Incest நா அதெல்லாம் செய்யக்கூடாது டா.. வேணாம்..

[Kingtamil]

சிறிது தூரம்தான் நடத்திருப்பாள்.. அவளுக்கு என்னைப் பின்னால் நடந்துவர விடுவது சரியாகப்படவில்லை.. நடப்பதை நிறுத்திவிட்டு ஒரு ஓரமாய் ஒதுங்கி நின்றாள்.. அவளது நடவடிக்கை என்ன செய்தி சொல்கிறது என்று எனக்குப் புரிந்தது... நானும் வாயில் ஏதோ ஒரு பாடலை முனுமுனுத்தபடி அவளைக் கடந்து நடந்துசெல்லத் தொடங்கினேன்... இப்போது அவள் என்னைப் பின்தொடர்ந்தாள்.. நான் அடள் ஏதேனும் கவனிக்கிறாளா என்று எதேச்சையாய்த் திரும்பிப்பார்த்தால்.. அவள் என்னையே முறைத்தபடி நடந்து வந்துகொண்டிருந்தாள்.. நான் அதைப்பார்த்து சிரித்தபடி பொடி நடையாக இருவரும் வீடு வந்து சேர்ந்தோம்.. 

நான் சாதாரணமாக வீட்டுக்குள் நுழைய அங்கோ.. வெளியே பாய்வருவதாகச் சொல்லிவிட்டுச் சென்ற எனது அப்பா நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருந்தார்.. அவரைப் பார்த்ததும் உள்ளே நுழைந்த வேகத்தில் பின்னால் யூடரான் அடிக்க.. எனக்குப் பின்னால் மீனா வந்து நிற்பதைக் கவனிக்காமல் நேராக மீனாவின்மேல் மோதிவிட்டேன்.. சரியாக என் உயரம் அவள்.. நான் மோதிய வேகத்தில் அவளது மென் முலைகள் இரண்டும் என் நெஞ்சில் நசுங்கி தண்ணீர் அடைத்த பலூன்கள்போல் ஒரு மிருதுவான உணர்வை என்னுள் கடத்தி ஓய்ந்தன.. 

ஆனால் வேகமாக இடிப்பேன் என்று மீனா எதிர்பார்க்கவில்லை.. முகத்தை லேசாய் வலியில் சுழித்தபடி தன்னிச்சையாக தன் மார்புகளைத் தேய்த்து சாந்தப்படுத்தினாள்.. ஆனால் நான் அதை அவ்வளவாக கவனிக்காமல் தப்பியோடுவதிலேயே குறியாய் இரூந்தேன்... அந்தத் தீண்டல் எனக்குபோல் மீனாவுக்கு இனிமையாய் இல்லை.. அவளைக் கடந்து பயத்துடன் ஓடாத குறையாய் சென்றுகொண்டிருக்கும் என்னை முறைத்துப் பார்த்தபடி.வீட்டுக்குள் நுழைந்துவிட்டாள்.. அப்பாவும் மீனாவும் ஏதேதோ பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.. 

தாழ்வாரத்தில் கட்டப்பட்டிருக்கும் பசு மாட்டின் பக்கத்தில் உட்கார்ந்துகொண்டு அதனுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தேன்.. இங்க வந்ததில் என்னுடன் நெருங்கிப் பழகிவிட்டிருந்தது அந்த பசுமாடு.. சிறிது வைக்கோல் எடுத்துப் போட்டுவிட்டு.. தாழ்வாரத்தைச் சுற்றிவந்து வாசலுக்கு வந்தேன்.. அங்கே என் சித்தி வாசல் கூட்டியபடி சற்றுநேரத்திற்கு முன் என்னுடன் தோட்டத்துக்குள் சில்மிசம் செய்த கணத்த முலை கனகாவுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.. அவள் வண்டியில் கணவனுடன் உட்கார்ந்திருந்தாள்.. அப்போதுதான் கனகாவின் கணவனைப் பார்த்தேன்.  ஆள் நல்ல ஆஜானுபாகுவாக இருந்தார்.. தோட்ட வேலைகள் செய்து இறுகிய உடல்வாகும் அதற்கேற்றாற்போல் வீரப்பன் மீசையுடனும் ஆள் படுகம்பீரமாய் இருந்தார்.. இப்படி ஒரு ஆணை வைத்துக்கொண்டு ஏன் என்னுடன் இணங்கினாள் என்று அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே... 

