி...இப்போது இவனும் சிறுவயதைப் போலவே அதே தொணியில் அவன் தாயின் அதட்டலுக்கு அடங்கிப் போனான். ஆனால் அவன் மனம் இப்போது வலித்தது. 




தன் தாய் இன்று ஏன் இப்படி நடந்து கொள்கிறாள் என்று குழம்பினான். இதை அவளை தான் முதல்முறையாகத் தொடும்போதே அவள் இப்படிச் சொல்லி இருந்தாள் இவ்வளவு விசயம் எதுவுமே அவர்களுக்குள் இருந்திருக்காதே ! என்று நினைத்தான். இவ்வளவு காலம் தன் காமப்பசிக்கு உணவாகத் தன்னைக் கொடுத்தவள் இன்று ஏன் அதைப் பரிமாற அம்மா மறுக்கிறாள் என்றெண்ணி மனது முழுக்க குழம்பினான். 




அவனால் படுக்கையில் இருக்க முடியவில்லை. மீண்டும் எழுந்து பால்கனிக்கு சென்று தம்மை பற்ற வைத்து யோசிக்க ஆரம்பித்துவிட்டான்.




மகன் எழுந்து சென்றதை கவனித்த கற்பகம், ஒரு பெருமூச்சுடன் தூங்க ஆரம்பித்தாள்.




அரை மணி நேரத்துக்குப்பின் மீண்டும் உள்ளே வந்தவன். இந்த முறை அவனுக்கு அவன் தாயைத் தொடும் தைரியம் இல்லை. அமைதியாக வந்து உறங்க முடியாமல் எப்போது உறங்கினான் எனத்தெரியாமலே உறங்கிப் போனான்.




யாரோ எப்படியோ போங்க...நான் என் வேலையைப் பார்க்கிறேன் என்று விடிந்து தொலைத்தது அடுத்தநாள் காலை....




ஆர்டர் செய்யாமலே வந்து சேர்ந்தது ஹோட்டலின் காபி...இருவரும் குடித்துவிட்டு ப்ரெஷ் ஆக...மனோகர் ரூமை செக் அவுட் செய்கிறேன் என்று ரிசப்சனுக்கு கால் செய்து கூறிவிட்டான். இன்னும் இரண்டு நாள் தங்க வேண்டி புக் பண்ணியவன் முன்கூட்டியே செக் அவுட் பண்ணினான். அவனால் அங்கு இருக்க முடியவில்லை. அவன் அம்மாவிடம் முகம் கொடுத்தும் பேசவில்லை. அவனால் பேச முடியவில்லை. 



கிளம்பும்போது...


மனோகர் : போலாம்...


இவ்வளவுதான் அவன் பேசியது.



கற்பகமும் வேறு எதுவும் பேசாமல் அவனுடன் நடந்து வந்து காரில் ஏற...



கார் காலை 8 மணிக்கே திருச்சியை நோக்கி புறப்பட்டது. எங்கும் நிறுத்தவில்லை. வழிநெடுக ஒரு வார்த்தை கூட பேசாமல் இருவரும் வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தனர்.



அவன் கோபமாக இருக்கிறான் என்பது கற்பகத்திற்கு புரிந்தது.



வழக்கமான வீட்டு வேலைகளை ஆரம்பித்தாள் அதனூடே சமைத்து முடித்தாள். அவன் இருக்கும் அறைக்கு சென்று...



கற்பகம் : சாப்பிட வாடா....



மனோகர் : நான் அப்றமா சாப்ட்டுக்கறேன்...



இவ்வளவு தான்...மதியத்திற்கு முன் அவனாக போட்டு சாப்பிட்டு விட்டு திண்ணும் திங்காமலும் ஆபிசுக்கு கிளம்பி போய்விட்டான். 




எல்லாம் சரியாகிடும் என்று கற்பகம் அவள் வேலையைப் பார்க்க ஆரம்பித்தாள். இரவும் வந்தது அப்படியே தான் இருந்தான் மனோகர். 




அடுத்த ஒரு வாரத்திற்கு இப்படியேதான் போனது "ஆமா" "இல்ல" "சரி" "வேணாம்" இப்படி ஒரே ஒரு வார்த்தை பிரயோகம் மட்டுமே இவர்கள் இருவரின் உரையாடலாகிப் போனது. 




