18-02-2026, 06:08 PM
శృతి కోపంగా లోపలికి వచ్చి పేపర్ను సోఫాపై పడేసింది. ఆమె బట్టలు ఇంకా తడిగా ఉన్నాయి—ఉదయం స్నానం చేసిన తర్వాత లైట్ గ్రీన్ సారీ కట్టుకుని, ఇంకా ఆమె శరీరం నుండి చల్లని నీటి బొట్లు కారుతున్నాయి. ముగ్గులు వేస్తుండగా రోడ్డు మీదుగా వెళ్తున్న వాళ్ల చూపులు ఆమెకు తెలిసే ఉన్నాయి... కానీ ఈ పేపర్ బాయ్ చేసినది మాత్రం ఆమె సహనాన్ని పరీక్షించింది.
రాజు హాల్లోకి అడుగుపెట్టాడు. ఇంకా నిద్రమత్తుతో కళ్లు రుద్దుకుంటూ, "ఏంటి.. ఇంత తొందరగా లేచావ్?" అని అడిగాడు. ఆమె వైపు చూసి, ఆమె తడి జుట్టు, సారీలో కనిపిస్తున్న ఆకారాలు చూసి కాసేపు ఆగాడు. రాజు ఎప్పుడూ ఆమె అందాన్ని ఆస్వాదిస్తాడు, కానీ ఈ ఉదయం ఆమె ముఖంలో కోపం కనిపించడంతో అతనికి ఏదో తప్పు జరిగిందని అర్థమైంది.
"ఏమైంది శృతి? మళ్లీ ఎవరైనా ఏదైనా అన్నారా?" అని అడిగాడు, ఆమె దగ్గరకు వచ్చి భుజంపై చేయి వేశాడు.
ఆమె పేపర్ వైపు చూపిస్తూ, "చూడు... ఈ పేపర్ బాయ్! నా పిర్రల మీదకి విసిరాడు. నేను వెనక్కి తిరిగి చూసేసరికి వాడు ఎక్కడా కనిపించలేదు. ఇది యాదృచ్ఛికంగా జరిగిందని నమ్మమంటావా?" అంటూ కోపంగా అన్నది.
రాజు నవ్వుకున్నాడు. "అరె... అది పిల్లవాడు బహుశా బండి నడుపుతూ విసిరి ఉంటాడు. ఇంత ఆగ్రహపడొద్దు." అని చెప్పి, ఆమెను దగ్గరగా లాగాడు.
. "కానీ... నీకు ఇబ్బంది అయితే నేను రేపు ఉదయం బయట ఉంటాను. వాడిని పట్టుకుని అడుగుతాను," అన్నాడు ఆటపట్టించే స్వరంలో.
శృతి కాసేపు మౌనంగా ఉండి, "నీకు ఎప్పుడూ అలాగే... ఏదీ సీరియస్గా తీసుకోవు," అంటూ అతని ఛాతీ మీద తల వాల్చింది. ఆమె శ్వాస వేడెక్కుతోంది. రాజు ఆమె జుట్టులో వేళ్లు పెట్టి, "సరే... ఇప్పుడు కోపం తగ్గించు. నీకు కాఫీ తెస్తాను," అన్నాడు.
కానీ ఆమె లేవలేదు. బదులుగా అతని చెవిలో గుసగుసలాడింది, "కాఫీ కాదు... నువ్వు ముందు నా కోపం తగ్గించు." ఆమె చేతులు అతని వీపున చుట్టుకున్నాయి. రాజు నవ్వు ఆగిపోయింది. ఆమె అందం, ఆమె శరీరం నుండి వస్తున్న సుగంధం... అతని నిద్ర మత్తు పూర్తిగా తొలగిపోయింది.
అతను ఆమెను ఎత్తుకుని సోఫా వైపు తీసుకెళ్లాడు. పేపర్ అక్కడే పడి ఉంది—కానీ ఇప్పుడు ఎవరికీ అది గుర్తు లేదు. శృతి అతని మెడ చుట్టూ చేతులు వేసి, "ఈ రోజు ఆలస్యంగా ఆఫీసుకి వెళ్లు... నాకు నీతో కాస్త టైం కావాలి," అంటూ ముద్దాడింది.
