Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

----------
Part 100:
----------

"போதும் பிரகாஷ்..."

"சீக்கிரம் முடிச்சுத் தொல லூசு."

"லூஸ் கொக்கி தானே கேட்ட...

பார்த்துக்கோ."

நான் சொல்லி முடிச்சேன்.

என் மார்பு படபடன்னு அடிச்சுக்கிச்சு.

என் ஜாக்கெட்...

மேல இருந்த அந்த ரெண்டு கொக்கி கழண்டு...

இப்போ தளர்வா இருந்துச்சு.

என் மார்பகங்கள்...

அவ்வளவு நேரம் இறுக்கிப் பிடிச்சிருந்த சிறையில இருந்து...

விடுதலை ஆன மாதிரி ஒரு உணர்வு.

நான் லேசா மூச்சு விட்டேன்.

"ஹா..."

அந்தக் காத்து...

நேரா என் மார்புப் பிளவுக்குள்ள இறங்குச்சு.

அவன் கண்கள்...

அந்த விரிஞ்ச பிளவுஸ் குள்ளயே புகுந்துடுற மாதிரி பார்த்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் வாய் பிளந்து இருந்துச்சு.

எச்சில் ஊறுறது எனக்கே தெரிஞ்சுது.

"ஆஹ்...

மேடம்..."

"என்ன மேடம் இது..."

"எவ்ளோ வெள்ள..."

"எவ்ளோ ஆழம்...

எவ்ளோ அழகு..."

அவன் தனக்குத் தானே பேசிக்கிட்டான்.

அவன் கைகள்...

மீண்டும் வேகமா இயங்க ஆரம்பிச்சுது.

"சரக்...

சரக்...

சரக்..."

இந்த முறை வேகம் ரொம்ப அதிகம்.

நான் பயந்து போனேன்.

"இவன் தோலே உரிஞ்சுடும் போல இருக்கே..."

"இவ்ளோ வேகமா பண்றானே."

நான் அவனைப் பார்த்துக்கிட்டே நின்னேன்.

என் மனசுக்குள்ள...

யாரோ ஒருத்தர் பேசுற மாதிரி இருந்துச்சு.

அது என் மனசாட்சியா...

இல்ல உள்ள ஒளிஞ்சிருந்த காமமான்னு தெரியல.

"இவன் கைகள் இப்டித் தனியா கஷ்டப்படுதே..."

"இதே கைகள்...

என் மேல பட்டா எப்டி இருக்கும்?"

"இந்த வேகம்...

என் உடம்புல பட்டா?"

"என்னைத் தூக்கிப் போட்டு மிதிச்சா எப்டி இருக்கும்?"

"சீ...

பவித்ரா!"

"வாயை மூடு."

"என்ன நினைப்பு இது?"

நான் என் தலையை ஆட்டி...

அந்த எண்ணத்தை விரட்டினேன்.

ஆனா...

அந்த எண்ணம் ஒரு விஷம் மாதிரி உள்ள பரவிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

திடீர்னு...

"தொப்"னு ஒரு சத்தம்.

அவன் கைகள் கீழே விழுந்துச்சு.

இயக்கம் நின்னு போச்சு.

அவன் மூச்சு வாங்கினான்.

நாய் மாதிரி மூச்சு வாங்கினான்.

"ஹா...

ஹா...

ஹா..."

தலை குனிஞ்சு உக்காந்துட்டான்.

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

"என்ன ஆச்சு?"

"ஏன் நிறுத்திட்ட?"

"வந்துடுச்சா?"

"முடிஞ்சுதா?"

நான் ஆர்வமா கேட்டேன்.

அவன் மெதுவா தலையை நிமிர்த்தினான்.

முகம் எல்லாம் வேர்த்து...

கண்கள் சிவந்து போயிருந்துச்சு.

"இல்ல மேடம்..."

"இன்னும் வரல மேடம்."

"என்னடா சொல்ற?" எனக்குக் கோவம் வந்துச்சு.

"பின்ன ஏன் நிறுத்தின?"

அவன் சோகமா முகத்தை வெச்சுக்கிட்டான்.

