Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

----------
Part 98:
----------


நேரம் போய்க்கிட்டே இருந்துச்சு.

ஒன்னு...

ரெண்டு...

மூணு நிமிஷம் ஆச்சு.

நான் சிலையா நின்னேன்.

அவன் என் இடுப்பையும்...

என் தொப்புளையும்...

பார்த்து ரசிச்சுக்கிட்டே இருந்தான்.

அறை முழுக்க அமைதி.

"சரக்...

சரக்..."

அந்த எண்ணெய் சத்தம் மட்டும் தான் கேட்டுச்சு.

அது என் காதுல...

ஒரு கடிகாரத்தோட முள் சத்தம் மாதிரி...

"டிக்...

டிக்..."னு ஒலிச்சுச்சு.

எனக்குக் கால் வலிக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

ஆனா அதை விட...

மனசு தான் வலிச்சுது.

"எவ்ளோ நேரம் பிரகாஷ் பார்ப்ப?"

"இன்னும் முடியலையா?"

நான் மனசுக்குள்ள திட்டிக்கிட்டே இருந்தேன்.

ஒவ்வொரு வினாடியும்...

எனக்கு ஒரு யுகம் மாதிரி இருந்துச்சு.

என் இடுப்புல காத்து பட்டுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

ஒரு பக்கம் கூச்சம்...

இன்னொரு பக்கம் பயம்.

யாராவது கூப்பிடுவாங்களோ, இல்லனா வந்துடுவாங்களோன்னு பயம்.

ஆனா...

உண்மையைச் சொல்லணும்னா...

அவன் என்னைப் பார்க்குற விதம்...

அந்தப் பசி நிறைந்த கண்கள்...

என் தொப்புள் குழியை அவன் வெறிச்சுப் பார்க்குற விதம்...

அது எனக்குள்ள ஓரு விசித்திரமான கிளர்ச்சியைக் கொடுத்துச்சு.

"சீ...

என்ன பவித்ரா இது?"

"அவன் சீக்கிரம் முடிக்கணும்னு வேண்டுறியா..."

"இல்ல இன்னும் கொஞ்ச நேரம் பார்க்கட்டும்னு நினைக்கிறியா?"

என் மனசாட்சி என்னைக் குதறியது.

என் பார்வை...

அறியாமலேயே அவனோட அந்த இடத்தைப் பார்த்துச்சு.

எண்ணெய் பளபளப்போட...

இன்னும் அடங்காம நின்ன அவனோட ஆண்மை.

அதைப் பார்க்க பார்க்க...

எனக்குள்ளயும் ஒரு சூடு பரவுச்சு.

ஆனா அவன் முடிக்கிற மாதிரி தெரியல.

அவன் கை வேகம் குறைஞ்சுது.

திடீர்னு நிறுத்தினான்.

கையை சோபா மேல வெச்சான்.

முகத்துல ஒரு ஏமாற்றம். ஒரு சோகம்.

நான் பதறிப்போய் கேட்டேன்.

"என்ன ஆச்சு பிரகாஷ்?"

"ஏன் நிறுத்திட்ட?"

"சீக்கிரம் முடிச்சுத் தொலையேன்."

"எவ்ளோ நேரம் நான் இப்டியே சிலையா நிக்கிறது?"

என் குரல்ல இருந்த கோவம் அவனுக்குப் புரிஞ்சுது.

ஆனா அவன் பதில் சொல்லாமத் தலை குனிஞ்சுக்கிட்டான்.

"இல்ல மேடம்..."

"சாரி மேடம்..."

"என்னால முடியல."

"என்னால கான்சென்ட்ரேட் பண்ண முடியல."

நான் இடுப்புல கையை வெச்சேன்.

என் சேலை முந்தானை லேசா விலகிச்சு.

திரும்பவும் இழுத்து மூடிக்கிட்டேன்.

"என்ன பிரகாஷ் உளறுற?"

"நீ தானே கேட்ட?"

"ஸ்கின்னைப் பார்த்தா ரிலீஸ் ஆகும்னு சொன்ன?"

"நான் தான் கேட்டேன்னு இடுப்பைக் காட்டினேன்..."

"தொப்புளைக் காட்டினேன்..."

"இன்னும் என்ன பிரகாஷ் வேணும் உனக்கு?"

"உனக்கு ரொம்ப திமிரு ஆயிடுச்சு."

நான் சத்தம் போட்டேன்.

அவன் நிமிர்ந்து என்னைப் பார்த்தான்.

அந்தப் பார்வையில ஒரு குற்றவுணர்ச்சி இருந்துச்சு.

