Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

-----------
Part 107
-----------

"க்ளிக்."

பாத்ரூம் கதவை லாக் பண்ணேன்.

அந்தச் சத்தம் கேட்டதும் தான்...

எனக்குள்ள இருந்த ஒரு பெரிய பாரம் இறங்குன மாதிரி இருந்துச்சு.

கதவுலேயே அப்படியே முதுகைச் சாய்ச்சு நின்னேன்.

கண்ணை இறுக்கமா மூடிக்கிட்டேன்.

"ஹா..."

என் மூச்சு ரொம்ப வேகமா, சூடா வெளிய வந்துச்சு.

என் நெஞ்சு ஏறி ஏறி இறங்குச்சு.

என் இதயம்...

"டப்... டப்... டப்..."னு தொண்டைக்குழிக்குள்ள துடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"அப்பாடா..."

"ஒரு வழியா அவனை கிளப்பி விட்டாச்சு."

வீடு முழுக்க இப்போ ஒரே அமைதி, புயல் அடிச்சு ஓய்ஞ்ச மாதிரி.

அந்த அமைதி எனக்குள்ள ஏதோ பண்ணுச்சு.

மெதுவா கண்ணைத் திறந்தேன்.

கீழே குனிஞ்சு என் கோலத்தைப் பார்த்தேன்.

என் பாவாடை முழுசும் ஒரே ஈரம்.

என் தொடை இடுக்குல இருந்து வழிஞ்ச அந்தப் பிசுபிசுப்பு...

என் கால்களோட ஒரு மாதிரி ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

மெதுவா பாத்ரூம் கண்ணாடி முன்னாடி போய் நின்னேன்.

நானே என்னைப் பார்த்து ஒரு நிமிஷம் ஆச்சரியப்பட்டேன்.

"யாரு இது?"

"இது நானா?"

"இது பவித்ராவா?"

முகம் அவ்ளோ வெளிறிப் போயிருந்துச்சு.

நெத்தியிலயும் கழுத்துலயும் சின்னச் சின்ன வியர்வைத் துளிகள்.

தலைமுடி எல்லாம் கலைஞ்சு...

ஒரு மாதிரி இருந்தேன்.

என் கண்கள்...

அது பழைய பவித்ராவோட அமைதியான கண்கள் இல்ல.

அதுல ஒரு விதமான மாற்றம் இருந்துச்சு.

ஒரு மயக்கம்... ஒரு தீராத தாகம் மிச்சம் இருந்துச்சு.

என் கைகள் லேசா நடுங்குச்சு.

நடுங்குற அந்த கைகளோட...

மெதுவா என் ஜாக்கெட் ஹூக்கை தொட்டேன்.

அதுல ரெண்டே ரெண்டு ஹூக் தான் மாட்டியிருந்தேன்.

அதை மெதுவா ஒன்னொன்னா கழட்டினேன்.

ரெண்டு பக்கமும் ஜாக்கெட்டை விலக்கிட்டு...

அதை அப்படியே கழட்டி கீழ தரையில போட்டேன்.

உள்ளே நான் எதுவும் போடல.

என் இரண்டு மார்பகங்களும்...

எந்தத் தடையும் இல்லாம...

சுதந்திரமா வெளிய வந்து விழுந்துச்சு.

கண்ணாடியில என் முலைகளைப் பார்த்தேன்.

"அய்யோ..."

என் வாய் தானா முனகுச்சு.

என் கைகளை வச்சு என் வாயைப் பொத்திக்கிட்டேன்.

என் மார்புச் சதையில...

ரொம்ப அப்பட்டமா...

பிரகாஷோட அந்தப் பெரிய கைரேகைகள்.

சிவந்து போய்...

லேசாத் தடிச்சுப் போய்...

திட்டு திட்டா இருந்துச்சு.

அவனோட பெரிய உள்ளங்கை என் காம்பை சுத்தி அழுத்தின தடம்...

