Adultery ரவுடி ரங்கா -- எமனுக்கே எமன் ஆவான்!

[தனுஷ்]

Part -- 09

வீணா ஒரு முடிவுக்கு வந்தாள். ரங்காவின் குடோனுக்கு வேலைக்குச் செல்வது என்று தீர்மானித்தாள், ஆனால் அது அடிமையாக அல்ல... ஒரு எச்சரிக்கையோடு! அவன் தன் உடம்பைத் தீண்ட நினைத்தால், அதை எதிர்கொள்ள அவளுக்குள் ஒரு தற்காப்புத் திட்டம் உருவானது.


டிவியில் பெண்கள் தங்களைத் தற்காத்துக் கொள்வது எப்படி என்று பார்த்த வீடியோக்கள் அவள் நினைவுக்கு வந்தன. "என்னைச் சாதாரணப் பொண்ணுன்னு நினைச்சியா ரங்கா?   இனி என் மேல கை வச்ச, நீ உயிரோட இருக்க மாட்ட!" என்று  ஆவேசமாகச் சொல்லிக்கொண்டே

தன் பேகில், சமையலறையில் காய்கறி வெட்டப் பயன்படுத்தும் கூர்மையான கத்தியை உள்ளே மறைத்து வைத்தாள். அ . அதோடு, ஒரு பாட்டில் 'பெப்பர் ஸ்பிரே'  ஒன்றையும் எடுத்துக்கொண்டாள். "இது போதும்... ஏதாவது வம்பு பண்ணுனா, இத வச்சு அவன் கதைய முடிச்சிடணும்" என்கிற துணிவோடு தன்னைத் தயார்படுத்திக் கொண்டாள்.



தன் மூத்த குழந்தைகளை அருகில் இருந்த நர்சரியில் விட்டுவிட்டு அந்த குடவுனை நோக்கி நடக்க வீணாவின் கால்கள் லேசாக நடுங்கின. ஆனால், இடுப்பில் இருந்த கைக்குழந்தையின் ஸ்பரிசமும், பைக்குள் இருக்கும் கத்தியின் கனமும் அவளுக்கு ஒருவித முரட்டுத்தனமான தைரியத்தைக் கொடுத்தன "எதுவா இருந்தாலும் பார்த்துக்கலாம் என்று மனதுக்குள் வைராக்கியத்தோடு , அந்தப் பையைத் தன் மார்போடு சேர்த்து இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டு கம்பிரமாக் நடந்தால் 

குடோனின் கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்த வீணா, அங்கிருந்த பிரம்மாண்டத்தைப் பார்த்து அப்படியே பிரமித்து நின்றாள். வெளியில் இருந்து பார்க்கும்போது ஒரு சிறிய வீடு போலத் தெரிந்த அந்த இடம், உள்ளே ஒரு பெரிய தொழிற்சாலை போல விரிந்து கிடந்தது. தூரத்தில் ரங்கா யாரிடமோ ஆக்ரோஷமாக அதட்டிப் பேசிக் கொண்டிருக்க, இரண்டு பெரிய லாரிகள் அரிசி மூட்டைகளுடன் வந்து நின்றன. தொழிலாளர்கள் மூட்டைகளை வேகவேகமாக இறக்கிக் கொண்டிருந்த அந்தச் சத்தம் குடோன் முழுக்க எதிரொலித்தது.

ரங்கா தற்செயலாகத் திரும்பிப் பார்த்தபோது, வாசலில் வீணா வந்து நிற்பது அவன் கண்களுக்கு ஒரு ஒளி வீசியது போலத் தெரிந்தது. அந்தச் சந்தன நிறப் புடவையில், அவள் ஒரு தேவதையைப் போல நின்றிருந்தாள்.



வீணா நடந்து வரும்போது, தன் முந்தானையை இன்னும் கச்சிதமாக இழுத்து மார்போடு அணைத்துக் கொண்டாள். அவளது மார்புகள் பெரிதாக இருந்தாலும், எங்கும் ஒரு சிறு இடைவெளி கூடத் தெரியாதபடி, ஒரு ஒழுக்கமான குடும்பத் தலைவியாகச் சேலையை அவ்வளவு நேர்த்தியாகக் கட்டியிருந்தாள். நெற்றியில் விழுந்த இரண்டு முடிக்கற்றைகளைத் தன் விரல்களால் மெல்லக் காதோரம் ஒதுக்கிவிட்டபடி, பச்சிளம் குழந்தையைத் தன் மார்போடு அணைத்துக்கொண்டு அவள் நடந்து வரும் அழகை ரங்கா அணு அணுவாக ரசித்தான்.

"என்ன ஒரு கம்பீரம்! இவ்வளவு பெரிய மார்புகள் இருந்தும், ஒரு நூல் கூடத் தெரியாதபடி எவ்வளவு கச்சிதமாச் சேலை கட்டியிருக்கா..." என்று அவன் வக்கிரமும் ரசனையும் கலந்த பார்வையால் அவளை விழுங்கினான்.

