Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

-----------
Part 106
-----------

அந்த அறைக்குள்ள ஒரு விதமான, அழகான அமைதி திரும்பி இருந்துச்சு.

எங்க ரெண்டு பேரோட மூச்சுச் சத்தம் மட்டும்தான் கேட்டுச்சு.

"ஹப்ப்பா..."

நான் கண்ணை மூடி, அந்த இன்பத்தோட சுகத்துல மிதந்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் கன்னம் அவனோட தொடை மேல...

அந்த வேர்வை வாசத்துலயும், அவனோட கஞ்சி வாசனையிலயும் புதைஞ்சிருந்துச்சு.

எல்லாம் முடிஞ்சு, உலகம் நின்ன மாதிரி ஒரு நிம்மதி.

திடீர்னு...

"ட்ரிங்...

ட்ரிங்...

ட்ரிங்..."

அந்த நிம்மதியான சூழ்நிலையைச் சும்மா சுக்குநூறா உடைக்கிற மாதிரி ஒரு சத்தம்.

பக்கத்துல அவன் கழட்டி வெச்சிருந்த பேண்ட்டுக்குள்ள கிடந்த பிரகாஷோட போன்.

அது சாதா ரிங்டோன் தான்.

ஆனா அந்த நேரத்துல...

அது ஏதோ என் காதுக்குள்ள பட்டாசு வெடிச்ச மாதிரி கேட்டுச்சு.

"ஹக்!"

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

என் இதயம் "பகீர்"னு அடிச்சுச்சு.

கரண்ட் ஷாக் அடிச்ச மாதிரி நான் துள்ளி எழுந்தேன்.

அவன் தொடை மேல இருந்த என் தலையை "சடக்"னு தூக்கினேன்.

அதுவரைக்கும் நான் இருந்த அந்தப் போதை...

அந்த மயக்கம்...

எல்லாம் ஒரே நொடியில கலைஞ்சு போச்சு.

ரியாலிட்டி என்கிட்ட வந்து சும்மா "பளார்"னு கன்னத்துல அறைஞ்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் அரண்டு போய் சுத்தி முத்திப் பார்த்தேன்.

"என்னோட போனா?"

"யாராவது வர்றாங்களா?"

என் மனசுக்குள்ள ஆயிரம் கேள்வி.

அப்பதான் என் நிலைமை எனக்கு உறைச்சுது.

நான் குனிஞ்சு என்னைப் பார்த்தேன்.

"அய்யோ...

பவித்ரா...

என்ன கோலம் இது?"

என் ஜாக்கெட் பட்டன் எல்லாம் கழண்டு, ரெண்டு பக்கமும் விலகித் தொங்குது.

உள்ள பிராவும் போடாததால...

என் முலை ரெண்டும்...

மறைக்க ஒன்னும் இல்லாம...

அப்படியே வெட்ட வெளியில தொங்கிட்டு இருக்கு.

அதுவும் சாதாரணமா இல்ல.

அவன் கசக்கினதுல...

என் மார்பு செவந்து போய், வீங்கிப் போய் இருக்கு.

அவன் கஞ்சி வேற அங்க இங்க தெறிச்சு...

ஈரம் காயாம பளபளன்னு மின்னுது என்னோட மார்பு மேல.

என் கழுத்துல, தாடையில எல்லாம் அந்த வெண்ணிறத் திரவம்.

கீழே பார்த்தா...

பாவாடை முழுக்க ஈரம்.

என் தொடை இடுக்குல இருந்து வழிஞ்ச அந்த நீர்...

பாவாடையை உள்ள இருந்து நனைச்சு, ஒரு மாதிரி ஒட்டியிருக்கு.

மேல அவனோட கஞ்சி இன்னும் ஈரம் காயாம திட்டு திட்டா இருக்கு.

தலைமுடி கலைஞ்சு, ஒரு பேய் மாதிரி இருக்கேன்.

எதிரல...

ஒரு ஆம்பளை.

அதுவும் என் புருஷன் இல்ல...

என் அப்பார்ட்மெண்ட்ல வேலை செய்யுற ஒரு வாட்ச்மேன்.

அவன் இன்னும் பேண்ட் போடல.

காலை விரிச்சு வெச்சுக்கிட்டு, ஒரு மகாராஜா மாதிரி உக்காந்து இருக்கான்.

"சே..."

எனக்கு வெக்கமும், என்னோட நிலைமையும் ஒண்ணாச் சேர்ந்து ஏதோ பண்ணுச்சு.

"யாராவது பார்த்தா?"

"யாராவது நான் முனகுனத, அவன் பேரை காமத்தோட சொல்லி கூப்பிட்டத கேட்டுருந்தா?"

"அவ்ளோ தான்...

என் வாழ்க்கை காலி."

என்னோட பெண்மை உணர்வு நார்மலுக்கு வந்துச்சு, அதனால நான் அவசர அவசரமா...

என் ரெண்டு கைகளையும் குறுக்க வெச்சு, என் திறந்த மார்பை மறைச்சேன்.

கைகள் நடுங்குச்சு.

விரல்கள் பின்னிக்கிச்சு.

மறைக்க முயற்சி பண்ணேன்...

என் மார்பை முழுசா மறைக்க முடியல.

நான் அவனைப் பார்த்தேன்.

அவன் இன்னும் அந்தப் போனை எடுக்காம, என்னையே பார்த்துக்கிட்டு இருந்தான்.

