18-02-2026, 11:57 PM
(This post was last modified: 18-02-2026, 11:58 PM by mister11. Edited 1 time in total. Edited 1 time in total.)
శృతి ఉదయం రాజుతో గడిపిన ఆ రొమాంటిక్ మూడ్ను మనసులో పెట్టుకుని, స్నానం చేసి రెడీ అయింది. ఈ రోజు కాలేజీకి వెళ్లాలి—పార్ట్ టైం లెక్చరర్గా ఆమెకు ఇది ఇష్టమైన పని. ఆమె లైట్ పింక్ సల్వార్ కమీజు ఎంచుకుంది—సింపుల్గా, ఎలిగెంట్గా ఉండేలా. దానిపై మ్యాచింగ్ డూపట్టా వేసుకుని, జుట్టును లూజ్గా పిన్ చేసి, సాధారణ బింది పెట్టుకుంది. చేతికి ఒక చిన్న బ్రేస్లెట్, చెవులకు స్మాల్ ఎర్రింగ్స్—అంతే.
రాజు బెడ్రూమ్ డోర్ దగ్గర నిలబడి చూస్తున్నాడు. "వామ్మో... ఇలా వెళ్తుంటే స్టూడెంట్స్ అందరూ నిన్నే చూస్తారు. నాకు జెలసీ వస్తుంది," అని జోక్ చేశాడు.
శృతి నవ్వుతూ, "అయితే నువ్వు కూడా నాతో వచ్చి క్లాస్ తీసుకో... గెస్ట్ లెక్చరర్గా!" అంటూ అతని బుగ్గపై ముద్దు పెట్టి బయటికి వచ్చింది.
కాలేజీకి ఆటోలో వెళుతుండగా, రోడ్డు మీద ట్రాఫిక్, విద్యార్థులు సైకిళ్లు, స్కూటర్లు... అన్నీ సాధారణ దృశ్యాలు. కానీ శృతి మనసు ఇంకా ఉదయం రాజుతో గడిపిన క్షణాల్లోనే ఉంది. ఆమె చిరునవ్వుతో కాలేజీ గేట్ దాటింది.
క్యాంపస్లోకి అడుగుపెట్టగానే కొందరు స్టూడెంట్స్ ఆమెను చూసి "మేడమ్!" అని హాయ్ చెప్పారు. ఆమె నవ్వుతూ రిప్లై ఇచ్చి, స్టాఫ్ రూమ్ వైపు వెళ్లింది.
ఈ రోజు ఆమెకు ఫస్ట్ లెక్చర్ ఇంగ్లీష్ లిటరేచర్—BA సెకండ్ ఇయర్ స్టూడెంట్స్కి. క్లాస్రూమ్లోకి వెళ్లగానే అందరూ లేచి నిలబడ్డారు. శృతి బ్లాక్బోర్డ్ దగ్గర నిలబడి, "గుడ్ మార్నింగ్ ఎవరీవన్... సిట్ డౌన్ ప్లీజ్," అంది మెల్లగా.
ఆమె డూపట్టా సరిచేసుకుంటూ, టాపిక్ మొదలెట్టింది—టుడే షేక్స్పియర్ యొక్క 'రోమియో అండ్ జులియట్' గురించి. ఆమె స్వరం స్వీట్గా, క్లియర్గా ఉండటంతో స్టూడెంట్స్ అందరూ దృష్టి పెట్టారు. ఆమె బోర్డ్ మీద రాస్తుండగా, ఆమె సల్వార్ స్లీవ్స్ మెల్లగా జరిగి, చేతి కదలికలు ఎలిగెంట్గా కనిపిస్తున్నాయి.
క్లాస్ మధ్యలో ఒక స్టూడెంట్ అడిగాడు, "మేడమ్, లవ్ అంటే ఏంటి? రోమియో-జులియట్ లాంటిదా లేక రియల్ లైఫ్లో వేరేలా ఉంటుందా?"
శృతి కాసేపు ఆగి, చిరునవ్వుతో, "లవ్ అనేది ఒక ఎమోషన్... కానీ అది రియల్ అయితే మాత్రమే అర్థం. రోమియో-జులియట్ లాంటి ట్రాజెడీ కాదు... రోజూ చిన్న చిన్న మూమెంట్స్లో కనిపిస్తుంది. ఉదయం ఒకరికొకరు కాఫీ ఇవ్వడం, కోపం వచ్చినప్పుడు ఓదార్చడం... అలాంటివి." ఆమె మాటల్లో ఉదయం రాజుతో జరిగినది గుర్తొచ్చి, ఆమె బుగ్గలు కాస్త ఎర్రబడ్డాయి.
స్టూడెంట్స్ నవ్వారు. క్లాస్ ఎంజాయ్ అవుతోంది.
క్లాస్ అయిపోయాక, శృతి స్టాఫ్ రూమ్కి వచ్చి ఫోన్ చూసింది—రాజు మెసేజ్: "క్లాస్ ఎలా జరిగింది? నీ స్టూడెంట్స్ నిన్ను చూసి డిస్ట్రాక్ట్ అయ్యారేమో... నాకు తెలుసు ?"
ఆమె నవ్వుతూ రిప్లై చేసింది: "అవును... కానీ నేను నిన్నే గుర్తుచేసుకున్నాను. ఈవినింగ్ ఇంటికి రా... మళ్లీ 'లెక్చర్' ఇస్తాను ?"
