Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

------------
Part 108
------------

"சரிங்க... போலாம்."

"நான் ஈவினிங் ரெடி ஆயிடுறேன்."

நான் முகத்துல ஒரு சின்ன, போலியான சிரிப்பை வரவழைச்சுக்கிட்டு சொன்னேன்.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள இருந்த அந்த ஏமாற்றத்தை, அந்த வலியை நான் அவர்கிட்ட காட்டிக்கவே இல்லை.

அவர் எப்பவும் போல லேப்டாப்பைத் திறந்து, ஸ்க்ரீனைப் பாக்க ஆரம்பிச்சுட்டார்.

நான் மெதுவாத் திரும்பி, அந்த காபி கப்பை எடுத்துக்கிட்டு நேரா கிச்சனுக்குப் போனேன்.

சிங்க்ல கப்பை வெச்சுட்டு, அப்படியே கொஞ்ச நேரம் சிலையாட்டம் நின்னேன்.

"ஒரு வாட்ச்மேனுக்கு இருக்குற அக்கறை கூட இவருக்கு இல்லையா?"

"நான் ஒரு ஆள் இந்த வீட்ல இருக்குறது, இவருக்கு சாப்பாடு ஆக்கி கொட்டுறதுக்கு மட்டும் தானா."

"இப்போ கூட பாரு, சண்டே கூட லீவ்னு சொல்லிட்டு இப்போ இவர் தன்னோட லேப்டாப்பும், ஆபீஸும்னு உக்காந்து இருக்காரே."

ஒரு பெரிய பெருமூச்சு விட்டுட்டு, என் வேலையைப் பாக்க ஆரம்பிச்சேன்.

ஞாயிற்றுக்கிழமைனாலே வீட்ல நான்-வெஜ் தான்.

பிரிட்ஜைத் திறந்து தேவையானது எல்லாம் எடுத்து வெச்சேன்.

மத்தியானம் சாப்பாட்டுக்கு பிரியாணி பண்ணலாம்னு பிளான்.

வெங்காயம் உரிச்சு, தக்காளி வெட்டி, இஞ்சி பூண்டு பேஸ்ட் அரைச்சு...

என் கைகள் மெஷின் மாதிரி வேலை செஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

ஆனா என் மூளைக்குள்ள நேத்து நடந்த அந்தச் சம்பவங்கள் வந்து வந்து போச்சு.

பிரகாஷோட அந்த முரட்டுக்கைகள்...

அவனோட அந்த வியர்வை வாசம்...

என் புடவையை வெச்சு அவன் அவனோட அந்தப் பெரிய சுண்ணியத் துடைச்ச அந்த நிமிஷம்.

"ச்சீ... பவித்ரா, அதையே நினைக்காத."

எனக்கு நானே தலையில அடிச்சுக்கிட்டு, என் கவனத்தைச் சமையல்ல திருப்பினேன்.

கிச்சன் முழுக்க பிரியாணி வாசம் கமகமனு பரவிச்சு.

எண்ணெயும், மசாலாவும் வதங்குற சத்தம் மட்டும்தான் அந்த வீட்ல கேட்டுச்சு.

சமைச்சு முடிச்சுட்டு, வீடு கூட்டித் துடைச்சேன்.

துணி எல்லாம் மெஷின்ல போட்டு, காய வெச்சேன்.

வேர்த்து விறுவிறுத்துப் போய், ஒரு வழியா வேலை எல்லாம் முடிஞ்சது.

மத்தியானம் சரியா ஒரு மணிக்கு, கார்த்திக்கைக் கூப்பிட்டுச் சாப்பாடு பரிமாறினேன்.

அவர் எப்பவும் போல, ஒரு கையில போனை வெச்சுக்கிட்டே, தட்டில இருக்கிறதை ஏதோ எந்திரம் மாதிரி சாப்பிட்டார்.

"பிரியாணி நல்லா இருக்கா?" நான் மெதுவா கேட்டேன்.

"ம்ம்... நல்லாருக்கு பவி." கண்ணை போன்ல இருந்து எடுக்காமலேயே ஒரு வார்த்தையில முடிச்சுட்டார்.

நான் அமைதியா என் சாப்பாட்டைச் சாப்பிட்டேன்.

சாப்பிட்டு முடிச்சு, பாத்திரம் எல்லாம் விளக்கி வெச்சுட்டு, கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுக்கலாம்னு பெட்ரூம்க்குப் போனேன்.

கார்த்திக் ஏற்கனவே ஏசியைப் போட்டுட்டு, லேப்டாப் முன்னாடி உக்காந்து இருந்தார்.

நான் ஒரு ஓரமாப் படுத்து, கண்ணை மூடினேன்.

உடம்பு அசதியில, எப்படியோ தூங்கிட்டேன்.

முழிச்சுப் பாக்கும்போது மணி சரியா நாலரை.

எழுந்து முகம் கழுவிட்டு, ரெண்டு பேருக்கும் ஈவினிங் டீ போட்டேன்.

டீ குடிச்சுட்டே கார்த்திக் சொன்னார், "பவி, கரெக்டா ஆறு மணிக்குக் கிளம்பிடலாம், ரெடியாகிக்கோ."

"சரிங்க."

நான் நேரா பெட்ரூம் பீரோகிட்ட போனேன்.

இன்னைக்கு கொஞ்சம் ஸ்பெஷலா ரெடி ஆகணும்னு தோணுச்சு.

புதுசா வந்திருக்கிறவங்க, அதுவும் கார்த்திக்கோட பழைய மேனேஜர் வேற.

