Fantasy இருண்ட நெடுஞ்சாலையும் என் பொண்டாட்டியும்

[kattalagikanava]

பகுதி 2

நெடுஞ்சாலையின் அந்த இருண்ட பகுதி இப்போது ஒரு விசித்திரமான அரங்கமாக மாறியிருந்தது. நான் சாலையின் ஓரம் இருந்த அந்தப் புளிய மரத்தின் நிழலில், இருட்டுடன் இருட்டாகக் கலந்து நின்றேன். அங்கிருந்து பார்த்தால், லாரியின் ஹெட்லைட் வெளிச்சத்தில் நடக்கும் ஒவ்வொன்றும் ஒரு சினிமா காட்சி போலத் தத்ரூபமாகத் தெரிந்தது.

சுமதி காரின் பொனெட் (Bonnet) மீது சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தாள். அவளது அந்த ஊதா நிறப் பட்டுப் புடவை கலைந்து, ஒரு பக்கம் தரையைத் தொட்டுக் கொண்டிருந்தது. மாணிக்கம் அவளது இரண்டு கால்களுக்கு நடுவில் நெருக்கமாக நின்றான். அவன் தன் பலமான கைகளால் சுமதியின் மென்மையான தொடைகளைப் பற்றிப் பிடித்திருந்தான். அவனது கைகளில் இருந்த கிரீஸ் கரையும், மண்ணும் சுமதியின் பளபளப்பான தோலில் கருப்பு நிறக் கோடுகளாகப் பதிந்தன.

சுமதி வலிக்கும் என்று நான் நினைத்தேன், ஆனால் அவள் முகம் காட்டிய உணர்ச்சி வேறாக இருந்தது. அவள் தன் தலையைப் பின்னோக்கிச் சாய்த்து, கண்களை மூடி அந்த முரட்டுத்தனமான பிடியை ரசித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது மார்புக்கூடு வேகமாக ஏறி இறங்கியது. அவள் சுவாசிக்கும் சத்தம் இந்த அமைதியான இரவில் எனக்குத் தெளிவாகக் கேட்டது.
மாணிக்கம் குனிந்து அவளது கழுத்தில் தன் முகத்தைப் புதைத்தான். அவனது கரடுமுரடான தாடி முடி சுமதியின் மென்மையான கழுத்தில் உரசும்போது, அவள் ஒருவிதமான சிலிர்ப்பில் தன் உடம்பை வளைத்தாள். அவள் கைகள் மெல்ல உயர்ந்து, அந்த டிரைவரின் வியர்வை படிந்த தலைமுடியைக் கோதின.
"என்ன... அங்கேயேதான் நிக்கிறாரா உன் புருஷன்?" என்று அவன் மீண்டும் கரகரப்பான குரலில், அவளது காதோரம் கிசுகிசுத்தான்.

சுமதி கண்களை மெல்லத் திறந்து, நான் இருக்கும் திசையை நோக்கிப் பார்த்தாள். அவள் பார்த்த அந்த நொடியில், அவளது பார்வையில் ஒரு புதிய மின்னல் தெரிந்தது. "அவர் அங்கதான் இருக்காரு... என்னை யாரோ ஒருத்தன் இப்படித் தொடுறதை அவர் பார்த்துட்டே இருக்கணும். அதுதான் எனக்கு வேணும்," என்று அவள் சொல்லாமல் சொல்லும் அந்தப் பார்வை எனக்குள் ஒரு கிளர்ச்சியை உண்டாக்கியது.

மாணிக்கம் இப்போது இன்னும் வேகம் காட்டினான். அவன் சுமதியின் இடுப்பிலிருந்த புடவையை மெதுவாகத் தளர்த்தினான். அவனது ஒரு கை சுமதியின் முதுகின் வளைவை வருடிக்கொண்டே மேலே சென்றது. சுமதி ஒரு கட்டத்தில், தன் பட்டுப் புடவையின் முந்தானையைத் தானே விலக்கினாள். அந்த நள்ளிரவு காற்றில், ஒரு அந்நியன் முன்னால் அவள் தன்னை முழுமையாக வெளிப்படுத்திக் கொள்வதை நான் ஒரு சிலையைப் போல நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

அவன் அவளை அப்படியே அள்ளித் தூக்கினான். அவளது கால்கள் காற்றில் ஊசலாட, அவளை லாரியின் கேபின் (Cabin) கதவைத் திறந்து உள்ளே கொண்டு சென்றான். சுமதி அவனது கழுத்தை இன்னும் இறுக்கமாகக் கட்டிக்கொண்டாள். அவள் என்னைத் திரும்பிப் பார்க்கவே இல்லை; அவளது உலகம் இப்போது அந்த முரட்டு டிரைவரின் கரங்களுக்குள் சுருங்கிவிட்டது.