அவள் அருகில் வந்ததும், ரங்கா தன் அதட்டலை நிறுத்திவிட்டு ஒரு மெல்லிய புன்னகையை உதிர்த்தான். "வா வீணா...   நீ இவ்வளவு அழகா வருவேன்னு நான் எதிர்பார்க்கல," என்று அவன் கண்கள் அவளது சந்தன நிறப் புடவையை ஊடுருவின.

வீணா தன் பையை இன்னும் இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டாள். உள்ளே இருந்த கத்தியும், பெப்பர் ஸ்பிரேயும் அவளுக்கு ஒருவிதத் தைரியத்தைக் கொடுத்தன.

 "டேய் மாரி!" - ரங்காவின் குரல் அந்தக் குடோன் முழுக்க ஒரு சிங்கத்தின் கர்ஜனை போல எதிரொலித்தது. அந்த அதட்டலில் தூணுக்குப் பின்னால் ஒளிந்திருந்த நோஞ்சான் மாரி, நடுக்கத்தோடு ஓடோடி வந்தான். "அண்ணே... சொல்லுங்கண்ணே!"

"எல்லாரையும் வரச் சொல்லு!" என்று ரங்கா கட்டளையிட, அடுத்த நொடியே குடோனில் வேலை பார்த்த 20-க்கும் மேற்பட்ட முரட்டு ஆட்கள் அங்கே கூடினார்கள்.

ரங்கா வீணாவைச் சுட்டிக்காட்டி கர்ஜித்தான், "இங்க பாரு... இனிமேல் இந்தக் குடோனுக்கு வர்ற மொத்த சரக்கையும் இவதான் பார்த்துப்பா. இவளுக்குத் தெரியாம ஒரு மூட்டை கூட வெளிய போகக் கூடாது. இவ சொல்றதுதான் இங்கே சட்டம்!"

அவன் சொல்லி முடித்ததும், அங்கிருந்த ஆட்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து 'பளக்'கென்று சிரித்துவிட்டனர். கூட்டத்தில் இருந்த ஒருவன் முன்னே வந்து, "என்ன அண்ணாச்சி... காமெடி பண்றீங்க? ஆள் பார்க்க நல்ல வாட்டசாட்டமா, அம்சமா இருக்கா! இவளப்போய் அரிசி மூட்டை கணக்கு பார்க்கச் சொல்றீங்களே... பேசாம வேற ஏதாவது 'தொழிலுக்கு' இவளைப் பயன்படுத்தலாமே?" என்று வீணாவின் காது கூசும்படி நக்கலாகச் சொன்னான்.

அவன் சொன்னதன் உட்பொருள் புரிந்து அங்கிருந்த அனைவரும் ஏகத்தாளமாகச் சிரித்தனர். அத்தனை ஆண்கள் முன்னாடி, அசிங்கமான கமெண்டுகளுக்கு ஆளாகி நின்ற வீணாவுக்குப் பூமி பிளக்காதா என்று இருந்தது. அவமானத்தில் முகம் சிவக்க, தன் பையை உயிர் போகும் பலத்தோடு இறுக்கிப் பிடித்துக்கொண்டாள்.

ஆனால், அடுத்த நொடி... "டீஸ்!" என்ற ஒரு பயங்கரமான சத்தம்.

சிரித்துக்கொண்டிருந்த அந்த ஆள், அடுத்த நொடி அப்படியே ரத்தத்தைக் கக்கிக்கொண்டு தரையில் சுருண்டு விழுந்தான். ரங்கா தன் இடுப்பில் இருந்த அந்த இரும்புத் தடியால் ஒரே அடியில் அவனது தாடையைப் பெயர்த்திருந்தான். அந்த இடம் அப்படியே நிசப்தமானது.

"இவளைப் பத்தி எவனாவது தப்பா நினைச்சாலும், அவன் பொணம் தான் இங்கிருந்து வெளிய போகும்!" என்று ரங்கா சிவந்த கண்களோடு கத்த, அங்கிருந்தவர்களுக்குப் புரிந்துவிட்டது... இந்தப் பெண் ரங்காவுக்கு எவ்வளவு நெருக்கமானவள் என்று!

எல்லோரும் மரண பயத்தில் நடுங்கினார்கள். வீணா அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனாள். தன்னைக் காப்பாற்ற ரங்கா இவ்வளவு தூரம் செல்வான் என்று அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை. அதே சமயம், ரங்காவின் அந்தப் பாதுகாப்பு அவளுக்கு ஒருவிதப் பயத்தையும் சேர்த்தே கொடுத்தது.

 "டேய் மாரி! அந்த கணக்கு நோட்டை எடுத்துட்டு வாடா!" என்று ரங்கா கத்த, அந்த நோஞ்சான் மாரி அலறியடித்துக்கொண்டு ஓடினான். அடுத்த நிமிடம், கையில் மூன்று பெரிய கணக்கு நோட்டுகளுடன் மூச்சிறைக்க வந்து நின்றான்.