"கை வலிக்குது மேடம்."

"கை அந்து போச்சு மேடம்."

"இதுக்கு மேல என்னால ஆட்ட முடியல."

"விரல் எல்லாம் மரத்துப் போச்சு."

எனக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியல.

"இவன் என்ன மனுஷன்?"

"இருபது இருபத்தஞ்சு நிமிஷமா பண்ணிக்கிட்டே இருக்கான்." "இன்னும் வரலங்கிறான்."

"எவ்ளோ ஸ்டாமினா இவனுக்கு?"

"கார்த்திக்லாம் அஞ்சு நிமிஷத்துக்கு மேல தாக்குப்பிடிக்க மாட்டாரு."

"இவன் எவ்ளோ நேரம் நிக்கிறான்?"

எனக்கு ஒரு பக்கம் ஆச்சரியமா இருந்துச்சு. இன்னொரு பக்கம் பயமா இருந்துச்சு.

"இவன் இப்படியே உட்கார்ந்து இருந்தா...

எப்போ முடிக்கிறது?"

"எப்போ நான் இங்க இருந்து தப்பிக்கிறது?"

நான் அவசரப்படுத்தினேன்.

"பிரகாஷ்...

நிறுத்திடாத."

"இவ்ளோ தூரம் வந்தாச்சு."

"முடிக்காம விடக் கூடாது."

"எப்படியாவது பண்ணு."

"சீக்கிரம் முடி."

அவன் என்னை ஏறிட்டுப் பார்த்தான்.

அந்தப் பார்வையில ஒரு நடிப்புத் தெரிஞ்சுது.

ஆனா அந்த நேரத்துல எனக்கு அது புரியல.

"மேடம்..."

"எனக்கு ஒரு உதவி செய்வீங்களா?"

"என்ன?"

"நீங்க தான் ஏற்கனவே பண்ணீங்களே..."

"உங்க கை பட்டாத் தான் மேடம் எனக்கு உயிர் வருது."

"உங்க கை அவ்ளோ மென்மையா இருந்துச்சு."

"பூ மாதிரி இருந்துச்சு."

"என் கை கரடுமுரடா இருக்கு மேடம்...

என்னால முடியல."

"நீங்க பண்ணா...

கண்டிப்பா அடுத்த நிமிஷம் வந்துடும் மேடம்."

"ப்ளீஸ் மேடம்."

அவன் கெஞ்சினான்.

நான் யோசிச்சேன்.

"மறுபடியும் நான் பண்ணனுமா?"

"ஏற்கனவே பண்ணுனேன் தான்."

"அப்போ சேலை கட்டியிருந்தேன்."

"இப்போ..."

"வெறும் பாவாடை...

லூஸ் ஜாக்கெட்."

"இதுல என்ன வித்தியாசம்?"

"எப்படியும் அவன் கண்ணு முன்னாடி தான் நிக்கிறேன்."

"அவன் கஷ்டப்படுறதப் பார்க்க எனக்கும் கஷ்டமாத் தான் இருக்கு."

"நான் பண்ணா...

சீக்கிரம் முடியும்னா..."

"செஞ்சுத் தொலைப்போம்."

"இதுதான் கடைசி."

"இதுக்கு மேல எதையும் கேட்கக் கூடாது."

நான் ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன்.

"சரி..."

"நான் பண்றேன்."

"ஆனா ஒரு கண்டிஷன்."

"சீக்கிரம் வர வெக்கணும்."

அவன் முகம் மலர்ந்துச்சு.

"கண்டிப்பா மேடம்."

நான் அவனைப் பார்த்தேன்.

"காலை விரிச்சு வை."

அவன் காலை விரிச்சு வெச்சான்.

சோபாவுல சாய்ஞ்சு உக்காந்தான்.

நான் அவன் காலுக்கு நடுவுல போனேன்.

இப்போ நான் என்ன பண்றது?

நின்னுக்கிட்டே பண்ண முடியுமா?

முடியாது.

கை எட்டாது.

அவன் உட்கார்ந்து இருக்கான்.

நான் குனியணும்.

இல்லன்னா...

