[தனுஷ்]

Part -- 08

வீணா, தன் கணவன் முடங்கிக் கிடக்கும் அந்த அறைக் கதவை ஒருமுறை ஈரமான கண்களோடு பார்த்தாள். அவளது இதயம் ஒரு போர்க்களத்தைப் போலத் துடித்துக்கொண்டிருந்தது. ரங்காவை நோக்கி அவள் எடுத்து வைத்த ஒவ்வொரு அடியும், நெருப்பின் மேல் நடப்பது போல அவளுக்குத் தெரிந்தது.

சுற்றுமுற்றும் பார்த்தாள். ஜன்னல்கள் அனைத்தும் சரியாக மூடப்பட்டிருக்கிறதா? கதவின் இடுக்குகளில் கூட ஒரு சிறு வெளிச்சம் கசியக்கூடாதே! "தப்பித் தவறி கூட யாரும் இதைப் பார்த்திடக்கூடாது... என் மானம் இந்த நாலு செவத்துக்குள்ளேயே முடிஞ்சிடும்" என்று மனதுக்குள் இறைவனை வேண்டிக்கொண்டாள். ஆனால், அவள் வேண்டும் அந்த இறைவன் இப்போது ரங்காவின் ரூபத்தில் அவள் முன்னால் நின்றிருந்தான்.

ரங்கா தன் நாற்காலியில் இருந்து மெல்ல எழுந்து அவளை நெருங்கினான். அவன் மேனியில் இருந்து வீசிய அந்த மதுவின் வாசனையும், முரட்டுத்தனமான ஆணாதிக்கமும் வீணாவைக் கூசச் செய்தது.

ரங்கா சட்டென்று வீணாவின் மணிக்கட்டைப் பற்றினான். பஞ்சு போன்ற மென்மையான அவளது கைகள், அவனது இரும்புப் பிடிக்குள் சிக்கித் தவித்தன. நகங்களில் அழகாகப் பூசப்பட்டிருந்த அந்த நெயில் பாலிஷ், அந்த மங்கலான வெளிச்சத்தில் மினுமினுத்தது. வழுவழுப்பாகவும், குளிர்ச்சியாகவும் இருந்த அவளது கரங்கள், பயத்தில் லேசாக நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன.

ஆனால் வீணாவுக்கு அவனது பிடி அனலாகச் சுட்டது. ஒரு கல் குவாரியில் வேலை செய்பவனின் கையைப் போல கரடுமுரடாக இருந்த ரங்காவின் உள்ளங்கை

என்ன வீணா... கைகள்..." என்று ரங்கா ஏதோ சொல்ல வாயெடுத்தான். அவன் குரல் உயர்ந்துவிடக் கூடாதே என்கிற பயத்தில், வீணா சட்டென்று தன் இடது கையால் அவன் வாயைப் பொத்தினாள். கண்களாலேயே, "சுந்தர் உள்ளேதான் இருக்கார்... சத்தம் போடாதீங்க, பேசாதீங்க" என்று கெஞ்சுவது போல் ஜாடை காட்டினாள்.



ரங்கா சட்டென்று அடங்கிப்போனான். ஆனால், அவன் அடங்கியது அவள் எச்சரிக்கைக்குப் பயந்து அல்ல. அவனது கரடுமுரடான உதடுகளின் மேல், வீணாவின் பூ போன்ற மென்மையான உள்ளங்கை அழுத்தி இருந்ததுதான் காரணம். ஒரு பிஞ்சு குழந்தையின் கன்னம் போல அவ்வளவு வழுவழுப்பாக இருந்த அவளது உள்ளங்கை தன் உதட்டில் உரசும் அந்த ஸ்பரிசத்தை ரங்கா உள்ளுக்குள் கிறங்கிப் போய் ரசித்தான். அவனது மீசை முடிகள் அவளது உள்ளங்கையில் குத்த, வீணா கூச்சத்தில் கையை எடுத்து , அவனைச் சமையலறைக்கு இழுத்துச் சென்றாள். அங்கே மங்கலான வெளிச்சத்தில், அவனது முகத்திற்கு மிக அருகில் சென்று, "இங்க பாருங்க... என்னால ரொம்ப நேரம் உங்களை வீட்டுக்குள்ள வச்சுக்க முடியாது. சுந்தருக்கு முழிப்பு வந்திடப் போகுது. சீக்கிரம் எதா இருந்தாலும் முடிச்சிட்டுப் போங்க," என்று மிக மென்மையாக, கிசுகிசுப்பான குரலில் சொன்னாள்.

அவள் பேசும்போது அவளது வாயிலிருந்து வந்த அந்த மெல்லிய நறுமணமும், அந்த இருட்டில் அவளது உதட்டசைவுகளும் ரங்காவை ஒரு மிருகமாக மாற்றின. அந்த ஒரு லட்ச ரூபாய்க்குப் பகரமாக அவள் எதைத் தரப்போகிறாள் என்பது அவனுக்குத் தெரியும்.

