Fantasy இருண்ட நெடுஞ்சாலையும் என் பொண்டாட்டியும்

[kattalagikanava]

முதல் பகுதி மறு பதிவு.

காற்றின் வேகம் ஜன்னல் கண்ணாடிகளை மோதி ஒருவித ரீங்காரத்தை உண்டாக்கிக் கொண்டிருந்தது. நள்ளிரவு இரண்டு மணி இருக்கும். சுற்றிலும் கருகிருட்டு. காரின் ஹெட்லைட் வெளிச்சம் மட்டும் அந்தத் தார்ச் சாலையை நீண்ட தூரத்திற்குத் துளைத்துக் கொண்டு சென்றது. என் அருகில் சுமதி தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவள் தூக்கத்திலும் அவ்வளவு அழகாக இருந்தாள். அந்த மெல்லிய பட்டுப் புடவை அவள் உடம்போடு ஒட்டி, அவள் மூச்சுவிடும் வேகத்திற்கு ஏற்ப ஏறி இறங்கியது.
திடீரென்று ஒரு பலமான சத்தம்... வண்டி ஒரு பக்கமாகச் சாய்ந்தது. டயர் பஞ்சர் ஆகிவிட்டது. வண்டியை ஓரமாக நிறுத்திவிட்டு இறங்கினேன். சுற்றிலும் மயான அமைதி. தூரத்தில் ஒரு லாரியின் ஹெட்லைட் வெளிச்சம் மட்டும் மங்கலாகத் தெரிந்தது.
"என்னங்க... என்ன ஆச்சு?" சுமதி கண்களைக் கசக்கிக்கொண்டு கேட்டாள்.

"டயர் பஞ்சர் ஆகிடுச்சு சுமதி. நீ கார்லயே இரு, நான் போய் அந்த லாரி டிரைவர் கிட்ட உதவி கேட்கிறேன்," என்று சொல்லிவிட்டு நடந்தேன்.

அந்த லாரிக்கு அருகில் சென்றபோதுதான் அவனைப் பார்த்தேன். அவன் பெயர் மாணிக்கம். ஆறடி உயரம், கருநிறமான மேனி, எண்ணெய் வழியும் முகம், ஆனால் அவனது தோள்களில் இருந்த அந்த உறுதி மலைக்க வைத்தது. அவன் தன் லாரியின் சக்கரத்தைச் சரி செய்து கொண்டிருந்தான்.

"தம்பி... கொஞ்சம் உதவி பண்ண முடியுமா? கார் டயர் பஞ்சர் ஆகிடுச்சு," என்று நான் கேட்டபோது, அவன் நிமிர்ந்து பார்த்தான். அவனது அந்தத் தீவிரமான பார்வை என் உடம்பையே ஒரு நிமிடம் நடுங்க வைத்தது.
"சரி வாங்க," என்று சொல்லிவிட்டு அவன் என்னுடன் வந்தான்.

காரின் அருகில் வந்ததும், அவன் டயரைப் பார்க்கவில்லை. மாறாக, காருக்குள் அமர்ந்திருந்த சுமதியையே உற்றுப் பார்த்தான். சுமதி அப்போதுதான் காரிலிருந்து வெளியே வந்திருந்தாள். அந்தத் தூக்கக் கலக்கத்தில் இருந்த அவளது கலைந்த கூந்தலும், அவளது அந்தப் பட்டுப் புடவையின் அழகும் அந்த இருட்டில் அவனுக்கு ஒரு விருந்தாக அமைந்தது.
அவன் சுமதியின் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டு, "பொண்டாட்டியா?" என்று கேட்டான். அவனது குரலில் ஒருவிதமான அதிகாரம் இருந்தது.

நான் மெதுவாக, "ஆமாங்க," என்றேன்.

சுமதி அவனைப் பார்த்த விதம் எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. வழக்கமாக அந்நியர்களைப் பார்த்தால் பயப்படும் அவள், இவனுடைய அந்த முரட்டுத்தனமான பார்வையில் நிலைகுலைந்து போகவில்லை. மாறாக, அவளது கண்கள் அவனது விரிந்த மார்பையும், அந்த வேர்வையினால் மின்னும் உடம்பையும் ரகசியமாக ரசித்தன.

அவன் டயரைச் சரி செய்ய குனிந்தான். அவன் வேலை செய்யும்போது அவனது தசைகள் துடிப்பதை சுமதி இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். நான் சற்று தள்ளி நின்று இதைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தேன். என் முகத்தில் ஒரு கள்ளச் சிரிப்பு. சுமதிக்கு இவனைப் பிடித்துவிட்டது என்பது எனக்குப் புரிந்துவிட்டது.
வேலை முடிந்தது. அவன் எழுந்து நின்று தன் கைகளைத் துடைத்துக் கொண்டான். "வேலை முடிஞ்சது... ஆனா எனக்குக் கூலி வேணுமே?" என்றான் ராகுலைப் போன்ற அதே அதிகாரத்துடன்.

சுமதி மெதுவாக அவன் அருகில் வந்தாள். "என்ன வேணும் உங்களுக்கு?" என்று அவள் கேட்டபோது அவள் குரலில் ஒருவிதமான நடுக்கமும், அதே சமயம் ஒரு அழைப்பும் இருந்தது.

அவன் அவளது இடையைத் தொட்டு இழுத்து, "இதுதான் வேணும்... உன் புருஷன் முன்னாடியே," என்றான்.
சுமதி சட்டென என் முகத்தைப் பார்த்தாள். நான் அமைதியாக, "உனக்கு விருப்பம்னா பண்ணு சுமதி... நான் இங்கேதான் இருப்பேன்," என்றேன்.

அவள் பயப்படவில்லை. மாறாக, அவள் இதழ்களில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை அரும்பியது. அவள் அந்த முரட்டு டிரைவரின் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டாள். "இவரை எனக்குப் பிடிச்சிருக்குங்க... இவர்கிட்ட ஒருவிதமான மணம் இருக்கு," என்று சொல்லிவிட்டு, அந்த இருண்ட நெடுஞ்சாலையில், லாரியின் ஹெட்லைட் வெளிச்சத்தில் அவனிடம் தன்னை ஒப்படைக்கத் தயாரானாள்.
அவன் அவளை அப்படியே அள்ளித் தூக்கி லாரியின் முன்பக்கத்தில் (Bonnet) அமர வைத்தான். அந்த நெடுஞ்சாலைக் காற்றில் அவளது பட்டுப் புடவை பறக்க, என் கண் முன்னாலேயே அவள் அந்தப் புதிய மனிதனை ஆசையோடு அணைத்துக் கொண்டாள்.