உட்காரணும்.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய போராட்டம்.

"பவித்ரா...

நீ என்ன பண்ணப் போற?"

"ஒரு வாட்ச்மேன் காலுக்கு நடுவுல உட்காரப் போறியா?"

"உன் புருஷன் காலுக்கு நடுவுல கூட நீ இப்டி உக்காந்தது இல்லையே."

"இது கேவலம் இல்லையா?"

ஆனா...

சூழ்நிலை என்னை நிர்ப்பந்தப்படுத்துச்சு.

நான் மெதுவா...

என் பாவாடையை ஒதுக்கி விட்டுட்டு...

தரையில முட்டி போட்டேன்.

என் முழங்கால் தரையில பட்டுச்சு.

தரை ஜில்லுனு இருந்துச்சு.

நான் அவன் காலுக்கு நடுவுல...

மண்டி போட்டு உக்காந்தேன்.

இப்போ என் முகம்...

அவன் இடுப்புக்கு நேரா இருந்துச்சு.

நான் அண்ணாந்து அவனைப் பார்த்தேன்.

இது ஒரு அடிமை நிலை.

ஒரு கல்யாணம் ஆன பொண்ணு...

ஒரு அப்பார்ட்மென்ட் வாட்ச்மேன் முன்னாடி அடிமையா நிக்கிற நிலை.

எனக்கே என் நிலைமை விசித்திரமா இருந்துச்சு.

ஆனா...

அதே சமயம்...

அதுல ஒரு கிளர்ச்சியும் இருந்துச்சு.

அவன் என்னைப் பார்க்குற விதம்...

மேல இருந்து கீழே பார்க்குற விதம்...

என்னை ஏதோ ஒரு பொருளா பார்க்குற விதம்...

எனக்குப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

என் கைகள் நடுங்கிக்கிட்டே நீண்டுச்சு.

அவனோட அந்த "மான்ஸ்டர்" ஆண்மையை...

என்னோட இரண்டு கைகளாலும் பிடிச்சேன்.

"தொப்."

என் உள்ளங்கையில அது பட்டதும்...

எனக்குள்ள ஒரு மின்சாரம் பாய்ஞ்சது.

"ஷாக்" அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

எவ்ளோ சூடு...

எவ்ளோ கனம்...

இரும்புத் தடி மாதிரி இருந்துச்சு.

என் மார்புக் காம்புகள்...

அந்த லூஸான ஜாக்கெட் குள்ள...

"விர்ர்ர்"னு விறைச்சுக்கிச்சு.

என் அடிவயித்துல ஒரு பந்து உருண்டுச்சு.

என் தொடை இடுக்குல ஈரம் அதிகமாச்சு.

நான் அதை மெதுவா உருவ ஆரம்பிச்சேன்.

"சரக்...

சரக்..."

என் வளையல் சத்தம்...

"ஜல்...

ஜல்..."னு கேட்டுச்சு.

"ஆஹ்...

ம்மா..."

"மேடம்...

சூப்பர் மேடம்..."

"உங்க கை பட்டாலே சொர்க்கம் மேடம்..."

அவன் தலையை பின்னாடி சாய்ச்சான்.

கண்களை மூடி ரசிச்சான்.

ஆனா...

அவன் கண்கள் லேசாத் திறந்து...

என் மார்பைப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் குனிஞ்சு இருந்ததுனால...

என் ஜாக்கெட் இன்னும் லூசாகி...

என் மார்புப் பிளவு இன்னும் ஆழமாத் தெரிஞ்சுச்சு.

அவன் பார்வை அதுக்குள்ள தான் இருந்துச்சு.

நான் வேகமா ஆட்டினேன்.

ஒரு நிமிஷம் ஆச்சு.

ரெண்டு நிமிஷம் ஆச்சு.

இன்னும் வரல.

எனக்குக் கை வலி வந்துச்சு.

முட்டி வலி வந்துச்சு.

"எப்போ பிரகாஷ் ரிலீஸ் ஆகும்?"

"இன்னும் எவ்ளோ நேரம்?"

நான் சலிப்போட கேட்டேன்.

