Adultery "నా ఆటోబయోగ్రఫీ - తీపి జ్ఞాపకాలు"

[anaamika]

Update – 40


నేను : ఓకే. చెప్పండి, మీరు ఏం మాట్లాడాలనుకున్నారు ?

రోహీ : నిజానికి నేను మీతో ఒకటి కాదు, రెండు విషయాలు మాట్లాడాలి.

నేను : ఆ, అలాగే, చెప్పండి. నేను వింటున్నాను.

ఇంతలో కాఫీ కూడా వచ్చింది.

నేను కోమలి కాఫీ ఇచ్చాను. నేను కూడా తీసుకున్నాను.

రోహీ : నిజానికి విషయం ఏంటంటే సార్, ఒక రోగి ఉన్నాడు. చాలా పేదవాడు. పాపం. ఆతనికి ట్రీట్మెంట్ అవసరం. హాస్పిటల్ లో ఆతనికి చికిత్స చేయడం లేదు. ఎందుకంటే ఆతని దగ్గర డాక్యుమెంట్లు మొదలైనవి ఏమీ లేవు. అందుకే మీరు ఏమైనా హెల్ప్ చేయగలిగితే...

నేను : ఓకే, ప్రాబ్లం ఏమీ లేదు. మీరు ఆతనికి చికిత్స ని మొదలుపెట్టండి. నేను రేపు ఉదయం వచ్చి పేమెంట్ చేస్తాను.

రోహీ : నాకు తెలుసు, మీరు తప్పకుండా ఆతనికి సహాయం చేస్తారని. చాలా థాంక్స్ సార్.

నేను : థాంక్స్ వద్దు. మరి రెండో విషయం ఏంటి ?

రోహీ : సార్, అడగడం మంచిగా అనిపించడం లేదు. కానీ అడగక తప్పడం లేదు.

నేను : మీరు సిగ్గుపడాల్సిన అవసరం లేదు.

రోహీ : సార్, విషయం ఏంటంటే, నా భర్తకి కొన్ని నెలల క్రితం నుండి ఉద్యోగం లేదు. ఒకవేళ ఆయనకీ ఏదైనా ఉద్యోగం ఇప్పించగలిగితే...

నేను : మీ భర్త ఆయనేనా ?

రోహీ : అవును సార్.

నేను : ఆతని క్వాలిఫికేషన్ ఏంటి ?

రోహీ : సార్, బి.కామ్ చేశారు.

నేను : ఓకే. మీరు ఆతన్ని ఇక్కడికి పిలవండి.

రోహీ సైగ చేసింది. ఆయన వచ్చాడు.

రోహీ భర్త : నమస్తే సార్.

నేను : నమస్తే. మీ పేరు ?

రోహీ భర్త : ఉదయ్ సార్.  

నేను : ఓకే ఉదయ్. నాకు ఒక విషయం చెప్పండి. ఉద్యోగం ఒకవేళ సిటీ బయట ఉంటే (అవుట్ ఆఫ్ సిటీ) నీకు ఏమైనా ఇబ్బందా ?

ఉదయ్ : ఇబ్బందేమీ లేదు సార్. నేను చేస్తాను.

నేను : గుడ్. ప్రస్తుతానికి మీరు వైజాగ్ లోనే ఉంటారు. కానీ తర్వాత మీరు ఎక్కడికి మారతారు అనేదానికి గ్యారంటీ లేదు.

ఉదయ్ : ఇబ్బంది లేదు సార్.

ఆ తర్వాత నేను జయ కి కాల్ చేసి విషయం మొత్తం చెప్పాను.

నేను : ఈ కార్డు ని తీసుకోండి. రేపు ఈ ప్లేస్ కి వెళ్లి మీరు ఉద్యోగంలో చేరండి.

ఉదయ్ : సార్, మరి ఇంటర్వ్యూ ?

నేను : ఇప్పుడు జరిగినదంతా అదే కదా. మీరు సెలెక్ట్ అయ్యారు. రేపటి నుండి చేరండి. ఓకే. గుడ్ లక్.