ரங்கா அந்த நோட்டுகளைப் பிடுங்கி, வீணாவின் கையில் பலமாகத் திணித்தான்.  . "அதோ... அதான் உன் ஆபீஸ்! அங்க போயி கணக்கு எல்லாம் கரெக்டா இருக்கான்னு பாரு. ஒரு பைசா தப்பு இருந்தாலும் எனக்குத் தெரியணும்!" என்று கையை நீட்டி ஒரு அறையைக் காட்டினான்

வீணா அந்த நோட்டுகளை வாங்கிக்கொண்டு, அவன் கைகாட்டிய திசையை நோக்கி மின்னல் வேகத்தில் ஓடினாள். அங்கிருந்த ஆட்களின் பயந்த பார்வைகளும், தரையில் கிடந்த ரத்தமும் அவளைப் பித்தாக மாற்றின. தன் குழந்தையை இன்னும் இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டு அந்த அறைக்குள் புகுந்தாள்.

 

அந்த அறை  ; பல வருடங்களாகத் திறக்கப்படாத ஒரு பழைய ஸ்டோர் ரூம் போல இருந்தது. அறை முழுக்க ஒட்டடையும், மூட்டை மூட்டையாகக் கிடந்த அரிசியின் தவிட்டுக் காரல் நெடியும் மூச்சடைக்க வைத்தது. மின்விசிறி கூடச் சரியாக ஓடாமல் கிர்ரென்று சத்தமிட்டபடி சுழன்று கொண்டிருந்தது. வீணாவுக்கு உடல் முழுக்க வேர்த்துக் கொட்டியது,  

கதவைச் சாத்திவிட்டு அதன் மேல் அப்படியே சாய்ந்து கொண்டாள். "கடவுளே... இவன் எவ்வளவு பயங்கரமானவன்!" அவளது இதயம் இன்னும் ஒரு சீரான நிலைக்கு வரவில்லை. கைக்குழந்தை அசதியில் உறங்கத் தொடங்க, அங்கிருந்த ஒரு பழைய சோபாவில் இருந்த தூசியைத் தன் முந்தானையாலேயே தட்டித் துடைத்தாள்.

குடோனின் புழுதியும், அரிசி மூட்டைகளின் நெடியும் நிறைந்த அந்தச் சூழலில், குழந்தையை மெல்லப் படுக்க வைத்தாள். பிறகு, மேசை மீது இருந்த அந்த மூன்று பெரிய கணக்கு நோட்டுகளையும் விரித்தாள்.

அந்த அறையில் இருந்த புழுதி அவளது சுவாசத்தைச் சங்கடப்படுத்தினாலும், தன் கவனத்தைச் சிதறவிடாமல் எண்களில் மூழ்கினாள். அந்தப் பழைய மேசையைத் தன் கைகளால் துடைத்துவிட்டு, கால்குலேட்டரில் எண்களைத் தட்டி அரிசி மூட்டைகளின் வரவு செலவு கணக்கைப் பார்க்கத் தொடங்கினாள்.

வெளியே ஆட்கள் லாரி இறக்கும் சத்தமும், ரங்காவின் அதிகாரக் குரலும் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது. ஒவ்வொரு முறை அவன் குரல் கேட்கும்போதும் வீணாவுக்குத் திக்கென்றது.



நேரம் நீண்டு கொண்டே போனது. அந்தத் தூசியும் நெடியும் நிறைந்த அறையில், வீணா ஒரு தேர்ந்த கணக்காளர் போல எல்லா நோட்டுகளையும் அலசி ஆராய்ந்து, திருட்டுகள் எங்கே நடந்திருக்கின்றன என்பதைத் துல்லியமாகச் சரி பண்ணி வைத்தாள். ஆனால், ரங்கா இன்னும் அறைக்குள் வரவில்லை.

"இவ்வளவு நேரம் ஆகியும் இவன் வரலையே..." என்று நினைத்தவள், அந்தப் பழைய அறையின் ஜன்னல் ஓரம் சென்று மெல்ல எட்டிப் பார்த்தாள்.

வெளியே குடோனில், ரங்கா இன்னும் மும்முரமாகச் சுற்றியிருந்தவர்களிடம் வேலை வாங்கிக் கொண்டிருந்தான்.லாரிகளில் இருந்து மூட்டைகள் இறங்குவதையும், அவன் ஆட்களை அதட்டுவதையும் பார்க்கும்போது, சமையலறையில் பார்த்த ரங்காவை விட இது முற்றிலும் வேறொரு முகமாக வீணாவுக்குத் தெரிந்தது.