"கோவப்படாதீங்க மேடம்..."

"உங்க தொப்புள் அழகு தான்..."

"ரொம்பக் கியூட் மேடம்..."

"ஆனா..."

"ஆனா என்ன?"

"என் மனசுல ஒரு பிம்பம் சிக்கிக்கிச்சு மேடம்."

"எந்த பிம்பம்?"

"மத்தியானம்..."

"நீங்க நைட்டில இருந்தீங்களே..."

"அப்போ...

உங்க நைட்டி ஷார்ட்டா இருந்துச்சு, நீங்க கால் மேல கால் போட்டு உட்காருறப்போ..."

"உங்க கால் தெரிஞ்சுது..."

"அந்தக் காட்சி என் கண்ணுக்குள்ளயே நிக்குது மேடம்."

"இப்போ உங்க இடுப்பைப் பார்க்கும் போதும்..."

"என் மனசு அங்கதான் போகுது."

"அந்தக் கால், தொடை அழகை மறக்க முடியல."

"அந்த நினைப்பு...

என்னைத் தடுக்குது."

"மைண்ட் லாக் ஆகுது மேடம்."

"அந்தப் பழைய ஞாபகம் குறுக்க நிக்குது."

அவன் சொன்ன விதம்...

எனக்கு எரிச்சலாவும் இருந்துச்சு.

அதே சமயம்...

"என் கால் அவ்ளோ அழகா?"ங்கிற ஒரு நப்பாசையையும் தூண்டிச்சு.

"இப்போ என்னதான் சொல்ல வர்ற?"

அவன் தயங்கித் தயங்கிச் சொன்னான்.

"மேடம்..."

"உங்க காலை மட்டும் கொஞ்சம் காட்டுங்க மேடம்."

"முழங்கால் வரைக்கும் போதும்."

"அந்த நைட்டில பார்த்த அதே காலை..."

"இப்போ ஒருவாட்டி பார்த்தா..."

"அந்த லாக் ரிலீஸ் ஆகிடும்."

"சீக்கிரம் முடிஞ்சுடும்."

"ப்ளீஸ் மேடம்."

"ரொம்ப தூக்க வேணாம் மேடம்."

"வெறும் முட்டி கால் வரைக்கும்."

அவன் கேட்டதும்...

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

"என்னது?" "காலைக் காட்டணுமா?"

சாதாரணமா இருந்தா...

"இதெல்லாம் ஒரு விஷயம் இல்ல"னு காட்டியிருப்பேன்.

ஆனா இப்போ நிலைமை வேற.

எனக்கு உள்ளுக்குள்ள "திக்...

திக்..."னு அடிச்சுக்க ஆரம்பிச்சுது.

ஏன்னா...

நான் உள்ள ஜட்டி போடல.

இதுதான் என்னோட மிகப்பெரிய ரகசியம்.

வீட்டுக்குள்ள சும்மா இருக்கோமேனு...

காத்தோட்டமா இருக்கட்டும்னு போடாம இருந்துட்டேன்.

இப்போ அவன் காலைக் காட்டுங்கனு கேட்குறான்.

என் மனசுக்குள்ள அபாய மணி அடிச்சுது.

"ஐயோ..."

"சேலையைத் தூக்கினா..."

"கொஞ்சம் அதிகமாத் தூக்கிட்டா..."

"எல்லாம் தெரிஞ்சுடுமே!"

"அந்த கறுப்பு நிழல்..."

"என் அந்தரங்கம்..."

"எல்லாம் அவன் கண்ணுல பட்டுடுமே!"

எனக்கு வேர்த்து விறுவிறுத்துச்சு.

நான் மறுக்க நினைச்சேன்.

"முடியாது பிரகாஷ்."

"நீ வர வர லிமிட் மீறிப் போற."

"கால் எல்லாம் காட்ட முடியாது."

நான் கண்டிப்பாச் சொன்னேன்.

உடனே அவன் முகத்துல அவ்ளோ வலி.

மறுபடியும் சுருண்டு படுத்தான்.

"அய்யோ...

வலிக்குது மேடம்..."

"நரம்பு இழுக்குது மேடம்..."

"கால் தானே மேடம் கேட்டேன்..."

"தொடையைக் கூட கேட்கலையே."

"முட்டி வரைக்கும் பார்த்தா என்ன தப்பு மேடம்?"

"ஏற்கனவே நீங்க கொடுத்த அந்த ஜட்டியால தான் இப்டி ஆச்சு..."