வாங்க புதுக்கோட்டக் காராவுகளே... என்ன பொறவாசல் வழியா ஒழிஞ்சுக்கும் வாரீய...? எல்லாத்துக்குமே இப்புடித்தானாக்கும்...? 

கனகா எதைச் சொல்லிக்காட்டுகிறாள் என்று எனக்குத் தெரியும்.. குத்திக்காட்டுவதுதான் பெண்களுக்குக் கைவந்த கலையாயிற்றே.. நான் சங்கடத்தில் முழித்தவாறு கனகாவின் கணவனைப் பார்க்க.. அவரோ தன் வெள்ளந்திச் சிரிப்பால் என்னை வரவேற்றபடி இருந்தார்.. 

அட வாங்க தம்பி.. நீங்கதான் அந்த புதுக்கோட்டக் கார பையனா..? எப்புடியா இருக்க..? சின்னப் புள்ளயா இருக்கப்ப பாத்தது.. நல்லா வளந்துட்டியே... எங்க வீட்டுக்கும் அடிக்கடி வாய்யா... சின்ன வயசுல நீயும் ஒங்கக்காவும் அங்கதான் குடியா கெடப்பிய...நீலவேணி..நிலவழகன்லாம் நியாவகம் இருக்கா..? 

அவர் தன் பிள்ளைகளைத்தான் சொல்கிறார்.. நீவவேணி என்னைவிட மூன்று வயது இளையவள்.. நிலவழகன் எனக்கு ஒருவயது மூத்தவன்.. அவருடன் இயல்பாய்ப் பேச எனக்கு மனம் வரவில்லை.. அவர் வெள்ளந்தி முகத்தைப் பார்க்கையில் எனக்கு குற்றவுணர்ச்சிதான் மேலோங்கியது.. ஆனால் இந்த கணத்த முலைக் கனகாவை நான் சிறுவயதில் பார்த்த நியாபகம்தான் இல்லை.. எனக்கு அவ்வளவு நியாபக மறதியும் இல்லை.. என் முகத்தில் ஓடிய குழப்ப ரேகைகளை கனகா மட்டும்தான் கவனித்திருந்தாள்.. அவர்கள் வீடு காரியாப்பட்டி கடைத்தெரு முடியும் இடத்தில் அரசமரத்துக்குப் பின்னால் இருக்கும்.. அங்கு இரூக்கும் பிள்ளையார் சிலைக்கு தினமும் குளத்திலிருந்தூ தண்ணீர் மொண்டு ஊற்றினாள் கோயில் பூசாரி ஒரு ரூபாய் தருவார்.. அதற்காக நானும் மீனாவும் போவோம்.. அங்கு ஏற்பட்ட நட்புதான் நீலவேணியும் நிலவழகனும்.. 

சிறிதுநேர நலவிசாரிப்புக்குப் பின் அவர்கள் புறப்பட்டுவிட பின்னாலிருக்கும் கனகா மட்டும் என்னைப் பார்த்து சிரித்தபடி சென்றாள்.  அது நக்கல் சிரிப்பு என்பது எனக்கும் அவளுக்கும் மட்டும்தான். தெரியும்.. அவர்கள் இருவரும் நெடுந்தொலைவுக்குச் சென்றபிறகு அங்கே கூட்டிக்கொண்டிருந்த சித்திக்குப் பக்கத்தில் போய் நின்றேன்.. 


ஆமா... ஏஞ்சித்தி... இவர எனக்கு சின்ன வயசுல பாத்த நியாபவம் இருக்கு.. ஆனா பின்னாடி போற ஆள பாத்தமாதிரியே இல்லையே.. ஒருவேல எனக்குத்தான் மறந்துபோச்சா...? 

நீ சரியாத்தான்டா சொல்ற.. இவ இருக்காளே.. சரியான ஊர்மேயிறவ.. அவர்கூட சண்டெ போட்டுக்கும் ரெண்டு புள்ளெயல விட்டுட்டு அவ அப்பென் வீட்டுக்குப் போய்ட்டா.. இப்ப ஒரு ஆறு வருசத்துக்கு முன்னாடிதான் ரெண்டு பேரும் ஒடம்பட்டு ஒன்னாருக்காவ... பாவம் மனுசன்.. தனியாவே ரெண்டையும் வளத்து கொண்டாந்துட்டாரு...