'நாம எதுக்கு அவனைக் கூப்பிட்டு பொய் வம்பை விலை கொடுத்து வாங்கணும்? அவனுக்கு எப்போ இஷ்டமோ அப்போ வரட்டும்,' என்று ஒருவிதமான அமைதியோடு மீண்டும் தன் இருக்கைக்கு வந்து அமர்ந்தாள்



நேரம் கரைந்துகொண்டே போனது. மணி ஒன்று... இரண்டு... மூன்று... என்று நகர்ந்து சரியாக மாலை ஐந்து மணிக்குத்தான் ரங்கா அறைப் பக்கம் வந்தான். அதற்குள் வீணா இரண்டு முறை குழந்தைக்குப் பால் கொடுத்திருந்தாள். தான் கொண்டு வந்திருந்த டிபன் பாக்ஸைத் திறந்து அரக்கப்பரக்கச் சாப்பிட்டுவிட்டு, அந்தப் பழைய மேசையை ஓரளவுக்குச் சுத்தம் செய்து அதன் மேலேயே தலைசாய்த்தாள். வேலை செய்த களைப்பும், மன உளைச்சலும் அவளை அப்படியே உறக்கத்தில் ஆழ்த்தியது. தன் தாலியை மேசை மீது படும்படி கவிழ்த்துப் போட்டவள், ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் இருந்தாள் 

ரங்கா உள்ளே வந்து இருபது நிமிடம் இருக்கும். கதவைச் சாத்திவிட்டு, தன் முன்னால் மேசை மீது சரிந்து தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் வீணாவை அவன் கண்கள் அணு அணுவாக மேய்ந்தன.

அவள் குனிந்து தூங்குவதால், அவளது சந்தன நிறப் புடவையின் முந்தானை ஒரு பக்கம் சரிந்து கிடந்தது. அந்த இறுக்கமான பிளவுசுக்குள் இருந்து அவளது கனத்த முலைகள் பாரம் தாங்காமல் கீழே தொங்கிக் கொண்டிருந்த அழகு, ரங்காவின் ரத்த நாளங்களை முறுக்கேற்றியது. அந்த மார்புகளுக்கு நடுவே, அவளது மஞ்சள் கயிறு தாலியும் அந்தப் பிளவுக்குள் சிக்கிக்கொண்டு ஊசலாடியது.



ரங்கா மூச்சிரைக்க அவளைப் பார்த்தான். அந்தப் பிளவுசுக்குள் பிதுங்கித் தெரியும் அவளது சதையின் மென்மையும், அந்தத் தாலிக் கயிறு அவள் மேனியில் உரசிக்கொண்டிருப்பதும் அவனுக்குப் பெரும் போதையைத் தந்தது. "என்ன ஒரு வாட்டசாட்டமான உடம்பு!" என்று அவன் நாக்கை நனைத்துக்கொண்டான்.

 யாரோ தன்னை மிக நெருக்கத்தில் பார்ப்பது போன்ற உள்ளுணர்வு உந்த, மெல்லக் கண்ணைத் திறந்து பார்த்தாள். அங்கே, அந்தப் பழைய அறையின் மங்கலான வெளிச்சத்தில் ரங்காவின் முரட்டு முகம் அவளுக்கு மிக அருகில் தெரிந்தது.

"அம்மாடி!" என்று கத்தியபடி, பயத்தில் சட்டெனச் சிட்டாய்ப் பறந்து எழுந்தாள். அவளது இதயம் கூண்டை விட்டு வெளியே குதிப்பது போலத் துடித்தது.

ரங்கா சற்றும் பதட்டப்படாமல், ஒரு வஞ்சகச் சிரிப்போடு பின்வாங்கினான். "அட... என்ன வீணா, இப்படிப் பதட்டமாகுற? தூங்குற அழகைப் பார்த்துட்டு இருந்தேன்...  ," என்று அவன் கைகளைக் காட்டினாலும், அவன் கண்கள் மட்டும் ஓரிடத்தில் நிலை குத்தி நின்றன.

வீணா திடுதிப்பென்று எழுந்த வேகத்தில், அவளது  முந்தானை தோளில் இருந்து விலகித் தரையைத் தொட்டது. அவள் அணிந்திருந்த இறுக்கமான பிளவுசுக்குள் இருந்து அவளது கனத்த முலைகள், மூச்சு வாங்கும் வேகத்தில் மேலும் கீழும் ஏறி இறங்கின.  

அவன் பார்வை எங்கே இருக்கிறது என்பதை உணர்ந்த அடுத்த வினாடி, வீணா பதற்றத்துடன் தன் முந்தானையை இழுத்துப் போர்த்திக் கொண்டாள். தன் மார்பைத் தன் கைகளாலேயே மறைப்பது போல அணைத்தபடி, "எ... எப்போ வந்தீங்க? ஏன் இப்படி முறைக்கிறீங்க?" என்று நடுங்கும் குரலில் கேட்டாள்.

ரங்கா மெல்ல மேசை மீது சாய்ந்தான். "நீ தூங்கும்போது உன் தாலி ரொம்ப அழகா இருந்தது வீணா. அதான் பார்த்தேன். அது கிடக்கிற இடமும்... அந்த அழகும்..." என்று அவன் இழுக்க, வீணாவின் முகம் அவமானத்தில் சிவந்தது

கணக்கு எல்லாம் முடிச்சுட்டேன்... இந்தாங்க நோட்டு. நான் கிளம்புறேன்," என்று அவள் கணக்கைப் பிடுங்கி நீட்டினாள்.

ஆனால் ரங்கா அந்த நோட்டை வாங்கவில்லை. மாறாக, அவளது கையைப் பிடிக்கத் தன் கரத்தை நீட்டினான். "இரு வீணா... அவசரம் என்ன? இன்னும் முக்கியமான ஒரு கணக்கு பாக்கி இருக்கே!"

