నేనొక...

[కుమార్]

‎
‎
‎
‎
‎నేను చిన్నతనం నుండే ఒంటరిగా పెరిగాను. అమ్మ పోయింది. నాన్న సైకిల్ మెకానిక్. ఇంట్లో ఎప్పుడూ మాటలు తక్కువ, శబ్దాలు ఎక్కువ — హామర్ కొట్టడం, సైకిల్ చైన్ శబ్దం, నాన్న గొంతు తిట్లు. కాలేజీకి సరిగా వెళ్లలేదు.
‎
‎నాకు హెల్ప్ చేసేవాళ్లు ఫ్రెండ్స్ — రాజు, సాయి లాంటి వాళ్లు.
‎వాళ్లు కూడా నాలాగే. కాలేజ్ ఎగ్గొట్టేవాళ్లు, టీచర్ల నుండి తిట్లు తినేవాళ్లు, ఇంట్లో కొట్టబడేవాళ్లు.
‎
‎మేము ఒకరికొకరు ఏకైక సపోర్ట్. సాయంత్రాలు రోడ్డు సైడ్‌లో కూర్చుని సిగరెట్ పొగ తాగుతూ, ఎవరెవరు ఏం తిట్టారో చెప్పుకునేవాళ్లం. ఆ సమయంలో ఏదో స్వేచ్ఛ వచ్చినట్టు అనిపించేది.
‎
‎పదో తరగతి ఐదుసార్లు రాశాను. ప్రతిసారీ ఫెయిల్ అయ్యేసరికి నాన్న కొట్టేవాడు. “నీకు బుర్ర లేదు, నీ స్నేహాలే నిన్ను చెడగొడుతున్నాయి” అని తిట్టేవాడు. నాకు కోపం వచ్చేది. ఎందుకంటే నేను ఏం చేస్తున్నానో నాకు తెలుసు. అది చెడిపోవడం కాదు — అది బతకడం.
‎
‎గత ఏడాది ఒక రోజు పేకాట ఆడుతున్నాం. మూడు ముక్కలాట. రాజు రాజు-రాణి-జాకీ వచ్చింది, సాయి బ్లఫ్ చేసి ఓడిపోయాడు. నేను కాస్త గెలిచాను, కానీ డబ్బులు అయిపోయాయి. మళ్లీ ఆడాలంటే బెట్ పెట్టాలి. రాజు చెప్పాడు, “ఎదురుగా ఉన్న ఇంటి ముందు సైకిల్ పట్టుకుపో రా, అమ్మేస్తే 500-600 వస్తాయి. ఆ డబ్బుతో రాత్రంతా ఆడుకుందాం.”
‎
‎నేను  సైకిల్ తీసుకుపోయాను. దగ్గర్లో టౌన్ లో ఒక సైకిల్ షాప్‌కి అమ్మేశాను. డబ్బు వచ్చింది. ఆ రాత్రి మేము మళ్లీ ఆడాం. పొగ తాగుతూ, కార్డ్స్ చూస్తూ, బెట్ పెట్టి గెలిచినప్పుడు వచ్చే థ్రిల్ — అది నాకు ఏకైక సుఖం. నాన్న సైకిల్ రిపేర్ చేస్తున్నాడు, నేను సైకిల్ అమ్మి డబ్బు చేసుకుంటున్నాను. తేడా లేదు.
‎
‎ఈ మధ్య సిగరెట్ తాగుతూ దొరికిపోయాను. మొదటిసారి అనుకుని నాన్న చాలా కొట్టాడు. “నీ స్నేహాలే చెడగొడుతున్నాయి” అని తిట్టాడు. నాకు నవ్వొచ్చింది. చెడిపోయానా? నేను ఏం చేస్తున్నానో నాకు తెలుసు. నేను బతుకుతున్నాను.
‎
‎ఆ రాత్రి రాజు కబురు చేశాడు: “రా రా, ఈసారి పెద్ద గేమ్ ఉంది. రెండు వేలు స్టేక్. ఒక గెలుపు — నెల ఖర్చులు సార్.” నేను ఆలోచించాను. మళ్లీ ఏదైనా పెద్ద ఐటెం తీసుకుపోవాలా? లేదా ఇప్పుడున్న డబ్బుతోనే ఎంట్రీ ఇవ్వాలా?
‎
‎
‎
‎
‎