அவன் என்னை நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

"மேடம்..."

"வலி எல்லாம் போயிடுச்சு மேடம்."

"ரொம்ப சுகமா இருக்கு."

"ஆனா..."

"ஏதோ ஒன்னு மிஸ் ஆகுது."

"என்ன?"

"ஒரு கனெக்ஷன் இல்ல மேடம்."

"வெறும் கை மட்டும் படுது..."

"மனசு ஒட்டல."

"எனக்கு ஒரு சின்ன ஃபீலிங் வேணும் மேடம்."

"என்ன வேணும்?"

அவன் மெதுவா கையை உயர்த்தினான்.

"மேடம்..."

"நான் உங்களைத் தொடலாமா?"

"சும்மா...

உங்க கையையோ...

இல்ல தோள்பட்டையையோ..."

"லேசாத் தொட்டுக்கலாமா?"

"அந்த ஸ்பரிசம் கிடைச்சா...

எனக்கு உடனே வந்துடும் மேடம்."

நான் பதறிப் போனேன்.

கையை நிறுத்தினேன்.

"ஏய்!"

"என்ன பேசுற?"

"தொடுறது கிடுறது எல்லாம் வெச்சுக்காத."

"லிமிட் கிராஸ் பண்ணாத."

"நான் ஆட்டி விடுறதே பெரிய விஷயம்."

"என்னைத் தொடணும்னு ஆசைப்படாத."

நான் கண்டிப்பாச் சொன்னேன்.

அவன் உடனே பயந்த மாதிரி நடிச்சான்.

கையை அவசரமா இழுத்துக்கிட்டான்.

"சாரி மேடம்! சாரி மேடம்!"

"நான் தப்பா கேட்கல மேடம்."

"சும்மா ஒரு சப்போர்ட்டுக்குத் தான் கேட்டேன்."

"உங்க உடம்பு சூடு என் மேல பட்டா..."

"அந்த உயிர் என் மேல பட்டா..."

"சீக்கிரம் ரிலீஸ் ஆகும்னு நினைச்சேன்."

"என் கை வேற வலிக்குது...

அதான் ஒரு பிடிப்புக்குக் கேட்டேன்."

"சாரி மேடம்...

கோவப்படாதீங்க."

அவன் முகம் வாடிப் போச்சு.

ஸ்கூல் பையன் மாதிரி பாவனை பண்ணான்.

நான் அவனைப் பார்த்தேன்.

அவன் கண்கள்ல ஒரு கெஞ்சல்.

"இவன் என்ன என்னைக் கடிக்கவா போறான்?"

"சும்மா தொடத் தானே கேட்குறான்."

"தோள்பட்டை தானே."

"நானும் அவசரத்துல பஸ்ல போகும்போது எவ்ளோ பேர் மேல இடிச்சிருப்பேன்."

"அதெல்லாம் தப்பு இல்லையா?"

"இவன் ஒரு வாட்ச்மேன்."

"இவன் தொட்டா என்ன ஆகிடப் போகுது?"

"சீக்கிரம் முடிஞ்சா சரி."

நான் யோசிச்சேன்.

என் மனசு கரைஞ்சுச்சு.

"சரி..."

"தோள்பட்டை மட்டும் தான்."

"வேற எங்கயும் கை வெக்கக் கூடாது."

"லேசாத் தொடணும்."

"அழுத்தக் கூடாது."

"புரிஞ்சுதா?"

அவன் வேகமாத் தலையாட்டினான்.

"என் தேவதையே...

நன்றி மேடம்."

"தோள்பட்டை மட்டும் தான் மேடம்."

நான் மறுபடியும் ஆட்ட ஆரம்பிச்சேன்.

அவன் மெதுவா...

ரொம்ப மெதுவா...

அவன் வலது கையை உயர்த்தினான்.

என் இதயம் நின்ன மாதிரி இருந்துச்சு.

அவன் கை என் தோள்பட்டையை நோக்கி வந்துச்சு.

அவன் கை...

கரடுமுரடான கை.

வேலை செஞ்சு காய்ப்புப் பிடிச்ச கை.

கறுப்பா...