"திரும்புடா!"

"அந்தப் பக்கம் திரும்புடா!"

நான் மனசுக்குள்ள கத்தினேன்.

பிரகாஷ்?

அவன் முகத்துல ஒரு சின்னப் பதற்றம் கூட இல்ல.

அவன் அவ்ளோ கூலா இருந்தான்.

எந்த அதிர்ச்சியும் இல்லாம, ரொம்ப நிதானமா அந்தப் போனை அவனோட பேண்ட் பாக்கெட்ல இருந்து கையில எடுத்துட்டு, பேண்ட்டை மறுபடியும் சோபா மேலேயே வெச்சுட்டான்.

திரையில யார் பேர் வருதுன்னு பார்த்தான்.

"செக்யூரிட்டி கண்ணன்."

என்கிட்ட கண்ணைக் காட்டுனான்.

தன் ஆள்காட்டி விரலை உதட்டுல வெச்சு...

"ஷ்ஷ்ஷ்...

ஏதும் பேசிடாதீங்க மேடம்"ங்கிற மாதிரி சைகை பண்ணான்.

எனக்குத் திக் திக்னு இருந்துச்சு.

அவன் போனை அட்டென்ட் பண்ணி காதுல வெச்சான்.

"ஹலோ...

சொல்லுங்கண்ணே."

அவன் குரல்...

அடப்பாவி!

அவ்ளோ இயல்பா...

அவ்ளோ சாந்தமா இருந்துச்சு.

இப்போதான் என்னோட முலையை பிசைஞ்சு...

என் மடி மேல கஞ்சியை ஊத்தினவன் மாதிரியே தெரியல.

ஒரு பயமும் இல்ல.

குரல்ல ஒரு நடுக்கம் இல்ல.

எவ்ளோ பெரிய ஆளு இவன்! நான் தான் ஏமாந்துட்டேனா?

எதிர்முனையில இன்னொரு செக்யூரிட்டி பேசுறது லேசா கேட்டுச்சு.

"டேய்...

எங்கடா போன? மோட்டார் போடலையா?"

பிரகாஷ் பதில் சொன்னான்.

"ஆமாண்ணே...

மோட்டார் போடணும்.

ஞாபகம் இருக்கு."

"இல்லண்ணே...

மாடிக்கு வந்தேன்.

வாட்டர் டேங்க் செக் பண்ண வந்தேன்."

"தண்ணி லீக் ஆகுற மாதிரி சத்தம் கேட்டுச்சு...

அதான் எட்டிப் பார்த்தேன்."

"என்னது?"

"டேங்க் செக் பண்ண வந்தானா?"

எனக்கு "சுரீர்"னு இருந்துச்சு.

அவன் என் கண்ணைப் பார்த்துக்கிட்டே...

பேசிட்டு இருந்தான், இல்ல இல்ல பொய் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தான்.

"எந்த டேங்க்க செக் பண்ணான்?"

"என் பால் டேங்க்கையா?"

"இவன் எவ்ளோ பெரிய ப்ராடு!"

"இப்டி அடுக்கடுக்கா பொய் சொல்றானே."

எனக்குக் கோவம் வந்துச்சு.

ஆனா அந்தக் கோவத்தை விட, அவனோட அந்தத் தைரியத்தைப் பார்த்து ஒரு பயம் கலந்த ஆச்சரியம் வந்துச்சு.

"இவ்ளோ தைரியமா இருக்கானே..."

"இல்ல...

எனக்காக பொய் சொல்றானோ?"

"இல்ல...

இந்த மாதிரி நெறைய பேர் கிட்ட பண்ணிருப்பானோ?"

"சரிண்ணே...

இதோ வந்துட்டேன்.

ஒரு பத்து நிமிஷம்...

கீழே வந்துட்டு இருக்கேன்."

"ஓகே அண்ணே."

அவன் போனை கட் பண்ணான்.

போனை அவன் பேண்ட் மேல வெச்சான்.

திரும்பவும் என்னைப் பார்த்தான்.

நான் அதுக்குள்ள...

என் ஜாக்கெட்டை இழுத்து மூடப் போராடிக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் கை நடுக்கத்துல ஹூக் மாட்டவே வரல.

அதுவும் அவன் என் எதிரலேயே உட்கார்ந்து...

என்னையே பார்த்துக்கிட்டு இருக்கும் போது...

எனக்கு இன்னும் பதற்றம் அதிகமாச்சு.

ஒரு ஹூக்கை மாட்டுனா...

இன்னொன்னு கழண்டுக்குது.

"சீக்கிரம் மாட்டு பவித்ரா..."

"அவன் பார்வை சரியில்ல."

"அவன் பிசைஞ்சது பத்தாம, கடிச்சு சாப்டுர மாதிரி பாக்குறான்."

நான் ஒரு வழியா...

நடுவுல இருந்த ஒரு ஹூக்கை மாட்டிட்டேன்.

மேல ஒன்னு...

கீழ ஒன்னு...

மொத்தம் ரெண்டு ஹூக்.

அப்பதான் கொஞ்சம் மூச்சு வந்துச்சு.

என் மானத்தை மறைச்சிட்டதா ஒரு திருப்தி.

நிமிந்து அவனைப் பார்த்தேன்.

"ச்சீ..."

என் முகம் தானா சுருங்கிடுச்சு.

அவன் இன்னும் அப்படியே தான் இருந்தான்.