அவனோட விரல்கள் என் மார்பின் பக்கவாட்டுல பதிஞ்ச தடம்...

எல்லாமே ஒரு அச்சு மாதிரி என் உடம்புல பச்சையாப் பதிஞ்சிருந்துச்சு.

நான் மெதுவா என் வலது கையைத் தூக்கினேன்.

அந்தச் சிவந்த தடத்தின் மேல வெச்சேன்.

லேசா அழுத்தினேன்.

"ஸ்ஸ்ஸ்..."

சுரீர்னு லேசான வலி.

அந்தச் சதை அவ்ளோ கன்றிப் போயிருந்துச்சு.

எனக்கு இப்போ இருபத்தி ஆறு வயசு ஆகுது.

கல்யாணம் ஆகி அஞ்சு வருஷம் ஆச்சு.

என் புருஷன் கார்த்திக்...

இவ்ளோ வருஷத்துல...

எத்தனையோ முறை என் மார்பைத் தொட்டிருக்கார்.

கொஞ்சம் பிசைஞ்சிருக்கார்.

முத்தம் கொடுத்திருக்கார்.

ஆனா...

ஒரு நாள் கூட...

ஒரு முறை கூட...

அவர் இவ்ளோ அழுத்தமா, இவ்ளோ உரிமையா என்னைப் பிடிச்சதே இல்ல.

அவர் எப்பவும் ரொம்ப மென்மையா...

ஒரு கண்ணாடிப் பொருளைக் கையாளுற மாதிரி தான் என்னைத் தொடுவார்.

"பவித்ரா... உனக்கு ஓகே வா?"னு கேட்டு கேட்டுத் தொடுவார்.

அது ஏதோ ஒரு கடமைக்காக இருக்கும்.

இல்லனா ஒரு ஃபார்மாலிட்டி போல தான் இருக்கும்.

ஆனா அந்த பிரகாஷ்?

அவன் தொட்டதுல ஒரு வெறித்தனமான உரிமை இருந்துச்சு.

ஒரு ஆம்பளைத்தனம் கலந்த ஆழம் இருந்துச்சு.

அவன் அழுத்தின அந்த அழுத்தம்...

என்னைய ஒரு மாதிரி மாத்திடுச்சு.

என் சதையை அவன் தன் கைக்குள்ள அடக்கின விதம்...

எனக்குள்ள இருந்த எனக்கே தெரியாத புது பவித்ராவ முழுசா எழுப்பி விட்டுருச்சு.

அந்த நினைப்பே...

என் ரத்தத்துல ஒரு ரகசியமான, த்ரில்லை உண்டாக்குச்சு.

ஆமா...

எனக்கு அந்த முரட்டுத்தனம் ரொம்பப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

அவன் கைகள் என் மேல பட்ட அந்த நிமிஷம்...

நான் என்னை முழுசா மறந்துட்டேன்.

நான் ஒரு பெண்ணா, என் உடம்போட தேவையை நான் ரொம்ப வருஷத்துக்கு அப்புறம் இப்போதான் முழுசா உணர்ந்தேன்.

அவன் நல்லவன் தான்.

ஆனா அவனும் ஒரு ஆம்பளை தான.

அவனுக்கு நான் இடம் கொடுத்தேன், அவன் அந்த உரிமையை எடுத்துக்கிட்டான்.

ஆனா...

அடுத்த நொடியே...

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பயம் வந்து நெஞ்சை அடைச்சுது.

"கடவுளே..."

"நான் எங்க போயிட்டு இருக்கேன்?"

"எனக்கு இது பிடிச்சிருக்குனு நானே ஒத்துக்கிறது எவ்ளோ பெரிய ரிஸ்க்?"

"நான் ஒரு கல்யாணமான பொண்ணு."

"ஒரு பையனுக்கு அம்மா."

"ஒரு வாட்ச்மேன் என்னைத் தொட்டதை, நான் இப்டி நினைச்சுப் பாக்குறதே தப்பு."

"இது ரொம்ப ஆபத்தான விஷயம்."