வீணா அதிர்ச்சியில் தன் கையை விடுவிக்கப் போராடினாள்."என்னை விடுங்க! என்ன பண்றீங்க நீங்க?" என்று சீறினாள். ஆனால் ரங்கா அவளை விடுவதாக இல்லை; மாறாக, அவளை இன்னும் தன் பக்கம் இழுத்தான்.



இன்னும் என்ன? இன்னும் என்னதான் வேணும்?" என்று வீணா ஆவேசமாக  கேட்க, ரங்கா ஒரு குரூரமான புன்னகையை உதிர்த்தான்.

"நான் பெருசா என்ன கேட்கப் போறேன் வீணா? நீ  .. காலையில இருந்து விடாம வேலை பார்த்துருக்கேன் . அதான்  உடம்பு ரொம்ப டயர்டா இருக்கு... அந்த அசதி போக, நீ கொஞ்சம் 'பால்' தந்துட்டுப் போனா நல்லா இருக்கும்னு தோணுது," என்று அவன் சொல்லும்போது, அவன் பார்வை அவளது பிளவுசின் கொக்கிகளைத் துளைத்தது.

வீணாவுக்கு இரத்தம் உறைந்தது போல இருந்தது. "மிருகம்! நீயெல்லாம் மனுஷனா? என் குழந்தைக்குக் கொடுக்க வேண்டிய பாலைக் கேட்க உனக்கு வெட்கமா இல்லையா?" என்று அவள் கதறினாள்.

"நேத்து அந்தச் சமையலறையில ருசி பார்த்தது இன்னும் என் நாவிலேயே இருக்கு வீணா. இன்னைக்கு இந்தத் தனிமையில, அந்த முழு ருசியையும் நான் அனுபவிக்கணும்," என்று சொன்னவன், சட்டென்று ஒரு கையால் அவளது ஒரு மணிக்கட்டைப் பிடித்துக்கொண்டு, மேசையில் இறுக்கினான் 

வினா தன் இன்னொரு கையை லாவகமாக ரங்காவின் பிடியிலிருந்து விடுவித்துக் கொண்டவள், மின்னல் வேகத்தில் மேசை மீது இருந்த தன் பேக்கிற்குள் கைவிட்டவள் .  பளபளக்கும் அந்தத் தக்காளி வெட்டும் கத்தியை வெளியே எடுத்தாள். "கிட்ட வராத! 

பெரிய பெரிய அருவாளையும், பட்டாக்கத்திகளையும் பார்த்த ரங்காவுக்கு, வீணா கையில் வைத்திருந்த அந்தச் சின்னக் கத்தி, பல் குத்தும் கம்பிக்குச் சமமாகத் தெரிந்தது. அவன் பயப்படுவதற்குப் பதிலாக, அவளைப் பார்த்து ஒரு நக்கலான சிரிப்பை உதிர்த்தான்.

"என்ன வீணா... இத வச்சா இந்த ரங்காவைக் கொன்னுடப் போற?" என்று சொல்லிக்கொண்டே, அவன் மெல்ல அவளை நெருங்கினான்.

வீணா கத்தியை இன்னும் உயர்த்திப் பிடித்தாள். "கிட்ட வராதன்னு சொன்னேன்ல!" என்று அவள் எச்சரிக்கும் போதே, ரங்காவின் கை மின்னல் வேகத்தில் முன்னும் பின்னுமாக அசைந்தது. ஒரு இமைப்பொழுதில் என்ன நடந்தது என்றே வீணாவுக்குப் புரியவில்லை. அவளது கையில் இருந்த அந்தக் கத்தி, அடுத்த நொடி ரங்காவின் கைக்கு மாறியிருந்தது!

கத்தி எப்படி அவள் பிடியிலிருந்து அவன் கைக்குப் போனது என்று தெரியாமல் வீணா திகைத்து நின்றாள். அவளது கைகள் காற்றில் வெறுமையாக எஞ்சியிருக்க, உடல் நடுங்கத் தொடங்கியது. ரங்காவின் வேகமும் அவனது அந்த முரட்டுத்தனமான திறமையும் அவளை உறைய வைத்தது.

"சின்னப் புள்ளைங்க கையில கத்தி இருந்தா ஆபத்து வீணா," என்று ரங்கா ஒரு குரூரமான புன்னகையோடு சொன்னான். அந்தக் கத்தியின் கூர்மையை ரசிப்பது போலத் தன் கரடுமுரடான விரல்களால் தடவிப் பார்த்தவன், அடுத்த நொடி வீணாவை ஓங்கிச் சுவரோடு சாய்த்தான்.