"நான் எவ்ளோ கஷ்டப்படுறேன்..."

"இப்போ ஒரு சின்ன உதவி செய்ய மாட்டேங்கிறீங்க."

அவன் சொன்னது என் மனசைக் குத்திச்சு.

"ஆமா...

நான் எடுத்துப் போடச் சொன்ன ஜட்டி தான் காரணம்."

"இதுக்கு நான் தான் பொறுப்பு."

"பாவம்...

துடிக்கிறான்."

நான் யோசிச்சேன்.

வேகமா ஒரு கணக்கு போட்டேன்.

"முட்டி வரைக்கும் தானே கேட்குறான்?"

"முட்டி வரைக்கும் தூக்கினா...

உள்ள ஒன்னும் தெரியாது."

"பத்திரமாத் தூக்கினா சரி."

"கவனமா இருக்கணும்."

"கொஞ்சம் பிசகினாலும்...

மானம் போயிடும்."

"ஆனா இவன் முடிக்காம போக மாட்டான் போலிருக்கே."

"சரி...

முட்டி வரைக்கும் மட்டும் காட்டுவோம்."

"அதுக்கு மேல ஒரு இன்ச் கூட தூக்கக் கூடாது."

நான் ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன்.

பெருமூச்சு விட்டேன்.

"சரி...

பிரகாஷ்."

"உன் தொல்லை தாங்க முடியல."

"ஆனா நல்லா ஞாபகம் வெச்சுக்கோ."

"முட்டி வரைக்கும் தான்."

"அதுக்கு மேல எதாவது கேட்ட...

கொன்னுடுவேன்."

"மரியாதை கெட்டுடும்."

அவன் வேகமாத் தலையாட்டினான்.

"கண்டிப்பா மேடம்!"

"முட்டிக்கு மேல நான் கண்ணைக் கூட உயர்த்த மாட்டேன்."

"ப்ராமிஸ் மேடம்."

நான் அவனை நம்பலாமா வேணாமானு தெரியல.

ஆனா வேற வழி இல்ல.

நான் நிமிர்ந்து நின்னேன்.

என் கால்கள் நடுங்குச்சு.

அந்த நடுக்கத்தை மறைக்க முயற்சி பண்ணேன்.

என் வலது கையை கீழே கொண்டு போனேன்.

என் ஸ்கை ப்ளூ கலர் சேலையோட ஓரத்தைப் பிடிச்சேன்.

என் விரல்கள் அந்தத் துணியை இறுக்கமாப் பற்றிக்கிச்சு.

"பவித்ரா...

உஷார்."

"பொறுமையா..."

"அவசரப்படாத."

என் மனசுக்குள்ள நானே சொல்லிக்கிட்டேன்.

மெதுவா...

ரொம்ப மெதுவா...

சேலையை மேலே உயர்த்தினேன்.

முதல்ல...

என் கால் விரல்கள் தெரிஞ்சுது.

சிமெண்ட் கலர் நெயில் பாலிஷ் போட்ட விரல்கள்.

அப்புறம்...

என் கணுக்கால்.

அதுல நான் போட்டிருந்த அந்த வெள்ளி கொலுசு.

"ஜல்..."னு ஒரு சின்ன சத்தம்.

சேலை விலகும் போது அது மின்னுச்சு.

அவன் கண்கள் என் கால் மேலேயே இருந்துச்சு.

இமைக்கல.

இன்னும் கொஞ்சம் உயர்த்தினேன்.

இப்போ என் கெண்டைக்கால் தெரிய ஆரம்பிச்சுது..

என் கால் நிறம்...

பால் போல வெள்ளையா இருந்துச்சு.

அந்த மங்கலான வெளிச்சத்துல...

அது மெழுகுவர்த்தி மாதிரி மின்னுச்சு.

நான் வீட்டுக்குள்ளயே இருக்கிறதால...

என் கால்ல முடி எதுவும் இருக்காது.

வழவழன்னு...

மென்மையா இருக்கும்.

அவன் அதை ரசிச்சுப் பார்த்தான்.

"ஆஹா..."

"என்ன கலரு..."

"மில்க் ஒயிட் மேடம்..."

அவன் முனகினான்.

எனக்குக் கூச்சமா இருந்துச்சு.

ஆனா அதை விட பயம் தான் அதிகமா இருந்துச்சு.

நான் சேலையை இன்னும் கொஞ்சம் உயர்த்தினேன்.

முட்டி தெரியுற அளவுக்கு.

சரியா முட்டிக்குக் கீழே நிறுத்தினேன்.

