[monor]

சிறிது நேரம் கழித்து, “அண்ணா, என்ன மன்னிச்சிருங்கண்ணா.”

“எதுக்கும்மா? நான் மன்னிக்கற அளவுக்கு நீ என்ன தப்பு செஞ்சே?”

“இல்லே, நேத்து நைட் நீங்க சொல்ல வர்றதைப் புரிஞ்சுக்காம, நான் கொஞ்சம் அதிகமாவே உங்க மேல கோபப்பட்டுட்டேன்”

“பரவ இல்லாம்மா, நான் அதை அப்பவே மறந்துட்டேன்”

“மறந்திட்டீங்களா? நான் ரொம்ப பேசிட்டேன், நான் பேசினதை நினைச்சா எனக்கே கஷ்டமா இருக்குண்ணா”

“பரவாயில்ல விடும்மா, உன் மன நிலைமையை என்னால நல்லா புரிஞ்சிக்க முடியுது”

“என்னன்னே தெரியல. நீங்க அப்படி கேட்டதும் எனக்கு கோபம் வந்துருச்சி.”

“சொன்னா கோவிச்சுக்காதே. நான் சொன்னது உண்மையா கூட இருந்து இருக்கலாம், உண்மையா ஒத்துகிட்டா உன்னை நான் தப்பா நினச்சிருவேனோன்னு நீ கோபப்பட்டு இருக்கலாம்”

நான் சொன்னதைக் கேட்டு அவள் எதுவும் பேசாமல் அமைதியா இருந்தாள். நானும் அவள் பேசட்டும் என்று அமைதியாக இருந்தேன்.

சிறிது நேரம் கழித்து

“ஆமாண்ணா, நீங்க சொன்னது… சரிதான்”

நான் அவளை கூர்ந்து நோக்கினேன். அவள் தலை கவிழ்ந்து கொண்டாள். அமுதா குற்ற உணர்ச்சியில் இருக்கிறாள் என்று புரிந்தது.

“அமுதா, இங்க பாரும்மா இதுக்கு எல்லாம் உணர்ச்சி வசப்படாதே. நாம யாருக்கும் கெடுதல் செய்யாம யாரையும் மோசம் செய்யாதவரை எதுவும் தப்பு இல்லை.”

“கஷ்டமா இருக்கு. தாம்பத்திய சுகம் என்னன்னு தெரியாம இருந்தா கூட பரவாயில்லே. அந்த சுகத்தை வேற அனுபவிச்சு ஒரு குழந்தையையும் பெத்து தொலைச்சிட்டேன். சில சமயம் என்னையே என்னால் கட்டுபடுத்த முடியாம தவிக்கறேன். அவர் இங்க இல்லேன்னு தெரிஞ்சும், செக்ஸுக்கு ஆசைப் படுறது தப்புதான்” என்று குரல் கம்ம சொன்ன அவள் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்தது

“ச்சீய் அசடு!! முதல்ல, உன்னை நீயே குற்றம் சுமத்திக்கறதை நிறுத்து. இதுல உன் தப்பும் எதுவும் இல்லை, இது உன் உடலில் ஏற்படுற ஒருவித வேதியியல் மாற்றம். பசி போல இதுவும் சாதாராணமான ஒன்னுதான்.”

“இதுல என் தப்பு எதுவும் இல்லையாண்ணா?!! “

“இல்லே, பொதுவா, பெண்கள் பீரியட்ஸ் முடிஞ்சி பத்தாவது நாள்ல இருந்து பதினைஞ்சாவது நாள் வரைக்கும் கொஞ்சம் செக்ஸ் உணர்வு அதிகமா இருக்கும். செக்ஸ் சுகத்துக்கு உடம்பு ரொம்ப ஏங்கும், இது இயற்கை.”

“நீங்க சொல்றது எல்லாம் புதுசா இருக்கு. உங்களுக்கு இது எல்லாம் எப்படித் தெரியும்?”

அமுதா கேட்ட கேள்விக்கு எப்படி பதிலளிப்பது என்று நான் யோசித்துக்கொண்டிருக்க, அந்த நேரம் என் மொபைல் போன் ஒலிக்க, இது தான் சமயம் என்று போனை எடுத்து கொண்டு வீட்டு பின் பக்கம் வந்தேன்.

இந்த விடியற்காலை நேரத்தில் யார் அழைப்பது என்று பார்த்தேன்.