రాజు ఆమె పెదవులపై ముద్దు పెట్టి, "ఆజ్ఞ... మేడమ్గారు," అన్నాడు నవ్వుతూ. ఉదయపు సూర్యకాంతి గదిలోకి రాగా... వాళ్లిద్దరూ మరచిపోయారు—పేపర్ బాయ్ను, రోడ్డు మీది చూపులను, ముగ్గులను... అంతా.
రాజు హాల్లోకి అడుగుపెట్టాడు. ఇంకా నిద్రమత్తుతో కళ్లు రుద్దుకుంటూ, "ఏంటి.. ఇంత తొందరగా లేచావ్?" అని అడిగాడు. ఆమె వైపు చూసి, ఆమె తడి జుట్టు, సారీలో కనిపిస్తున్న ఆకారాలు చూసి కాసేపు ఆగాడు. రాజు ఎప్పుడూ ఆమె అందాన్ని ఆస్వాదిస్తాడు, కానీ ఈ ఉదయం ఆమె ముఖంలో కోపం కనిపించడంతో అతనికి ఏదో తప్పు జరిగిందని అర్థమైంది.
"ఏమైంది శృతి? మళ్లీ ఎవరైనా ఏదైనా అన్నారా?" అని అడిగాడు, ఆమె దగ్గరకు వచ్చి భుజంపై చేయి వేశాడు.
ఆమె పేపర్ వైపు చూపిస్తూ, "చూడు... ఈ పేపర్ బాయ్! నా పిర్రల మీదకి విసిరాడు. నేను వెనక్కి తిరిగి చూసేసరికి వాడు ఎక్కడా కనిపించలేదు. ఇది యాదృచ్ఛికంగా జరిగిందని నమ్మమంటావా?" అంటూ కోపంగా అన్నది.
రాజు నవ్వుకున్నాడు. "అరె... అది పిల్లవాడు బహుశా బండి నడుపుతూ విసిరి ఉంటాడు. ఇంత ఆగ్రహపడొద్దు." అని చెప్పి, ఆమెను దగ్గరగా లాగాడు.
. "కానీ... నీకు ఇబ్బంది అయితే నేను రేపు ఉదయం బయట ఉంటాను. వాడిని పట్టుకుని అడుగుతాను," అన్నాడు ఆటపట్టించే స్వరంలో.
శృతి కాసేపు మౌనంగా ఉండి, "నీకు ఎప్పుడూ అలాగే... ఏదీ సీరియస్గా తీసుకోవు," అంటూ అతని ఛాతీ మీద తల వాల్చింది. ఆమె శ్వాస వేడెక్కుతోంది. రాజు ఆమె జుట్టులో వేళ్లు పెట్టి, "సరే... ఇప్పుడు కోపం తగ్గించు. నీకు కాఫీ తెస్తాను," అన్నాడు.
కానీ ఆమె లేవలేదు. బదులుగా అతని చెవిలో గుసగుసలాడింది, "కాఫీ కాదు... నువ్వు ముందు నా కోపం తగ్గించు." ఆమె చేతులు అతని వీపున చుట్టుకున్నాయి. రాజు నవ్వు ఆగిపోయింది. ఆమె అందం, ఆమె శరీరం నుండి వస్తున్న సుగంధం... అతని నిద్ర మత్తు పూర్తిగా తొలగిపోయింది.
అతను ఆమెను ఎత్తుకుని సోఫా వైపు తీసుకెళ్లాడు. పేపర్ అక్కడే పడి ఉంది—కానీ ఇప్పుడు ఎవరికీ అది గుర్తు లేదు. శృతి అతని మెడ చుట్టూ చేతులు వేసి, "ఈ రోజు ఆలస్యంగా ఆఫీసుకి వెళ్లు... నాకు నీతో కాస్త టైం కావాలి," అంటూ ముద్దాడింది.
రాజు ఆమె పెదవులపై ముద్దు పెట్టి, "ఆజ్ఞ... మేడమ్గారు," అన్నాడు నవ్వుతూ. ఉదయపు సూర్యకాంతి గదిలోకి రాగా... వాళ్లిద్దరూ మరచిపోయారు—పేపర్ బాయ్ను, రోడ్డు మీది చూపులను, ముగ్గులను... అంతా.


![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)