Misc. Erotica மலரே மூக்குத்தி முல்லில் குத்தாதே❤️❤️

[Lust king 66]

பகுதி 15

கிஷோர் தனது பேண்ட் பட்டனை உருவிக் கொண்டு, பூரணியின் பால் முலைகளை நோக்கி முன்னேற, பூரணி "வேண்டாம்" என்று கெஞ்சிக் கொண்டிருந்த அந்த உச்சக்கட்ட நிமிஷம் அது.

திடீரென்று... "டொக்கு... டொக்கு... டொக்கு..."கதவைத் தட்டும் கேட்டது.

ரெண்டு பேருக்கும் தூக்கி வாரிப் போட்டது. கரண்ட் ஷாக் அடிச்ச மாதிரி தனித்தனியா விலகிப் போனாங்க. கிஷோரின் அந்த 9 இன்ச் கஜக்கோல் வெளியே வரும் வேகத்துல இருந்தது, சட்டுனு சுதாரிச்சு, வேகமா பேண்ட் பட்டனை போட்டான். ஜிப்பைச் சரி பண்ணி, சட்டை காலரைழுத்து விட்டுக்கிட்டான்.

பூரணிக்கு நெஞ்சு படபடனு அடிச்சுது. அலங்கோலமா இருந்த தன்னோட சேலை முந்தானையை அவசர அவசரமா இழுத்து, அந்த மாம்பழ முலைகளை மூடி, இடுப்புல விலகியிருந்த சேலையைச் சரி செஞ்சு, இடுப்பை மறைச்சுக்கிட்டு, மூச்ச ஒரு இழு இத்துக்கிட்டு கதவைத் திறந்தா.

வாசல்ல வேலைக்காரி பத்மா நின்னுகிட்டு இருந்தா.
பத்மா: "என்னங்கம்மா... இவளோ நேரம் கதவத் திறக்க? கீழ பெரிய ஐயா வந்திருக்காரு... உங்களைக் கூப்புட்றாரு."

பூரணி (பதற்றத்தை மறைத்துக்கொண்டு): "இதோ... வந்துட்டேன் பத்மா. அருண் "
பத்மா: "கட்சி மீட்டிங் முடிஞ்சதும், ஏதோ அவசர வேலையா வெளியூர் போயிட்டாருங்கம்மா. பெரிய ஐயா மட்டும் தான் வந்திருக்காரு."

பூரணிக்கு அப்பாடானு ஒரு நிம்மதி பெருமூச்சு வந்துச்சு. புருஷன் இல்ல, மாமனார் தான் கூப்பிடுறாருனு தெரிஞ்சதும் கொஞ்சம் தெம்பு வந்துச்சு.

பூரணி: "சரி... நீ போ, நான் வரேன்."

பூரணி ஒருவாட்டி கிஷோரைத் திரும்பிப் பார்த்தா. அவனும் இப்ப நல்ல பிள்ளை மாதிரி மூஞ்சியை வச்சிருந்தான். பூரணி முதல்ல படிகளை இறங்கி கீழே போனா. அவ போன கொஞ்ச நேரத்துக்கு அப்புறம், கிஷோர் எதுவும் நடக்காத மாதிரி நிதானமா கீழே இறங்கி வந்தான்.

ஹால்ல சோபாவுல கந்தசாமி உக்காந்து பேப்பர் படிச்சுட்டு இருந்தாரு.

கந்தசாமி: "என்னப்பா கிஷோர்... வேலையெல்லாம் முடிஞ்சதா? மருமக அளவுக்குச் சரியா தைச்சுருவியா?"

கிஷோர் (பவ்யமாக): "ஐயா... பாதி அளவு தான் எடுத்திருக்கேன். கரண்ட் வேற அப்பப்போ போயிட்டு வருது, வெளிச்சம் பத்தல. அதுவும் இல்லாம இது கொஞ்சம் சிக்கலான டிசைன் ஐயா... அவசரமா அளவெடுத்தா சொதப்பீரும். மிச்சத்தை நாளைக்கு வந்து நிதானமா எடுத்துக்குறேன் ஐயா."