முரட்டுத்தனமா இருந்த கை.

என் தோள்பட்டை...

பால் மாதிரி வெள்ளையா...

பஞ்சு மாதிரி மென்மையா...

ஜாக்கெட் போடாமத் திறந்திருந்த தோல்.

அந்தக் கை...

என் தோள்பட்டை மேல பட்டுச்சு.

"தொப்."

அந்தத் தொடுதல்ல...

ஒரு அதிர்வு என் உடம்பு முழுக்கப் பாய்ஞ்சது.

"ஷாக்" அடிச்ச மாதிரி இல்ல.

ஒரு பெரிய பாறை என் மேல விழுந்த மாதிரி.

அவன் கை அவ்ளோ சூடா இருந்துச்சு.

சொர சொரன்னு இருந்துச்சு.

சாணைக்கல்லு மாதிரி இருந்துச்சு.

என் மென்மையான சருமத்துல...

அந்த முரட்டுக்கை பட்டதும்...

எனக்கு உயிர் போற மாதிரி ஒரு இன்பம்.

"ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்..."

நான் அறியாமலேயே ஒரு சத்தம் போட்டேன்.

என் தொடை இடுக்குல...

ஒரு அணை உடைஞ்ச மாதிரி...

ஈரம் "சலசல"ன்னு சுரந்துச்சு.

என் பாவாடை நனைஞ்சு போச்சு.

அவன் என் தோள்பட்டையை லேசாப் பிடிச்சான்.

அழுத்தமாப் பிடிச்சான்.

அந்தப் பிடியில ஒரு அதிகாரம் இருந்துச்சு.

ஒரு ஆண்மை இருந்துச்சு.

கார்த்திக் கை கூட இவ்ளோ அழுத்தமா இருந்ததில்ல.

இது உழைக்கிறவனோட கை.

"ஆஹ்...

மேடம்..."

"பட்டு மாதிரி இருக்கு மேடம்..."

"உங்க ஸ்கின்..."

"மெழுகு மாதிரி இருக்கு..."

"எவ்ளோ சாஃப்ட்..."

அவன் முனகினான்.

என் தோள்பட்டையைத் தடவிக் கொடுத்தான்.

கட்டைவிரலால தேய்ச்சான்.

எனக்கு உடம்பெல்லாம் கூசுச்சு.

மயிர்க்கால்கள் எல்லாம் குத்திட்டு நின்னுச்சு.

நான் அவன் பேச்சைக் கவனிக்காத மாதிரி இருந்தேன்.

ஆனா அவன் சொல்ற ஒவ்வொரு வார்த்தையும் எனக்குள்ள இறங்குச்சு.

நான் வேகமா ஆட்டினேன்.

என் கவனத்தை அந்த வேலையில திருப்ப முயற்சி பண்ணேன்.

ஆனா...

அவன் கை என் தோள்பட்டையிலயே நிக்கல.

மெதுவா...

ஊர்ந்துச்சு.

கழுத்துப்பக்கம் நகர ஆரம்பிச்சுச்சு.

"பிரகாஷ்..."

நான் எச்சரிக்க நினைச்சேன்.

ஆனா குரல் வெளிய வரல.

அவன் கை நகர்ந்து...

என் கழுத்துக்கும் தோள்பட்டைக்கும் நடுவுல இருக்கிற அந்த இடத்தைத் தொட்டுச்சு.

அப்புறம்...

மெதுவா என் கழுத்து வளைவைத் தடவுச்சு.

அவன் கட்டைவிரல்...

என் கழுத்து நரம்பை வருடிச்சு.

எனக்கு மூச்சு முட்டுற மாதிரி இருந்துச்சு.

கண்ணை மூடிக்கிட்டேன்.

இது தப்பு.

இது லிமிட் கிராஸ் பண்றது.

ஆனா...

தடுக்க மனசு வரல.

அந்த சொரசொரப்பான கை...

என் கழுத்துல படுற சுகம்...

என்னை மயக்கத்துல தள்ளுச்சு.

ஆனா...

அவன் கைகள் தோள்பட்டையிலயே நிக்கல.