நம்மளைப் பாக்குறப்போ, ஒரு டீசண்டான, அழகான குடும்பப் பொண்ணாப் பாக்கணும்னு என் மனசு ஆசைப்பட்டுச்சு.

பீரோவைத் திறந்து, என் புடவைகளை ஒவ்வொன்னாப் பார்த்தேன்.

ஒரு அழகான, டார்க் மெரூன் கலர் காட்டன் சில்க் புடவை என் கண்ணுல பட்டுச்சு.

அதுல சின்னச் சின்னதா கோல்டன் கலர் பார்டர்.

பாக்குறதுக்கு நல்லா இருக்கும்.

அந்தப் புடவையை எடுத்து, கட்டில் மேல வெச்சேன்.

அதுக்கு மேட்சிங்கா, டீசண்டான கழுத்து வெச்ச ஜாக்கெட் ஒன்ன எடுத்தேன்.

நேத்து பிரகாஷ் என் மார்பைக் கசக்குனதுனால ஏற்பட்ட அந்த வலில, இன்னைக்கு உள்ளே கரெக்டா, ஃபிட்டான பிரா போட்டுக்கிட்டேன்.

மெதுவா அந்தப் புடவையை எடுத்து, இடுப்புல சுத்தி சொருகினேன்.

ஒவ்வொரு ப்ளீட்ஸா மடிச்சு, ரொம்ப நேர்த்தியா, பெர்ஃபெக்ட்டா முந்தானையை ஊசி போட்டுக் குத்தினேன்.

அந்தப் புடவை என் உடம்போட ஒட்டி, என் வளைவுகளை ரொம்ப அழகா, ஆனா ரொம்ப அடக்கமா எடுத்துக் காட்டுச்சு.

கண்ணாடி முன்னாடி போய் நின்னேன்.

ஸ்பெஷல் மேக்கப் எதுவும் போடல, எதுவுமே இல்லாம அழகா இருக்குற மாதிரி ஃபீல் ஆச்சு.

நெத்தியில, சரியா ரெண்டு புருவத்துக்கும் நடுவுல, ஒரு சின்ன மெரூன் கலர் பொட்டு வெச்சேன்.

தலைமுடியை நல்லா சீவி, ஒரு நீளமான கிளிப் போட்டுப் பின்னிக்கிட்டேன்.

பிரிட்ஜ்ல வாடிப் போகாம இருந்த கொஞ்சூண்டு மல்லிகைப்பூவை எடுத்துத் தலையில வெச்சுக்கிட்டேன்.

கழுத்துல ஒரு சின்ன கோல்டு செயின், காதுல ஜிமிக்கி.

இப்போ என்னைக் கண்ணாடியில பார்க்க எனக்கே அவ்ளோ ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

ஒரு தேவதை மாதிரி இருந்தேன்.

"கார்த்திக் இன்னைக்காவது என்னைப் பார்த்து, நீ ரொம்ப அழகா இருக்க பவினு சொல்வாரா?"

என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்ன எதிர்பார்ப்பு, ஒரு சின்ன ஏக்கம்.

நான் மெதுவா நடந்து ஹாலுக்கு வந்தேன்.

கார்த்திக் ஒரு சாதாரண ஜீன்ஸ், ஒரு கேஷுவல் ஷர்ட் போட்டுட்டு ரெடியா இருந்தார்.

அவர் சோபாவுல உக்காந்து ஷூ போட்டுக்கிட்டு இருந்தார்.

நான் அவர் முன்னாடி போய், கொஞ்சம் வெக்கத்தோட நின்னேன்.

என் முந்தானையை லேசாச் சரி பண்ணிக்கிட்டு, அவர் முகத்தையே பார்த்தேன்.

அவர் நிமிர்ந்து பார்த்தார்.

என் மேல இருந்து கீழ வரைக்கும் ஒரு சாதாரணப் பார்வை பார்த்தார்.

அவ்வளவுதான்.

அவர் கண்ணுல எந்த ஆச்சரியமும் இல்ல, எந்த ரசனையும் இல்ல.

"ரெடியா பவி? போலாமா? டைம் ஆச்சு பாரு."

அவர் எழுந்து, போனை பாக்கெட்ல வெச்சுக்கிட்டே வாசலை நோக்கிக் நடந்தார்.

என் நெஞ்சுக்குள்ள சுரீர்னு ஒரு ஊசி குத்துன மாதிரி வலிச்சுது.

நான் இவ்ளோ நேரம் மெனக்கெட்டு, இவ்ளோ அழகா ரெடியாகி வந்திருக்கேன்.

ஒரு வார்த்தை... ஒரே ஒரு வார்த்தை "அழகா இருக்க"னு சொல்லியிருக்கக் கூடாதா?

"இந்த மனுஷனுக்கு கண்ணு இருக்கா இல்லையா?"

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய பாரம் ஏறுச்சு.

"ம்ம்... போலாம்." நான் மெதுவா முணுமுணுத்தேன்.

என் ஏமாற்றத்தை அவர் கவனிக்கவே இல்லை.

வாசலுக்கு வந்து, எங்க ஏழாவது மாடி வீட்டைப் பூட்டினேன்.

ரெண்டு பேரும் லிஃப்ட் கிட்ட நடந்து போனோம்.

லிஃப்ட் பட்டனை பிரஸ் பண்ணார் கார்த்திக்.

"அவங்க வீடு எத்தனாவது மாடியில இருக்கு?" நான் மெதுவா கேட்டேன்.

"பத்தாவது மாடி பவி. பிளாக் பி."

லிஃப்ட் வந்துச்சு. உள்ளே ஏறி, பத்தாவது மாடி பட்டனை அழுத்தினோம்.