கிஷோர் "மிச்சத்தை நாளைக்கு வந்து எடுக்குறேன்"னு சொன்னப்போ, அவன் கண்கள் பூரணியின் திரட்சியான தொடைகளை ஓரக்கண்ணால் மேய்ந்தது. பூரணிக்கு அதோட அர்த்தம் புரிஞ்சு, உள்ளுக்குள்ள ஒரு உதறல் எடுத்தது.

கந்தசாமி: "சரிப்பா... நல்லா நேர்த்தியாத் தச்சுக் கொடு. நாளைக்குக் காலையில வா."

கிஷோர்: "சரிங்க ஐயா... நான் கிளம்புறேன்."

கிஷோர் தன்னோட பைக்கை எடுத்துட்டு, பூரணியை ஒரு அர்த்தமுள்ள பார்வை பார்த்துட்டு அங்கிருந்து கிளம்பினான்.

கிஷோர் வீட்டுக்குள்ள நுழையும் போதே அவன் அக்கா சுகன்யா வாசல்ல நின்னுட்டு இருந்தா.

சுகன்யா: "என்னடா தம்பி... பெரிய இடத்துல வேலைனு சொன்ன... போன காரியம் என்னாச்சு? ஒழுங்கா வேலையைப் பாத்தியா?"

கிஷோர்: "ஆமாக்கா... போயிட்டுத் தான் வரேன்."

சுகன்யா: "தம்பி... எனக்கு உன்னைப் பத்தித் தெரியும். நம்ம ஏரியாவுல எவளையாவது வளைக்குறது வேற, அந்த மாதிரி பெரிய பங்களா வீட்டுப் பொம்பளைங்க வேற. அங்க போய் உன் வால ஆட்டாம, பொழப்பைப் பாரு. ஏதாச்சும் தப்புத் தண்டா பண்ணுன, அந்த ஐயா நம்ம தோல உரிச்சுடுவாரு."

கிஷோர் (எரிச்சலாக): "சீ... சும்மா இருக்கா நீ வேற. நான் என்ன சின்னப் பையனா? எனக்குத் தெரியும் நீ போய் சோத்தப் போடு."

அக்கா சொன்ன அட்வைஸ் எதையும் கிஷோர் காதுல வாங்கிக்கல. அவன் மனசு பூரா அந்த பங்களா வீட்டு பெட்ரூமும், பூரணியின் செழிப்பான மாங்கனிகளும் தான் ஓடிட்டு இருந்துச்சு. "இன்னைக்குத் தான் பாதியில விட்டுட்டு வந்துட்டோம்... நாளைக்கு மிச்ச வேலையை முடிச்சு, அந்த தொப்புள்ள பம்பரம் விடல... என் பேரு கிஷோர் இல்ல"னு மனசுக்குள்ள சபதம் போட்டான்.
இரவு நேரம்

கிஷோர் தன்னோட வீட்டு வாசல்ல போட்டிருந்த கயிற்றுக் கட்டில்ல படுத்திருந்தான். மேலே ஃபேனைக் கூட காணோம், கொசுக்கடி வேற. ஆனா அவனுக்கு அதெல்லாம் தெரியல. கண்ணை மூடுனா பூரணியின் பளிங்கு முதுகும், அவ கெஞ்சும் போது அதிர்ந்த அந்த ரோஸ் கலர் உதடுகளும் தான் ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.

"நாளைக்கு எப்பிடியும் அவளை மடக்கிரனும் நினைச்சுக்கிட்டே ஒரு நமட்டுச் சிரிப்போட தூங்கினான்.


அதே நேரம்... அந்தப் பெரிய பங்களாவில்...
பூரணி தன்னோட ஏசி ரூம்ல, லட்ச ரூபாய் மெத்தையில் படுத்திருந்தாள். ஆனா அவளுக்குத் தூக்கமே வரல. புரண்டு புரண்டு படுத்தா. கண்ணை மூடுனா, கிஷோர் தன்னோட பேண்ட அவிழ்க்கப் போன அந்தக் காட்சி தான் திரும்பத் திரும்ப வந்துச்சு.

" ஒருவேளை பத்மா வராம இருந்திருந்தா... அவன் அதை அவுத்துக் காட்டியிருப்பானோ? 