"என்னை அறியாமலே நான் ஒரு பெரிய வலையில விழப் பாக்குறேன்."

எனக்கு நானே கண்ணாடியைப் பார்த்துச் சொல்லிக்கிட்டேன்.

என் கன்னம் செக்கச் செவேர்னு சிவந்துச்சு.

அந்த உணர்வை ரசிச்சது உண்மைதான்.

ஆனா...

என் லைஃப், என் குடும்பம், இதுதான் எனக்கு ரொம்ப முக்கியம்.

ஆனா அதுக்காக நான் அவனை வெறுக்கல.

ஆனா எனக்கு என்னைப் பார்த்தாலே பயமா இருக்கு.

நான் திரும்ப அவன்கிட்ட பேசினா, என் மனசு அவன்கிட்ட முழுசா சரணடைஞ்சிடும்னு எனக்கு நல்லாத் தெரிஞ்சுடுச்சு.

"இந்த விளையாட்டு உனக்கு வேண்டாம் பவித்ரா."

"இந்த விஷயத்தை இதோட நிப்பாட்டிக்கணும்."

அற்ப சுகத்துக்காக, நான் ரிஸ்க் எடுக்க விரும்பல.

இனிமே நான் அவன்கிட்ட பேசக் கூடாதுனு முடிவு பண்ணுனேன்.

இல்லனா நான் இன்னைக்கே அதை இழந்துடுவேனோனு ஒரு பயம்.

மெதுவா கீழே குனிஞ்சு...

என் பாவாடை நாடாவை அவுத்தேன்.

ஈரத்துல ஒட்டிக்கிட்டு இருந்த அந்தப் பாவாடை...

"சரக்"னு கீழே விழுந்துச்சு.

அதை எடுத்துப் பார்த்தேன்.

முன்னாடி...

அவனோட சூடான கஞ்சி தெறிச்சுப் பட்ட வெண்ணிறக் கறைகள்.

பின்னால...

என் தொடை இடுக்குல இருந்து வழிஞ்ச என் மதன நீரின் பிசுபிசுப்பான ஈரம்.

எங்க ரெண்டு பேரோட உடம்புல இருந்து வந்த திரவங்களும்...

அந்தப் பாவாடையில ஒண்ணா கலந்து ஒரு மயக்குற மாதிரியான வாசனையை உண்டாக்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அது ஒரு ஆம்பளையோட விந்து அப்புறம் வேர்வை நெடியும், என் பெண்மையோட வாசனையும் கலந்த ஒரு பச்சை வாசனை.

சட்டுனு அந்தப் பாவாடையை ஓரமா வீசினேன்.

நான் இப்போ முழு நிர்வாணமா நின்னேன்.

பாத்ரூம் டைல்ஸ் தரைல...

என் கால் பாதம் படும்போது அவ்ளோ சில்லுனு இருந்துச்சு.

உடனே ஷவரை ஆன் பண்ணேன்.

தண்ணி கொட்டுச்சு.

இது இன்னைக்கு நான் குளிக்குற மூணாவது குளியல்.

சுடு தண்ணி என் உடம்புல பட்டதும்...

ஒரு லேசான நிம்மதி கிடைச்சுது.

சோப்பை எடுத்து...

என் மார்பு, கழுத்து, தொடைனு எல்லா இடத்துலயும் நல்லாத் தேய்ச்சேன்.

அவன் தொட்ட இடமெல்லாம் கழுவணும்னு நினைச்சுக்கிட்டே ஒரு மெஷின் மாதிரி தேய்ச்சுத் தேய்ச்சுக் கழுவினேன்.

அந்தப் பிசுபிசுப்பான விந்துவோட தடம்...

அவனோட வேர்வையோட அந்த நெடி...

எல்லாத்தையும் என் உடம்புல இருந்து அழிச்சுடணும்னு ஒரு அவசரம்.

சுடு தண்ணி என் மார்புல படும்போது...