கற்பகம் கவலைப்பட ஆரம்பித்தாள்...இந்த ஒருவாரத்தில் மகன் சரியாக சாப்பிடவில்லை. அவன் முகத்தில் இருந்த பொலிவும் இல்லை. சற்றே இளைத்து மங்கிப்போயிருந்தான்...தன் மகன் இப்படி தன் கண் முன்னே மங்கிப்போவதை அவளால் பார்க்க முடியவில்லை. 




ஒருநாள் இரவு....மனோகர் ஏதோ அவன் அறையில் செய்து கொண்டிருக்க....



கற்பகம் : மனோ....



மனோகர் : ம்...



கற்பகம் : உன்கிட்ட பேசணும்..



மனோகர் : சொல்லுங்க...



கற்பகம் : நீ ஏன் இப்படி இருக்க...?



மனோகர் : நான் எதுவும் பண்ணலயே...உங்களுக்கு ஏதாவது தொந்தரவு கொடுத்தனா என்ன...?



கற்பகம் : அதில்ல....ஏன் என் கூட சகஜமா இருக்க மாட்டேங்கற...சரியா சாப்பிடுறதில்ல...எதுவுமே சரியா பண்றதில்ல...



மனோகர் : நீங்க கூடத்தான் முன்ன மாதிரி என்கிட்ட இல்ல...?



தன் மகன் எதைக்குறித்து பேசுகிறான் என்பது கற்பகத்திற்கு புரிந்தது. அவளால் அதற்கு என்ன பதில் சொல்வதென்று புரியவில்லை. 




கற்பகம் : அப்போ...இப்டியே தான் இருக்கப் போறியா...?



மனோகர் :__________.



அவனிடமிருந்து எந்த பதிலும் வராமலிருக்க....என்ன செய்வதென்று விளங்காமல் கற்பகம் மெல்ல திரும்பி நடக்க ஆரம்பித்தாள்....




சட்டென மனோகர் எழுந்து சென்று பின்புறமாக அவன் தாயை கட்டி அணைத்து....அவள் தோள்மீது முகம் சாய்த்து ஏதும் பேசாமல் அழ ஆரம்பித்து விட்டான். 







கற்பத்துக்கு மகனுடைய அழுகை மனதை உருக்கியது. தன்னை முழுமையாக ஆண்டவன், இன்று ஒரு குழந்தையைப் போல அவன் தாயை கட்டிக்கொண்டு அழுகிறான். இதுவும் அவளுக்கு மனதை இளக்கியது. மெல்ல திரும்பி அவனை அணைத்துக் கொண்டாள். அவன் தொடர்ந்து அழுதுகொண்டே.....




மனோகர் : அம்மா....நீங்க இல்லாம என்னால இருக்க முடியாதும்மா....உங்கிட்ட பேசக்கூடாதுனு நான் நெனைக்கலம்மா....ஆனா...உன்கிட்ட சகஜமா பேசினா, என் மனசு மறுபடியும் உன்னை ஆண்டு அனுபவிக்கத்தான் நெனைக்குது...உன்னப் பாத்தாலே...உன்னைத் தூக்கி கொண்டு போய் படுக்கைல போட்டு, உன் மேல ஏறிப் படுத்து...உன்னை நல்லா ஏறனும்னு தான்மா எனக்கு தோணுது....எப்போ "என்னை தொடாதே"னு சொன்னியோ...அதுக்கப்றம் தான்மா முன்னவிட உன்மேல அதிகமா ஆசை வருது....அத என்னால தடுக்கவே முடில....அதனால தான் உன்கிட்ட என்னால சகஜமா பேச முடியல....நான் என்னம்மா பண்ணட்டும்....




இவ்வளவையும் அழுதே தன் தாயிடம் கொட்டித்தீர்த்தான் மனோகர்.




தன் மகன் அவன் மனம்விட்டு அவன் தாயான தன்னை பெண்டாளும் ஆசையை இவ்வளவு வெளிப்படையாக, ஒரு குழந்தை "அது வேணும்" என்று தன் தாயிடம் கேட்பது போல் தன்னிடம் கேட்பதும்...அவனுடைய மனதின் இயலாமையை சொல்லி அழுததும்...ஒரு தாயாக அவள் துடித்துப் போனாள். அவன் இப்போதும் அவளுக்கு குழந்தைதானே...! எப்போதும் கூட....




தொடரும்.....