ఉదయ్ : చాలా థాంక్స్ సార్.

రోహీ : థాంక్స్ సార్. నేను రేపు హాస్పిటల్లో మీకోసం వెయిట్ చేస్తాను.

నేను : ఓకే, బై.

రోహీ : బై సార్.

ఉదయ్ : బై సార్.

మాట్లాడుకోవడం అయిపోయేసరికి మా కాఫీ తాగడం కూడా అయిపోయింది.

కోమలి : ఇదే నేను చెప్పేది, జనాలకి మీరంటే పిచ్చిపట్టేలా చేస్తుంది. మరొక అమ్మాయి బుట్టలో పడిపోయింది.

నేను : అంటే ఏంటి ?

కోమలి : మీరే చూడండి. ఈ డాక్టర్ మేడం ఇప్పుడు తన చికిత్స ని మీతో చేయించుకుంటుంది.

నేను : హా హా హా ! ఎలా చెప్పగలుగుతున్నావు ?

కోమలి : ఆమె కళ్లు చెబుతున్నాయి.

నేను : ఓకే బాబా. ఇప్పుడు ఇంటికి వెళదాం, నువ్వు అమ్మ, నాన్నలతో భోజనం చేయాలని అనుకుంటే.

కోమలి : ఓకే, పదా వెళదాం.

ఆ తర్వాత మేము ఇంటికి బయలుదేరాము. కొద్దిసేపట్లో ఇంటికి చేరుకున్నాము.

అమ్మ : షాపింగ్ అయిపోయిందా ?

కోమలి : ఆ అమ్మా, చేసేశాను.

అమ్మ : పద, ముఖం, చేతులు కడుక్కుని రా. భోజనం రెడీగా ఉంది.

కోమలి : ఓకే అమ్మా, ఇప్పుడే వస్తాను.

కోమలి రూమ్ నా రూము పక్కనే ఉంది. మేమిద్దరం కలిసి మా మా రూములకి వెళ్లాము. ఆ తర్వాత కొద్దిసేపట్లో మేమంతా డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర ఉన్నాము.

అమ్మ : ఈరోజు మన ఇంట్లో చంద్రుడు ఉదయించాడు.

నాన్న : ఎందుకు ? ఏం జరిగింది ?

అమ్మ : రాహుల్ ఇంట్లో భోజనం చేస్తున్నాడు కదా.

నాన్న : హా హా హా ! నిజం చెప్పావు.

కోమలి : ఈయన ఇంట్లో భోజనం చేయరా ?

నాన్న : బేటా, వాడు చాలా పని చేస్తాడు. ఎక్కడ టైం దొరికితే అక్కడే తినేస్తాడు.

కోమలి : పని, అదీ ఈయన... హా హా హా.

అమ్మ : కోమలి వల్ల ఇంట్లో కళ వచ్చింది.

నాన్న : నిజం చెప్పావు.

ఆ తర్వాత మేము అందరం నవ్వుతూ, మాట్లాడుకుంటూ భోజనం చేయడం మొదలుపెట్టాము. కొద్దిసేపట్లో భోజనం చేసి నేను రూములోకి వెళ్లాను. కొద్దిసేపు పని చూసుకున్నాను. ఆ తర్వాత బెడ్ మీద పడుకున్నాను. ఆ తర్వాత నేను మొహినికి కాల్ చేశాను.

మోహిని : ఆ మహానుభావా, ఎందుకు గుర్తొచ్చాను ?

నేను : రేపటిది గుర్తుంది కదా ?

మోహిని : ఆ, గుర్తుంది. రేపు మీరు వెళుతున్నారు.

నేను : ఇంకా ?

మోహిని : ఇంకా ఏంటి ?

నేను : నువ్వు కలవాల్సిన అవసరం లేదా ?

మోహిని : ఓకే. నేను యూనివర్సిటీకి వెళ్లాలి కదా.

నేను : ఒక రోజు బంక్ కొట్టొచ్చు కదా.