பேண்ட் போட கூட ட்ரை பண்ணல.

அவனோட அந்த ஆயுதம்...

அந்தச் சுண்ணி...

அது இன்னும் ஈரம் காயாம...

பளபளன்னு மின்னுச்சு.

அதுல...

அவனோட கஞ்சி...

ஒரு பிசுபிசுப்பா ஒட்டியிருந்துச்சு.

அது போக நான் தடவின தேங்காய் எண்ணெய் பிசுக்கு வேற.

பார்க்கவே ஒரு மாதிரி வழுவழுன்னு...

பசை தடவின மாதிரி இருந்துச்சு.

வெள்ளை வெள்ளையா அங்கங்க திட்டு திட்டா...

"எவ்ளோ அருவருப்பு..."

"இதைத்தான் நான் இவ்ளோ நேரம் கையில பிடிச்சேனா?"

"இதைத்தான் என் கைல தடவி தடவி ரசிச்சேனா?"

எனக்குக் குமட்டிக்கிட்டு வந்துச்சு.

ஆனா...

அந்தக் குமட்டலுக்குப் பின்னாடி...

ஒரு விதமான கர்வமும் இருந்துச்சு.

"என் கை வேலைனால தான் இவனுக்கு வந்துச்சு"ங்கிற ஒரு வெட்டி கர்வம்.

"என் வாசம் அதுல இருக்கு."

அவன் அதைக் கவனிக்காம...

சும்மா ரிலாக்ஸா உட்கார்ந்து இருந்தான்.

அவன் தொடையில் எல்லாம் ஈரம்.

நான் பல்லக் கடிச்சுக்கிட்டு சொன்னேன்.

"என்னடா பண்ற?"

"எழுந்து போடா...

வேலை இருக்குல்ல?"

"மொதல்ல அதைத் துடை."

குரல் நடுக்கத்தோட வெளிய வந்துச்சு.

"டா" போடுறதுல ஒரு தயக்கம் இருந்தாலும்...

அந்த உரிமை தானா வந்துடுச்சு இப்போ.

அவன் லேசாச் சிரிச்சான்.

"எதை வெச்சுத் துடைக்க மேடம்?"

"என் பேண்ட் வெச்சு துடைச்சா ஈரம் ஆயிடும் மேடம்."

"என்கிட்ட துணி இல்ல மேடம்."

"எப்டி துடைக்குறதுனு தெரியல மேடம்."

அவன் கையை விரிச்சான்.

நான் சுத்தித் தேடினேன்.

ஹால்ல டவல் எதுவும் இல்ல.

பெட்ரூம் குள்ள போய் டவல் எடுத்துட்டு வரலாம்னா...

இவன் முன்னாடி எழுந்து நடக்கணும்.

என் பாவாடை நிலைமை வேற மோசம்.

பின்னால பூரா ஈரம்.

எழுந்தா அசிங்கமாத் தெரியும்.

என் அந்தரங்க ஈரம் பாவாடையில திட்டாத் தெரியும்.

கீழே தரையில பார்த்தேன்.

அங்கே...

சோபாவுக்குக் கீழே...

கசங்கிப் போய் கிடந்துச்சு...

என்னோட புடவை.

நான் கட்டிட்டு இருந்த...

அந்த காட்டன் புடவை.

ஆரம்பத்துலேயே கழட்டி போட்டது.

அது கொஞ்சம் பழைய புடவை தான்.

வீட்டுக்குள்ள மட்டும் போட வெச்சுருந்தேன்.

"வீட்டுக்குள்ள நான் மட்டும் இருக்குறதால ரிலாக்ஸா இருக்கலாம்னு கட்டினேனே..."

ஆனா அந்த நொடியில...

எனக்கு அது வெறும் ஒரு துணி.

ஒரு அழுக்குத் துணி.

அவ்ளோதான்.

நான் கோவமா அந்தப் புடவையைச் சுருட்டி...

அவன் மேல வீசினேன்.

"இந்தா."

"இதை வெச்சுத் துடை."

"சீக்கிரம் துடைச்சுட்டு பேண்ட்ட போடு."

"வலி தான் சரி ஆயிடுச்சுல்ல, கெளம்பு, இன்னொரு கால் வர்றதுக்குள்ள."

புடவை அவன் மடியில போய் விழுந்துச்சு.

சரியா அவனோட அந்தச் சுண்ணி மேல போய் விழுந்து மூடிச்சு.

அவன் அதை எடுத்தான்.

அந்த மென்மையான துணியைத் தடவிப் பார்த்தான்.

"மேடம்..."

அவன் குரல்ல ஒரு கிண்டல்.

"உங்க புடவையலேயேவா மேடம்..."

"இதுல போயா துடைக்க சொல்றீங்க?"

"வேணாம் மேடம்..."

"வேற எதாவது பழைய துணி இருந்தா கொடுங்க."

அவன் அந்தப் புடவை மேல அக்கறை காட்டுற மாதிரி நடிச்சான்.

எனக்கு எரிச்சல் உச்சத்துக்குப் போச்சு.

"எனக்கு இல்லாத கவலை உனக்கென்ன?"

"மொதல்ல அதுல துடைச்சுட்டு..."

"கெளம்புற வழிய பாரு."

நான் அதட்டினேன்.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள, இதுக்கு மேல சாஃப்டா பேசினா, அவன் இன்னும் அட்வான்டேஜ் எடுக்க ஆரம்பிச்சுடுவான், அதனால கோவமா இருக்குற மாதிரி நடிக்க ஆரம்பிச்சேன்.