அந்தச் சிவந்த தழும்புகள் இன்னும் சுரீர்னு வலிச்சுது.

நான் எவ்ளோ தேய்ச்சாலும்...

அவன் கைகள் என் மேல பதிஞ்ச அந்த ஃபீல் எனக்குள்ள அப்படியே இருந்துச்சு.

குளிச்சு முடிச்சுட்டு, டவலால உடம்பைத் துடைச்சேன்.

பாத்ரூமை விட்டு வெளிய வந்தேன்.

பீரோவைத் திறந்தேன்.

ஒரு சுத்தமான, ரொம்ப சாஃப்டான காட்டன் நைட்டியை எடுத்துப் போட்டுக்கிட்டேன்.

மெரூன் கலர் நைட்டி.

உள்ளே இன்னைக்கு எதுவும் போட எனக்குத் தோணல.

அந்த மென்மையான காட்டன் துணி என் உடம்புல படும்போது...

ரொம்பச் சுகமா, ஃப்ரீயா இருந்துச்சு.

அப்போ தான்...

எனக்கு ஹால் அ கிளீன் பண்ணனும்ங்கறது ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.

அவசர அவசரமா ஹாலுக்குப் போனேன்.

ஒரு ஈரத்துணியை எடுத்து...

சோபா மேல அவன் கஞ்சி பட்டுருக்க எல்லா இடங்களையும் நல்லா அழுத்தித் துடைச்சேன்.

அவன் உக்காந்த இடம், அவனோட வேர்வை பட்ட இடம்னு எல்லாத்தையும் ரெண்டு மூணு தடவை தேய்ச்சுத் துடைச்சேன்.

கீழே தரையில கிடந்த என் பழைய புடவை...

பாத்ரூம்ல இருந்த பாவாடை, அந்த டைட்டான ஜாக்கெட்...

எல்லாத்தையும் அள்ளிட்டுப் போய், வாஷிங் மெஷின்ல போட்டேன்.

லிக்விட் ஊத்தி...

மிஷினை ஆன் பண்ணேன்.

"விர்ர்ர்ர்..."னு மிஷின் ஓட ஆரம்பிச்சுது.

அந்தச் சத்தம் கேட்கும் போது தான் எனக்குக் கொஞ்சம் நிம்மதியா இருந்துச்சு.

"எல்லாத் தடயமும் அழிஞ்சிடணும்."

"இந்த வீட்ல இப்டி ஒரு விஷயம் நடந்ததற்கான எந்த அடையாளமும் இருக்கக் கூடாது."

"இனிமே தேவையில்லாம எதையும் நெனைக்கக் கூடாது, அவனை முழுசா அவாய்ட் பண்ணனும்னு தோணுச்சு."

என்னை நானே சமாதானம் பண்ணிக்கிட்டேன்.

பெட்ரூம்க்கு வந்து, லைட்டை ஆஃப் பண்ணேன்.

ரொம்ப டயர்டா பெட்ல போய் சாஞ்சு படுத்தேன்.

வீடு முழுக்க ஒரு பயங்கரமான அமைதி.

அந்த அமைதியில என் மூச்சுச் சத்தம் மட்டும் தான் கேட்டுச்சு.

திடீர்னு...

"டிங்..."

என் செல்போன் சத்தம்.

வாட்ஸ்அப் மெசேஜ் டோன்.

அந்த இருட்டுல...

அந்தச் சத்தம் என்னைப் பதற வெச்சுது.

என் இதயம் ஒரு நிமிஷம் நின்னுடுச்சு.

கார்த்திக் ஆ, இல்ல பிரகாஷ் ஆ இருக்குமா?.

அவசரமா போனை எடுத்துப் பார்த்தேன்.

ஸ்க்ரீன் வெளிச்சம் என் கண்ணை கூசுச்சு.

வாட்ஸ்அப் நோட்டிஃபிகேஷன்ல...

"பிரகாஷ் செக்யூரிட்டி"னு காமிச்சுது.