அவள் மனசு குரங்காட்டம் ஆடுச்சு. ஒரு பக்கம் பயம், இன்னொரு பக்கம் ஏக்கம். தன் புருஷன் கிட்ட கிடைக்காத அந்த முரட்டு சுகம், கிஷோர்கிட்ட கிடைக்குமோனு அவளோட இளம் தொடைகள் ஒன்றோடு ஒன்று உரசின. அவளுக்குத் தெரியாமலே அவ கை அவளோட பால் முலைகளை வருடின. "நாளைக்கு அவன் வருவான்... என்ன நடக்கப் போகுதோ..." என்ற எதிர்பார்ப்பிலேயே விடிய விடியத் தவித்தாள்.

மறுநாள் காலை
பொழுது விடிஞ்சது. கிஷோர் இன்னைக்கு வழக்கத்தை விட ரொம்ப உற்சாகமா இருந்தான். காலையிலேயே எழுந்து, நல்லா தேய்ச்சுக் குளிச்சு, உடம்புல சென்ட் எல்லாம் அடிச்சுக்கிட்டான். முகம் பளபளன்னு இருக்க ஷேவிங் பண்ணினான். இருக்கறதிலேயே நல்ல டைட்டான, கலர் சட்டையை எடுத்துப் போட்டான். அது அவன் உடம்பை இன்னும் கட்டுமஸ்தா காட்டுச்சு.

கண்ணாடி முன்னாடி நின்னு, மீசையை முறுக்கி விட்டுக்கிட்டான்.
"கிஷோர்... இன்னைக்கு வேட்டை தான்டா..."

தன்னோட பைக்கை ஸ்டார்ட் பண்ணினான். "டுக்... டுக்... டுக்..." னு அந்த பைக் சத்தம் தெருவே கேக்குற மாதிரி கிளம்பினான்.

நேரா பங்களாவுக்கு வந்து, கேட் முன்னாடி வண்டியை நிறுத்தினான். 
கேட்டைத் திறக்க வாட்ச்மேன் ஓடி வந்தான். கிஷோர் உள்ளே ஏறிப் போகும் போது, மாடி பால்கனியில் பூரணி நிக்கிறாளானு ஒரு லுக் விட்டான்...

 அவன் இன்னைக்கு வழக்கத்தை விட ரொம்ப 'பளிச்'னு இருந்தான். முகம் முழுக்க ஒரு கர்வமான சிரிப்பு.
வாட்ச்மேன் ஓடி வந்து கேட்டைத் திறந்தான்.

வாட்ச்மேன்: "வாங்க தம்பி... இன்னைக்கு ரொம்ப ஜம்முனு இருக்கீங்க? காலையிலயே வந்துட்டீங்க போல?"

கிஷோர் (மீசையைத் தடவிக்கொண்டே): "பின்ன... வேலை பாக்கி இருக்கே பெரிசு. நேத்து பாதியில விட்டுட்டுப் போனது. இன்னைக்கு முடிச்சாகணும்ல?"

வாட்ச்மேன்: "ஆமா தம்பி... உள்ள போங்க. ஐயா தோட்டத்துல இருக்காரு. சின்ன ஐயா ஊருக்குப் போயிட்டாரு."

கிஷோருக்கு "சின்ன ஐயா ஊருக்குப் போயிட்டாருங்கற செய்தி தேனா இனிச்சது. 'அப்பாடா... தடையெல்லாம் நீங்கிருச்சு'னு மனசுக்குள்ள ஒரு குத்தாட்டம் போட்டான். பைக்கை ஸ்டாண்ட் போட்டுட்டு, தலையைச் சிலுப்பிக்கிட்டு, ஒரு ஹீரோ மாதிரி வீட்டுக்குள்ள நுழைஞ்சா

பங்களா ஹால்
உள்ளே நுழைஞ்சதும், வேலைக்காரி பத்மா தரையைத் துடைச்சுக்கிட்டு இருந்தா. கிஷோரைப் பாத்ததும் அவ நிமிர்ந்து பார்த்தா.

பத்மா: "என்ன இன்னைக்கு புது மாப்பிள்ளை மாதிரி டிரஸ் பண்ணிட்டு வந்திருக்க?"

கிஷோர் (நக்கலாக): "ஏன் பத்மா ... நான் எப்போ அழுக்கா வந்தேன்? நம்ம வேலையே 'அழகு' படுத்துறதுதானே... அதான் நானும் அழகாயிட்டோம்."