మోహిని : సరే అయితే. మీరు ఉదయం యూనివర్సిటీకి రండి.

నేను : యూనివర్సిటీకి ఎందుకు ?

మోహిని : నాతో కిరణ్ ఉండదా ఏంటి ?

నేను : ఓకే, సరే.

నేను : ఓకే, నేను పెట్టేస్తున్నాను. ఉదయం నేను పార్కింగ్ దగ్గర వుంటాను. నువ్వు అక్కడికి రా.

మోహిని : ఓకే.

నేను : బై.

మోహిని : బై బంగారం.

ఆ తర్వాత నేను కాల్ ని కట్ చేశాను.

ఆ తర్వాత కిరణ్ కి కాల్ చేశాను.

కిరణ్ : హలో మహానుభావా, ఎందుకు గుర్తొచ్చాను ?

నేను : రేపు యూనివర్సిటీ నుండి ఇంటికి కొంచెం ఆలస్యంగా వస్తానని చెప్పు. ఓకే ?

కిరణ్ : ఎందుకు ? మీకు మూడ్ ఉందా ఏంటి ?

నేను : ఆ, మూడ్ ఉంది. మోహినితో.

కిరణ్ : ఓకే, అర్థమైంది. టెన్షన్ పడకు. తనని చీల్చి పడెయ్యి.

నేను : థాంక్స్. ఓకే, నేను పెట్టేస్తున్నాను. తర్వాత మాట్లాడుకుందాం. బై.

కిరణ్ : బై.

ఆ తర్వాత నేను కాల్ ని కట్ చేశాను. పడుకుని ఉండిపోయాను. కొద్దిసేపు పడుకున్నాను. నాకు నిద్ర పట్టింది. ఆ తర్వాత ఎంత టైం గడిచిందో తెలియదు. తలుపు తట్టిన శబ్దం వచ్చింది. నాకు మెలకువ వచ్చింది.

నేను : ఎవరు ? లోపలికి రా.

కోమలి లోపలికి వచ్చింది.

కోమలి : మీరు నిద్రపోయారా ?

నేను : ఆ. నువ్వు నిద్రపోలేదా ?

కోమలి : నిద్ర రావడం లేదు. అందుకే మీ దగ్గరికి వచ్చాను.

నేను : ఓకే, రా.

ఆ తర్వాత కోమలి తలుపు ని మూసింది. మంచంపైకి వచ్చింది. నా భుజం మీద తల పెట్టుకుని పడుకుంది. తను నా చేతుల్లో ఉంది. తన శరీరం మొత్తం నా శరీరానికి తాకుతోంది. నేను తన నుదుటి మీద ముద్దు పెట్టాను. తను కళ్లు మూసుకుంది. ఆ తర్వాత నేను తన బుగ్గలని ముద్దు పెట్టుకున్నాను. తన తల మీద చేయి వేసి తనని నిద్రబుచ్చుదామని చూసాను. కోమలి తన తలని లేపి, నా పెదాలని ముద్దు పెట్టుకుంది. తిరిగి నా భుజం మీద తల పెట్టుకుంది. నాకు తన ఉద్దేశం అర్థమైంది. నేను తన తలని పైకి లేపాను. తను కళ్లు మూసుకుంది. తన పెదాలని ముద్దు పెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టాను. తను మత్తులోకి వెళ్లడం మొదలుపెట్టింది. నేను తన పెదాలని చూస్తూ ఉండిపోయాను. కొద్దిసేపు పెదాలని చూసిన తర్వాత, నేను తనని నా చేతుల్లో గట్టిగా పట్టుకుని కళ్ళు మూసుకున్నాను.

కోమలి : నేను నా రూముకి వెళ్లనా ?

నేను : నీకు అక్కడ నిద్ర వస్తుందా ?

కోమలి : లేదు.

నేను : అయితే ఇక్కడే పడుకో.

కోమలి : అమ్మ, నాన్నలలో ఎవరైనా వస్తే ఎలా ?