ரங்கா அவளை அப்படியே அலேக்காகத் தூக்கி, அங்கிருந்த கிச்சன் மேசை மீது அமர வைத்தான். வீணாவின் கால்கள் அந்தரத்தில் தொங்க, ரங்கா அவளுக்கு மிக நெருக்கமாக வந்து நின்றான். அவளது கன்னத்தை மெல்ல வருடியவன், தன் கட்டைவிரலால் அவளது இதழ்களின் மேல் ஒரு கோடு வரைந்தான். "எப்பா... என்ன ஒரு மிருதுவான உதடுகள்!" என்று அவன் காமத்தால் தவித்தான்.

அவளது உதடுகளைச் சுவைக்க அவன் குனிந்தபோது, வீணா சட்டென்று தன் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள். அவனது முத்தம் அவளது கன்னத்தில் விழுந்தது. அந்தத் தீண்டல் அவளுக்குக் கொள்ளி எரியைப் போல இருந்தது.



ரங்கா விடவில்லை. தன் முரட்டுக் கரத்தால் அவளது முகத்தைப் பிடித்துத் தன் பக்கம் திருப்பினான். மீண்டும் அவளது உதடுகளை நோக்கி அவன் நெருங்கும்போது, வீணா தன் பிஞ்சு உள்ளங்கையால் தன் உதடுகளை இறுகப் பொத்திக்கொண்டாள். அவளது கண்கள், "நான் இதற்குச் சம்மதிக்கவில்லை...  " என்று மௌனமாகச் சீறினாள்.

ரங்கா நினைத்திருந்தால், அதே வினாடி அவளை அங்கேயே சிதைத்திருக்க முடியும். அவனிடம் அந்த முரட்டுத்தனமும் அதிகாரமும் இருந்தது. ஆனால், அவன் இப்போது ஒரு மிருகம் மட்டுமல்ல, ஒரு தந்திரமான வேட்டைக்காரன். "வேட்டையாடுவதற்கு இது வெறும் மாடு இல்லை... இது ஒரு அழகான மான்! இதை அவசரப்பட்டுச் சிதைக்கக் கூடாது, பொறுமையாகக் கையாண்டு ஒவ்வொரு அணுவாகச் சுவைக்க வேண்டும்" என்று அவன் ரகசியமாகத் தனக்குள் சிரித்துக் கொண்டான்.

ரங்காவின் கண்கள் வீணாவின் கழுத்து வளைவுகளில் இருந்து மெல்ல இறங்கி, அவளது மார்பகங்களின் மேல் வந்து நங்கூரமிட்டன. அந்தப் பார்வை ஒரு கூர்மையான ஈட்டியைப் போல அவளது மேனியை ஊடுருவியது.

அவள் தன் சேலை முந்தானையை எவ்வளவுதான் கச்சிதமாக இழுத்துப் போர்த்தி மறைக்க முயன்றாலும், உள்ளுக்குள் அவளது இதயம் அடித்துக் கொள்ளும் வேகம் அந்தச் சேலையை மீறித் தெரிந்தது. பயத்திலும் அவமானத்திலும் அவளது மூச்சுக்காற்று சீரற்றுப் போனது.   அவளது மூச்சு 'பஸ்... பூஸ்...' என்று ஏறி இறங்க, அதற்கு ஏற்ப அவளது இரு மார்புகளும் ஒரு தாள லயத்துடன் துடித்து எழும்பிக்கொண்டிருந்தன



ரங்கா அவளது அழகை வெறித்துப் பார்த்தபடியே, அவளது தோளில் இருந்த முந்தானையை மெல்லச் சரித்து கீழே விழவிட்டான். இப்போது வீணாவின் மேல்பாகம் அந்த இறுக்கமான ஜாக்கெட்டுடன் ரங்காவின் பார்வைக்கு முழுமையாகத் திறக்கப்பட்டது. பிளவுசின் அனைத்து ஹூக்குகளும் கச்சிதமாகப் போடப்பட்டிருந்தாலும், அவளது மார்புகளின் கனத்தைத் தாங்க முடியாமல் அந்தத் துணி திணறியது.

அந்த இரண்டு மலைகளுக்கு நடுவே ஒரு ஆழமான பிளவு... அந்தப் பள்ளத்தில் பனித்துளி போல வியர்வை முத்துக்கள் அரும்பி ஜொலித்தன. உள்ளே எந்தவிதமான ஆடையும் (Bra) அணியாததால், அவளது மார்புகளின் அசல் வடிவம் அந்த ஜாக்கெட்டின் தையல்களைப் பிளந்து கொண்டு வெளியே வரத் துடித்தது. இரண்டு ஹூக்குகளுக்கு நடுவே இருந்த அந்தச் சிறிய இடைவெளியில், அவளது சதைப்பகுதி பிதுங்கிக் கொண்டு தெரிவது ரங்காவின் ரத்த ஓட்டத்தை வேகப்படுத்தியது.