பத்மா: "சரி சரி... வாயக் குறைக்காம வேலையைப் பாரு. அம்மா மேல ரூம்ல இருக்காங்க. காபி கொண்டாரவா?"
கிஷோர்: "காபியா... அதெல்லாம் அப்பறம் பாத்துக்கலாம். முதல்ல மேடத்தைப் பாக்கணும்."

கிஷோர் ஹால்ல நிக்கும்போதே, மாடிப் படியில சலங்கை சத்தம் "ஜல்... ஜல்..."னு கேட்டுச்சு. கிஷோர் அண்ணாந்து பார்த்தான்.

அங்கே பூரணி இறங்கி வந்துக்கிட்டு இருந்தா.
கிஷோர் கண்ணு அப்பிடியே அவ மேல ஒட்டிக்கிச்சு. அவ இன்னைக்கு குளிச்சு முடிச்சு, ஈரத் தலை முடியை அப்பிடியே விரிச்சுப் போட்டிருந்தா. ஒரு மெல்லிய ஸ்கை ப்ளூ கலர் சேலை கட்டியிருந்தா. அந்தச் சேலை அவளோட பொன்மேனியை அங்கங்க இறுக்கிப் பிடிச்சிருந்துச்சு.



அவளோட சங்கு கழுத்து மேல அந்த ஈரத் தலைமுடி பட்டு, அங்கங்க நீர் திவலைகள் முத்து முத்தாத் தெரிஞ்சது. முக்கியமா, அவ இடுப்புல சேலை கொஞ்சம் நழுவி, அவளோட தொப்புள் லேசா எட்டிப் பாத்தது.

பூரணி கிஷோரைப் பாத்ததும் ஒரு நிமிஷம் நின்னான். நேத்து ராத்திரி பூரா இவனை நினைச்சு தூங்காம இருந்த களைப்பு அவ முகத்துல தெரிஞ்சாலும், இவனைப் பார்த்ததும் அவ கண்ணுல ஒரு மின்னல் வெட்டுச்சு.

கிஷோர் (வாயைப் பிளந்து): "வணக்கம் மேடம்..."

பூரணி (கம்பீரத்தைக் காட்டிக்கொண்டு): "என்ன... இன்னைக்கு நேரத்தோட வந்துட்ட போல?"

கிஷோர்: "வராமா? நேத்து பாதியில விட்ட வேலையை முடிக்க வேணாமா மேடம்? ராத்திரி பூரா எனக்குத் தூக்கமே இல்ல... எப்போ விடியும், எப்போ வந்து அந்த 'மிச்ச அளவை' எடுப்போம்னு தவிச்சுட்டேன்."
கிஷோர் பேசுறதுல இருக்குற இரட்டை அர்த்தம் பூரணிக்குப் புரிஞ்சது. பத்மா அங்கே துடைச்சுட்டு இருக்கறதால அவளால வெளிப்படையா எதுவும் பேச முடியல.

பூரணி: "ம்ம்ம்... சரி. மேல வா. என் ரூம்ல தான் துணி இருக்கு."

பூரணி முன்னாடி நடக்க, கிஷோர் அவளுக்குப் பின்னாடியே போனான். அவ ஏறும் போது, அவளோட கொழுத்த குண்டிகள் ரெண்டும் வலது இடதுனு தாளம் போட்டுக்கிட்டு ஏறுறதை, கிஷோர் கண்ணெடுக்காம ரசிச்சுக்கிட்டே போனான்.

கிஷோர் (மெதுவாக, பூரணிக்கு மட்டும் கேட்கும் படி): "மேடம்... சேலை சூப்பரா இருக்கு. ஆனா அந்த இடுப்பு தான் அதை விடத் தூக்கலா இருக்கு."

பூரணி திடுக்கிட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தா. பத்மா கீழே வேலையா இருந்தா.
பூரணி (கடுப்பான குரலில் ): "சீ... சும்மா வர்றியா இல்லையா? வாயை வச்சுட்டு சும்மா இருடா."

கிஷோர்: "வாயை வேணா சும்மா வச்சுக்கிறேன் மேடம்... ஆனா கண்ணை எப்பிடி மூடுறது? முன்னாடி போற அந்த மலைக்குன்றுகள் ஆடுற ஆட்டத்தைப் பாத்தா, எவன் கண்ணு சும்மா இருக்கும்?"