నేను : వాళ్ళు పైకి రారు. మోకాళ్ళ ప్రాబ్లమ్ ఉంది. పనివాడిని పిలుస్తారు. ఆ పనివాడు తలుపు ని తెరవలేడు. నువ్వు లేచి తలుపు ని లాక్ చేసి రా.

కోమలి : ఓకే.

ఆ తర్వాత తను లేచి, తలుపు ని లాక్ చేసింది. మళ్ళీ వచ్చింది. మేము మళ్లీ అలాగే పడుకున్నాము. నేను మళ్లీ తన పెదాలని చూశాను. అలాగే పడుకున్నాను. తను నా చేతుల్లో పిల్లలు తమ తల్లిని అతుక్కుని నిద్రపోయినట్లుగా పడుకుంది. చాలా నిజాయితీగా, అమాయకంగా ఉంది. నేను మళ్లీ తన నుదుటిని ముద్దు పెట్టుకున్నాను. కళ్ళు మూసుకున్నాను. కోమలి కూడా కళ్లు మూసుకుని నిద్రపోయే ప్రయత్నం మొదలుపెట్టింది. ఎప్పుడు నిద్రపోయామో తెలియలేదు. ఆ తర్వాత నాకు మెలకువ వచ్చింది. అప్పుడు ఉదయం 7 గంటలు అవుతోంది. కోమలి ఇంకా నా చేతుల్లోనే నిద్రపోతోంది. నేను లేవబోతుంటే, తనకి మెలకువ వచ్చింది.

కోమలి : మీరు లేచారా ?

నేను : అవును ప్రాణం, లేచాను.

తను సిగ్గుపడింది. ఆ తర్వాత నేను వాష్ రూముకి వెళ్లాను. ఫ్రెష్ అయి వచ్చాను. కోమలి మంచం మీదే కూర్చుంది.

కోమలి : మీరు ఎక్కడికైనా వెళుతున్నారా ?

నేను : ఆ, పని మీద వెళ్లాలి.

కోమలి : ఓకే. నేను ఫ్రెష్ అయి వచ్చి మీకు బ్రేక్ఫాస్ట్ ఇస్తాను. ఐదు నిమిషాలు ఆగండి. నేను వస్తాను.

ఆ తర్వాత ఆమె తన రూముకి వెళ్లింది. ఫ్రెష్ అయి వచ్చింది. నేను డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గరికి వెళ్లాను. కోమలి వచ్చింది. ఆ తర్వాత అమ్మ, నాన్నలు కూడా వచ్చారు. మేము అందరం కలిసి బ్రేక్ఫాస్ట్ చేశాము. ఆ తర్వాత నాన్న ఆఫీసుకి వెళ్లిపోయారు. ఇక నేను కూడా బయలుదేరడానికి రెడీ అయ్యాను. అప్పుడు కోమలి నాతో పాటు బయటికి వచ్చింది.

మేము కారు దగ్గరికి వెళ్లాము. నేను కారులో కూర్చున్నాను. కోమలి నాకు బై చెప్పింది. తను పక్షులని, జంతువులని చూడడానికి ఫామ్ ఏరియాలోకి వెళ్లిపోయింది. నేను కారు ని తీసి యూనివర్సిటీకి బయలుదేరాను. దారిలో నేను మొహినికి కాల్ చేశాను. తను కూడా యూనివర్సిటీకి చేరుకోబోతోంది.

ఆ తర్వాత నేను యూనివర్సిటీ పార్కింగ్ కి వెళ్లి ఆగాను. రెండు నిమిషాల తర్వాత మోహిని కనిపించింది. ఆ తర్వాత తను నా కారులో కూర్చుంది. మేము అక్కడినుండి బయలుదేరాము. మేము ముందుగా హాస్పిటల్ కి వెళ్లాము. రిసెప్షన్లో నేను రోహీ గురించి అడిగేసరికి, ఆమె రోహీకి కాల్ చేసింది. రోహీ వస్తానని చెప్పింది. 2 నిమిషాల తర్వాత రోహీ వచ్చింది.