லிஃப்ட்க்குள்ள நான் அமைதியா நின்னேன்.

என் புடவை முந்தானையை லேசாச் சரி பண்ணிக்கிட்டேன்.

மனசுக்குள்ள அந்த ஏமாற்றம் இன்னும் அப்படியே இருந்துச்சு.

லிஃப்ட் கதவு திறந்ததும், ரெண்டு பேரும் அந்த நீளமான காரிடார் வழியா நடந்தோம்.

"இதான் அவங்க வீடு." கார்த்திக் சொல்லிப் பெல்லை அழுத்துனார்.

"டிங் டாங்..."

ரெண்டு செகண்ட்ல, கதவு திறக்கப்பட்டுச்சு.

உள்ளே இருந்து ஒரு முகம் எட்டிப் பார்த்துச்சு.

அவங்க தான் ரேணுகா.

பார்க்க ஒரு நாற்பது, நாற்பத்திரண்டு வயசு இருக்கும்.

ஷார்ட்டா ஹேர்கட் பண்ணி, ஒரு சிம்பிளான குர்தி போட்டுக்கிட்டு இருந்தாங்க.

அவங்க முகத்துல அவ்ளோ பெரிய, அன்பான சிரிப்பு.

"ஹலோ கார்த்திக்! வாப்பா, உள்ள வா!"

அவங்க குரல் வெல்கமிங்கா இருந்துச்சு.

கார்த்திக் சிரிச்சுக்கிட்டே உள்ள போனார். "எப்டி இருக்கீங்க மேடம்?"

"நான் சூப்பரா இருக்கேன். வாம்மா பவித்ரா, உள்ள வா."

என்னை ரொம்ப அன்பா வரவேற்று உள்ள கூட்டிக்கிட்டு போனாங்க.

அந்த வீடு... பாக்குறதுக்கே அவ்ளோ பிரம்மாண்டமா, ரொம்ப லக்சூரியா இருந்துச்சு. நிறைய செலவு பண்ணியிருப்பாங்க போல, இன்டீரியர்க்கு.

பெரிய ஹால், விலையுயர்ந்த சோபா செட், அழகா டிசைன் பண்ண இன்டீரியர்.

வீடு முழுக்க ஒரு நல்ல சென்ட் வாசம் அடிச்சுது.

நாங்க போய் அந்தப் பெரிய சோபாவுல தயங்கி உக்காந்தோம்.

அப்போ, உள்ளே ரூம்ல இருந்து ஒருத்தர் வெளிய வந்தார்.

அவர்தான் ராஜ்.

எங்க கல்யாணத்துல பார்த்ததை விட, இப்போ இன்னும் ஸ்மார்ட்டா இருந்தார்.

வயசு ஒரு நாற்பத்தஞ்சு, நாற்பத்தெட்டு இருக்கும்.

ஆனா பாக்குறதுக்கு டெய்லி ஜிம்முக்குப் போறவர் மாதிரி, அவ்ளோ ஃபிட்டா, நெஞ்சை நிமிர்த்தி ஒரு கம்பீரமா நடந்து வந்தார்.

ஆறடிக்கு மேல உயரம், நல்லா அகலமான தோள்பட்டை.

ஒரு லைட் ப்ளூ கலர் போலோ டீஷர்ட், டார்க் கலர் ட்ராக் பேண்ட் போட்டிருந்தார்.

அவர் நடந்து வர்ற அந்த ஸ்டைலே, "நான் தான் இங்க பாஸ்"னு சொல்ற மாதிரி இருந்துச்சு.

"ஹே கார்த்திக்! வெல்கம் மை பாய்!"

அவர் குரல் அவ்ளோ பேஸ் ஆக, ரொம்ப கம்பீரமா அந்த ஹால் முழுக்க ஒலிச்சுது.

கார்த்திக் உடனே எழுந்து நின்னு, கைகுலுக்கினார். "தேங்க்ஸ் சார். எப்டி இருக்கீங்க?"

"ஃபைன் டா. வீட்ல செட்டில் ஆகிட்டு இருக்கோம், அதான் கொஞ்சம் பிஸி."

அப்போ ராஜ் ஓட பார்வை என் பக்கம் திரும்புச்சு.

நான் உடனே எழுந்து நின்னு, கை கூப்பி, "வணக்கம் சார்,"னு ரொம்பப் பவ்யமாச் சொன்னேன்.

ராஜ் என்னை மேல இருந்து கீழ வரைக்கும் ஒரு செகண்ட் பார்த்தார்.

அவர் பார்வை சிம்பிளா டைரக்ட்டா இருந்துச்சு.

அவர் முகத்துல ஒரு கண்ணியமான ஆச்சரியம் வந்துச்சு.

"வாவ்..."

அவர் வாய்விட்டுச் சத்தமாவே சொன்னார்.

"கார்த்திக்... ஹூ இஸ் திஸ் பியூட்டிஃபுல் லேடி?"

ராஜ் சிரிச்சுக்கிட்டே கார்த்திக்கைப் பார்த்துச் சொன்னார்.

கார்த்திக் லேசாச் சிரிச்சுக்கிட்டு, "என் வைஃப் பவித்ரா சார்"னு சொன்னார்.

"ஐ நோ டா... ஆனா கல்யாணத்துல பாத்தத விட, இப்போ அவ்ளோ அழகா இருக்காங்க."

"நிஜமாவே சொல்றேன் கார்த்திக்... யூ ஆர் எ வெரி லக்கி மேன்."