ரங்கா தன் வலது கையை மெல்ல உயர்த்தினான். அந்த ஆழமான மார்புப் பிளவில் தேங்கியிருந்த வியர்வையைத் தன் விரல்களால் தடவினான். அவனது கரடுமுரடான ஆள்காட்டி விரல், அந்த இரண்டு மார்புகளுக்கும் நடுவே தெரிந்த அந்த ஆழமான பிளவுக்குள் மெல்ல இறங்கியது.



அவனது அந்த அந்நியத் தீண்டல் தன் மார்பில் பட்ட அந்த நொடி... வீணா கூச்சத்திலும் அவமானத்திலும் தன் தலையைச் பின்னால் இருந்த சுவரோடு விம்மிச் சாய்த்துக் கொண்டாள்.. அவளது இதயம் சுவரில் அடிக்கும் மேளத்தைப் போல அதிர்ந்தது...தன் விரலை அந்தப் பிளவுக்குள் அங்கும் இங்குமாக அசைத்தான். அவனது விரல் பட்ட இடத்தில் எல்லாம் வீணாவின் தேகம் சிவந்து தடித்தது.

ரங்கா தன் விரலை இன்னும் ஆழமாக இறக்கியிருந்தால், அந்த ஜாக்கெட்டின் தையல்களே தெறித்திருக்கும். அவன் மெல்லத் தன் கையை வெளியே எடுத்து, அந்த முதல் ஹூக்கைத் திறந்தான். 'டக்' என்ற அந்தச் சத்தத்தோடு ஒரு மார்பு மேலெழும்பித் துடித்தது. அடுத்த நொடி, இரண்டாவது கொக்கியையும் அவன் கழற்றினான்.

"என்னைச் சீக்கிரம் விடுதலை பண்ணுங்க!" என்று கெஞ்சுவது போல, வீணாவின் மார்புகள் அந்தத் துணியைத் தள்ளிக்கொண்டு ஆக்ரோஷமாக வெளியே பிதுங்கின. உள்ளே ப்ரா இல்லாததால், அவளது மேனி சுதந்திரமாகத் துடித்தது. ரங்கா ஒரு வக்கிரமான புன்னகையோடு, அந்த கடைசி இரண்டு ஹூக்குகளையும் நிதானமாக விடுவித்தான்.

ஒரு பெரிய கோட்டையின் கதவைத் திறப்பது போல, அந்த ஜாக்கெட்டின் இரண்டு பக்கங்களும் விலகின. அடுத்த வினாடி... வீணாவின் இரண்டு முலைகளும் அந்த ரவிக்கையைப் பிளந்து கொண்டு, வெளியே குதித்துத் துடித்தன. அலை மோதும் கடலைப் போல அவளது மூச்சின் வேகத்திற்கு ஏற்ப அவை ஏறி இறங்கின.



சமையலறையின் அந்த மங்கலான வெளிச்சத்தில், பாலாடை போன்ற அவளது மேனி ரங்காவின் கண்களைக் கூசச் செய்தது. ஜாக்கெட் போட்டிருந்த தழும்புகள் அவளது மார்புப் பக்கவாட்டில் சிவந்து தடம் பதித்திருக்க, ரங்கா அந்த அழகைக் கண்டு ஒரு நிமிடம் பேச்சற்று நின்றான்.

ரங்கா தன் வாழ்நாளில் எத்தனையோ குடும்பக் குத்துவிளக்குகளைத் தன் அதிகாரத்தால் சூறையாடி இருப்பான். ஆனால், யாருடைய மேனியும் இந்த அளவுக்கு அவனைக் கிறங்கடித்ததில்லை. வீணாவின் மார்புகள் வெறும் சதையல்ல, அவை செதுக்கப்பட்ட சிலையைப் போல அவ்வளவு கச்சிதமாக இருந்தன. பாலாடை போன்ற அவளது தேகத்தின் நிறத்திற்குப் போட்டியாக, அந்த இரண்டு மலைகளின் உச்சியில் இருந்த கரிய நிறக் காம்புகள்  ஒரு காந்தம் போல ரங்காவின் கண்களை இழுத்தன.

அந்தக் கறுப்பு நிறக் காம்புகள், பால் சுரந்து கனத்துப்போயிருந்த அவளது மார்பின் முனையில் ஆக்ரோஷமாக விறைத்து நின்றன. அந்த அழகை விட ரங்காவை இன்னொன்று உசுப்பியது.