"போதும்..."

"இதுக்கு மேல வேணாம்."

நான் அங்கே நிறுத்தினேன்.

இப்போ ஒரு முக்கியமான விஷயம் நடந்துச்சு.

நான் சேலையை முட்டி வரைக்கும் தூக்கிப் பிடிச்சிருந்ததால...

கீழே இடைவெளி விழுந்துச்சு.

ஹால்ல ஓடிக்கிட்டு இருந்த ஃபேன் காத்து...

தரையில் பட்டு...

"சுருர்"னு மேலே ஏறுச்சு.

அந்தக் காத்து...

நேரா என் கால்களுக்கு நடுவுல புகுந்துச்சு.

என் தொடை இடுக்கு வழியா உள்ள போய்...

என் அந்தரங்கத்தைத் தொட்டுச்சு.

"ஜில்"னு ஒரு உணர்வு.

நான் உள்ள ஜட்டி போடலங்கிற உண்மையை...

அந்தக் காத்து எனக்கு ஒவ்வொரு நொடியும் ஞாபகப்படுத்திக்கிட்டே இருந்துச்சு.

என் முக்கோணப் பகுதி முழுக்க...

காத்தோட்டமா இருந்துச்சு.

எந்தத் தடையும் இல்லாம...

நிர்வாணமா உணர்ந்தேன்.

"ஐயோ..."

"இவன் மட்டும் கொஞ்சம் குனிஞ்சு பார்த்தா..."

"இல்ல நான் கை தவறி சேலையை இன்னும் கொஞ்சம் தூக்கிட்டா..."

"எல்லாம் முடிஞ்சு போயிடும்."

"அந்தக் கறுப்பு காடு..."

"அந்தப் பிளவு..."

"எல்லாம் தெரிஞ்சுடும்."

எனக்கு அடிவயித்துல உருண்டை உருள்ற மாதிரி பயம்.

என் தொடைகள் தானா நடுங்குச்சு.

அந்த நடுக்கம் சேலையிலயும் தெரிஞ்சுச்சு.

"என்ன மேடம்...

கால் ஆடுது?" அவன் கேட்டான்.

"ஒன்னும் இல்ல...

சீக்கிரம் பாரு."

"கை வலிக்குது."

நான் சமாளிச்சேன்.

அவன் என் காலைப் பார்த்துக்கிட்டே...

மறுபடியும் கையால வேலையை ஆரம்பிச்சான்.

வேகமா ஆட்டினான்.

"சூப்பர் மேடம்..."

"செம்ம ஷேப்..."

"வழுக்கிட்டுப் போலாம் போல இருக்கே..."

அவன் வர்ணனை எல்லை மீறிப் போச்சு.

ஆனா...

இன்னும் அவன் முடிக்கல.

நேரம் போய்க்கிட்டே இருந்துச்சு.

எனக்கு கை வலி வந்துச்சு.

பயம் அதிகமாச்சு.

"இன்னும் எவ்ளோ நேரம் பிரகாஷ்?"

"முடிக்க மாட்டியா?"

திடீர்னு அவன் நிறுத்தினான்.

முகத்துல மறுபடியும் அதே ஏமாற்றம்.

"என்ன பிரகாஷ்?" நான் கடுப்பா கேட்டேன்.

"மேடம்..."

"கால் சூப்பர் மேடம்..."

"ரொம்ப அழகு..."

"ஆனா..."

"மறுபடியும் ஆனாவா?"

"செருப்பு பிஞ்சுடும் பாத்துக்கோ."

நான் கோவமா சேலையைத் தபக்குனு கீழே விட்டேன்.

என் கால் மறைஞ்சுது.

எனக்கு அப்பாடான்னு இருந்துச்சு.

காத்து என் அந்தரங்கத்துல படுறது நின்னுச்சு.

"நீ சும்மா விளையாட்டு காட்டுற."

"உனக்கு முடிக்கிற ஐடியாவே இல்ல."

"நீ கிளம்பு."

நான் திரும்பினேன்.

"இல்ல மேடம்! ப்ளீஸ் மேடம்!"

"ஒரே ஒரு நிமிஷம்!"

அவன் சோபாவுல இருந்து எந்திரிக்கப் போனான்.

"உக்காரு பிரகாஷ்!" நான் அதட்டினேன்.

அவன் உக்காந்தான்.

கையெடுத்துக் கும்பிட்டான்.

"மேடம்...

சத்தியமா இதுதான் கடைசி."

"என் பிரச்சனை என்னன்னு புரிஞ்சுடுச்சு மேடம்."

