[anaamika]

Update – 34


నేను : యార్, అన్నయ్య ఎప్పుడు వస్తున్నారు ?

అరవింద్ : అన్నయ్య ఈరోజు ఉదయం వచ్చారు.

నేను : ఏంటి ? నువ్వు నాకు చెప్పలేదేం ?

అరవింద్ : ఇప్పుడు చెప్పాను కదా. ఈరోజు రాత్రి ఇంటికి రా.

నేను : ఆ, ఇప్పుడు అన్నయ్య కోసం, నా పని కోసం రాక తప్పదు కదా.

అరవింద్ : ఎవరి కోసం ?

నేను : ఇంటికి మనిషి కావాలని నీకు చెప్పాను కదా.

అరవింద్ : ఓహ్ యార్, గుర్తు లేదు. సరే, అయితే రాత్రి కలుద్దాం.

నేను : ఓకే, బై.

అరవింద్ : బై.

ఆ తర్వాత మేము ముగ్గురం అక్కడి నుండి బయలుదేరి పార్కింగ్ దగ్గరికి వెళ్లాము.

మోహిని : ఓకే రాహుల్, మేము వెళతాము.

కిరణ్ : ఆ, రాహుల్, మేము ఆటోలో వెళుతున్నాము.

నేను : ఆటో అవసరం లేదు. నేను కూడా అక్కడికే వెళుతున్నాను.

మోహిని : కానీ........ అందరూ ఏమనుకుంటారు ?

నేను : అందరికీ నేను సమాధానం చెబుతాను.

ఇంతలో సోమేశ్ దగ్గర నుండి కాల్ వచ్చింది.

నేను : ఆ సోమేశ్, చెప్పు.

సోమేశ్ : ఎక్కడ ఉన్నావు నువ్వు ?

నేను : యార్, యూనివర్సిటీలో ఉన్నాను.

సోమేశ్ : అక్కడ ఏం చేస్తున్నావు ?

నేను : అరవింద్ ని నువ్వు మర్చిపోయావా ?

సోమేశ్ : ఓకే, నీ పని అయిపోయిందా ?

నేను : 80% అయింది. మిగతా 20% ఈరోజు అవుతుంది.

సోమేశ్ : గుడ్. నీకు యూనివర్సిటీలో ఇంకా ఎంత టైం పడుతుంది ?

నేను : ఇప్పుడే ఫ్రీ అయ్యాను. నీ దగ్గరకే వస్తున్నాను.

సోమేశ్ : యార్, అయితే నువ్వు మోహిని, కిరణ్ లని కూడా తీసుకురా.

నేను : ఓకే, నేను ఇద్దరికీ కాల్ చేస్తాను.

సోమేశ్ : ఓకే.

నేను : ఓకే, బై.

సోమేశ్ : బై.

నేను : ఇదిగో, టెన్షన్ పోయింది. ఇప్పుడు పదండి.

ఆ తర్వాత మేము కారులో కూర్చుని బయలుదేరాము.

మోహిని : ఈ అరవింద్ ఎవరు ?

నేను : స్నేహితుడు.

మోహిని : నువ్వు చెప్పింది మర్చిపోయావా ఏంటి ?

నేను : అంతా తెలుస్తుంది, టెన్షన్ లేదు.

ఆ తర్వాత మేము కొద్దిసేపట్లో మేము సోమేశ్ వాళ్ళ ఇంటికి చేరుకున్నాము. కిరణ్ తన ఇంటికి వెళ్లిపోయింది. మోహిని ఇంకా నేను వాళ్ళ ఇంట్లోకి వెళ్లాము.

సోమేశ్ : అయితే ఏంటి ప్లాన్ ?

మేము డ్రాయింగ్ రూములో కూర్చున్నాము.

నేను : ప్లాన్ ఏంటంటే, ఈరోజు నేను సైరా ని తీసుకుని న్యూ బిజినెస్ సైట్ కి వెళ్లాలి. ఆ తర్వాత రెండు, మూడు చోట్లకి వెళ్లాలి. ఇక రేపు నిన్ను కలుస్తాను. ఎల్లుండి నేను వెళ్ళిపోతున్నాను.