பயத்தில் நடுங்கிபோனால் , அதை அப்படியே கன்னத்தில் இருந்து கீழ் உதட்டுக்கு கொண்டுவந்து உரசினான் , கீழ் உதட்டில் இருந்து தாடை , அப்படியே முந்தானை பார்க்க வந்து முந்தானையை கத்தியால் விளக்கினான் அது சரிந்து கீழ விழ , பிளவுளோடு மூச்செரிக் நின்றாள் 



அவளது முதுகு சுவரில் பலமாக மோத, பயத்தில் உறைந்த வீணாவின் கன்னத்தில் அந்தக் கத்தியின் குளிர்ச்சியான பக்கவாட்டுப் பகுதியை மெல்ல வைத்தான். கத்தியின் முனை அவளது மென்மையான சதையை வருடிக்கொண்டே கீழிறங்கியது. அவளது கன்னத்தில் இருந்து மெல்லக் கீழ் உதட்டிற்கு கத்தியைக் கொண்டு வந்தான். அவளது சிவந்த கீழ் உதட்டை அந்தக் கத்தியின் முனை லேசாக அழுத்தியபோது, வீணா தன் பயத்தை  அடக்க முடியாமல் விக்கித்து நின்றாள்.

கத்தி அங்கிருந்து நகர்ந்து தாடை வழியாக இறங்கி, அவளது கழுத்தின் பள்ளத்தைத் தாண்டி, அவள் மார்பில் போர்த்தியிருந்த அந்தச் சந்தன நிற முந்தானையைத் தொட்டது. ரங்கா தன் கை விரல்களால் தொடாமல், அந்தக் கத்தியின் முனையாலேயே அவளது முந்தானையை மெல்லத் தூக்கி விளக்கினான்.

அடுத்த நொடி, அந்த முந்தானை பிடிமானம் இல்லாமல் சரிந்து கீழே விழுந்தது

இப்போது வீணா, அந்த இறுக்கமான பிளவுசுடன் மூச்சிரைக்க ரங்காவுக்கு முன்னால் நின்றாள். அந்தப் பிளவுசுக்குள் அவளது பாரமான மார்புகள் பயத்தில் ஏறித் தணிந்து, ரங்காவின் கண்களுக்கு ஒரு பெரும் விருந்தாகத் தெரிந்தன. பிளவுசின் தையல்கள் தெறித்துவிடுவது போல விம்மி நின்ற அந்த மார்புகளும், அவற்றுக்கு இடையே தெரிந்த அந்த ஆழமான பிளவும் ரங்காவின் வெறியை இன்னும் அதிகமாக்கியது.

[b][/b]

"என்ன ஒரு அழகு வீணா... இந்தக் கத்தியை விட உன் காம்பு ரெண்டும்  கூர்மையா இருக்கு," என்று அவன் கரகரப்பான குரலில் சொல்லிக்கொண்டே, கத்தியின் கூர்மையான முனையை அவளது இரண்டு மார்புகளுக்கு நடுவில் இருந்த அந்த ஆழமான பள்ளத்தாக்கில் மெல்ல இறக்கினான். கத்தியின் குளிர்ச்சி அவள் இதயம் வரை ஊடுருவியது.

அடுத்த நொடி, ரங்கா ஒரு மின்னல் வேகத்தில் அந்தக் கத்தியை அப்படியே கீழ்நோக்கி ஒரு பலமான இழு இழுத்தான்.

"டக்... டக்... டக்..." என்று பிளவுசின் கொக்கிகள் அனைத்தும் பாரம் தாங்காமல் தெறித்துச் சிதறின.

இருக்கமான பிளவுசுக்குள் இவ்வளவு நேரம் சிறைப்பட்டிருந்த அவளது பிரம்மாண்டமான மார்புகள், கட்டுக்கடங்காமல் அப்படியே வெளியே துள்ளிக் குதித்தன. அந்த வேகத்தில் அவளது மார்பகங்கள் அலைபாயும் பந்து போலப் பலமாகத் ததும்பி அதிர்ந்தன. சந்தன நிற மேனியில், பாலில் நனைத்த ஆப்பிள் பழங்கள் போலத் தெரிந்த அந்த மார்புகளின் நுனிகள், குளிர்ந்த காற்றும்  பட்டதில் கூர்மையாக விறைத்துக் கொண்டு நின்றன.

முழுமையாகத் திறந்து கிடந்த பிளவுசின் நடுவே, வீணாவின் அந்தப் பெரிய மார்பகங்கள் ரங்காவின் முகத்திற்கு மிக அருகில் அசைந்தாடின. அவளது அந்த அழகைக் கண்டதும் ரங்காவின் கண்கள் ரத்த நிறமாக மாறின. அவளது மார்பின் அந்த வெண்மையும், முனைகளின் அந்த அடர் நிறமும் அவனை ஒரு வெறிபிடித்த மிருகமாக மாற்றியது.

வீணா அதிர்ச்சியில் உறைந்து, தன் கைகளால் மார்பை மறைக்கக்கூடத் தோணாமல் அப்படியே சிலையாக நின்றாள். அவளது தாலிக் கயிறு இப்போது அந்த விறைத்த மார்புகளுக்கு இடையே ஒரு மெல்லிய கோடு போலச் சிக்கிக்கிடந்தது.