அவன் சிரிச்சுக்கிட்டே...

அந்தப் புடவையை விரிச்சான்.

"சரி மேடம்… உங்களோட கட்டளை."

"நீங்க சொன்னா சரிதான்."

அவன் அந்த முந்தானையை எடுத்து துடைக்க ஆரம்பிச்சான்.

அதை வெச்சு...

அவனோட அந்தப் பிசுபிசுப்பான சுண்ணியைச் சுத்தி வளைச்சான்.

மெதுவாத் துடைக்க ஆரம்பிச்சான்.

நான் கண்ணை திருப்பிக்கிட்டேன்.

"பார்க்கக் கூடாது."

"அது அவனுக்கு, இது என்னவோ எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்குனு ஃபீல் கொடுக்கும்."

ஆனா...

என் ஓரக்கண்ணால பார்க்காம இருக்க முடியல.

என் புடவை...

இப்போ அவனோட ஆண் குறியைத் துடைக்கும் துணியா மாறிடுச்சு.

அவன் அதை வெச்சு...

நுனியில இருந்து அடி வரைக்கும் துடைக்குறான்.

அந்தக் கறை...

என் புடவையில படியுது.

வெள்ளை நிறத் திரவம்...

அந்தப் புடவையில பட்டு உறிஞ்சப்படுது.

இது எவ்ளோ பெரிய காரியம்?

இல்ல...

எவ்ளோ பெரிய துரோகம்?

"அந்த துணி அவன் சுண்ணியில படும்போது...

அவனுக்கு எப்டி இருக்கும்?"

எனக்குள்ள ஒரு குறுகுறுப்பு ஓடுச்சு.

அவன் துடைச்சுக்கிட்டே பேசினான்.

"மேடம்..."

"ஆனா ஒண்ணு சொல்லணும் மேடம்."

நான் அவனைப் பார்க்காமலேயே கேட்டேன்.

"என்ன?"

"உங்க கை..."

அவன் குரல்ல ஒரு ஆச்சரியம்.

"அது சாதாரண கை இல்ல மேடம்."

"சாஃப்டான கை மேடம்."

"எனக்கு ஒரு மாயாஜாலத்தையே காட்டிருச்சு மேடம்."

நான் அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தேன்.

அவன் கண்ணுல இன்னும் அந்தப் போதை மிச்சம் இருந்துச்சு.

"டாக்டர் கிட்ட போய் பார்த்து இருந்தா என் வலி சரி ஆகிருக்காது மேடம்."

"நர்ஸ் மருந்து போட்டாலும் ஒரு துளியும் சரி ஆகிருக்காது மேடம்."

"நீங்கத் தொட்டப்போ… வலி எங்க போச்சுன்னே தெரியல."

"வலி போனது மட்டும் இல்ல..."

"வேற ஏதோ வந்துடுச்சு."

"உங்க கைக்குள்ள என்ன மந்திரம் மேடம் வெச்சு இருக்கீங்க, என்னோட வலி சுத்தமா போயிடுச்சு மேடம்."

அவன் சொல்றதைக் கேட்கக் கேட்க...

எனக்கு உள்ளுக்குள்ள ஒரு கூச்சம் பரவுச்சு.

என் வயிறுல வண்ணத்துப்பூச்சி பறக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் ஒரு வாட்ச்மேனுக்கு சுகம் கொடுத்திருக்கேன்.

கையால உருவி விட்டிருக்கேன்.

அவன் அதை இப்போ வர்ணிக்கிறான்.

எனக்குக் கோவம் வரணும்.

"வாயை மூடு"னு சொல்லணும்.

ஆனா...

என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்ன சந்தோஷம்.

"என் கை அவனுக்கு சுகத்தைக் கொடுத்திருக்கு."

"என் ஸ்பரிசம் அவனுக்குப் பிடிச்சிருக்கு."

அந்தப் பாராட்டு...

எனக்குத் தேவைப்பட்டுச்சு.

என் புருஷன் கூட இப்டி என்னை ரசிச்சுப் பாராட்டினது இல்லையே...

நான் அதை வெளிகாட்டிக்காம, ரொம்பக் கறாராப் பேசுற மாதிரி நடிச்சேன்.

"போதும்...

பிரகாஷ்."

"நான் உனக்கு பாவம்னு ஹெல்ப் தான் பண்ணுனேன்."

"அதான்...

ஹெல்ப் பண்ணேன்."

"நீ வலியில இருந்ததால...

நான் மருந்து போட்டேன்."

"வேற எதையும் மனசுல வெச்சுக்காத."

"நடந்ததை இதோட மறந்துடு."

அவன் வேலையை முடிச்சுட்டான்.

இப்போ அவன் சுண்ணி ஈரம் இல்லாம...

காஞ்சு போய்...

லேசாத் தொங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

ஆனா இன்னும் முழுசாச் சுருங்கல.

பாதித் தூக்கத்துல இருக்கிற பாம்பு மாதிரி இருந்துச்சு.

அவன் அந்தப் புடவையை அப்படியே சுருட்டி...

சோபா மேல வெச்சான்.

அப்புறம் என்னை ஏறிட்டுப் பார்த்தான்.

அவன் பார்வையில ஒரு மாற்றம்.

அதுவரைக்கும் இருந்த அந்தப் பணிவு...