సోమేశ్ : నువ్వు ఎక్కడికి వెళుతున్నావు ?

నేను : యార్, లండన్ వెళుతున్నాను, 15 రోజుల కోసం. అప్పటివరకు నువ్వు ఇంటి పనులని చూసుకో. ఓకే ?

సోమేశ్ : ఓకే యార్. నేను బోర్ అయిపోతాను కదా !

నేను : చాలా రోజులైంది యార్. అయాన్, ఫనీంద్ర లని కూడా కలవలేదు కదా. వాళ్లకి కొంచెం టైం ఇవ్వాలి. రేపు రాత్రి కొద్దిసేపు కలుద్దాం, ఒకవేళ టైం దొరికితే.

సోమేశ్ : ఓకే.

ఆ తర్వాత మేము బయటికి వచ్చి, ఇంటి పనులు చూడటానికి సైరా దగ్గరికి వెళ్లాము.

సైరా : హలో సర్.

నేను : హలో సైరా, ఎలా ఉన్నావు ?

సైరా : బాగా ఉన్నాను సర్. మీరు ఎలా ఉన్నారు ?

నేను : నేను కూడా బాగానే ఉన్నాను.

ఇంటిపనులు జరుగుతున్నాయి.

నేను : నువ్వు ఫ్రీ అయ్యావా ?

సైరా : అవును సర్.

నేను : సరే, నువ్వు 5 నిమిషాల తర్వాత బయటికి రా.

ఆ తర్వాత నేను, సోమేశ్ బయటికి వచ్చి కొద్దిసేపు మాట్లాడుకున్నాము. ఆ తర్వాత సైరా వచ్చింది.

ఆ తర్వాత నేను కారులో కూర్చున్నాను. సైరా వెనుక సీట్లో కూర్చోబోయింది.

నేను : నువ్వు ముందుకి రా.

సైరా : వెనుక బాగానే ఉంది.

నేను : నువ్వు వెనుక కూర్చుంటే, నన్ను డ్రైవర్ అని అనుకుంటారు కదా !

సైరా : హా హా హా, సరే.

ఆ తర్వాత తను ముందుకి వచ్చి కూర్చుంది.

మేము అక్కడినుండి బయలుదేరాము. దారిలో మేము మాట్లాడుకున్నాము.

నేను : సైరా, మీ కుటుంబంలో ఎవరెవరు ఉన్నారు ?

సైరా : నా కుటుంబంలో మేము నలుగురం మాత్రమే ఉన్నాము.

నేను : ఎవరెవరు ?

సైరా : నేను, నా ఇద్దరు పిల్లలు, ఇంకా నా చిన్న చెల్లెలు.

నేను : మరి నీ భర్త ?

సైరా : (బాధపడుతూ) విడాకులు అయ్యాయి.

నేను : ఓహ్, చాలా బాధాకరం. ఎందుకు ?

సైరా : ఊరికే సర్. ఆయన చెడ్డ పనులు చేసేవాడు.

నేను : ఎలాంటి పనులు ?

సైరా : వదిలేయండి సర్.

నేను : నువ్వు నన్ను నీ స్నేహితుడిగా భావించవచ్చు.

సైరా : థాంక్యూ సర్.

నేను : అయితే చెప్పు, నువ్వు నా స్నేహాన్ని ఒప్పుకుంటావా ?

సైరా : అయ్యో ఎందుకు కాదంటాను సర్ ? అది నాకు గర్వకారణం.

నేను : అయితే నువ్వు నాతో నీ ప్రాబ్లమ్స్ ని పంచుకోవచ్చు.

సైరా : థాంక్యూ సర్. కానీ స్పెషల్ గా ఏమీ లేదు.

నేను : విషయాలు ప్రత్యేకమైనవా లేదా మామూలైనవా అని కాదు. ఏ విషయం అయితే మనసుకి బాధ ని కలిగిస్తుందో, దాన్ని మనసు లో నుండి తీసెయ్యాలి.

సైరా : నేను బాధగా లేను కదా.

నేను : అబద్ధం.

సైరా : సర్, ప్లీజ్.

నేను : ఓకే, నువ్వు నన్ను స్నేహితుడిగా భావించకపోతే, ఓకే, ప్రాబ్లం లేదు.