கேபின் கதவு ஒரு பலமான சத்தத்துடன் மூடிக்கொண்டது. இப்போது லாரியின் உள்ளே இருக்கும் அந்தச் சிறிய விளக்கு மட்டும் மங்கலாக எரிந்தது. நான் மெதுவாக, காலடிச் சத்தம் கேட்காமல் காரின் நிழலில் மறைந்து லாரியின் ஜன்னல் ஓரம் சென்றேன்.

ஜன்னல் கண்ணாடி வழியாகப் பார்த்தபோது, சுமதி அந்தச் சிறிய சீட்டில் அமர வைக்கப்பட்டிருந்தாள். மாணிக்கம் அவளை முழுமையாக ஆக்கிரமித்திருந்தான். சுமதியின் தலை பின்னோக்கிச் சாய்ந்து, அவளது இதழ்கள் ஏதோ ஒரு பெயரையோ அல்லது சுகத்தையோ முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தன. அவள் அணிந்திருந்த அந்த மஞ்சள் தாலிச் சங்கிலி, அந்த டிரைவரின் கருப்பு நிற மார்பில் பட்டு ஊசலாடியது.

நெடுஞ்சாலையின் தனிமையில், அந்த லாரி ஒரு தீவு போல நின்றிருந்தது. நான் இப்போது காரின் நிழலில் இருந்து மெதுவாக நகர்ந்து, லாரியின் இடதுபுற ஜன்னல் அருகே வந்து நின்றேன். என் காலடிச் சத்தம் கூட அந்த ரப்பர் டயர்களின் வாசனையிலும், டீசல் மணத்திலும் கரைந்து போனது. ஜன்னல் கண்ணாடி சற்று இறக்கப்பட்டிருந்தது, அதன் வழியாக உள்ளே இருந்து வரும் ஒவ்வொரு ஒலியும் என் காதுகளில் மிகத் தெளிவாக விழுந்தது.

கேபினுக்குள் இருந்த அந்த மங்கலான சிவப்பு நிற விளக்கு, அங்கிருந்த சூழலையே ஒரு மாயலோகம் போல மாற்றியிருந்தது. சுமதி அந்த டிரைவரின் சீட்டில் பாதியாகச் சாய்ந்திருந்தாள். அவளது முகம் வியர்வையில் மின்னியது. அவள் அணிந்திருந்த அந்த விலை உயர்ந்த பட்டுப் புடவை இப்போது அவளது காலடியில் ஒரு துணி மூட்டை போலக் கிடந்தது.

மாணிக்கம் அவளது இரண்டு கைகளையும் தலைக்கு மேலே உயர்த்திப் பிடித்திருந்தான். அவனது அந்த அகலமான, கரடுமுரடான உள்ளங்கைகளுக்குள் சுமதியின் மென்மையான மணிக்கட்டுகள் அப்படியே அடங்கிப் போயிருந்தன. அவன் அவளது கழுத்திலும், தோள்பட்டையிலும் தன் முகத்தை அழுத்தி, ஒரு காட்டுமிராண்டித் தனமான ஆவேசத்துடன் அவளை நுகர்ந்து கொண்டிருந்தான்.

சுமதி என்ன செய்தாள் தெரியுமா? அவள் பயப்படவில்லை. மாறாக, அவள் தன் உடம்பை வளைத்து அவனது அந்த முரட்டுத்தனமான அணைப்பிற்குத் தன்னை முழுமையாகக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது இதழ்களிலிருந்து வெளிவந்த அந்த மெல்லிய முனகல் சத்தம், ஜன்னல் வழியாக வெளியே வந்து என் இதயத் துடிப்பை ஏற்றியது.

"ஏய் பொம்பளை... உன் புருஷன் வெளிய நிக்கிறான்... உனக்குக் கொஞ்சம் கூட வெட்கமா இல்லையா?" என்று அவன் அவளது காதோரம் கரகரப்பாகக் கேட்டான்.