அந்த இரண்டு மார்புகளுக்கும் நடுவே, ஆழமான அந்தப் பள்ளத்தாக்கில், சுந்தர் கட்டிய அந்தத் தாலிச் சரடு ஊசலாடிக் கொண்டிருந்தது. மஞ்சள் கயிறும், அந்தத் தங்கத் தாலியும் வீணாவின் மார்புப் பிளவுகளுக்குள் புதைந்து கிடந்தன. ஒரு பெண்ணின் புனிதமான தாலி, ரங்காவின் வக்கிரப் பார்வைக்கு முன்னால் ஒரு சாட்சியாகக் கிடந்தது..."அப்பா... என்ன ஒரு அழகு "

ரங்கா தன் வலது கையை மெல்ல வீணாவின் இடது முலையின் அடியில் கொடுத்து, அதை ஒரு கனமான பொக்கிஷத்தைப் போலத் தூக்கினான். அவனது கரடுமுரடான பெருவிரல், அவளது கரிய காம்பைச் சுற்றியிருந்த அந்த கருவளையத்தை   வக்கிரமாக உரசியது. விறைத்து நின்ற அந்த மார்புக் காம்பை அவன் தன் இரு விரல்களால் பலமாக நசுக்கினான்.



அந்த அழுத்தத்தில், "சீத்..." என்ற சத்தத்தோடு வீணாவின் மார்பிலிருந்து பால் பீய்ச்சியடித்து ரங்காவின் கைகளில் தெறித்தது. அந்த இளஞ்சூடான திரவம் அவன் கையில் பட்டதும், ரங்காவுக்குத் தலைக்கேறியது. அதற்கு மேல் அவனால் தன்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

ஒரு பசியுள்ள ஓநாயைப் போலக் குனிந்தவன், 'லபக்'கென்று அவளது மார்புக் காம்பைத் தன் வாய்க்குள் திணித்தான். அவனது எச்சிலும், அவளது பாலும் கலக்க... அவன் வெறித்தனமாகச் சப்பத் தொடங்கினான். அவனது நாக்கு அவளது காம்பைச் சுற்றிச் சுழல, "சீத்... சீத்..." என்று பால் அவன் தொண்டைக்குள் இறங்கியது

அதுவரை பயத்திலும் அவமானத்திலும் உறைந்து போய், சுவரைப் பற்றிக்கொண்டு நின்ற வீணாவுக்குள் இனந்தெரியாத ஒரு மாற்றம் உண்டானது. ரங்காவின் அந்த முரட்டுத்தனமான ஈர்ப்பு அவளது நரம்புகளைத் தட்டி எழுப்பியது. அவமானத்திற்கு நடுவிலும், ஒருவிதமான உடல் இன்பம் அவளது மூளையை மழுங்கடித்தது

தன் உதடுகளை ரத்தம் வரும் அளவுக்குக் கடித்துக்கொண்ட வீணா, தன்னை அறியாமலேயே தன் இடுப்பை வளைத்து, மார்புகளை ரங்காவின் வாய்க்கு இன்னும் ஆக்ரோஷமாக எக்கிக் கொடுத்தாள். அவளது கண்கள் சொருகின. தன் புருஷன் பக்கத்து அறையில் இருக்கிறான் என்பதையும் மறந்து, ரங்காவின் தலைமுடியை மெல்லக் கோதியபடி அவனது வேட்டைக்குத் தன்னை முழுமையாகத் தாரைவார்த்தாள்.

இடது மார்பில் தன் வேட்டையை முடித்த ரங்கா, அடுத்த நொடியே வலது மார்புக்குத் தாவினான். ஒரு பசியுள்ள மிருகத்தைப் போலத் தன் வாயை எவ்வளவு விரித்துப் பற்ற முடியுமோ, அவ்வளவு ஆக்ரோஷமாக அவளது மார்பைச் சப்பி எடுத்தான்.


வீணா இப்போது முழுமையாகத் தன்னை இழந்திருந்தாள். தன்மானத்திற்கும் உடலின் வேட்கைக்கும் நடந்த போரில், அவளது உணர்வுகள் அவளைக் காட்டிக்கொடுத்தன. தன்னை அறியாமலேயே ரங்காவின் தலையைத் தன் மார்போடு அழுத்தி அணைத்துக்கொண்டாள். மேசை மீது அமர்ந்து அந்தரத்தில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த அவளது கால்கள், ரங்காவின் முரட்டுத்தனமான இடுப்பை இறுக்கமாகப் பிணைத்துக்கொண்டன.

 

ரங்கா ஒரு மார்பிலிருந்து இன்னொரு மார்புக்கு மாறி மாறித் தாவினான். அவனது மூச்சுக்காற்றும், அவளது ஏக்கமும் அந்தச் சமையலறையை ஒரு போர்க்களமாக மாற்றியிருந்தது. இடையில், அவளது மார்புப் பிளவுகளுக்குள் கிடந்த அந்தத் தாலிக்கொடி ரங்காவின் முகத்தில் உரசிக் கொண்டே இருந்தது. அது அவனது வேட்டைக்கு இடையூறாக இருப்பதை உணர்ந்த வீணா, ஒரு வினாடி கூட யோசிக்கவில்லை.