"மேடம் மேடம்"னு கூப்பிட்டுருந்த பாவனை...

இப்போ கொஞ்சம் குறைஞ்சு...

ஒரு திமிர் எட்டிப் பார்த்துச்சு.

ஒரு ஆம்பளைங்கிற கர்வம் எட்டிப் பார்த்துச்சு.

"சூப்பர் ட்ரீட்மெண்ட் மேடம்?"

அவன் லேசாச் சிரிச்சான்.

ஒரு குறும்புச் சிரிப்பு.

"உடனே சரி ஆயிடுச்சு மேடம்.

இப்போ நல்லா இருக்கு..."

"இந்த ட்ரீட்மெண்ட்க்காக, எனக்கு டெய்லி வலி வரணும்னு கடவுள் கிட்ட வேண்டுவேன் மேடம்."

"அப்டி வலி வந்தா எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷம் மேடம்."

"எனக்குத் தினமுமே வலிக்குதுனு சொல்லி உங்க கிட்ட வருவேன் மேடம்."

அவன் கிண்டல் பண்ணுற மாதிரி சொன்னான்.

"ஏய்! என்ன பேச்சு பேசுற?"

"பாவம்னு ஹெல்ப் பண்ணா..."

"ஏதோ வலிக்குதுனு ஹெல்ப் பண்ணுனேன்.

நெக்ஸ்ட் டைம் வா, கட் பண்ணி காக்காக்கு போட்டுடுறேன்."

நான் விரலை நீட்டி எச்சரிக்கிற மாதிரி காமிச்சேன்.

அவன் அதை பெருசா எடுத்துக்கல.

மாறா...

இன்னும் கூர்மையா என்னைப் பார்த்தான்.

குறிப்பா...

என் மார்பைப் பார்த்தான்.

நான் ஜாக்கெட் ஹூக் மாட்டியிருந்தாலும்...

உள்ள போட வேண்டிய பிரா போடல.

வெறும் ஜாக்கெட் தான்.

அதுவும் பாவாடை நாடா கொஞ்சம் லூசா இருந்துச்சு.

என் மூச்சு வேகம் அதிகமா இருந்ததால...

என் மார்பு ஏறி இறங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் பார்வை என் மார்பு மேலேயே நிலைச்சு நின்னுச்சு.

"கோவப்படாதீங்க மேடம்..."

"நான் உண்மையைத்தானே சொன்னேன்."

"உங்க கை மென்மை மட்டும் இல்ல..."

"உங்க உடம்பே மென்மை தான்."

"நான் நினைச்சேன்… பொண்ணுங்கன்னா… சும்மா பாக்கத் தான் பொம்மை மாதிரி இருப்பாங்க..."

"தொட்டா… பிளாஸ்டிக் மாதிரி இருப்பாங்கனு."

"ஆனா நீங்க..."

அவன் நாக்கால உதட்டை நனைச்சான்.

"நீங்க வேற லெவல் மேடம்."

"அதுவும் அந்த..."

அவன் வார்த்தையை முழுங்கினான்.

"எது?"

நான் அறியாமலேயே கேட்டேன்.

"அந்த மாம்பழம்..."

அவன் என் மார்பைச் சுட்டிக் காட்டினான்.

"என்னது? மாம்பழமா?"

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

"என்னடா சொல்ற?"

"எதைடா சொல்ற?"

"ஆமா மேடம்..."

அவன் கூச்சமே இல்லாம பேசினான்.

"முதல்ல பார்க்கும் போது… நிலா மாதிரி இருந்துச்சுன்னு சொன்னேன்."

"வெள்ளையா… பளபளன்னு… குளுமையா இருக்கும்னு நினைச்சேன்."

"ஆனா கையில பிடிச்சப்போ தான் தெரிஞ்சுது..."

"அது நிலா இல்ல..."

"நல்லா கனிஞ்ச மாம்பழம்னு."

"தங்கம் மாதிரி மின்னுது."

"கைக்குள்ள அப்டியே வழுக்கிக்கிட்டு ஓடுது."

"எவ்ளோ அழகா இருக்கு மேடம் அது..."

"என்னாலேயே தாங்க முடியல."

"அவ்ளோ கனமா… கும்முனு..."

"என் விரல் தடம் அதுல பதிஞ்சதை… என் கைல புடிச்சு நான் விளையாடினதை..."

"நான் மறக்கவே மாட்டேன்."

"அப்பறம் அதை கடிச்சு சாப்டனும் போல இருந்துச்சு மேடம்."

"சீ! நிறுத்து பிரகாஷ்!"

"வாயை மூடு!"

எனக்கு முகம் முழுக்க ரத்தம் பாய்ஞ்சு சிவந்துடுச்சு.

காது மடல்லாம் சூடாச்சு.

வெக்கம் பிடுங்கித் தின்னுச்சு.

எவ்ளோ தைரியமா பேசுறான் பாரு.

ஒரு பொம்பளையோட அங்கத்தை...

இப்டி ஒரு காய்கறி, பழத்தோட ஒப்பிட்டுப் பேசுறது...

எவ்ளோ பெரிய கொச்சையான விஷயம்.

அதுவும் என் மார்பை...

"மாம்பழம்"னு சொல்றான்.

"பிசைய பிசைய சாறு வடியுது"னு சொல்றான்.

வாயில வெச்சு சாப்டனும் போல வேற இருக்குனு சொல்றான்.

ஆனா...