"மேடம்... ரொம்ப தேங்க்ஸ் மேடம்."

இந்த மெசேஜ் தான் ஸ்க்ரீன்ல தெரிஞ்சுது.

அந்த வார்த்தைகளைப் பார்த்ததும்...

எனக்குள்ள இருந்த அந்த போதை சட்டுனு இறங்கிடுச்சு.

ரியாலிட்டி வந்து ஓங்கி அறைஞ்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

"பவித்ரா... நீ என்ன பண்ணிட்டு இருக்க?"

"இந்த விளையாட்டு உனக்கு வேண்டாம்."

"இந்த விஷயத்தை இதோட நிப்பாட்டிக்கணும்."

"இப்படியே போனா, நான் என்னையவே முழுசா இழந்துடுவேன்."

அந்த மெசேஜை நான் ஓபன் பண்ணவே இல்ல.

ரிப்ளை பண்ணவும் எனக்குத் தோணல.

போனை அப்படியே சைலன்ட்ல போட்டு, பெட்ல தூக்கிப் போட்டேன்.

என் கண்ணை இறுக்கமா மூடிக்கிட்டேன்.

உடம்பும் மனசும் அவ்ளோ சோர்ந்து போயிருந்துச்சு.

அந்தப் பயமும், ஒரு விதமான குற்ற உணர்ச்சியும் என்னைய அழுத்த...

நான் அப்படியே ஒரு ஆழ்ந்த, ரொம்பச் சோர்வான தூக்கத்துல விழுந்தேன்.

---

அடுத்த நாள் காலைல...

ஞாயிற்றுக்கிழமை.

மணி சரியா 7:00 இருக்கும்.

மெதுவா கண்ணைத் திறந்தேன்.

ஜன்னல் வழியா லேசான வெயில் உள்ளே வந்து விழுந்துச்சு.

நான் மெதுவாத் திரும்பிப் பார்த்தேன்.

என் பக்கத்துல...

கார்த்திக்.

ரொம்ப அமைதியா, அசந்து தூங்கிக்கிட்டு இருந்தார்.

அவரைப் பார்த்ததும் எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

"எப்போ வந்தாரு இவரு?"

நைட் லேட்டா ஆபீஸ் முடிச்சுட்டு, அதிகாலையில அமைதியா வந்து படுத்திருக்கார் போல.

நான் அவ்ளோ ஆழமான தூக்கத்துல இருந்ததால, அவர் வந்ததே எனக்குத் தெரியல.

அவர் முகத்தைப் பார்த்தேன்.

அவ்ளோ களைப்பா இருந்துச்சு.

எப்பவும் அந்த ஆபீஸ், லேப்டாப், மீட்டிங்னு ஓடிக்கிட்டே இருக்கிற ஆளு.

என் மனசுல என்ன இருக்கு, எனக்கு என்ன தேவைனு ஒரு நாளும் உக்காந்து கேட்டது இல்ல.

அவருக்கு அவரோட ஒர்க் தான் உலகம்.

நான் சும்மா வீட்ல இருக்கிற ஒரு பொருள் மாதிரி தான் அவர் கண்களுக்குத் தெரிவேன்.

அவர் அமைதியாத் தூங்குறதைப் பார்த்ததும்...

எனக்குள்ள ஒரு குற்ற உணர்ச்சி லேசா எட்டிப் பார்த்துச்சு.

அதே சமயம்...

அவர் பக்கத்துல இருக்கிறது...

எனக்கு கொஞ்சம் பாதுகாப்பான உணர்வைக் கொடுத்துச்சு.

"என் புருஷன் மட்டும் போதும், அவரு எப்டி இருந்தாலும் ஓகே."

ஒரு குடும்பப் பொண்ணா, என் மனசு ஒரு நிம்மதியை உணர்ந்துச்சு.

அவரை எழுப்பிடாம...

ரொம்ப மெதுவா, சத்தம் வராம பெட்ல இருந்து எழுந்தேன்.