ஓகோ... அப்போ அந்தம்மா ரொம்ப வருசம் இங்க இல்லாம இருந்துச்சுனு சொல்லு... 

ஆமான்டா.. அதுசரி... ஏன் நீ மொதல்லே அவளோ வேகமா தோட்டத்துப்பக்கம் ஓடுன...? 

அதுவா.. என்னோட மெமரிகார்டு எங்கயோ விழுந்துருச்சு.. அதான் அவசரமா போனேன். எடுத்தாச்சு.. மீனாதான் எடுத்துக் குடுத்துச்சு.. 

நானும் சித்தியும் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது எதிர்வீட்டின் வாசலில் உள்ள செடிகளுக்கு தண்ணீர் ஊற்றிக் கொண்டிருந்த கமலா என்னைப் பார்த்ததும் ஹாய் என்றபடி கையசைத்தாள்.  நானும் பதிலுக்கு கையசைக்க.. என்னாச்சு என்பதுபோல் அடுத்த சைகை காட்டினாள்.  நான் ஒன்றுமில்லை சும்மா என்பதுபோல் மீண்டும் சைகை காட்ட.. சரி என்றுவிட்டு மீண்டும் தண்ணீர் ஊற்றத் தொடங்கினாள்.. இப்போது சேலைக்கு மாறியிருந்தாள்.  கச்சிதமாக இருந்த சேலையில் அவளது புட்டங்கள் இரண்டும் வழமைக்கு மாறாகப் பெறுத்திருந்தது.. அவளது புட்டங்களிலேயே எனது பார்வை நிலைத்திருக்க.. இதை எதையுமே கவனிக்காத என் சித்தியோ மீண்டும் கருமமே கண்ணாக கூட்டத் தொடங்கினாள்.. 

கமலா தண்ணீர் ஊற்றிவிட்டு நிமிர்ந்தவள்.. நான் இவ்வளவு நேரமும் அவளைத்தான் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன் என்று புரிந்தவளாய் என்னைப் பார்த்து சிரித்தபடி.. அப்றமா வீட்டுக்கு வா என்று என்னைப் பார்த்து மீண்டும் சைகை காட்டினாள்.. நான் எனது அப்பா வீட்டுக்குள் இருக்கிறார்.. அவர் கிளம்பியதும் வருகிறேன் என்று கையசைக்க.. இப்போது பை சொல்லிவிட்டு வீட்டுக்குள் நுழைந்துகொண்டாள்.. கணத்த முலை கனகா போல் கமலாவும் எனக்கு பச்சைக்கொடிதான் காட்டுகிறாளா.. இல்லை உண்மையாகவே என்னை அவளது சகோதரன் ஸ்தானத்தில் பார்க்கிறாளா என்று சந்தேகமாய் இருந்தது... இன்று மாலையே அவள் வீட்டுக்குச் சென்று அதை உறுதி செய்துகொள்ளலாம் என்று தோன்றியது.. 

நானும் கமலாவும் சைகையில் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே எனது அப்பாவும் அவளைத் தொடர்ந்து மீனாவும் வீட்டிலிருந்து வெளியே வந்தனர்.. அப்பா இப்போது கோபமாய் இல்லை.. எப்போதும் போல அமைதியான மனநிலையில் இரூந்தார்.. ஆனால் என்னை மட்டும் ஏதோ சந்தேகமாகப் பார்த்தபடி வாசல் நோக்கி வந்துகொண்டிருந்தார்... பின்னால் வந்த மீனாவோ தன் கலைந்த தலைமுடிகளைச் சரிசெய்தபடி வாயைத் துடைத்துக்கொண்டு வந்தாள்.. நான் வைத்தகண் வாங்காமல் மீனா செய்தவைகளைக் கவனித்தபடி இருக்க....நக்கலாய்ச் சிரித்தபடி என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் மீனா..  மீனாவின் முகத்தில் சிறிதாய்க் கோபம் தெரிந்தது.. நானும் கமலாவும் கள்ளத்தனமாய்ப் பேசியதை அவள் கவனித்திருக்க வேண்டும்.. மீனாவை என் பக்கம் இழுக்க கமலாவைத்தான் இனி நான் உபயோகப்படுத்தியாக வேண்டும்.. 


டேய் இங்க வா... 


எ...என்னப்பா... 