தன் புருஷன் கட்டிய அந்தப் புனிதமான தாலிக்கொடியைத் தன் கைகளால் பற்றியவள், அதை அப்படியே இழுத்துத் தன் கழுத்துக்குப் பின்னால் போட்டுக் கொண்டாள். "இப்போதைக்கு எந்தத் தடையுமில்லை" என்பது போல அவளது செயல் இருந்தது. தன் கௌரவத்தையும், தாலியின் புனிதத்தையும் விட ரங்காவின் அந்த முரட்டுத்தனமான தீண்டல் அவளுக்குப் பெரும் போதையாக மாறியது.

ரங்கா அந்தத் தடையற்ற அழகை இன்னும் வெறித்தனமாகச் சுவைக்க ஆரம்பித்தான். இரண்டு முலைகளையும் ஒன்றாக பிடித்து முகத்தோடு உரசினான் , அவனின் கரடுமுரடன் மீசையும் தாடியும் அவள் முலைகளில் உரசுவது , அவளுக்கு பித்து பிடிக்கவைத்தது , எந்த கார்டு முரடான தேகம் அவள் பயந்தாலோ அதே தேகம் அவளை பைத்தியமாக்கியது ..

சமையலறையின் அந்த உக்கிரமான வேட்டை உச்சத்தில் இருந்தபோது, திடீரென்று அந்தச் சத்தம் கேட்டது. "டப்... டப்... வீணா!" சுந்தரின் குரல் அந்த இருட்டு வீடெங்கும் எதிரொலித்தது.

அந்த ஒரு நொடியில் வீணா அப்படியே ஸ்தம்பித்துப் போனாள். மின்னல் தாக்கியது போல அவளது உணர்வுகள் செயலிழந்தன. "ஐயோ... நான் என்ன பண்ணிக்கிட்டு இருக்கேன்? என் புருஷன் பக்கத்துல இருக்கறப்பவேவா?" என்ற குற்ற உணர்ச்சி அவளது இதயத்தை ஈட்டியால் குத்தியது. ரங்காவின் இடுப்போடு பிணைந்திருந்த தன் கால்களைச் சட்டென்று விடுவித்தாள். தன் மார்போடு அமுக்கிப் பிடித்திருந்த அவனது தலையை, ஒருவிதமான அருவருப்போடு வலுக்கட்டாயமாகப் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டாள்.

"ஐயோ... அவர் வந்துட்டாரு!" என்று அவள் குரல் தழுதழுக்க முணுமுணுத்தாள்.

மறுபடியும் சுந்தரின் குரல் இன்னும் பலமாகக் கேட்டது. "வீணா... கதவைத் திற! ஏன் பூட்டியிருக்கு? டப்... டப்..." கதவைத் தட்டும் சத்தம் வீணாவின் அடிவயிற்றில் பயத்தைக் கிளப்பியது. மருந்தின் வீரியம் குறைந்து அவன் எழுந்துவிட்டான் என்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.

ரங்காவுக்கு மனசே இல்லை. அந்தப் பாலின் சுவையிலும், வீணாவின் உடலின் சூட்டிலும் லயித்திருந்த அவன், வம்படியாகத் தன் முகத்தை அவளது மார்பிலிருந்து இழுத்துக் கொண்டான். அவனது உதடுகளில் இன்னும் அவளது பாலின் ஈரப்பதம் ஒட்டியிருந்தது.

வீணா பதட்டத்தின் உச்சியில் இருந்தாள். நடுக்கத்துடன் தன் பிளவுசின் ஹூக்குகளை ஒவ்வொன்றாகப் போட்டுக்கொண்டாள். அவளது கைகள் நடுங்கியதில் ஒரு ஹூக் மாட்ட மறுத்தது. மேசையிலிருந்து கீழே குதித்தவள், ரங்காவின் தோளைப் பிடித்து வாசலை நோக்கித் தள்ளினாள். "சீக்கிரம் போங்க அண்ணாச்சி... அவர் வந்துட்டாரு! இனி இங்க இருக்காதீங்க... போங்க!" என்று விரட்டினாள்.

கழுத்துக்குப் பின்னால் கிடந்த தாலியைச் சட்டென்று முன்னால் இழுத்துப் போட்டுக் கொண்டாள். கலைந்திருந்த தலைமுடியையும், சேலை முந்தானையை சரி செய்தபடி, வாசலை நோக்கி ஓடினாள்.



ரங்காவுக்குச் சற்றும் பயமில்லை. வீணா அவனை வெளியேறச் சொல்லித் தள்ளியபோதும், அவன் அசையாமல் ஹாயாகச் சென்று ஹால் நாற்காலியில் அமர்ந்துகொண்டான்.