அவன் சொன்ன அந்த விதம்...

அந்தக் குரல்ல இருந்த ஏக்கம்...

"கனிஞ்ச மாம்பழம்."

அது எனக்குள்ள ஏதோ ஒரு நரம்பைச் சுண்டி இழுத்துச்சு.

அவன் வாய் என் மார்பு மேல பட்டா எப்டி இருக்கும்னு என் மனசு கற்பனை பண்ண ஆரம்பிச்சுச்சு.

அவன் பல்லு என் மென்மையான சதையை கடிச்சா...

வலிக்காது...

சுகமா இருக்கும் போலயே...

எனக்குள்ள ஒரு சூடு பரவுச்சு.

நான் என் மார்பை இன்னும் இறுக்கமா மூடிக்கிட்டேன்.

"நீ ரொம்ப அதிகமா பேசுற பிரகாஷ்."

"ஏதோ ஹெல்ப் பண்ணுனேன் அண்ட் நடந்ததை மறந்துடுன்னு சொன்னா..."

"திரும்பத் திரும்ப அதையே பேசிக்கிட்டு இருக்க."

"நீ கிளம்பு."

"ஒழுங்கா பேண்ட்டைப் போட்டுட்டு போய் உன் வேலைய பாரு."

நான் சோபாவைக் காட்டினேன்.

அவன் எழுந்திருக்கல.

அப்படியே உட்கார்ந்து...

என்னை ரசிச்சான்.

மேல இருந்து கீழ வரைக்கும் ஒரு ஸ்கேன் பண்ணான்.

"மேடம்..."

"இப்போ நீங்க எப்டி இருக்கீங்க தெரியுமா?"

"எப்டி?"

"கேரளால இருக்குறவங்க மாதிரி."

"பெரிய வீட்டுக்காரங்க மாதிரி இல்ல."

"மேல ஜாக்கெட்… கீழ பாவாடை..."

"தலை அழகா கலைஞ்சு..."

"முகம் முழுக்க வியர்வை..."

"பார்க்கவே அவ்ளோ அழகா இருக்கீங்க."

"எப்பவுமே பெர்ஃபெக்ட்டா ட்ரெஸ் பண்ணிட்டு இருப்பீங்க..."

"எப்பவும் ஒரு விதமான… சரியான ஃபிட்டிங் இருக்குற ட்ரெஸ் ஓட இருப்பீங்க."

"ஆனா இப்போ தான்… ஒரிஜினலா இருக்கீங்க."

"இந்தக் கோலத்துல ரொம்ப ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க மேடம்."

"உங்க உடம்போட வாசம்… இங்க வரைக்கும் அடிக்குது."

"இந்த வாசம் என்ன அப்படியே இழுக்குது மேடம்."

"உங்களோட இந்த உடம்போட வாசம், ஃபுல்லா பக்கத்துல வந்து மோந்து பாக்கணும் மேடம்."

அவன் கண்கள் என் பாவாடையையும், ஜாக்கெட்டையும் மேய்ச்சுது.

எனக்கு கூச்சம் தாங்க முடியல.

நான் ஒரு வாட்ச்மேன் முன்னாடி...

வெறும் உள்ளாடை மாதிரி இருக்கிற உடையில நிக்கிறேன்.

என் பாவாடை ஈரம் வேற எனக்கு உறுத்திக்கிட்டே இருந்துச்சு.

அது என் காலோட ஒட்டிக்கிட்டு...

என் வடிவத்தை அப்படியே காட்டிக்கொடுத்துச்சு.

"இவன் பார்வையிலயே என்ன கற்பழிச்சுடுவான் போல இப்போ..."

நான் மனசுக்குள்ள நினைச்சேன்.

அவன் பார்வை என் வயிற்றுப் பகுதிக்கு நகர்ந்துச்சு.

அங்கே பாவாடைக்கும் ஜாக்கெட்டுக்கும் நடுவுல...

என் இடுப்புச் சதை லேசா தெரிஞ்சுச்சு.

வியர்வையில நனைஞ்சு...

பளபளன்னு தெரிஞ்ச அந்த இடுப்பு மடிப்பு.

அவன் அதை உத்துப் பார்த்தான்.

திடீர்னு...

எனக்கு ஒரு அதிர்ச்சி.

கீழே...

அவனோட ஆண்மை.

அதுவரைக்கும் அமைதியாத் தூங்கிக்கிட்டு இருந்த அந்த பாம்பு...

இப்போ லேசா அசைய ஆரம்பிச்சுது.

அவன் என்னைப் பார்த்து ரசிக்க ரசிக்க...

அவன் வாய் என்னைப் பத்திப் பேசப் பேச...

கீழே அவனுக்கு ரியாக்ஷன் ஆரம்பிச்சுது.

சுருங்கிப் போய் கிடந்த அந்தச் சுண்ணி...

மெதுவா நீளமாக ஆரம்பிச்சுது.

தலை தூக்குச்சு.

"துக்… துக்..."னு துடிக்கிறத என்னால பார்க்க முடிஞ்சுது.

ரத்தம் பாயுற வேகம் எனக்குத் தெரிஞ்சுது.

"அய்யோ..."

"இவன் மறுபடியும் ஃபார்ம்க்கு வர்றான்."

"ஆபத்து!"

"இன்னொரு முறை இவன் கிட்ட மாட்டினா… அவ்ளோ தான்."

"என் கை தாங்காது."