సైరా : ఓకే సర్, నేను మీకు చెబుతాను.

నేను : ఓకే, అయితే చెప్పు.

సైరా : సర్, ఆయన రోజు రాత్రి లేటుగా వచ్చేవాడు. మద్యం తాగేవాడు. అది చాలదన్నట్లు వేరే ఆడవాళ్ళని ఇంటికి తీసుకొచ్చేవాడు. ఆయన చెడ్డ స్నేహితులు కూడా వచ్చేవాళ్ళు. ఆ తర్వాత రాత్రంతా వాళ్ళు నన్ను సతాయించేవాళ్ళు. మా ఇంటికి బంధువులు కూడా రావడం మానేశారు. నేను పని చేసేదాన్ని. ఆయన రోజంతా ఇంట్లో పడుకునేవాడు. నేను ఇంటికి రాగానే, ఆయన వెళ్లిపోయేవాడు. ఇలాగే జీవితం గడిచిపోతోంది. రోజూ మాకు గొడవలు జరగడం మొదలైంది. ఒకరోజు ఆయన స్నేహితులు ఒక అమ్మాయిని తీసుకొచ్చి హంగామా చేయడం మొదలుపెట్టారు. వాళ్ళ శబ్దానికి పిల్లలు లేచి ఏడవడం మొదలుపెట్టారు. ఆరోజు నాకు సహనం పోయింది. నేను వేరే రూములో వున్న వాళ్ళ దగ్గరికి వెళ్లాను. తలుపు పూర్తిగా తెరిచి ఉంది. నేను అరిచాను, "ఇక్కడి నుండి బయటికి వెళ్ళండి. ఇది నా ఇల్లు". నా భర్త ఆ అమ్మాయితో కలిసి వున్నాడు. ఆయన ఇద్దరు స్నేహితులు నన్ను చూసి, వచ్చి నన్ను పట్టుకున్నారు. నా భర్త కూడా అది చూసి నవ్వడం మొదలుపెట్టాడు. నా కోపం ఆకాశాన్ని తాకింది. నేను వాళ్ళిద్దరినీ కొట్టడం మొదలుపెట్టాను. వాళ్ళు ఇద్దరూ నన్ను ఆపడానికి ప్రయత్నిస్తూ, నన్ను గట్టిగా పట్టుకున్నారు. అప్పుడు అక్కడ నాకు ఒక రాడ్ కనిపించింది. నేను ట్రై చేసి వాళ్ళనుండి విడిపించుకుని దాన్ని తీసి, వాళ్ళని కొట్టాను. వాళ్లిద్దరూ నేల మీద పడిపోయారు. నేను వాళ్ళ కాళ్ల మీద రాడ్ తో కొట్టి, వాళ్ళ కాళ్ళని విరగ్గొట్టాను. సుమారు 5 నిమిషాల్లో ఇదంతా జరిగింది. ఆ తర్వాత నా భర్త వచ్చి నన్ను పట్టుకోవాలని చూసాడు. అప్పుడు నేను ఆయన్ని కూడా కొట్టి, పిల్లలని తీసుకుని ఇంటి గేట్ బయట వీధిలో కూర్చున్నాను. అరుపులు, కేకల వల్ల వీధిలో జనం చేరారు. కొంతమంది వీధిలోని ఆడవాళ్లు వచ్చి నన్ను ఓదార్చారు. ఇంతలో సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు కూడా వచ్చారు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ లకి ఎవరో ముందే సమాచారం ఇచ్చారు. వీధిలో ఉన్న అందరికీ నా భర్త గురించి తెలుసు. ఆ తర్వాత సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు నా దగ్గరికి వచ్చారు.

సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ : అమ్మా, ఏం జరిగింది ? ఏంటి సమస్య ?

ఆ తర్వాత వీధిలోని ఒక వృద్ధురాలు వారికి మొదటి నుండి విషయాలన్నీ చెప్పింది.

సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు లోపలికి వెళ్తే, నా భర్త ఫ్రెండ్స్ ఇద్దరూ, ఆ అమ్మాయి ఇంకా నా భర్త స్పృహ తప్పి పడి ఉన్నారు. సెక్యూరిటీ అధికారి ఇన్స్పెక్టర్ అంబులెన్స్ కి కాల్ చేసాడు. ఆ అమ్మాయిని అరెస్ట్ చేసి తీసుకెళ్లారు. ఇన్స్పెక్టర్ నన్ను కూడా తమతో పాటు రమ్మని చెప్పాడు. అప్పుడు వీధిలోని ఒక మనిషి చెప్పాడు :

మనిషి : సర్, మీరు వెళ్లండి. ఆమెని నేను తీసుకొస్తాను.

ఆ తర్వాత సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు వెళ్లిపోయారు. నేను ఆ మనిషి ఇంకా ఆతని భార్యతో పాటు సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్ కి వెళ్లాను. అక్కడ ఆరోజు జరిగిన విషయాలన్నీ చెప్పాను. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు వాళ్ళ మీద 'అటెంప్ట్ టు రేప్' కేసు ని నమోదు చేశారు. ఆ అమ్మాయిని కూడా దీనిలో చేర్చారు. నన్ను వెళ్లనిచ్చారు. చాలా రోజుల వరకు కేసు నడిచింది. ఆ తర్వాత వాళ్ళిద్దరికీ శిక్ష పడింది. నా భర్త అబద్ధం చెప్పి తనని తాను రక్షించుకున్నాడు. ఆ తర్వాత నేను ఆయన నుండి విడాకులు తీసుకుని, అమ్మ దగ్గర ఉండటం మొదలుపెట్టాను. ఆ తర్వాత కొంతకాలానికి అమ్మ కూడా నన్ను విడిచిపెట్టి వెళ్లిపోయింది. ఇప్పుడు నేను ఇంకా నా చెల్లెలు మాత్రమే ఇంట్లో ఉంటున్నాము. నేను పని చేస్తాను, చెల్లెలు నా పిల్లలని చూసుకుంటుంది.

తన కథ విని నా కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి.

నేను : మీకు చాలా చెడు జరిగింది. మీకు ఎప్పుడైనా, ఏ విషయంలోనైనా అవసరం ఉంటే, మీ స్నేహితుడిని నేను వున్నానని మర్చిపోకండి.

సైరా : థాంక్యూ సర్.

నేను : ఈరోజు నుండి మనం స్నేహితులం. కాబట్టి 'సర్' వద్దు. నా పేరు రాహుల్, సర్ కాదు.

సైరా : ఓకే సర్... అయ్యో ...... రాహుల్.

నేను : హా హా హా, గుడ్ గర్ల్.

సైరా : నేను గర్ల్ ని ఎలా అవుతాను ?

ఇంతలో మేము సైట్ దగ్గరికి చేరుకున్నాము.

నేను : నువ్వు ఆంటీ కూడా కాదు.

సైరా మళ్ళీ నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. ఆ తర్వాత మేము కారు దిగి సైట్ ని చూశాం. సైరా కి అంతా వివరించాను. వెనక్కి వచ్చి కారులో కూర్చున్నాము. సోమేశ్ ఇంటికి బయలుదేరాము. సైరా తన కళ్ళని మూసుకుని శాంతిని అనుభవిస్తోంది.

నేను : అలసిపోయావా ఏంటి ?

సైరా : ఆ, చాలా.

నేను : నేను నీ అలసటని తొలగిస్తాను.

సైరా : మీరు ఎలా తొలగిస్తారు ?

నేను : నా చేతులతో.

సైరా : (సిగ్గుపడుతూ) నాకు అర్థం కాలేదు.

నేను : ఇదిగో చూడు నా చేయి.

అని నా చేతిని తన శరీరం దగ్గరగా తీసుకెళ్లి చెప్పాను. మళ్ళీ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తీసుకున్నాను. ఆ తర్వాత నేను తనకి చూపిస్తూ చేత్తో ఒక బటన్ ని నొక్కాను. తన సీటులోని మసాజర్ ఆన్ అయింది.

సైరా : ఓహ్ గుడ్ ! ఏం జరుగుతోంది ? ఇది అద్భుతం ! వావ్ !

కొద్దిసేపు మసాజర్ నడుస్తూనే ఉంది. తను శాంతిని పొందుతూనే ఉంది. ఆ తర్వాత నేను ఆఫ్ చేశాను.