வீணா தன் கலைந்த சேலையையும், நடுக்கத்தையும் ஒருவாறு கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு, சுந்தரின் அறைக் கதவைத் திறந்தாள். வெளியே வந்த சுந்தர், தன் ஊன்றுகோலைப் பிடித்தபடி தடுமாறி நின்றான். "என்ன வீணா... கதவை ஏன் வெளிய பூட்டின?  !" என்று சந்தேகத்தோடு கேட்டான்.

வீணாவின் இதயம் ஒரு கணம் நின்று துடித்தது. "அது... பாப்பா விளையாடிட்டு இருந்தா, அவதான் தெரியாமப் பூட்டியிருப்பாங்க," என்று திக்கித் திணறி ஒரு பொய்யைச் சொல்லிச் சமாளித்தாள்

ரங்கா அண்ணாச்சி கிளம்பிட்டாரா?" என்று சுந்தர் கேட்க, ரங்கா அங்கிருந்தே ஒரு வஞ்சகச் சிரிப்போடு பதில் சொன்னான்.

"இல்ல சுந்தர்... நான் போயிட்டு இப்போதான் மறுபடியும் வந்தேன். ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைச் சொல்ல மறந்துட்டேன், அதான் திரும்பி வந்தேன்," என்று எதுவுமே நடக்காதது போல, பச்சைத் தண்ணீராய்ப் பொய் சொன்னான் ரங்கா. அவன் குரலில் இருந்த அந்த நிதானம் வீணாவை இன்னும் நிலைகுலைய வைத்தது.

வீணாவிற்கு அங்கே நிற்கவே கூச்சமாகவும், அருவருப்பாகவும் இருந்தது. ரங்காவின் உதடுகளில் இன்னும் தன் மேனியின் வாசம் இருக்குமோ என்கிற பயம் அவளை வாட்டியது. ஒரு வினாடி கூடத் தாமதிக்காமல், குழந்தைகள் விளையாடிக்கொண்டிருந்த அடுத்த அறைக்குள் சட்டென்று நுழைந்து கதவைச் சாத்திக்கொண்டாள்.

அறைக்குள் ஓடி வந்த வீணா, தன் மார்பில் கையை வைத்துக்கொண்டாள். அங்கே ரங்காவின் முரட்டு விரல்கள் அழுத்திய தழும்புகள் சிவந்து, தகித்துக் கொண்டிருந்தன. "ஐயோ...  ... நான் என்ன காரியம் பண்ணிட்டேன்!" என்று விம்மித் தணிந்தவள், பாத்ரூம் சென்று முகத்தைக் கழுவினாள். அந்தத் தண்ணீர் அவளது கண்ணீரையும், ரங்காவின் எச்சிலையும் கழுவியதே தவிர, அவளது உள்ளத்தின் பாரத்தைக் குறைக்கவில்லை. "கடவுளே... இன்றையோடு இந்தத் தப்பு முடியட்டும், இனி அந்த மனுஷன் முகத்துலயே முழிக்கக் கூடாது" என வேண்டிக்கொண்டாள்.

வெளியே ஹாலில், ரங்காவும் சுந்தரும் எந்தப் பாதிப்பும் இல்லாதது போலப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

அப்போது தொட்டிலில் இருந்த கைக்குழந்தை பசியால் வீரிட்டு அழத் தொடங்கியது. வீணா ஓடிச் சென்று குழந்தையை அள்ளிக்கொண்டாள். அதற்குப் பால் கொடுப்பதற்காகத் தன் ரவிக்கையைத் திறந்து முலையை வெளியே எடுத்தவள்,

அங்கே, அவளது மென்மையான காம்பைச் சுற்றி ரங்கா கடித்த கடியிலும், அவன் விரலால் நசுக்கிய நசுக்கலிலும் அந்த இடமே சிவந்து வீங்கியிருந்தது. தன் பிஞ்சுப் பாப்பா குடிக்க வேண்டிய பாலை, ஒரு மிருகம் குடித்துவிட்டுப் போன அந்தத் தழும்பைப் பார்த்து வீணாவுக்குத்  நெஞ்சை அடைத்தது

"பாவி... இப்படி ஒரு மிருகமா இருப்பான்? அப்படியே சிவந்து போயிருக்கே!" என்று மனதுக்குள் ரங்காவைச் சபித்தபடி, வலியையும் பொறுத்துக்கொண்டு தன் குழந்தையின் வாயில் அந்த மார்புக் காம்பைத் திணித்தாள்.

குழந்தை பாலை உறிஞ்சத் தொடங்க, வீணாவுக்கு ரங்காவின் அந்த முரட்டுத்தனமான 'சீத்' என்ற சத்தம் காதுக்குள் ஒலிப்பது போல இருந்தது. தன் குழந்தைக்குப் பால் கொடுக்கிறோம் என்கிற உணர்வை விட, ரங்கா மிச்சம் வைத்துவிட்டுப் போன எச்சிலைச் சுமக்கிறோம் என்கிற அருவருப்பு அவளை வாட்டியது.