"ஏற்கனவே நான் சோர்ந்து போயிருக்கேன்."

"என் காலெல்லாம் நடுங்குது."

"இதுக்கு மேல இவன் கிட்ட விளையாட முடியாது."

"இவனை இப்போ அனுப்பணும்."

"இவன் வலிக்குதுனு இன்னொரு ரவுண்டு ஆரம்பிச்சா… என் கைய கழட்டி எடுத்துடுவான்."

நான் உஷாரானேன்.

உடனே சுதாரிச்சேன்.

"பிரகாஷ்!"

நான் கொஞ்சம் சத்தமா கத்தினேன்.

"போதும் இந்த பேச்சு."

"உனக்கு வேலை இருக்குன்னு சொன்னல்ல?"

"அந்த வாட்ச்மேன் காத்துக்கிட்டு இருப்பான்."

"பத்து நிமிஷம்னு சொன்ன… டைம் ஆச்சு."

"நீ முதல்ல போ."

"இங்க ஒரு நிமிஷம் கூட இருக்காத."

அவன் என் மிரட்டலைக் கேட்டு பயப்படல.

ஆனா...

அவனுக்கும் புரிஞ்சுது.

"டைம் ஆச்சு."

"இதுக்கு மேல இருந்தா மாட்டிக்கிவோம்."

"அந்த ஆளு வேற என்ன மாடிக்கு போய் தேடிட்டு இருக்க போறான்."

அவன் பெருமூச்சு விட்டான்.

"சரி மேடம்..."

"போறேன்."

"ரொம்ப தேங்க்ஸ் மேடம்."

அவன் மெதுவா எழுந்தான்.

அவன் எழும்போது...

அவனோட அந்த அரைகுறை விறைப்பு...

ஆடிக்கிட்டே மேலே வந்துச்சு.

"பாரு… அடங்கவே மாட்டேங்குது."

நான் டக்குனு கண்ணைத் திருப்பிக்கிட்டேன்.

அவன் சோபாவுல இருந்த தன்னோட பேண்ட்டை எடுத்தான்.

மெதுவா ஒவ்வொரு காலா உள்ள விட்டான்.

எனக்கு முன்னாடி நின்னுகிட்டே...

எந்தக் கூச்சமும் இல்லாம ட்ரெஸ் பண்ணான்.

நான் அவனைத் திரும்பிக்கூட பார்க்கல.

சுவரைப் பார்த்து நின்னேன்.

ஆனா சத்தம் கேட்டுச்சு.

பேண்ட்டை இடுப்பு வரைக்கும் ஏத்தினான்.

ஜிப்பைப் பிடிச்சான்.

"ஜ்ஜ்ஜ்ப்ப்..."

அந்த ஜிப் போடுற சத்தம்...

அந்த அமைதியான ரூம்ல பெருசா கேட்டுச்சு.

அது ஏதோ ஒரு கதவை மூடுற சத்தம் மாதிரி இருந்துச்சு.

ஒரு முடிவுக்கு வர்ற சத்தம்.

பெல்ட்டை மாட்டினான்.

"டக்"னு சத்தம்.

சட்டையைச் சரி பண்ணான்.

எல்லாம் முடிஞ்சது.

நான் மெதுவாத் திரும்பினேன்.

இப்போ அவன் மறுபடியும் பழைய வாட்ச்மேன் பிரகாஷ்.

அவனோட யூனிபார்ம்ல நின்னான்.

பார்க்குறதுக்கு அவ்ளோ அடக்கமா இருக்குற மாதிரி காட்டிக்கிட்டான்.

ஆனா அவன் கண்ணுல மட்டும்...

பழைய பிரகாஷ் இல்ல.

ஒரு புது பிரகாஷ் இருந்தான்.

என்னை ருசிச்ச பிரகாஷ்.

என் ரகசியத்தைத் தெரிஞ்சுகிட்ட பிரகாஷ்.

அவன் கதவை நோக்கி நடந்தான்.

நானும் பின்னாலேயே போனேன்.

கதவைப் பூட்ட.

"சீக்கிரம் போனா போதும்."

கதவு கைப்பிடியைப் பிடிச்சுட்டு...

அவன் நின்னான்.

திறக்கல.

திரும்பி என்னைப் பார்த்தான்.

நான் அவனுக்கு ரெண்டு அடி தள்ளி நின்னேன்.

கைகளை மார்பின் குறுக்கே கட்டிக்கிட்டு, ஜாக்கிரதையா நின்னேன்.

பாவாடை ஈரம் தெரியாம இருக்க...

கொஞ்சம் ஒடுங்கி நின்னேன்.

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல ஒரு மவுனம்.

ஆனா ஆயிரம் வார்த்தைகள் பேசின மவுனம்.

அவன் என் கண்ணை நேருக்கு நேராப் பார்த்தான்.

அவன் பார்வை...

என் கண்ணுக்குள்ள ஊடுருவிச்சு.

"மேடம்..."

"என்ன?" நான் கறாரா கேட்டேன்.

"ஒரே ஒரு கேள்வி."

"என்ன கேள்வி?"

"இப்ப எதுக்கு கேள்வி எல்லாம்? போறியா இல்லையா?"

அவன் குரலைத் தாழ்த்தினான்.

கிசுகிசுக்கிற மாதிரி கேட்டான்.

"நான் வலிக்குதுன்னு சொன்னதால தான் நீங்க பண்ணீங்க...

ஓகே."