பாத்ரூம் போய் முகம் கழுவிட்டு, பல்லு தேய்ச்சேன்.

நேரா கிச்சனுக்குப் போனேன்.

ஞாயிற்றுக்கிழமை காலைல அந்த அமைதியான கிச்சன் எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும்.

பால் பாக்கெட்டை கட் பண்ணி பாத்திரத்துல ஊத்துனேன்.

பக்கத்து அடுப்புல...

ஃபில்டர் காபி டிகாஷன் ரெடி பண்ணேன்.

அந்தப் புது காபியோட வாசம் கிச்சன் முழுக்கப் பரவிச்சு.

அந்த வாசம்...

என் மனசுக்குள்ள இருந்த அந்தப் பழைய நினைவுகளைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமா மறக்கடிச்சுது.

காபி கொதிச்சுக்கிட்டு இருக்கும்போதே...

என் போனை எடுத்தேன்.

ஊர்ல இருக்கிற...

என் பையனுக்கு வீடியோ கால் பண்ணேன்.

எனக்கு இப்போ என் சுய அடையாளம் தேவைப்பட்டுச்சு.

ரெண்டு ரிங் போனதும்...

என் அம்மா போனை எடுத்தாங்க.

பக்கத்துல என் பையன் உக்காந்து விளையாடிட்டு இருந்தான்.

"அம்மா! எப்போ வருவீங்க?"

அவனோட அந்த மழலைக் குரல் கேட்டதும்...

என் நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு பெரிய குளிர்ச்சி பரவிச்சு.

"வந்துடுவேன் டா செல்லம்... நீ சாப்பிட்டியா?"

"இல்லம்மா... பாட்டி இட்லி ஊட்டி விடுறாங்க."

"சமத்தா சாப்பிடணும் சரியா?"

அவனோட அந்தச் சிரிப்பும், அவனோட அந்த இன்னசென்ட் ஆன முகமும்...

எனக்குள்ள இருந்த அந்தத் தாய்மை உணர்வை முழுசா வெளிய கொண்டு வந்துச்சு.

நேத்து நடந்த அந்த நினைவுகள் எல்லாம்...

அவன் குரல் கேட்டதும் ஒரு பாதுகாப்பான கவசத்தால மூடி மறைக்கப்பட்டுச்சு.

என் மனசு சுத்தமான மாதிரி ஒரு ஃபீல் ஆச்சு.

போனை வெச்சுட்டு...

ரெண்டு கப்ல சுடச் சுட ஃபில்டர் காபியை ஊத்திக்கிட்டு ஹாலுக்கு வந்தேன்.

அப்போ தான் கார்த்திக் பெட்ரூமை விட்டு வெளிய வந்தார்.

கண்ணைக் கசக்கிக்கிட்டு, லேசா சோம்பல் முறிச்சார்.

"குட் மார்னிங் பவி..."

"குட் மார்னிங்ங்க... எப்போ வந்தீங்க? எனக்குத் தெரியவே இல்ல."

"காலைல நாலு மணி இருக்கும் பவி... ரொம்ப டயர்டா இருந்துச்சு, அதான் உன்னை எழுப்பல."

அவர் வந்து சோபாவுல உக்காந்தார்.

நான் அவர் கையில காபியைக் கொடுத்தேன்.

அந்தக் காபியை ஒரு வாய் குடிச்சுட்டு...

"நல்லா இருக்கு."

அவர் எப்பவும் போல சொன்னார்.

கொஞ்சம் பெருமையா சொன்னா என்னவாம். அதே போரிங் வார்த்தை தான்.

"சரி. இன்னைக்கு சண்டே, லீவ் தான, இல்ல ஒர்க் இருக்கா?" நான் கேட்டேன்.

"லீவ் தான், பட் ஈவினிங் கொஞ்சம் ஒர்க் இருக்கும்."

அவர் எப்பவும் சொல்ற அதே பதில்.