"என்ன?"

அவன் தயங்கித் தயங்கி...

என் மார்பைப் பார்த்தான்.

என் முகத்தைப் பார்க்காம...

என் மார்பைப் பார்த்தான்.

"அது...

மேடம்..."

"உங்க ஸ்கின் எல்லாம் சூப்பர்..."

"ஆனா..."

"இந்த சேலை முந்தானை..."

"அது மறைச்சுக்கிட்டு இருக்கு மேடம்."

"எதை?"

"உங்க..."

அவன் கையால சைகை காட்டினான்.

மார்புப் பகுதியைக் காட்டினான்.

"அந்த பிளவுஸ் ஷேப்பை..."

"முழுசா பார்க்க முடியல."

"சேலை குறுக்க இருக்கு."

"கொஞ்சம் இரக்கப்படுங்க மேடம்..."

"அந்த முந்தானையை மட்டும் கொஞ்சம் விலக்கினா..."

"அந்தத் தடை இல்லாம பார்த்தா..."

"ஒரே செகண்ட்ல முடிச்சுடுவேன்."

"இது ஒன்னுதான் பாக்கி."

"ப்ளீஸ் மேடம்."

அவன் கேட்ட விதம்...

என்னை நிலைகுலைய வெச்சுது.

"என்னது?"

"முந்தானையை விலக்கணுமா?"

"பிளவுஸைக் காட்டணுமா?"

இது ரொம்ப அதிகம்.

இது அப்பட்டமான ஆசை.

நான் மறுக்க நினைச்சேன்.

"முடியாது"னு சொல்ல வாயெடுத்தேன்.

ஆனா...

அவன் சொன்ன ஒரு வார்த்தை...

"தடை".

"சேலை தடையா இருக்கு."

என் மனசுக்குள்ள ஒரு குழப்பம்.

ஒரு சூறாவளி.

அவன் கெஞ்சுறான்.

துடிக்கிறான்.

"வலிக்குது"னு சொல்றான்.

நான் யோசிச்சேன்.

"பிளவுஸ் தானே?"

"உள்ள தான் பிளவுஸ் போட்டுருக்கோமே."

"அதுவும் துணி தானே."

"எல்லாம் மூடித் தானே இருக்கு."

"முந்தானையை விலக்கினா...

வெறும் பிளவுஸ் தான் தெரியும்."

"வேற ஒன்னும் தெரியாது."

"இதை காட்டுறதுல என்ன தப்பு?"

என் மூளை மழுங்கிப் போச்சு.

ஆசையும்...

பதற்றமும்...

பயமும்...

எல்லாம் சேர்ந்து என் அறிவை மறைச்சுது.

என் மார்புக் காம்புகள்...

உள்ளுக்குள்ள விறைச்சுப் போய் நின்னுச்சு.

ஜாக்கெட் துணியை உரசிட்டே இருந்துச்சு.

"இவன் பார்க்கட்டும்..."

"என் மார்பின் அளவைப் பார்க்கட்டும்..."

"என் முன்னழகை ரசிக்கட்டும்..."

ங்கிற ஒரு கேவலமான ஆசை எனக்குள்ள எட்டிப் பார்த்துச்சு.

என் வாய் உலர்ந்து போச்சு.

அவன் கெஞ்சிக்கிட்டே இருந்தான்.

"மேடம்...

அந்தத் தடையை நீக்குங்க மேடம்..."

"ப்ளீஸ் மேடம்..."

நான் ஒரு மயக்கத்துல இருந்தேன்.

எது சரி, எது தப்புனு தெரியாத நிலைமை.

அவன் "தடையை நீக்குங்க"னு சொன்னது...

என் மனசுல வேற மாதிரி பதிஞ்சுது.

"சேலை தடையா இருக்கு..."

"சேலை மறைக்குது..."

நான் அவனை வெறித்துப் பார்த்தேன்.

என் கண்கள் சொக்கிப் போயிருந்துச்சு.

என் உதடுகள் பிரிஞ்சுது.

என் மனசுல இருந்ததை விட...

என் வாய் வார்த்தை வேகமா வந்துச்சு.

ஒரு விபரீதமான கேள்வி.

நான் என்ன பேசுறேன்னு எனக்கே தெரியல.

"பிரகாஷ்..."

"உனக்கு..."

"நான் சேலையை முழுசா கழட்டணுமா?"

அதைச் சொல்லி முடிச்சதும் தான்...

நான் என்ன சொன்னேன்னு எனக்கே புரிஞ்சுது.