பூரணிக்கு வெட்கம் பிச்சிக்கிட்டு வந்துச்சு. "ச்சீ... போடா பொறுக்கி"னு சொல்லிட்டு, வேகமா ரூமுக்குள்ள போனா.
மாஸ்டர் பெட்ரூம்
ரூமுக்குள்ள வந்ததும் பூரணி கதவைச் சாத்தப் போனா. கிஷோர் முந்திக்கிட்டு உள்ள வந்து, கதவை லேசாச் சாத்தினான். ஆனா தாழ்ப்பாள் போடல.

பூரணி: "கதவை ஏன் சாத்துற?"

கிஷோர்: "பின்ன? அளவு எடுக்கும் போது யாரும் பாத்துறக் கூடாதுல?"

பூரணி: "ஒழுங்கா அளவை மட்டும் எடுத்துட்டுப் போயிரு. நேத்து பண்ணுன மாதிரி ஏதாச்சும் பண்ணுன... அப்பறம் நான் கத்தி ஊரைக் கூட்டிருவேன்."

கிஷோர் ஒரு நமட்டுச் சிரிப்பு சிரிச்சான். மெதுவா அவளுகிட்ட நெருங்கி வந்தான். அவ மேல அடிச்சிருந்த சென்ட் வாசனை கிஷோரை போதையேத்துச்சு.
கிஷோர்: "மேடம்... நீங்க கத்துவீங்கனு எனக்குத் தெரியும். ஆனா ஊரைக் கூட்டிக் கத்த மாட்டீங்க... சுகத்துல கத்துவீங்க."

பூரணி (மூச்சிரைக்க): "என்னடா ரொம்பப் பேசுற? மரியாதையா இரு."

கிஷோர்: "மரியாதையாத் தான் மேடம் இருக்கேன். நேத்து நீங்க என்ன சொன்னீங்க? 'என்கிட்ட வராத, எனக்குப் பயமா இருக்கு'னு சொன்னீங்க. ஆனா இன்னைக்கு உங்க கண்ணுல பயம் இல்ல... வேற ஏதோ தெரியுதே?"

பூரணி: "வேற என்ன தெரியுது?"

கிஷோர் அவளோட ரோஸ் கலர் உதடுகளை உத்துப்பாத்துக்கிட்டே சொன்னான்.
கிஷோர்: "ஆசை தெரியுது... தாகம் தெரியுது. நேத்து ராத்திரி அந்த 9 இன்ச் சாமான பாக்க முடியலையேங்குற ஏக்கம் தெரியுது."

பூரணி: "சீ... எனக்கு ஒன்னும் ஏக்கம் இல்ல. நீ வேலையைப் பாரு."

கிஷோர்: "பாக்குறேன் மேடம்... முதல்ல அந்த முந்தானையை கொஞ்சம் சரி பண்ணுங்க. உங்க மாங்கனிகள் அளவைச் சரியா எடுக்கணும்ல?"

பூரணி முந்தானையை இருக்கிப் போர்த்திக்கிட்டா.

பூரணி: "மேல வச்சே எடு. விலக்க முடியாது."

கிஷோருக்குத் தெளிவாகப் புரிந்துபோனது. பூரணி சாதாரண ஆள் இல்லை. அவளை நேரடியாக வாடி என்று கூப்பிட்டுப் படுக்கைக்கு அழைத்தால், அவளுக்குள் இருக்கும் அந்த 'பெரிய வீட்டுப் பெண்' என்கிற கௌரவம் தடுத்துவிடும்.

 அவளை வீழ்த்த வேண்டும் என்றால், அவளை ரசிக்க வேண்டும். அவளை ஒரு அழகு சிலையாக மாற்றி, அவளுக்கே அவளைப் பிடிக்க வைக்க வேண்டும். அதற்குச் சரியான கருவி... இந்தச் சுதா தான்.

கிஷோர் மனசுக்குள் ஒரு கணக்குப் போட்டான். 'இனிமே பாரு ஆட்டத்த... இந்த போன்ல பேசுறத வச்சு, இவளோட ஒவ்வொரு முடிச்சையும் அவுக்குறேன்' என்று நினைத்துக்கொண்டே, மீண்டும் சுதாவுக்கு டயல் செய்தான்.