அந்த வார்த்தை கேட்டதும், எனக்குக் கரண்ட் ஷாக் அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

என் முகம் சட்டுனு செக்கச் செவேர்னு சிவந்துடுச்சு.

எனக்கு என்ன ரியாக்ட் பண்றதுன்னே தெரியல.

"அய்யோ... என்ன இவரு இப்டி ஓப்பனாச் சொல்றாரு."

நான் வெக்கத்துல என் தலை குனிஞ்சேன்.

என் கால் விரல்கள் தரையை லேசாச் சுரண்டுச்சு.

என் கைகள் தன்னால என் புடவை முந்தானையைப் பிடிச்சு லேசாக் கசக்கிச்சு.

"உன் வைஃப்... பாக்குறதுக்கு அப்படியே ஒரு ரவிவர்மா பெயிண்டிங் மாதிரி இருக்காங்க."

ராஜ் என்னை நேராப் பார்த்துச் சொன்னார்.

"இல்ல சார்... அவங்களுக்கு எப்பவும் இந்த மாதிரி ட்ரெடிஷனல் ட்ரெஸ் தான் பிடிக்கும்." கார்த்திக் ரொம்பச் சாதாரணமாச் சொன்னார்.

ராஜ் என்னையே பார்த்துக்கிட்டு, ரொம்ப மரியாதையாச் சொன்னார்.

"இல்ல கார்த்திக்... இப்போ இருக்குற காலத்துல, சிட்டில இந்த மாதிரி ஒரு ட்ரெடிஷனலான அழகைப் பாக்குறதே ரொம்ப அபூர்வம்."

"எல்லாரும் ஜீன்ஸ், டாப்ஸ்னு போயிட்டாங்க. ஆனா இவங்க..."

அவர் கொஞ்சம் முன்னாடி வந்து நின்னு என்னைப் பார்த்தார்.

"அந்த காட்டன் சில்க் புடவை, அந்த மல்லிகைப்பூ, அந்த நெத்திப் பொட்டு..."

"அவ்ளோ பெர்ஃபெக்ட்டா, அவ்ளோ ஒரு க்ளாஸியா கேரி பண்றாங்க."

"அதுவும் முகத்துல எந்த ஒரு ஸ்பெஷல் மேக்கப்பும் இல்லாம... சும்மா நேச்சுரலா இவ்ளோ அழகா இருக்காங்க."

"பியூட்டிஃபுல்... வெரி பியூட்டிஃபுல் பவித்ரா."

அவர் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவ்ளோ அழுத்தமா, என் கண்ணைப் பார்த்துச் சொன்னார்.

அதுல ஒரு நல்ல ரசனை இருந்துச்சு.

ஒரு பொண்ணை, ஒரு பொண்ணா மதிச்சுப் பாராட்டுற குணம் இருந்துச்சு.

நான் வெக்கத்துல கூனிக்குறுகிப் போனேன்.

என் காது மடல்லாம் சூடாகி, ரத்தம் பாய்ஞ்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

"தே... தேங்க்ஸ் சார்..." நான் தடுமாறி முணுமுணுத்தேன்.

"நீங்க ரொம்ப ஓவரா சொல்றீங்க சார்."

நான் என் முந்தானையை லைட்டா பிடிச்சுக்கிட்டு, அடக்கமாச் சிரிச்சேன்.

ரேணுகா உள்ளே இருந்து ஜூஸ் தட்டோட வந்தாங்க.

"ராஜ் சொல்றது கரெக்ட் தான் பவித்ரா. நீ நிஜமாவே ரொம்ப ரொம்ப அழகா இருக்கம்மா."

"நான் கூட கார்த்திக் கிட்ட கேட்கணும்னு நினைச்சேன், எப்டி உனக்கு இவ்ளோ அழகான வைஃப் கிடைச்சாங்கனு."

அவங்க சிரிச்சுக்கிட்டே ஜூஸ் கிளாஸை என் கையில கொடுத்தாங்க.

"ரொம்ப தேங்க்ஸ் மேடம்." நான் ரொம்பப் பவ்யமா வாங்கிக்கிட்டேன்.

"அய்யோ, என்ன பவித்ரா இது! சார், மேடம்னு கூப்பிட்டுக்கிட்டு." ரேணுகா கோவிச்சுக்கிட்டாங்க.

"அந்த வார்த்தையைக் கேட்டாலே எனக்கு வயசான ஃபீல் வருது."

"ஜஸ்ட் என்னை ரேணுகா அக்கானு கூப்பிடு. இவரை ராஜ் அண்ணானு கூப்பிடு."

"இல்லனா எங்க பேரைச் சொல்லிக் கூடக் கூப்பிடு. நாங்க ஒன்னும் அவ்ளோ பெரியவங்க இல்ல."

அவங்க சிரிச்சுக்கிட்டே என் பக்கத்துல வந்து உக்காந்தாங்க.

எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷமா இருந்துச்சு.

"சரிங்க... அக்கா." நான் ஒரு அழகான சிரிப்போட சொன்னேன்.

"குட். இப்போ சொல்லு பவித்ரா, கார்த்திக் உன்னை நல்லாப் பாத்துக்கிறானா?" ராஜ் கிண்டலா கேட்டார்.

அவர் சோபாவுல சாஞ்சு உக்காந்துகிட்டு, காலை மேல போட்டுக்கிட்டார்.

"அவன் எப்பவும் லேப்டாப்பும் கையுமாத் தான் இருப்பான் ஆபீஸ்ல... வீட்லயும் அப்டிதானா?"

நான் கார்த்திக்கைப் பார்த்து ஒரு சின்னச் சிரிப்பு சிரிச்சேன்.