கொஞ்ச நேரம் நார்மலா பேசிக்கிட்டு இருந்தோம்.

அப்போ திடீர்னு கார்த்திக் ரொம்ப கேஷுவலா ஒரு விஷயத்தைச் சொன்னார்.

"அட பவி... நேத்து உன்கிட்ட ஒன்னு சொல்ல மறந்துட்டேன்."

"என்னது?"

"என்னோட பழைய ஆபீஸ்ல என் மேனேஜரா இருந்தார்ல... ராஜ் சார். நம்ம மேரேஜ்க்கு கூட வந்தார்ல."

அந்தப் பேர் கேட்டதும்...

என் மூளைக்குள்ள ஒரு அஞ்சு வருஷத்துக்கு முன்னாடி நடந்த பிளாஷ்பேக் ஓடுச்சு.

எங்க கல்யாண ரிசப்ஷன்.

ஸ்டேஜ்ல எல்லாரும் நின்னு போட்டோ எடுத்துக்கிட்டு இருந்தோம்.

அப்போ ஒருத்தர் வந்தார்.

ராஜ் சார்.

சுமார் ஆறு அடி ரெண்டு அங்குலம் உயரம்.

பாக்குறதுக்கு ஏதோ மிலிட்டரில இருக்கிற ஆள் மாதிரி அவ்ளோ கம்பீரமா இருந்தார்.

அவரோட அந்த உயரத்துக்கும், அவர் போட்டுருந்த சூட்டுக்கும்...

எல்லார் கண்ணும் அவர் மேல தான் இருந்துச்சு.

அப்போ கார்த்திக் என்கிட்ட அறிமுகப்படுத்தி வெச்சார். "இவர்தான் என் கம்பெனி மேனேஜர்"னு.

அவர்கூட அவர் வைஃப் ரேணுகாவும் வந்திருந்தாங்க.

ரேணுகா மேடம்...

பாக்குறதுக்கு ஒரு 40 வயசு இருக்கும்.

ஒரு பெரிய எம்.என்.சி கம்பெனில அவங்களும் மேனேஜரா இருக்காங்கனு சொன்னார்.

கொஞ்சம் பிஸியான, ரிச் கப்பிள் அவங்க.

கல்யாணத்துல பார்த்தது... கொஞ்சம் ஞாபகம்.

"ஆமா... எனக்கு ஞாபகம் இருக்கு. அவங்களுக்கு என்ன இப்போ?" நான் கேட்டேன்.

"அவங்க நேத்து தான் நம்ம அப்பார்ட்மெண்ட்க்கு ஷிப்ட் ஆகிருக்காங்க பவி. நான் தான் ரெஃபர் பண்ணுனேன்."

"என்னது? என்கிட்ட ஒன்னுமே சொல்லல." நான் ஆச்சரியமா கேட்டேன்.

என் குரல்ல லேசான கோவம் எட்டிப் பார்த்துச்சு.

"என்ன நீங்க! இவ்ளோ பெரிய விஷயத்தை... நேத்து குடி வந்தவங்கள பத்தி... இவ்வளவு நாள் எதுவுமே சொல்லாம... இன்னைக்குக் காலைல தான் சொல்றீங்களா?"

நான் கோவத்தோட, கொஞ்சம் உரிமையில சத்தம் போட்டேன்.

"ஏன், உங்க மேனேஜரா இருந்தவங்க... அவங்க நம்ம பில்டிங்க்கு வர்றாங்கனா... எனக்கு முன்னாடியே சொல்லக் கூடாதா?"

"அட்லீஸ்ட் இத்தனை நாள்ல ஒரு நாளாவது, இல்லனா அவங்க வர்றதுக்கு முன்னாடியாவது ஒரு வார்த்தை சொல்லி இருக்கலாம்ல?"

கார்த்திக் எப்பவும் போல அதே சாதாரணமான ரியாக்ஷன் கொடுத்தார்.