நீ இனிமே இங்கதான் இருக்கனும்.. ஒருமாசம் கழிச்சு நீ காலேஜ் போரப்போ மீனாகூட மாட்டுத்தாவனி வரைக்கும் போய்ட்டு அங்கருந்து பஸ்மாறி காலேஜிக்குப் போ.. ஹாஸ்டலும் வேணாம் ஒரு மயிரும் வேணாம்.. மீனாதான் இனிமே ஒனக்கு பஸ்ஸுக்கு வழிச்செலவுக்குலாம் பணம் குடுப்பா.. அவ எவ்வளவு குடுக்குறாளோ அத வாய மூடிக்கிட்டு வாங்கிக்கிறனும்.. 

சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போதே தன் சட்டைப் பையிலிருந்து ஒரு ATM கார்டை எடுத்தவர் அதை மீனாவின் கைகளுக்குள் திணித்தார்.. மீனாவும் அதை எதிர்பார்க்கவில்லை.. சட்டென அந்தக் கார்டை மீண்டும் அப்பாவிடமே நீட்டினாள்.  ஆனால் அதை வாங்க மறுத்த என் அப்பாவோ மீண்டும் கார்டை மீனாவின் கைகளுக்குள் திணித்து மடக்கினார்.. 


மீனா.. இனிமே உன் அக்கவுன்டுக்கு மாசா மாசம் பத்தாயிரும் ஏறும். நீ வீண் செலவு பன்னமாட்டனு எனக்குத் தெரியும். இருந்தாலும் ஒனக்கு எப்புடி செலவு பன்னனும்னு தோணுதோ அப்புடிப் பன்னிக்க. என்னமீறி யாரும் எதுவும் கேக்க முடியாது.  இனிமே இந்தக் குடும்பத்தோட வரவு செலவு கணக்கு நீதான் பாக்கனும். அடிக்கடி நான் போன் பன்னுவேன். ஏதாச்சும் சந்தேகம்னா என்கிட்ட கேளு.. 


சட்டென என் சித்தியை நிமிர்ந்து பார்க்கவும்.  அவள் ஆமாம் என்பதுபோல் தலையாட்டினாள்...நவீன நாட்டாமை மாதிரி மீனா பெருமையோடு என்னைப் பார்த்து  நின்றுகொண்டிருப்பது எனக்கு எரிச்சலாய் இருந்தது.. இரூந்தாலும் அப்பாவுக்கு முன்னால் எதுவும் பேச தைரியமில்லாதவனாய் நின்று கொண்டிருந்தேன்.. எதற்கும் சித்தியாவது எனக்கு சப்போர்ட் செய்யுமென்று திரும்பிப்பார்த்தால் அது எனக்கும் மேலாக வாய் பொத்திக் கொண்டு நின்றிருந்தது.... இந்த வீட்டில் இருக்கும் ரெண்டு பெரிசுகளும் ஒன்னத்துக்கும் உதவாது என்று தோன்றியது.. 

மறுபுறம் மீனாவோ இப்போது அவள் பெரிய எஜமானி போலவும் நான் ஏதோ அவள் வீட்டு அடிமை போலவும் ஒரு உடல்மொழியுடன் நின்றுகொண்டிருந்தாள்.. இது எனக்கு எரிச்சலாகவும் என் தன்மானத்தை பெரிதளவில் தூண்டுவதாகவும் அமைந்தது.. சட்டென என் அப்பாவைப் பார்த்தேன்.  

அப்பா.. நீங்க காசு தரதா இருத்தா தாங்க.. இல்லனா எனக்கு ஒன்னும் காசு தேவ இல்ல.. அவக்கிட்டத்தான் காசு வாங்கனும்னா நா நடந்தே போய்க்கிறேன். இல்ரனா நா காலேஜீக்கே போகல... 

சொல்லி வாய்மூடிய அடுத்த கணம் என் அப்பாவின் கை ஓங்கவே.. பின்னால் நின்றுகொண்டிருந்த மீனா பதட்டத்துடன் என் அப்பாவின் கையைப் பிடித்தவள்.. அதே வேகத்தில் எனக்குமுன் வந்து நின்றுகொண்டாள்.. ஒருகை அப்பாவின் கையைப் பிடித்திருக்க.. மறுகையால் பின்பக்கமாக நின்ற என்னை இழுத்து அவளின் முதுகுப் பக்கமாக பதுக்கினாள்.. நான் திடீரென் எனது அப்பாவை எதிர்த்துப் பேசுவேன் என்று அடளும் நினைக்கவில்லை.. என் சித்தியும் நினைக்கவில்லை.. என் சித்தியோ வழக்கம்போல பயத்தில் தன் கைகளால் முகத்தை மூடியபடி நின்றிருந்தாள்.. 