"ஆமாங்... ஆமா அண்ணா. எப்பவும் ஒர்க் தான் அவருக்கு." நான் மெதுவாச் சொன்னேன்.

"பாத்தியா கார்த்திக், வைஃப் கம்ப்ளைன்ட் பண்றாங்க. இவ்ளோ அழகான வைஃப வீட்ல வெச்சுட்டு நீ லேப்டாப்பப் பாத்தா எப்டி?"

ராஜ் சத்தமாச் சிரிச்சார்.

அந்தச் சிரிப்பு அவ்ளோ கம்பீரமா இருந்துச்சு.

கார்த்திக் கொஞ்சம் அசடு வழியச் சிரிச்சார். "அப்டிலாம் இல்ல சார்..."

"உங்க புடவை செலக்‌ஷன் ரொம்ப நல்லாருக்கு பவித்ரா. இந்த மெரூன் கலர் உங்களுக்கு அவ்ளோ ஆப்டா இருக்கு." ராஜ் மறுபடியும் டாபிக்க மாத்தினார்.

"ரொம்ப சிம்பிளான டிசைன், ஆனா உங்களை அவ்ளோ பிரைட்டா காட்டுது."

"தேங்க்ஸ் அண்ணா... நானே செலக்ட் பண்ணுனது தான்." நான் ரொம்பப் பெருமையா, ஒரு சின்னக் கர்வத்தோட சொன்னேன்.

"உங்க நேட்டிவ் எந்த ஊரு பவித்ரா?" ரேணுகா கேட்டாங்க.

"எங்க ஊரு கேரளா பார்டர்ல இருக்குற ஒரு சின்ன கிராமம் தான்."

"ஓ... அதான் அந்த மண் வாசனை உங்க முகத்துல அப்டியே தெரியுது." ராஜ் இடைமறிச்சுச் சொன்னார்.

"அந்த இன்னசென்ஸ், அந்த அடக்கம்... சிட்டில வளந்த பொண்ணுங்க கிட்ட இது கிடைக்கவே கிடைக்காது."

"உங்க முகத்துல இருக்கிற அந்தத் தெளிவும், அந்த ஒரு வெக்கமும் தான் உங்க உண்மையான அழகு பவித்ரா."

அவர் என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தார்.

அவர் பாக்குற அந்த விதம்... என்னை ஒரு சிலையாட்டம் மாத்துச்சு.

என் புருஷன் என்னைக் கவனிக்கலங்கிற அந்த வலியை, ராஜ் ஓட பாராட்டு சுத்தமா அழிச்சுடுச்சு.

எனக்குள்ள எந்த ஒரு தப்பான எண்ணமும் தோணல.

அவரைப் பாக்கப் பாக்க, ஒரு பெரியவங்கள பாக்குற மாதிரி, ரொம்ப மரியாதையான ஃபீல் தான் வந்துச்சு.

ஆனா அந்தப் பாராட்டு, என் பெண்மைக்கு ரொம்பத் தேவையா இருந்துச்சு.

நான் ஒரு அழகான பொண்ணு, என்னையும் ரசிக்க ஆட்கள் இருக்காங்கங்கிற அந்த ஃபீல் எனக்கு அவ்ளோ சந்தோஷத்தைக் கொடுத்துச்சு.

"அப்புறம், பையன் என்ன பண்றான்?" ரேணுகா கேட்டாங்க.

"அவன் ஊர்ல எங்க அம்மா கிட்ட இருக்கான் அக்கா. ஸ்கூல் லீவுக்கு போயிருக்கான்."

"ஓ... அப்போ வீட்ல ரொம்ப போர் அடிக்குமே உங்களுக்கு?" ராஜ் கேட்டார்.

"ஆமா அண்ணா... காலைல இவர் ஆபீஸ் போயிட்டா, சாயங்காலம் வரைக்கும் ஒரே தனிமை தான்."

"தனிமை ரொம்பக் கொடுமையான விஷயம் பவித்ரா. எப்ப போர் அடிச்சாலும் நீங்க மேல வாங்க, ரேணுகா வீட்ல தான் இருப்பா."

நாங்க எல்லாரும் ரொம்ப கேஷுவலாப் பேச ஆரம்பிச்சோம்.

ராஜ் பேசுற விதம், அவர் உச்சரிப்பு, அவர் சிரிக்குற விதம்...

எல்லாமே அவ்ளோ டீசண்டா, ஒரு பெரிய மனுஷனுக்கு உண்டான கம்பீரத்தோட இருந்துச்சு.

அவர் என்னைப் பார்க்கும்போதெல்லாம், நான் ஒரு மாதிரி குட் ஆஹ் ஃபீல் பண்ணேன்.

"கார்த்திக், நீ நிஜமாவே குடுத்து வெச்சவன் தான்டா." ராஜ் மறுபடியும் சொன்னார்.

"இவ்ளோ ஹோம்லியான வைஃப்... இப்போலாம் யாருக்கும் அமையுறது இல்ல."

"தேங்க்ஸ் சார்." கார்த்திக் பெருமையாச் சொன்னார். ஆனா அவர் என்னை ஒரு தடவை கூட நிமிர்ந்து பாக்கல.

"சரி, நாங்க கிளம்புறோம் அக்கா. நீங்க ரெஸ்ட் எடுங்க." நான் மெதுவா எழுந்தேன்.

"என்னம்மா அதுக்குள்ள? இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இருங்களேன்."

"இல்ல அக்கா, போய் டின்னர் ரெடி பண்ணனும். நாங்க அப்பறமா வர்றோம்."