"என்கிட்ட சொன்னீங்களே… ட்ரீட்மெண்ட்னு… ஓகே."

"ஆனா..."

அவன் ஒரு அடி முன்னாடி வெச்சான்.

நான் பின்னால போகல.

அப்படியே நின்னேன்.

என் கால் தரையில ஒட்டிக்கிச்சு.

"உங்களுக்கும் அதுல சந்தோஷம் தான?"

"அது புடிச்சு தான பண்ணுனீங்க மேடம், புடிச்சதால தான என்னோட பேர சொன்னீங்க அப்போ?"

"சொல்லுங்க… உங்களுக்கு அந்த சுகம் புடிச்சிருந்துச்சுல?"

அந்தக் கேள்வி...

என் நெத்தியில ஆணி அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் எதிர்பார்க்கல.

இப்டி நேரடியா...

முகத்துக்கு நேரா கேட்பான்னு நினைக்கல.

என் ஈகோ உடனே விழிச்சுக்கிச்சு.

"இல்ல… சீ! அதெல்லாம் இல்ல"ன்னு சொல்லத் துடிச்சுது.

"நான் சும்மா உனக்காகத் தான் செஞ்சேன்"னு மறுக்க நினைச்சேன்.

"நீயா ஏதோ கற்பனை பண்ணிக்காத"னு கத்த நினைச்சேன்.

ஆனா...

என் மனசு?

அந்தக் கள்ள மனசு...

உண்மையை ஒத்துக்குச்சு.

"ஆமா… பிடிச்சிருந்துச்சு."

"ரொம்பப் பிடிச்சிருந்துச்சு."

"என் புருஷன் என்ன செய்யுறப்போ வர சுகத்த விட… இது சுகமா இருந்துச்சு."

"உன் முரட்டுத்தனமான பிடி எனக்குப் பிடிச்சிருந்துச்சு."

"உன் அழுக்கான கைகள் என் மேல பட்டது எனக்குப் பிடிச்சிருந்துச்சு."

நான் பதில் சொல்லல.

வார்த்தையால எதுவும் சொல்லல.

நான் தலை குனிஞ்சேன்.

என் உதட்டுல...

ஒரு சின்னச் சிரிப்பு.

ரொம்ப மெலிசான...

வெக்கப்படற சிரிப்பு.

நான் என் கீழுதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

என் கன்னம் சிவந்துச்சு.

கண்களை மூடித் திறந்தேன்.

அந்த மவுனமும்...

அந்தச் சிரிப்பும்...

அவனுக்குப் போதுமான பதிலா இருந்துச்சு.

வார்த்தையை விட...

இந்த மவுனம் ஆபத்தானது.

அவன் புரிஞ்சுக்கிட்டான்.

"மேடம் கன்ஃபார்ம் பண்ணிட்டாங்க."

அவன் முகத்துல ஒரு வெற்றிப் புன்னகை பூத்துச்சு.

ஒரு வேட்டைக்காரன்...

தன்னோட வலையில இரையை விழ வெச்ச திருப்தி.

"தேங்க்ஸ் மேடம்..."

"ரொம்பத் தேங்க்ஸ்."

"பாய்."

அவன் கதவைத் திறந்தான்.

வெளிய யாராவது இருக்காங்களானு எட்டிப் பார்த்தான்.

யாரும் இல்ல.

"சட்டு"னு வெளிய நழுவினான்.

நான் உடனே கதவைச் சாத்தினேன்.

தாழ்ப்பாள் போட்டேன்.

"கிளிக்."

அந்தச் சத்தம் கேட்டதும் தான்...

எனக்கு உசுரு வந்துச்சு.

நான் கதவுலேயே சாய்ஞ்சு நின்னேன்.

முதுகை கதவுல அணைச்சுக்கிட்டு...

அப்படியே சரிஞ்சு உட்கார்ந்தேன்.

பெருமூச்சு விட்டேன்.

"அப்பாடா..."

"போயிட்டான்."

ஆனா என் மனசுல அவன் இன்னும் போகல.

அவன் கேட்ட அந்தக் கேள்வி...

"உங்களுக்கும் பிடிச்சிருந்துச்சு தான?"

அது அந்த ரூம் முழுக்க எதிரொலிச்சுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

நான் மெதுவாத் திரும்பினேன்.

எதிரல...

அந்த சோபா.

கீழே...

என் புடவை.

சோபா மேல...

அவன் உட்கார்ந்த தடம்.

எல்லா இடத்துலயும் எங்களோட தடயங்கள்.

எனக்கு ஒரு குளியல் தேவைப்பட்டுச்சு.

உடம்புல இருக்கிற இந்த அழுக்கை மட்டும் இல்ல...

மனசுல ஒட்டியிருக்கிற இந்தக் குற்ற உணர்ச்சியையும் கழுவ...

எனக்கு ஒரு நீண்ட குளியல் தேவை.

என் பாவாடை ஈரம்...

"ஜில்"னு என் தொடையை உறுத்திச்சு.

நான் மெதுவா எழுந்தேன்.

பாத்ரூமை நோக்கி நடந்தேன்.

என் ஒவ்வொரு அடியிலும்...

பாவாடைக்குள்ள இருந்த ஈரம்...

எனக்கு நடந்ததை ஞாபகப்படுத்திக்கிட்டே இருந்துச்சு.

நான் நேரா நடந்து...

பாத்ரூம் கதவைத் திறந்தேன்.