సైరా : ఎందుకు ఆఫ్ చేశారు సర్ ?

నేను : మళ్ళీ సర్ అన్నావు కదా !

సైరా : సారీ రాహుల్.

నేను : గుడ్. మళ్ళీ ఆన్ చేయమంటావా ?

సైరా : అవును.

ఆ తర్వాత నేను ఆన్ చేశాను. తను కళ్ళు మూసుకుని శాంతిని పొందుతూనే ఉంది. సుమారు పది నిమిషాల తర్వాత తనకి అసౌకర్యంగా అనిపించడం మొదలైంది. ఆమె తన శరీరాన్ని సీటు మీద మరింత రుద్దుకోవడం మొదలుపెట్టింది. నేను కారు ని నడుపుతున్నాను, అలాగే తనని కూడా చూస్తున్నాను. తను కళ్ళు మూసుకుని ఉంది. సుమారు 20 నిమిషాల తర్వాత తన ఊపిరి వేగంగా మారింది. తను సన్నగా మూలగడం మొదలుపెట్టింది. నేను ఆశ్చర్యపోతున్నాను. ఆ తర్వాత తన శరీరం జర్క్ లు ఇచ్చింది. ఆ తర్వాత తను రిలాక్స్ అయింది. నేను తనని చూస్తూనే ఉన్నాను. తను కళ్ళు తెరిచి నన్ను చూసి సిగ్గుపడడం మొదలుపెట్టింది. ఆ తర్వాత ఆమె తనే బటన్ ని ఆఫ్ చేయబోయింది. అప్పుడు నేను ఆఫ్ చేశాను. తను చాలా సిగ్గుపడుతోంది. నేను మౌనంగా ఉండి, ముందు చూస్తూ కారు ని నడుపుతున్నాను. కొద్దిసేపట్లో మేము సోమేశ్ ఇంటికి చేరుకున్నాము. తను కిందికి దిగలేదు.

నేను : ఏమైంది ? దిగు.

సైరా : (సిగ్గుపడుతూ) మీరు వెళ్లండి, నేను వస్తాను.

నేను : మనం స్నేహితులం. సిగ్గుపడాల్సిన అవసరం లేదు. ఓకే ? నాకు తెలుసు, నువ్వు నా కారుని మురికి గా చేశావని. హా హా హా.

తను మరింత సిగ్గుపడింది. మరో వైపు తన ముఖాన్ని తిప్పి నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. ఆ తర్వాత నేను వెళ్లిపోయాను. తను దిగి లోపలికి వచ్చింది. తనకి అసౌకర్యంగా అనిపిస్తోంది. బహుశా తన బట్టలు తడిసిపోయి ఉంటాయి అందుకే.

నేను : సైరా, నువ్వు ఇంటికి వెళ్లడం మంచిదని నా అభిప్రాయం.

సైరా : (సిగ్గుపడుతూ) అవును, నేను ఇంటికి వెళ్లి కొద్దిసేపట్లో తిరిగి వస్తాను.

ఆ తర్వాత తను వెళ్లిపోయింది. నేను కూడా షోరూముకి వెళ్లాను. అక్కడికి చేరుకుని పనులన్నీ చూశాను. జయ కి నా ప్రయాణ సమాచారం ఇచ్చాను.

నేను : జయా, నేను 15 రోజుల కోసం లండన్ వెళుతున్నాను.

జయ : ఓకే సర్, టేక్ కేర్.

నేను : యూ టూ.

జయ : మీరు ఆఫీసులో ఉంటేనే బాగుంటుంది.

నేను : ఎందుకు ?

జయ : తెలియదు. మీతో మాట్లాడుతూనే ఉండాలని అనిపిస్తుంది.

నేను : సరే, 15 రోజుల తర్వాత మనసు విప్పి మాట్లాడుకుందాం.

జయ : డన్.

నేను : గుడ్. ఓకే, నేను వెళుతున్నాను. ఏదైనా సమస్య ఉంటే నాకు సమాచారం ఇవ్వు.

జయ : ఓకే సర్, మీరు జాగ్రత్తగా ఉండండి.

నేను : ఓకే, బై.

జయ : బై సర్.