రోహీ : హలో సార్, హలో మేడమ్.

నేను : హలో రోహీ. రోగి ఎక్కడ ?

రోహీ : రండి సార్, నాతో పదండి.

ఆ తర్వాత మేము రోహీతో పాటు నడవడం మొదలుపెట్టాము. కొద్దిసేపు నడిచిన తర్వాత, రోహీ ఒక రూములోకి వెళ్లింది. తన వెనుకే మేము కూడా లోపలికి వెళ్లాము. రూములో ఒక ముసలి వ్యక్తి కూర్చున్నాడు. బెడ్ మీద ఒక వృద్ధురాలు ఉంది.

నేను వాళ్ళ యోగక్షేమాలు అడిగాను.

ముసలి అంకుల్ : బాబూ, మా పరిస్థితి చాలా దారుణంగా ఉంది. మాకు ఇప్పుడు ఎవరూ లేరు. మాకు ఆధారం కావాలి. మాకు వయసు అయిపోయింది. ఇంత డబ్బు ఎక్కడ నుండి తీసుకురాగలం ? కొడుకు సంపాదన వాడి పిల్లల పాలకే సరిపోతోంది.

నేను : భయపడకండి. భగవంతుడు అన్నీ చూసుకుంటాడు.

నేను మొహినికి చెప్పాను,

నేను : మోహిని, నువ్వు ఇక్కడే ఉండు. నేను బిల్లు చూసి వస్తాను.

మోహిని : ఓకే.

ఆ తర్వాత నేను, రోహీ బయటికి వెళ్లాము. ఆమె నన్ను తన ఓపీడీ రూముకి తీసుకెళ్లింది. నేను అక్కడ కూర్చుని, ఆ ముసలి అంకుల్ పూర్తి వివరాలు తీసుకున్నాను. ఇంటి అడ్రెస్ ని కూడా తీసుకున్నాను. ఫుల్ పేమెంట్ ని చేశాను.

రోహీ : థాంక్స్ సార్, చాలా చాలా థాంక్స్. నా భర్త కూడా ఉద్యోగంలో చేరారు. చాలా థాంక్స్ సార్.

నేను : వెల్కమ్.

రోహీ : మీకు ఎప్పుడైనా నా నుండి ఏదైనా సహాయం కావాలంటే, తప్పకుండా నన్ను గుర్తు చేసుకోండి.

నేను : ఆ, తప్పకుండా.

ఆ తర్వాత మేము నెంబర్లని మార్చుకున్నాము. అకస్మాత్తుగా నాకు గుర్తుకొచ్చింది, కోమలి నిన్న రెస్టారెంట్లో నాతో "ఈమె కూడా బుట్టలో పడిపోయింది" అని ఏదో అంది. అలాంటిదే ఏదో. ఆ తర్వాత నాకు ఒక ఆలోచన వచ్చింది. వెంటనే నేను అన్నాను :

నేను : రోహీ, నాకు మీ నుండి ఒక సహాయం కావాలి.

రోహీ : ఆ సార్, చెప్పండి.

నేను: ముందుగా మీరు నన్ను 'సార్' అనడం ఆపండి. నా పేరు రాహుల్. ఓకే ?

రోహీ : ఓకే రాహుల్.

నేను : విషయం ఏంటంటే, ఎలా చెప్పాలో తెలియడం లేదు. సిగ్గుగా ఉంది.

రోహీ : డాక్టర్ ముందు సిగ్గుపడితే తర్వాత ఇబ్బంది పడతారు. డాక్టర్ దగ్గర ఏమీ దాచకూడదు. ఓకే ? మీరు భయపడకుండా చెప్పండి. ఏంటి మీ సమస్య ?

నేను : మీరు బాధపడరు కదా ?

రోహీ : నేను డాక్టర్ ని. మీరు పేషెంట్. మీ సమస్యని పరిష్కరించడం నా బాధ్యత. ఇందులో బాధపడటం ఏముంటుంది ? మీరు చెప్పండి.