அய்யோ பெரியப்பா.. சும்மா சும்மா அடிக்காதீங்க.. அதெல்லாம் அவன நான் பாத்துப்பேன்.. நீங்க கோவப்படாம போய்ட்டு வாங்க... 

இவன வந்ததும் இங்கயே வெட்டிப் பொதெக்கெனும்னுதான் வந்தேன்.  இவன்மேல கை வக்கெக்கூடாதுனு இவன் ஆயாகாரி கன்டிசன் போட்டதாலதான் அறையோட விட்டேன்.. எம் மானத்த வாங்கறதுக்கே வந்து பொறந்து தொலச்சுருக்கு இந்த  சனியன்.. படிடா னு காலேஜிக்கு அனுப்புனா.. ஊருல இருக்கவன்கிட்டலாம் சண்டக்கிப் போயி இப்ப இங்க வந்து அனாமத்தா கெடக்கு.. 

என் அப்பாவின் வாயிலிருந்து வந்த இந்த வார்த்தைகள் என்னை மேலும் வெறியேற்றியது... மீண்டும் மீண்டும் என்னை மற்றவர்கள் முன்னிலையில் அவமானப் படுத்திக்கொண்டே இருப்பது எனக்கு சுத்தமாகப் பிடிக்காது. சிறு வயதிலிருந்தே என்மீது அதிக கண்டிப்புடன் இருக்கும் என் அப்பா மீது இப்போது கோபம் மேலும் அதிகரித்தது.. 


அனாவசியமா பேசவேணாம்னு சொல்லு மீனா.. நா ஒன்னும் வேணும்னே சண்டக்கிப் போகல.. ஏன்டா அவளுக்கு தப்புத் தப்பா போட்டோ அனுப்புன னு கேட்டதுக்கு.. அப்போ உனன அம்மா நம்பர் குடு.. நா உன் அம்மாவுக்கு போட்டோ அனுப்புறேன்னு சொன்னான்.  அதான் அடிச்சேன்.  இல்ல அவன் சொன்னதுக்கு சரின்னா உன் பெரியப்பாக்கிட்ட அவரோட பொன்டாட்டி நம்பர அவனுக்கு குடுக்கவானு கேட்டு சொல்லு.. 

என்னுடைய இந்தப் பேச்சை அங்கிருக்கும் யாரமே எதிர்பார்க்கவில்லை.. என் அப்பா உட்பட.. கோபத்தில் கையை ஓங்கியவர் என்னுடைய இந்தப் பதிலால் எதுவுமே பேசாமல் உயர்த்திய கையை இறக்கிக் கொண்டு அமைதியாக நின்றார்.. அதிர்ச்சியில் என்னைத் திரும்பிப் பார்த்த மீனா செய்வதறியாது நின்றிருந்தாள்... 

பாத்தியா மீனா.. இதுதான் உன் தம்பியோட லெட்சணம். இவனுக்குத்தான் நீ சப்போர்ட் பன்னி என்கிட்ட பேசுற.. இன்னும் ரெண்டுநாள் இவன்கூட இருந்துபாரு நீயே இவன நாலு அறச்ச அறைவ.. 


அச்சோ... அப்பா... நா பாத்துக்கிறேன்.. அதெல்லாம் நா சொன்னா கேப்பான்... நீங்க கவலப்படாம போய்ட்டுவாங்க.. அடுத்த வாரம் வரும்போது பெரியம்மாவையும் கூட்டிட்டு வாங்கப்பா... 

ஏதோ அமைதியானவாராய் அனைவரிடமும் விடைபெற்றவர் என் முகத்தைக்கூடப் பார்க்காமல் காரில் ஏறிப் புறப்பட்டார்.. அவர் சென்ற அடுத்த நிமிடமே ஆத்திரம் தீராமல் சித்தி குப்பை அள்ளி வைத்திருந்த கூடையை காலால் ஒரு உதை உதைத்துவிட்டு எனக்கு முன்னால் நின்றிருந்த மீனாவை பலமாக இடித்துத் தள்ளிவிட்டு நான் வீட்டுக்குள் புகுந்துகொண்டேன்..