என்ன ஒரு வாட்டசாட்டமான உடம்புடி வீணா!" - ரங்காவின் குரலில் காமமும் வக்கிரமும் கரகரப்பாக ஒலித்தன. அந்தக் கத்தியைக் கீழே போட்டவன், வீணாவின் இரண்டு கைகளையும் அப்படியே பலமாகப் பிடித்துச் சுவரோடு விரித்துப் பிடித்துக்கொண்டான்.

வீணா தப்பிக்க முயன்றாள், ஆனால் ரங்காவின் அந்த இரும்புப் பிடி அவளை அணுவளவும் அசைய விடவில்லை. அவனது முரட்டு உடல் அவளது மென்மையான மேனியில் மோதி அழுத்தியது 

ரங்கா ஒரு வினாடி கூடத் தாமதிக்கவில்லை. தன் முகத்தை அப்படியே அவளது ததும்பும் மார்புகளுக்கு நடுவே கொண்டு சென்றான். பிளவுசு திறந்து முழுமையாகத் தெரிந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான மார்பகங்களில் ஒரு பக்கத்தை அப்படியே தன் வாய்க்குள் திணித்தான்.

அவளது மார்பின் அந்த விறைத்த முனையைச் சுவைத்த ரங்கா, ஒரு பச்சிளம் குழந்தையைப் போலவும், அதே சமயம் ஒரு காட்டு மிருகத்தைப் போலவும் ஆவேசமாகச் சப்பத் தொடங்கினான். அவனது இழுவையில் வீணாவுக்குத் தன் உடம்பே பிடுங்கிக்கொண்டு வருவது போல இருந்தது.

ஆஹ்... ரங்கா..என்று வீணா முனகினாலும், அவனது அந்த முரட்டுத்தனமான தீண்டலில் அவளது எதிர்ப்பு மெல்ல மெல்லக் குறையத் தொடங்கியது. பயமும்,  , உடல் சிலிர்ப்பும் ஒன்று சேர, அதற்குமேல் அவனிடம் போராடத் தெம்பில்லாதது போல அப்படியே அவனிடம் சரணடைந்தாள்.

ரங்கா அந்த மார்பைச் சப்பச் சப்ப, வீணாவின் மார்பிலிருந்து சுரந்த அந்தத் தேன் போன்ற பால் அவன் வாயை நிறைத்தது. அவனது நாக்கில் அந்தப் பாலின் இனிப்பும் சூடும் பட்டதும், ரங்காவிற்கு வெறி இன்னும் பல மடங்கு ஏறியது. வாயோரம் பால் வழிய வழிய, அவன் அடுத்த பக்க மார்பையும் தன் பிடிக்குள் கொண்டு வந்தான்.

வீணாவின் கண்கள் சொருகின. அவள் தன் கைகளை விடுவிக்கப் போராடுவதை நிறுத்திவிட்டு, ரங்காவின் தலையை மெல்லத் தன் மார்போடு அணைத்துக்கொண்டாள். அந்தப் பழைய அறையின் புழுதிக்கும், குழந்தையின் தூக்கத்திற்கும் நடுவே, வீணா ரங்காவின் பசிக்கு முழுமையாகத் தன்னைத் தாரை வார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

ரங்கா ஒரு மார்பைச் சுவைத்து முடித்ததும், அடுத்ததாக அவளது இரண்டு மார்புகளுக்கு நடுவில் இருந்த அந்த வியர்வை படிந்த பள்ளத்தாக்கில் தன் நாவைப் பதித்தான். அவனது கரடுமுரடான நாக்கு அவளது மென்மையான மேனியில் ஊர்ந்து சென்றபோது, வீணாவுக்கு உடல் முழுக்க மின்சாரம் பாய்ந்தது போல இருந்தது.

அவளது தாலிக்கயிறு அவன் முகத்தில் உரசிக்கொண்டிருக்க, ரங்கா தன் பெரிய கைகளால் அவளது ஒரு மார்பைத் தூக்கிப் பிடித்து, அதன் அடிப்பகுதியிலும் ஆவேசமாக நக்கினான். அவனது ஒவ்வொரு செயலிலும் ஒருவிதமான அசுரத்தனம் கலந்திருந்தது.

வீணாவுக்கு இப்போது தன் உணர்வுகள் அனைத்தும் ஒன்று சேர, அவளது கால்கள் பலத்தை இழக்கத் தொடங்கின. அவனது முரட்டுத்தனமான அந்தத் தீண்டலில் அவளது முழங்கால்கள் நடுங்க, கீழே விழுந்துவிடுவது போலத் தள்ளாடினாள். ரங்கா அவளை விழ விடாமல், தன் இடுப்போடு அவளது மென்மையான இடுப்பைச் சேர்த்து அணைத்துத் தாங்கிக் கொண்டான்.



சரியாக அந்த நொடி, சோபாவில் படுத்துத் தூங்கிக் கொண்டிருந்த குழந்தை 'வ்வ்வ்' என்று வீறிட்டு அழத் தொடங்கியது. தன் தாயின் அணைப்பு இல்லாததாலோ அல்லது ரங்கா அவளது மார்பில் வைத்திருந்த அந்தப் பசியைப் பார்த்து, தனக்குத் தாய் பால் மிச்சம் இருக்காது என்ற பயத்தாலோ என்னவோ, அந்தக் குழந்தையின் அழுகுரல் அந்த அறையையே அதிர வைத்தது.