"சாரி பவி... உனக்குத் தான் தெரியுமில ஆபீஸ் ஒர்க் அண்ட் இவ்வளவு நாள் ஆபீஸ்ல அவ்ளோ டென்ஷன்."

"இது எனக்குப் பெருசாத் தோணல. அதான் மறந்துட்டேன்."

அந்த வார்த்தைகள்... "இது எனக்குப் பெருசாத் தோணல..."

என் மனசுக்குள்ள சுரீர்னு ஒரு ஊசி குத்துன மாதிரி இருந்துச்சு.

"எப்ப பாரு ஆபீஸ், ஆபீஸ்னு சொல்லுங்க. நம்ம வீட்ல என்ன நடக்குதுனு கூடத் தெரியாம இருங்க."

நான் சலிச்சுக்கிட்டேன்.

ஆனா அந்தச் சலிப்புக்குள்ள ஒரு பெரிய வலி ஒளிஞ்சிருந்துச்சு.

இவருக்கு வாழ்க்கையில நான் அவ்ளோ சாதாரணமாப் போயிட்டேனா?

நான் வீட்ல இருக்கேன், புதுசா தெரிஞ்ச ஆளுங்க இதே அப்பார்ட்மெண்ட்க்கு வர்றாங்க, அதைப் பத்திப் பேசக் கூட இவருக்கு நேரம் இல்ல.

நான் வீட்ல தனியா இருக்கேன், அதைப் பத்திப் பேசக் கூட இவருக்கு நேரம் இல்ல.

"அவ்ளோ பிஸியா இவர்?"

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய ஏமாற்றம் வந்து நெஞ்சை அடைச்சுது.

நான் கார்த்திக்கைப் பார்த்தேன். அவர் ரொம்ப இயல்பா காபியைக் குடிச்சுக்கிட்டு இருந்தார்.

என் உணர்வுகளோ, என் கோவமோ அவரை ஒரு துளி கூடப் பாதிக்கல.

"சரி விடு பவி, எனக்கு ஒர்க் கொஞ்சம் முக்கியம்னு உனக்குத் தெரியுமில. கோவப்படாத."

அவர் சாதாரணமாகச் சொன்னார்.

"ஈவினிங் ஒரு ஆறு மணிக்கு நாம ரெண்டு பேரும் அவங்க வீட்டுக்கு போயிட்டு வருவோம்."

"அவங்கள ஃபார்மலா வெல்கம் பண்ண மாதிரி இருக்கும்?"

நான் ஒரு நிமிஷம் அமைதியா நின்னேன்.

எல்லாமே அவரோட முடிவு தான.

என்னைக் கேட்டு அவர் எந்த முடிவும் எடுக்கப் போறதில்ல.

நான் என்ன ஃபீல் பண்றேன்னு அவருக்குத் தேவையில்ல.

ஒரு பொண்டாட்டியா, நான் அவர் பின்னாடி போய் நிக்கணும்... அவ்வளவுதான்.

அந்த வலி தொண்டையை அடைச்சாலும், நான் அதை முழுங்கிட்டேன்.

இதுதான் என் வாழ்க்கை.

நான் ஒரு அடக்கமான பொண்டாட்டி. நான் கேள்வி கேக்கக் கூடாது.

என் கோவத்தை எல்லாம் உள்ளுக்குள்ளேயே புதைச்சுக்கிட்டேன்.

முகத்துல ஒரு சின்ன, போலியான சிரிப்பை வரவழைச்சுக்கிட்டேன்.

"சரிங்க... போலாம்."

"நான் ஈவினிங் ரெடி ஆயிடுறேன்."

"ஓகே பவி!"னு சொன்னார்.

அவர் லேப்டாப்பைத் திறக்க ஆரம்பிச்சார்.

நான் அந்த காபி கப்பை எடுத்துக்கிட்டு கிச்சன் நோக்கிப் போனேன்.

ஏதோ தெரிஞ்சவங்க வந்தது கொஞ்சம் குட் ஃபீல் ஆச்சு, அவ்வளவுதான்.