ஸ்பீக்கரை ஆன் செய்தான். சுதாவின் எரிச்சலான குரல் கேட்டது.

"என்ன மாமா... நேற்று கட் பண்ணிட்ட? 

கிஷோர் பூரணியின் கண்களை நேராகப் பார்த்துக்கொண்டே ஏதோ பொய்யைச் சொன்னான்.

கிஷோர் பூரணியை மெதுவாக நெருங்கினான். அவனது ஒவ்வொரு அடியும், பூரணியின் இதயத்தில் ஒவ்வொரு 'திக் திக்' சத்தத்தை உண்டாக்கியது.

கிஷோர் இப்போது அவளுக்கு மிக அருகில், அவளது மூச்சுக்காற்று படும் தூரத்தில் வந்து நின்றான். தன்னோட ஒரு கையைத் தூக்கி, அவளோட காதோரம் ஆடிக்கொண்டிருந்த அந்தச் சுருள் முடியை மெதுவாக ஒதுக்கினான். பிறகு, அந்தக் கையை அப்படியே பாம்பு ஊர்வது போல, அவளோட அடர்த்தியான தலைமுடிக்குள்ள நுழைச்சான்.
பூரணிக்கு அவன் என்ன செய்யப் போகிறான் என்று புரிவதற்குள்ளேயே, அவனது கரடுமுரடான விரல்கள் அவளது கூந்தலின் ஆழத்திற்குச் சென்று, அங்கே இருக்கும் அந்த ஹேர் பின்னை லாவகமாகத் தொட்டது.

அவன் விரல்கள் லாவகமா அவ கொண்டையில இருந்த 'ஹேர் பின்னை' உருவிருச்சு.

அவ்ளோதான்... அடர்த்தியான கருமேகம் மாதிரி பூரணியோட கூந்தல் சலசலனு சரிஞ்சு, அவளோட பளிங்கு முதுகு மேல அருவி மாதிரி விழுந்துச்சு. அவளோட தோள்பட்டையையும், பால் முலைகளையும் அந்தத் தலைமுடி வருடிக்கிட்டு நின்னது பாக்கவே அவ்ளோ ரம்மியமா இருந்துச்சு.

சுதா (போனில்): "என்ன மாமா சத்தத்தையே காணோம்? என்ன பண்ற? 

கிஷோர் (பூரணியின் விரிந்த கூந்தலைப் பார்த்து ரசித்துக்கொண்டே): "என்னத்தடி சொல்ல... இப்போ அவ கொண்டையை அவுத்துவிட்டேன். அந்தத் தலைமுடி விரிஞ்சதும் அவ அழகே மாறிப்போச்சுடி... சும்மா தேவதையாட்டம் ஜொலிக்குறா. அவளோட ஒவ்வொரு அசைவும் என்னை கிறங்கடிக்குது. நான் எத்தனையோ பொம்பளைங்களை, எத்தனையோ அழகிகளை என் படுக்கையில பாத்திருக்கேன்... ஆனா இவள மாதிரி ஒரு பேரழகியை, இப்படி ஒரு செக்ஸியான கட்டையை நான் பார்த்ததே இல்லடி."

கிஷோர் சொல்லச் சொல்ல, அவன் கண்கள் பூரணியை அப்படியே முழுங்கிக் கொண்டிருந்தது.
கிஷோர்: "இவள இப்படியே ஆயுசுக்கும் பாத்துக்கிட்டே இருக்கலாம் போல இருக்கு... இவ அழகோட அடிமை ஆயிட்டேன் நான்."

சுதா: "என்ன மாமா... அவ்ளோ பிடிச்சுப் போச்சா உனக்கு?"

இதைக்கேட்ட பூரணி, கிஷோரின் முகத்தையே இமைக்காம பாத்துக்கிட்டு இருந்தா.

கிஷோர் மெதுவா பூரணியோட கைகளைத் தன் கைக்குள்ள எடுத்தான். பூப்போல மென்மையா இருந்த அவ விரல்களை எடுத்து, முதல்ல ஒரு உள்ளங்கையில அழுத்தமா முத்தம் கொடுத்தான்.

கிஷோர்: "உம்மா..." (முத்தச் சத்தம்)
அப்புறம் இன்னொரு கையையும் எடுத்து மாத்தி மாத்தி முத்தம் கொடுக்க ஆரம்பிச்சான்.
கிஷோர்: "உம்ம்ம்... ம்ம்ம்ம்... ப்புச்சு... உம்மா..."