ஆனால் வீணா, ரங்காவைத் தள்ளிவிடவில்லை. அவளது உணர்வுகள் அனைத்தும் மரத்துப்போய், எதற்கும் எதிர்வினை ஆற்ற முடியாத ஒரு சூன்ய நிலையில் அவள் இருந்தாள். ரங்காவின் முரட்டுத் தீண்டலில் அவள் அணு அணுவாகச் சிதைந்து போயிருந்தாள்.

குழந்தையின் அழுகைச் சத்தம் ரங்காவின் வெறியைச் சற்றே தணித்தது. பரிதவிப்போடு அவள் மார்பில் இருந்து வாயை எடுத்தான். ரங்கா விலகியதும், நிற்கக் கூடப் பலமில்லாமல் வீணா அங்கிருந்த நாற்காலியில் அப்படியே சரிந்தாள். ரங்கா குழந்தையைத் தூக்கி அவள் மடியில் கிடத்தினான். அவனது பார்வையில் இப்போது அந்தப் பழைய வக்கிரம் இல்லை; ஒருவிதமான நிசப்தம் நிலவியது.

அவளைத் திரும்பிப் பார்க்காமல் அந்த அறையை விட்டு வெளியேறிய ரங்கா, குடோனுக்கு வெளியே வந்து ஒரு சிகரெட்டைப் பற்றவைத்தான். புகையை ஆழமாக இழுத்துவிட்டவன், தன் உதடுகளில் ஒட்டியிருந்த பாலின் ருசியையும் வீணாவின் வாசனையையும் இன்னும் உணர முடிந்தது.

அறைக்குள் குழந்தையின் அழுகை நின்றதும், வீணா மேசை மேலிருந்த தண்ணீரை எடுத்துக் குடித்துத் தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டாள். தன் கோலத்தைப் பார்த்தவளுக்குத் தலை சுற்றியது. பிளவுசின் கொக்கிகள் அனைத்தும் அறுந்து கிடக்க, அதை எப்படிப் போடுவது என்று தெரியாமல் தவித்தாள். தாலிக் கயிற்றின் கோடியில் இருந்த ஒரு ஹூக்கை மட்டும் எடுத்து, கஷ்டப்பட்டுப் பிளவுசை ஒருவாறு இணைத்தாள். 



பின் தன்   முந்தானையை எடுத்து உடல் முழுவதையும் இறுக்கமாகப் போர்த்திக் கொண்டாள்.

ஒரு கையில் குழந்தையை ஏந்திக்கொண்டு, பாரமான இதயத்தோடு அவள் குடோனை விட்டு வெளியே வந்தாள். வாசலில் ரங்கா சிகரெட் பிடித்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது நிழல் அவள் மேல் பட்டது. ஆனால் வீணா அவன் முகத்தை ஏறிட்டுப் பார்க்கவே இல்லை; பார்க்கத் துணிவும் இல்லை. அந்த இடத்தை விட்டு மின்னல் வேகத்தில் தன் வீட்டை நோக்கிப் புறப்பட்டாள் 

வீணா போன திசையையே சில நொடிகள் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ரங்கா, கையில் இருந்த சிகரெட்டைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு மீண்டும் அந்த தூசி படிந்த அறைக்குள் நுழைந்தான். மேசை மீது  அந்த மூன்று கணக்கு நோட்டுகளும் அப்படியே கிடந்தன.

ரங்கா அந்த நோட்டை எடுத்துப் புரட்டினான். அவன் எதிர்பார்த்ததை விடவும் வீணா வேலையைக் கச்சிதமாக முடித்திருந்தாள். இத்தனை காலமா அந்த குடோன்ல அவனுக்குத் தெரியாமலேயே நடந்த லூட்டி அங்க அம்பலமாகி இருந்தது.

எப்படியும் ஒரு ஐந்து லட்ச ரூபாயை அசால்ட்டா கோட்டை விட்டிருந்தான் ரங்கா. ஆனா வீணா, அந்தப் பணத்தை யார் யார் திருடுனாங்க, எந்தெந்த பார்ட்டி எவ்ளோ பாக்கி தரணும்னு ஒரு பைசா குறையாம புள்ளிவிபரத்தோட கட்டம் கட்டிப் போட்டிருந்தாள். அவளோட அந்த அழகான கையெழுத்துல ஒவ்வொரு கணக்கும் துல்லியமா தெரிஞ்சது.

அந்த நோட்டைப் பார்க்கப் பார்க்க ரங்காவுக்குப் பெருமையாக இருந்தது. "அடேங்கப்பா... வெறும் வாட்டசாட்டமான கட்டை மட்டும் இல்ல, இது மூளையும் இருக்குற பொம்பளை!" என்று தனக்குள்ளேயே சொல்லிக் கொண்டவன் முகத்தில் ஒரு வஞ்சகச் சிரிப்பு மின்னியது.

தொடரும் ....