"சரிம்மா. எப்ப ஃப்ரீயா இருந்தாலும் மேல வா பவித்ரா, நாம பேசிட்டு இருக்கலாம்."

"கண்டிப்பா வர்றேன் அக்கா."

எல்லாம் முடிஞ்சு, நாங்க அவங்க கிட்ட இருந்து விடைபெற்று வெளிய வந்தோம்.

ராஜ் வாசல் வரைக்கும் வந்து எங்களை வழியனுப்பி வெச்சார்.

"பவித்ரா, டேக் கேர்ம்மா. கார்த்திக், வைஃப் அ நல்லாப் பாத்துக்கோ."

"கண்டிப்பா சார். குட்நைட்."

லிஃப்ட்ல வரும்போது நான் ரொம்ப சந்தோஷமா இருந்தேன்.

"ரொம்ப நல்ல கப்பிள் கார்த்திக் அவங்க." நான் லிஃப்ட்ல வரும்போது சொன்னேன்.

"ஆமா பவி, ராஜ் சார் ரொம்ப ஜீனியஸ். இப்போ அவரு சொந்தமா பிசினஸ் பண்றாரு."

கார்த்திக் எப்பவும் போல, அவரோட ப்ரொபஷனல் விஷயத்தை மட்டும் தான் பேசினார்.

"நான் அவ்ளோ அழகா இருக்கேன்னு அவர் சொன்னாரே... அதுக்காவது இவரு ஆமானு சொல்லிருக்கலாம்ல?"

என் மனசு மறுபடியும் லேசா சுருங்குச்சு.

ஆனா நான் அதைக் காட்டிக்கல. ராஜ் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் என் காதுல ரீங்காரம் அடிச்சுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

வீட்டுக்கு வந்தோம்.

கதவைத் திறந்து உள்ள போனதும், கார்த்திக் நேரா சோபாவுல போய் உக்காந்து லேப்டாப்பைத் திறந்தார்.

நான் நேரா பெட்ரூம்க்குப் போய், பீரோவைத் திறந்தேன்.

அந்தப் பட்டுப் புடவையைக் கழட்ட எனக்கு மனசே இல்ல.

ராஜ் அவ்ளோ அழகா வர்ணிச்ச அந்தப் புடவை.

ஆனா கழட்டித் தான் ஆகணும்.

ரொம்ப மெக்கானிக்கலா, எந்த ஃபீலிங்கும் இல்லாம முந்தானை பின்னை அவுத்தேன்.

புடவையைக் கழட்டி, மடிச்சு பீரோல வெச்சேன்.

ஜாக்கெட்டையும், பிராவையும் கழட்டிட்டு, ஒரு சாதாரண, மெல்லிய காட்டன் நைட்டியை எடுத்துப் போட்டுக்கிட்டேன்.

உள்ளே நான் எந்த உள்ளாடையும் போடல. எனக்கு எப்பவும் நைட்ல ஃப்ரீயா இருக்கணும்னு தோணுச்சு.

கிச்சனுக்குப் போய், சிம்பிளா தோசையும் சட்னியும் பண்ணேன்.

ரெண்டு பேரும் அமைதியா டின்னர் சாப்பிட்டோம்.

சாப்பிடும்போதும் கார்த்திக் போன்ல ஏதோ மெயில் பாத்துக்கிட்டே தான் இருந்தார்.

பாத்திரங்களை விளக்கி வெச்சுட்டு, கிச்சனைக் கிளீன் பண்ணேன்.

கை கழுவிட்டு, வாசக்கதவை லாக் பண்ணிட்டு, ஹால் லைட்டை ஆஃப் பண்ணேன்.

பெட்ரூம்க்குள்ள போனேன்.

மணி இப்போ பத்தரை இருக்கும்.

கார்த்திக் லேப்டாப்பை மூடி வெச்சுட்டு, பெட்ல சாஞ்சு உக்காந்திருந்தார்.

நான் போய் மெதுவா பெட்ல, அவருக்குப் பக்கத்துல படுத்தேன்.

ஒருக்களிச்சுப் படுத்து, என் கண்ணை மூடினேன்.

திடீர்னு, கார்த்திக் என் பக்கம் திரும்பினார்.

அவர் கண்ணுல அந்தப் பழக்கமான, ரொம்ப சாதாரணமான ஒரு 'மூட்'.

எந்த ஒரு முன்னுரையும் இல்ல. ஒரு சின்ன முத்தம் கூட இல்ல.

"பவி... இங்க வா."

அவர் ரொம்ப கேஷுவலா என் கையைப் பிடிச்சு அவர் பக்கம் இழுத்தார்.

நான் அமைதியா அவர் பக்கத்துல நகர்ந்து போனேன்.

அவர் என் நைட்டியை எந்த ரசனையும் இல்லாம, ஒரு கடமைக்குங்கிற மாதிரி அப்படியே மேல தூக்கினார்.

என் நெஞ்சைத் தொட்ட அந்த நிமிஷம், எனக்கு நேத்து நடந்த அந்த முரட்டுத்தனம் ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.

ஆனா கார்த்திக் தொடுறது, அவ்ளோ சப்பென்று, எந்த ஒரு உயிரோட்டமும் இல்லாம இருந்துச்சு.

அவர் என் மார்பை லேசா தடவினார். ஆனா அதுல எந்த ஒரு அழுதமும் இல்ல.

நான் சீலிங்கைப் பார்த்துக்கிட்டு, சும்மா ஒரு உயிரில்லாத பொம்மை மாதிரி படுத்திருந்தேன்.