அவளது கண்கள் ஜன்னல் வழியாக வெளியே தெரிந்த இருட்டை வெறித்துப் பார்த்தன. ஹாலில் ரங்காவின் கரகரப்பான சிரிப்புச் சத்தம் கேட்க, வீணா தன் குழந்தையை இன்னும் இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டாள்

குழந்தை பசி அடங்கியதும் தூங்க அதை தொட்டிலில் கடத்திட்டு , ஆடிக்கொண்டிருந்தால்

அப்போ சுந்தர் "வினா ..இங்க வா ன்னு குரல் கொடுக்க " இவர் எதுக்கு என்ன கூப்பிடறாரு அதுவு அந்த ரங்கா இருக்கும்போது ன்னு முந்தானையை கச்சிதமாக் இழுத்துமுடிகொண்டு போனால்

குழந்தையின் பசி அடங்கி அது அமைதியாக உறங்கத் தொடங்கியதும், வீணா அதை மெல்லத் தொட்டிலில் கிடத்தினாள். தொட்டிலை ஆட்டிக்கொண்டே இருந்தவளின் கைகள் நடுங்கின. ஹாலில் இருந்து வரும் ரங்காவின் அந்த அதிகாரத் தோரணையிலான பேச்சும், சுந்தரின் அப்பாவித்தனமான குரலும் அவளுக்குள் ஒருவிதமான நடுக்கத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டே இருந்தது

அப்போதுதான் இடி விழுந்தது போலச் சுந்தரின் குரல் கேட்டது. "வீணா... இங்க ஒரு நிமிஷம் வாம்மா!"

அவளது இதயம் ஒரு கணம் நின்று துடித்தது. 'இவர் எதுக்கு இப்போ என்னைக் கூப்பிடறாரு? அதுவும் அந்தப் பாவி ரங்கா அங்கேயே உட்கார்ந்திருக்கும் போது... எதையாவது கேட்டுடுவாரோ?' என்று அவள் உடல் வியர்த்தது

சட்டென்று கலைந்திருந்த தன் தலைமுடியைச் சரிசெய்து, ரங்கா கசக்கி எறிந்த தன் முந்தானையை அணு அணுவாகச் சரிபார்த்து, எங்கும் ஒரு சிறு தடம் கூடத் தெரியாதபடி கச்சிதமாக   சேலையால் இறுக்கமாக மறைத்துக்கொண்டு, ஒரு பலியாட்டைப் போல ஹாலுக்குள் நுழைந்தாள்.


அந்த ஹால் மேசையின் மீது ரங்காவுக்கும் சுந்தருக்கும் இடையில் ஒரு லட்சம் ரூபாய் பணக்கட்டு, இருக்க வீணா அந்தப் பணத்தை வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் போதே,




 சுந்தர் - "வீணா... அண்ணாச்சி இந்தப் பணத்தைக் கொடுத்துட்டு கைமாறா நம்மகிட்ட ஒரு உதவி கேட்டிருக்காரு. நானும் அதுக்குச் சரின்னு சொல்லிட்டேன்!" என்று சுந்தர் வெகுளித்தனமாகச் சொல்ல,

வீணாவுக்குத் 'பக்கென்று' இருந்தது அவளுக்கு. 'பணம் கொடுத்துட்டு ஒரு உதவி கேட்டிருக்கானா? இவரும் சரின்னு சொல்லிட்டாரா? ஏற்கனவே சமையலறையில் என் மானத்தையே அறுவடை செய்துவிட்டானே... அதைத் தாண்டி இவன் என்ன கேட்டுவிடப் போகிறான்?' - வீணாவின் மனம் ஆயிரம் திசைகளில் சிதறியது.

பயமும் சந்தேகமும் மேலோங்க, அவள் சட்டென ரங்காவை நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அங்கே ரங்கா ஒரு விஷத்தன்மையான சிரிப்போடு அமர்ந்திருந்தான். அவளது தவிப்பை அணு அணுவாக ரசித்தபடி, தன் முரட்டு மீசையை முறுக்கிக்கொண்டான். அவனது அந்தச் செய்கையில், 'இது ஆரம்பம்தான் வீணா... இன்னும் மிச்சமிருக்கு' என்கிற வக்கிரம் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

சுந்தர் தொடர்ந்து பேசினான். "அது ஒன்னும் இல்லம்மா... அண்ணாச்சிக்கு இங்கே பக்கத்துத் தெருவுலதான் ஒரு பெரிய குடோன் இருக்கு. அங்கே வேலை செய்ய ஆளுங்க இல்லையாம். பகல் நேரத்துல மட்டும் நீ போய் அங்க இருக்கிற கணக்கு வழக்கைப் பார்த்துக்கொடுக்க முடியுமான்னு கேட்டாரு. நானும் தான் வீணா சும்மா தானே இருக்கா... போய்ப் பார்த்துட்டு வரட்டும்னு சொல்லிட்டேன்!