రాజు రిప్లై వచ్చింది: "వెయిటింగ్... మేడమ్గారు!"
శృతి ఫోన్ పెట్టి, గాజు కిటికీ ద్వారా బయట కనిపిస్తున్న క్యాంపస్ చూసింది. జీవితం ఇలాగే ఉండాలని అనిపించింది—కాస్త రొమాన్స్, కాస్త పని, కాస్త సంతోషం.
రాజు బెడ్రూమ్ డోర్ దగ్గర నిలబడి చూస్తున్నాడు. "వామ్మో... ఇలా వెళ్తుంటే స్టూడెంట్స్ అందరూ నిన్నే చూస్తారు. నాకు జెలసీ వస్తుంది," అని జోక్ చేశాడు.
శృతి నవ్వుతూ, "అయితే నువ్వు కూడా నాతో వచ్చి క్లాస్ తీసుకో... గెస్ట్ లెక్చరర్గా!" అంటూ అతని బుగ్గపై ముద్దు పెట్టి బయటికి వచ్చింది.
కాలేజీకి ఆటోలో వెళుతుండగా, రోడ్డు మీద ట్రాఫిక్, విద్యార్థులు సైకిళ్లు, స్కూటర్లు... అన్నీ సాధారణ దృశ్యాలు. కానీ శృతి మనసు ఇంకా ఉదయం రాజుతో గడిపిన క్షణాల్లోనే ఉంది. ఆమె చిరునవ్వుతో కాలేజీ గేట్ దాటింది.
క్యాంపస్లోకి అడుగుపెట్టగానే కొందరు స్టూడెంట్స్ ఆమెను చూసి "మేడమ్!" అని హాయ్ చెప్పారు. ఆమె నవ్వుతూ రిప్లై ఇచ్చి, స్టాఫ్ రూమ్ వైపు వెళ్లింది.
ఈ రోజు ఆమెకు ఫస్ట్ లెక్చర్ ఇంగ్లీష్ లిటరేచర్—BA సెకండ్ ఇయర్ స్టూడెంట్స్కి. క్లాస్రూమ్లోకి వెళ్లగానే అందరూ లేచి నిలబడ్డారు. శృతి బ్లాక్బోర్డ్ దగ్గర నిలబడి, "గుడ్ మార్నింగ్ ఎవరీవన్... సిట్ డౌన్ ప్లీజ్," అంది మెల్లగా.
ఆమె డూపట్టా సరిచేసుకుంటూ, టాపిక్ మొదలెట్టింది—టుడే షేక్స్పియర్ యొక్క 'రోమియో అండ్ జులియట్' గురించి. ఆమె స్వరం స్వీట్గా, క్లియర్గా ఉండటంతో స్టూడెంట్స్ అందరూ దృష్టి పెట్టారు. ఆమె బోర్డ్ మీద రాస్తుండగా, ఆమె సల్వార్ స్లీవ్స్ మెల్లగా జరిగి, చేతి కదలికలు ఎలిగెంట్గా కనిపిస్తున్నాయి.
క్లాస్ మధ్యలో ఒక స్టూడెంట్ అడిగాడు, "మేడమ్, లవ్ అంటే ఏంటి? రోమియో-జులియట్ లాంటిదా లేక రియల్ లైఫ్లో వేరేలా ఉంటుందా?"
శృతి కాసేపు ఆగి, చిరునవ్వుతో, "లవ్ అనేది ఒక ఎమోషన్... కానీ అది రియల్ అయితే మాత్రమే అర్థం. రోమియో-జులియట్ లాంటి ట్రాజెడీ కాదు... రోజూ చిన్న చిన్న మూమెంట్స్లో కనిపిస్తుంది. ఉదయం ఒకరికొకరు కాఫీ ఇవ్వడం, కోపం వచ్చినప్పుడు ఓదార్చడం... అలాంటివి." ఆమె మాటల్లో ఉదయం రాజుతో జరిగినది గుర్తొచ్చి, ఆమె బుగ్గలు కాస్త ఎర్రబడ్డాయి.
స్టూడెంట్స్ నవ్వారు. క్లాస్ ఎంజాయ్ అవుతోంది.
క్లాస్ అయిపోయాక, శృతి స్టాఫ్ రూమ్కి వచ్చి ఫోన్ చూసింది—రాజు మెసేజ్: "క్లాస్ ఎలా జరిగింది? నీ స్టూడెంట్స్ నిన్ను చూసి డిస్ట్రాక్ట్ అయ్యారేమో... నాకు తెలుసు ?"
ఆమె నవ్వుతూ రిప్లై చేసింది: "అవును... కానీ నేను నిన్నే గుర్తుచేసుకున్నాను. ఈవినింగ్ ఇంటికి రా... మళ్లీ 'లెక్చర్' ఇస్తాను ?"
రాజు రిప్లై వచ్చింది: "వెయిటింగ్... మేడమ్గారు!"
శృతి ఫోన్ పెట్టి, గాజు కిటికీ ద్వారా బయట కనిపిస్తున్న క్యాంపస్ చూసింది. జీవితం ఇలాగే ఉండాలని అనిపించింది—కాస్త రొమాన్స్, కాస్త పని, కాస్త సంతోషం.


![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)