சுமதி ஒரு தளர்ந்த சிரிப்பைச் சிந்தினாள். அவள் கண்கள் சொருகி இருந்தன. "வெட்கம்லாம் எப்பவோ போயிடுச்சு... நீங்க என்னைப் பார்க்குற அந்தப் பார்வை இருக்கே... அதுக்காக நான் எதை வேணாலும் இழப்பேன். அவரைப் பத்திக் கவலைப்படாதீங்க... அவர் இதைப் பார்க்கணும்னு தான் நானும் ஆசைப்படுறேன்," என்று அவள் சொல்லும்போது, அவளது குரலில் ஒருவிதமான திமிர் கலந்த இன்பம் இருந்தது.

மாணிக்கம் அவளது இடையைப் பலமாகப் பற்றினான். அவனது விரல்கள் சுமதியின் மென்மையான சதையில் ஆழமாகப் பதிந்தன. அந்தப் பிடியில் சுமதிக்கு வலித்திருக்க வேண்டும், ஆனால் அவள் இன்னும் ஆவேசமாக அவன் மீது படர்ந்தாள். அவனது அந்த எண்ணெய் பிசுபிசுப்பான மார்பில் தன் முகத்தைத் தேய்த்து, அந்த அந்நிய மணத்தை ஒரு வெறி பிடித்தவள் போலச் சுவாசித்தாள்.
கேபினுக்குள் இருந்த அந்தச் சிறிய இடமே சுமதியின் மூச்சுக் காற்றினாலும், மாணிக்கத்தின் அந்த வேர்வை மணத்தினாலும் சூடேறிப் போயிருந்தது. சுமதியின் மார்பில் இருந்த அந்தத் தாலிச் சங்கிலி, அவன் மூச்சுக் காற்றைத் தாக்கும் போது அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்தது. அவள் தன் கால்களால் அவனது இடுப்பை இறுக்கிக் கொண்டாள்.

நான் ஜன்னல் ஓரம் நின்று இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, சுமதி திடீரெனத் தன் தலையைத் திருப்பி ஜன்னல் பக்கம் பார்த்தாள். அவள் கண்கள் என் கண்களை நேரடியாகச் சந்தித்தன. அந்த மங்கலான வெளிச்சத்திலும் அவளது பார்வையில் இருந்த அந்தத் தீவிரம் எனக்குப் புரிந்தது. "பாருங்கள்... நான் ஒரு அந்நியனிடம் எப்படித் தொலைந்து போகிறேன் என்று பாருங்கள்" என்று சவால் விடுவது போல இருந்தது அந்தப் பார்வை.

மாணிக்கம் அவளை அப்படியே அந்த சீட்டின் மீது கிடத்தி, அவள் மேல் ஒரு பாரமான போர்வை போலப் படர்ந்தான். லாரியின் கேபின் இப்போது லேசாக அசையத் தொடங்கியது. அந்த இரும்புச் சட்டங்களின் முனகல் சத்தமும், சுமதியின் தாளக்கதியான அந்த இன்பக் கூச்சலும் அந்த நெடுஞ்சாலையின் இருட்டைக் கிழித்துக் கொண்டு வெளியே வந்தன. அவள் தன் கைகளால் அந்த டிரைவரின் முதுகில் இருந்த வியர்வையை வழித்துத் தன் உடம்பில் பூசிக்கொண்டாள். ஒருபோதும் என்னிடம் காட்டாத அந்த அசுரத்தனமான காமத்தை, அவள் அந்தத் தெரியாத மனிதனிடம் காட்டிக் கொண்டிருந்தாள்.

அவன் அவளது இதழ்களைத் தன் வாய்க்குள் அடக்கிக் கொண்டபோது, சுமதியின் உலகமே அந்த லாரிக்குள்ளே முடிந்து போனது போல இருந்தது. அவளது ஒரு கால் ஜன்னல் ஓரம் நீண்டு வந்து கண்ணாடியைத் தொட்டது. நான் அந்தப் பாதத்தின் அசைவை, அதில் இருந்த மென்மையை, அந்த முரட்டு டிரைவரின் கரங்களுக்கு இடையே அணு அணுவாக ரசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.