சுந்தர் எதார்த்தமாகச் சொல்லச் சொல்ல, வீணாவுக்குக் கை கால்கள் உதறத் தொடங்கின. சமையலறையில் ஒரு அரை மணி நேரத் தனிமைக்கே அவளை நிலைகுலைய வைத்தவன், இப்போது தன் ஏரியாவுக்கே அவளை வரச் சொல்கிறான் என்றால்... அவன் திட்டம் என்னவென்று அவளுக்குப் புரிந்தது.

ரங்கா தன் இருக்கையை விட்டு மெல்ல எழுந்து அவளை நெருங்கினான். "என்ன வீணா... சுந்தரே  சொல்லிட்டாரு... அப்புறம் என்ன? நாளைல இருந்து குடோனுக்கு வந்துடுவியல்ல?" என்று அவன் குரலைத் தாழ்த்திக் கேட்டபோது, அவன் பார்வையில் அந்தப் பழைய வேட்டைக்காரன் மீண்டும் விழித்துக்கொண்டான்.




வீணா, 'சரி' என்று சொல்ல முடியாமலும், 'முடியாது' என்று மறுக்க முடியாமலும் அப்படியே கல்லாய் சமைந்து நின்றாள். அவளது மௌனம் ஒரு பெரிய போராட்டத்தையே உள்ளுக்குள் நடத்திக்கொண்டிருந்தது.

சுந்தர் உற்சாகமாகத் தொடர்ந்தான். "ஐயோ அண்ணாச்சி... அவளுக்கு இதெல்லாம் சர்க்கரைத் தண்ணி மாதிரி! அவ B.Sc Mathematics (கணிதம்) முடிச்சிருக்கா. அக்கவுண்ட்ஸ், கணக்கு வழக்கு எல்லாம் அவளுக்கு அத்துப்படி. ஆனா, கையில் ஒரு பச்சைக் குழந்தை இருக்கே, அதை எங்கே விடுறதுன்னுதான் யோசிப்பாளோ என்னவோ?" என்று தன் மனைவியின் திறமையைப் பற்றிப் பெருமிதத்தோடு எடுத்துவிட்டார்.

 'ஐயோ... இவர் வேற தெரியாம எதையாவது சொல்லி, என்னை அந்தப் பாவிக்கிட்ட இன்னும் மாட்டி விடுறாரே!' என்று தவித்தாள்.

ரங்கா, அந்தப் பேச்சைக் கேட்டு நக்கலாக ஒரு சிரிப்புச் சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பில் இருந்த வக்கிரம் வீணாவின் உடலை ஒருமுறை அதிர வைத்தது. அவன் மெல்ல எழுந்து வாசலை நோக்கி நடந்தவன், நிலைப் படியில் நின்று திரும்பி வீணாவைப் பார்த்தான்.

"சுந்தர்... நீங்க கவலையே படாதீங்க. என் குடோன் ரொம்பப் பெருசு... வசதியான இடம். வரும்போது குழந்தையையும் கையோடு கூட்டிட்டு வரச் சொல்லுங்க. இடையில் குழந்தைக்குப் பசி எடுத்தா... அங்கேயே வசதியா உட்கார்ந்து 'பால்' கொடுத்துக்கலாம். எனக்கும் ஒன்னும் ஆட்சேபனை இல்லை!" என்று சொல்லிவிட்டு, வீணாவின் கண்களை ஊடுருவிப் பார்த்து ஒரு வஞ்சகச் சிரிப்போடு விடைபெற்றான்.

அவன் சொன்ன அந்த 'பால்' என்கிற வார்த்தையின் உட்பொருள் வீணாவுக்கு மட்டுமே புரிந்தது. சமையலறையில் அவன் தன் மார்பில் வாய் வைத்து உறிஞ்சிய அந்த ரணம் இன்னும் ஆறாத நிலையில், அவன் ஊரறிய மீண்டும் அதைக் குறிப்பிட்டது அவளை நிலை குலைய வைத்தது.

ரங்கா வெளியே சென்று மறையும் வரை வீணா அப்படியே நின்றாள். அவன் போன பிறகு, மேசை மீது இருந்த அந்த ஒரு லட்ச ரூபாய் பணக்கட்டு அவளைப் பார்த்து ஏளனமாகச் சிரிப்பது போல இருந்தது. சுந்தர் நிம்மதியாகச் சாய, வீணாவுக்குத் தான் ஒரு பெரிய சுழலில் சிக்கிக்கொண்டது புரிந்தது.

தொடரும் ....