அவர் தன்னோட ஷார்ட்ஸை லேசா கீழ இறக்கிக் கழட்டினார்.

நான் லேசா என் கண்ணைத் திருப்பி, அவரோட அந்த உறுப்பைப் பார்த்தேன்.

அது எப்பவும் போல, அஞ்சு இன்ச் தான் இருந்துச்சு.

பாக்குறதுக்கே கொஞ்சம் சுருங்கி, அவ்ளோ முழு விறைப்பு இல்லாம, ரொம்ப சாஃப்டா, சின்னதா இருந்துச்சு.

அதைப் பார்த்த உடனே...

என் கட்டுப்பாட்டை மீறி, என் மூளை நேத்து நடந்த அந்தச் சம்பவத்துக்குப் போச்சு.

பிரகாஷோட அந்த மான்ஸ்டர்!

அந்தக் கறுப்பான, நரம்பெல்லாம் புடைச்சுக்கிட்டு, ஒரு பெரிய மரக்கட்டை மாதிரி நின்ன அந்த இரும்புக்கம்பி.

என் ரெண்டு கைக்குள்ளயும் அடங்காம, அவ்ளோ பெருசா, சூடா, அந்தத் தேங்காய் எண்ணெய் பளபளப்போட துடிச்சுக்கிட்டு நின்ன அந்த ராட்சதச் சுண்ணி.

"அய்யோ... நான் ஏன் இப்போ அதைப் பத்தி நினைக்கிறேன்?"

என் உடம்பு சிலிர்த்துச்சு.

கார்த்திக் என் மேல ஏறிப் படுத்தார்.

எந்த ஒரு ஃபோர்ப்ளேயும் இல்லாம, நேரா என் கால்களை விரிச்சு, அதை உள்ள நுழைக்க ட்ரை பண்ணார்.

எனக்குள்ள கொஞ்சம் கூட ஈரம் இல்லை. ரொம்ப ட்ரையா இருந்துச்சு.

"ஆஹ்... வலிக்குதுங்க." நான் லேசா முனகினேன்.

"கொஞ்சம் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கோ பவி... உள்ள போயிடும்."

அவர் கொஞ்சம் முரட்டுத்தனமா, எந்த உணர்வும் இல்லாம அதை உள்ள தள்ளினார்.

அது உள்ள போனதும், அவர் ஏதோ ஒரு மெஷின் மாதிரி முன்னும் பின்னும் இயங்க ஆரம்பிச்சார்.

"ஆஹ்... பவி..." அவர் முனகினார்.

அவர் வேர்க்க விறுவிறுக்க செஞ்சுக்கிட்டு இருந்தார்.

ஆனா எனக்கு எந்த ஒரு சுகமும் கிடைக்கல.

என் உடம்பு சும்மா குலுங்குச்சே தவிர, என் நரம்புகள்ல எந்த ஒரு கரண்ட்டும் பாஸ் ஆகல.

அவரோட ஒவ்வொரு அடியும் லைட்டா, எந்த ஒரு ஆழமும் இல்லாம இருந்துச்சு.

நேத்து என்னைத் தொடாமலேயே, வெறும் என் மார்பைப் பிசைஞ்சதுக்கே நான் எவ்ளோ பெரிய உச்சத்தை அடைஞ்சேன்!

ஆனா இன்னைக்கு... என் புருஷன் என் மேல படுத்து, எனக்குள்ள நுழைச்சு செஞ்சுக்கிட்டு இருக்கார், எனக்கு ஒரு துளி கூட ஃபீல் இல்லை.

"நேத்து என் கையில பிடிச்ச அந்த இரும்புக்கம்பி எங்க... இன்னைக்கு இவரு பண்ணுன இந்தச் சின்னக் குச்சி எங்க..."

என் மனசுக்குள்ள ஒரு ரொம்பக் கேவலமான, ரொம்ப மோசமான ஒரு ஒப்பீடு தன்னால வந்துச்சு.

அவரோட அந்தச் சின்ன உறுப்பு எனக்குள்ள போயிட்டு வர்றது எனக்கு ஒரு எரிச்சலைத் தான் கொடுத்துச்சு.

"இன்னும் வேகமா பண்ணுங்க... இன்னும் ஆழமாப் பண்ணுங்க"னு கத்தணும் போல இருந்துச்சு.

ஆனா நான் அமைதியா, பல்லக் கடிச்சுக்கிட்டுப் படுத்திருந்தேன்.

ஒரு ரெண்டு நிமிஷம்... அவ்வளவுதான்.

கார்த்திக் வேகமா மூச்சு விட்டார்.

"ஆஹ்... ஆஹ்... "

அவர் முனகிக்கிட்டே, தன்னோட கஞ்சியை எனக்குள்ளேயே விட்டுட்டு, அப்படியே என் மேல சரிஞ்சார்.

அவர் முடிச்சுட்டார்.

ரெண்டே நிமிஷத்துல அவர் கடமை முடிஞ்சுது.

ஒரு நிமிஷம் மூச்சு வாங்கிட்டு, அவர் மெதுவா என் மேல இருந்து எழுந்தார்.

"நான் போய் வாஷ் பண்ணிட்டு வந்துடுறேன் பவி."

அவர் பாத்ரூம்க்குப் போய், தண்ணியத் திறந்து விட்டு வாஷ் பண்ணிட்டு, திரும்ப வந்து தன்னோட ஷார்ட்ஸைப் போட்டுக்கிட்டார்.

அப்படியே பெட்ல அந்தப் பக்கம் திரும்பிப் படுத்து, போர்வை இழுத்துப் போத்திக்கிட்டார்.