பூரணி: "ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்... ம்ம்ம்ம்..."
அவன் முரட்டு மீசை அவளோட உள்ளங்கையில உரச உரச, பூரணிக்கு உடம்பெல்லாம் மின்சாரம் பாய்ஞ்ச மாதிரி சிலிர்த்துச்சு. அந்த முத்தச் சத்தம் போன்ல கேட்டுருமோனு பயந்து, பூரணி வேகமா போன் ஸ்பீக்கரை ஆஃப் பண்ணா.

போனைத் தன்னோட மார்புக்கும், கிஷோருக்கும் நடுவுல வச்சு மறைச்சுக்கிட்டா.
கிஷோர் (விடாமல் முத்தம் கொடுத்துக்கொண்டே): "எனக்கு இவள ரொம்பப் பிடிச்சிருக்குடி சுதா... இவளோட இந்தத் தகதகக்குற பொன்மேனியும், இவ காட்டுற அந்த நளினமும் என்னை பைத்தியமாக்குது. நான் இந்த குட்டிமாவுக்கு ரசிகன் ஆயிட்டேன்..."
சொல்லிக்கிட்டே திரும்பவும் அவ கைகளை வெறி பிடிச்சவன் மாதிரி கொத்திக் குதறினான்.

கிஷோர்: "உம்மா... ம்ம்ம்ம்... ப்புச்சு... ப்புச்சு..."

பூரணி: "ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்... மெதுவாடா..."
அவன் முத்தம் கொடுக்குற வேகத்துல பூரணிக்கு மூச்சு முட்டுச்சு. போனை ஒரு கையில பிடிச்சுக்கிட்டு, அந்தக் கையைத் தூரமா கொண்டு போனா. முத்தச் சத்தம் சுதாவுக்குக் கேட்டுறக் கூடாதுனு அவளுக்கு ஒரு பயம். ஆனா அவன் கொடுக்கிற சூட்டுல அவ உடம்பு உருகிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

சுதா (போனில்): "என்ன மாமா... அந்த மேடத்தை அவ்ளோ பிடிச்சிருக்குனு சொல்ற... அப்புறம் ஏன் சும்மா இருக்க? அவங்க கூட ஏதாச்சும் பண்ண வேண்டியதுதானே?"

கிஷோர் (நக்கலாக): "என்னத்தடி பண்ண சொல்ற? இவ தான் ஒண்ணுமே பண்ண விட மாட்டேங்குறாளே... தொட்டாலே சிணுங்குறா..."
இதைக் கேட்டதும் பூரணி ஆச்சரியமா கிஷோரைப் பார்த்தா. அவன் கண்ணைப் பார்த்து கிசுகிசுத்த குரல்ல கேட்டா.
பூரணி (ரகசியக் குரலில், செல்லக் கோபத்துடன்): "அடப்பாவி... நான் ஒண்ணுமே பண்ண விடலையா? இப்ப என்னடா பண்ணிட்டு இருக்க? என் கையை வளைச்சு வளைச்சு முத்தம் குடுக்குறியே... இது என்னவாம்? இவ்ளோ நேரமா என் கூடவே உரசிட்டு இருக்கியே... இதெல்லாம் பண்ணிட்டு, நான் ஒண்ணுமே பண்ண விடலனு பொய் சொல்றியா?"

கொஞ்ச நேரம் அவனை முறைச்சுப் பாத்துட்டு, அப்புறம் ஒரு போலி கோபத்தோட சொன்னா.
பூரணி: "போடா... இனிமே அவ்ளோதான். இதுக்கு மேல உனக்கு ஒண்ணுமே கிடைக்காது. சும்மா கதை விடுற நீ..."
இப்படிச் சொல்லிட்டு, பூரணி ரொம்ப நளினமா, ஒரு சின்னப் பொண்ணு மாதிரி சிணுங்கிக்கிட்டே, கிஷோரோட அகலமான மார்புல செல்லமா ஒரு குத்து குத்துனா.

"ஹஹஹஹா..." என்று பூரணியின் அந்தச் செல்லக் கோபத்தைப் பார்த்து கிஷோர் சத்தமா சிரிச்சான்.