"குட்நைட் பவி."

அடுத்த நிமிஷமே அவர் குறட்டை சத்தம் கேக்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் அப்படியே படுத்திருந்தேன்.

என் உடம்புக்குள்ள அவர் விட்ட அந்தத் திரவம் லேசா வழிஞ்சுச்சு.

நான் மெதுவா எழுந்து, பாத்ரூம்க்குப் போனேன்.

தண்ணியத் திறந்து விட்டு, என்னைக் கழுவிச் சுத்தப்படுத்தினேன்.

ஆனா நேத்து பிரகாஷ் என் மேல பீய்ச்சி அடிச்சப்போ இருந்த அந்தச் சூடு, அந்தப் பிசுபிசுப்பு, அந்த ஒரு திருப்தி... இன்னைக்கு ஒரு பர்சன்ட் கூட எனக்கு இல்லை.

சுத்தமாத் துடைச்சுட்டு, திரும்ப வந்து பெட்ல படுத்தேன்.

லைட் ஆஃப் பண்ணியாச்சு. அறை முழுக்கக் கும்மிருட்டு.

கார்த்திக் நல்லாத் தூங்கிட்டு இருந்தார்.

ஆனா எனக்குத் தூக்கமே வரல.

நான் சீலிங்கைப் பார்த்துக்கிட்டே, முழிச்சுக்கிட்டுப் படுத்திருந்தேன்.

என் உடம்பு முழுக்க ஒரு தீராத தாகம். ஒரு பயங்கரமான ஏமாற்றம்.

என் நரம்பெல்லாம் "எனக்கு இன்னும் வேணும், இது பத்தாது"னு கத்துற மாதிரி இருந்துச்சு.

என் கை தன்னால என் வயிற்றுப் பகுதிக்குக் கீழே போச்சு.

என் மனசுக்குள்ள அவ்ளோ குழப்பம்.

ஒரு பக்கம்... ராஜ் பேசின அந்த க்ளாஸியான வார்த்தைகள்.

"பியூட்டிஃபுல்... ரவிவர்மா பெயிண்டிங் மாதிரி இருக்கீங்க."

அந்த வார்த்தைகள் என்னை ஒரு ஏஞ்சல் மாதிரி ஃபீல் பண்ண வெச்சுது.

ஒரு மதிப்பு, ஒரு மரியாதை. நான் ஒரு அழகான, டீசண்டான பொண்ணுங்கிற அந்த கர்வம்.

ஆனா இன்னொரு பக்கம்...

பிரகாஷோட அந்த அழுக்கான, முரட்டுத்தனமான தொடுதல்.

அவன் என் மார்பை ஒரு விலங்கு மாதிரி கசக்குனது.

அவனோட அந்தப் பெரிய சுண்ணியை நான் என் கையால உருவி விட்டது.

"என் கனிஞ்ச மாம்பழம்"னு அவன் பச்சையா வர்ணிச்சது.

என் மனசு ரெண்டா கிழிஞ்சுது.

எனக்கு ராஜ் கொடுத்த அந்த கிளாஸியான, ரொம்ப மரியாதையான கவனிப்பும் பிடிச்சிருக்கு.

ஆனா அதே சமயம்... பிரகாஷ் கொடுத்த அந்த ரொம்பப் பச்சையான, மிருகத்தனமான காமமும் என் உடம்புக்குத் தேவைப்படுது.

கார்த்திக் செஞ்ச அந்த ரெண்டு நிமிஷக் கடமை, என் காமத்தை இன்னும் அதிகமாத் தூண்டி விட்டுருச்சு.

"நான் யாரு?"

"ஒரு குடும்ப பொண்ணா? இல்ல ஒரு முரட்டுச் சுகத்துக்கு ஏங்குற ஒரு ஆளா?"

என் விரல்கள் லேசா என் தொடை இடுக்குல போச்சு.

என் புண்டை இப்போ ரொம்ப ஈரமா, ஒரு ஏமாற்றத்தோட துடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

கார்த்திக் செஞ்சது எனக்கு எந்தத் திருப்தியையும் கொடுக்கல.

என் மனசு முழுக்க இப்போ அந்த வாட்ச்மேன் பிரகாஷோட முரட்டுக்கைகள் தான் நிறைஞ்சிருந்துச்சு.

அந்தப் பெரிய இரும்புக்கம்பியோட சூடு என் உள்ளங்கையில இன்னும் ஒட்டியிருக்கிற மாதிரி ஒரு பிரமை.

அவன் என் மேல ஏறிப் படுத்து, அவனோட அந்த முழு நீளத்தையும் எனக்குள்ள இறக்கினா எப்டி இருக்கும்னு என் மனசு கற்பனை பண்ண ஆரம்பிச்சுது.

"அய்யோ... அது உள்ள போனா நான் ரெண்டா கிழிஞ்சுடுவேனே..."

என் உடம்பு அந்த நினைப்புலயே சிலிர்த்துச்சு.

ராஜ் ஓட அந்த ஜென்டில்மேன் குரலும், பிரகாஷோட அந்த வெறி பிடிச்ச காம முனகலும் என் காதுக்குள்ள ஒண்ணாச் சேர்ந்து ஒலிச்சுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

அந்த இருட்டுல, ரொம்பச் சிக்கலான, ரொம்பக் கேவலமான, ஆனா ரொம்பச் சுகமான எண்ணங்களுக்கு நடுவுல...

என் உடம்பு திருப்தி இல்லாமத் தவிக்க...

அந்தக் குழப்பத்தோடயே... நான் மெதுவாத் தூக்கத்துல ஆழ்ந்தேன்.