என் ஃப்ரண்ட் சரவணன் தான் அழைத்து இருந்தார் . சரவணனும் விடோயர்தான். அவர் மனைவி இறந்து இரண்டு வருடம் ஆகிறது.

“ஹலோ, சரவணன் எப்படி இருக்கீங்க?!!”

“ ஹும்,… நான் ஏதோ நல்லா தான் இருக்கேன்…” ஏதோ வெறுப்புடன் அவர் சொல்வது போல இருந்தது.

“என்ன விசயம்? ரொம்ப டல்லா இருக்குற மாதிரி இருக்கு?”

“உங்க கிட்டே சொல்றதுக்கு என்ன? இப்பல்லாம் அது இல்லாம முடியல, ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு.”

“என்னன்னு தெளிவா சொன்ன தானே புரியும்.”

“என் மனைவி ட்ரான்ஸ்பர் ஆகி வெளியூர் போனதிலே இருந்து, ரொம்ப தனிமையா இருக்கு. தாம்பத்திய சுகம் அனுபவிச்சவங்களுக்குதான் அந்த கஷ்டம் புரியும்.”


“புரியுது,…. கஷ்டம் தான்.”

“அதனால.. இன்னைக்கு போகப் போறேன், என்னால இதுக்கு மேல அடக்க முடியாது”

“சரவணன், எங்க போக போறீங்க, மலைக்கா? ஹ,…ஹா.”

“சிரிக்காதீங்க ஆனந்தன், சீரியஸா பேசுறேன்”

“ஓகே, எங்க போறீங்க?”

“ஃபிரண்ட் ஒரு நம்பர் கொடுத்து இருக்கான், கால் கேர்ல்ஸ் நம்பர். அங்கே போலாம்ன்னு இருக்கேன்.”

“சரவணன், என்ன முடிவு இது?!! இதெல்லம் வேணாம். தப்பு”

“தெரியும், எல்லாம் நம்பிக்கையானவங்க, ஒரு பிரச்சினையும் வராது”

“யார் சொன்னா?!!”

என் முகம் கொஞ்சம் பதட்டமா மாறுவதை பார்த்துட்டு, என் பின்னாலேயே வந்து என் பின் பக்கமாக எனக்குத் தெரியாமல் நின்றிருந்த அமுதா, “என்னண்ணா யார் லைன்ல, எதாவது பிரச்சனையா?” என்று கேட்டாள்.


போனில் பேசிக்கொண்டிருந்த சரவணனை ஒரு நிமிஷம் இருக்க சொல்லிட்டு, செல் போனின் ரெசீவரை கையால் பொத்தி, “ஒன்னும் இல்லம்மா, என்னோட ஃப்ரண்ட் சரவணன்தான் பேசிகிட்டு இருக்காரு.” என்று சொல்லிவிட்டு அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்து கொஞ்சம் மறைவாக வந்து மீண்டும் சரவணனிடம், “சொல்லுங்க சரவணன், பாருங்க சின்ன பசங்க மாதிரி நடந்துக்காதிங்க, எதாவது நடந்தா எல்லோருக்கும் கஷ்டம்” என்றேன்.

“எதுவும் நடக்காது. எத்தனை நாள்தான் உணர்ச்சிகளை அடக்கி வச்சுகிட்டு இருக்கிறது? ஒரு காண்டம் போட்டு செக்ஸ் வச்சிகிட்டா எல்லாம் சரியாகிடும்.”

“வெளிய தெரிஞ்சா, என்னாகும்ன்னு யோசிச்சீங்களா? உங்க பேரண்ட்ஸ் எவ்ளோ கஷ்ட படுவாங்க, புரியுதா?”

“எல்லாம் தெரியுது. இருந்தாலும், என்னால முடியலையே ஆனந்தன். நான் என்ன பண்ணட்டும்?!”

“பாருங்க சரவணன் எல்லோருக்கும் எல்லாம் அமைஞ்சிடாது. நாம, நமக்கு கிடைச்சதை வச்சி சந்தோசமா இருக்கணும், உள் ஆசைகளுக்கு நான் ஏற்கனவே சொன்னா மாதிரி இறங்கிடணும்.”

“இல்ல ஆனந்தன் நான் போகப் போறேன். உங்களுக்கும் ஒய்ஃப் இல்ல. எனக்கும் ஒய்ஃப் இல்ல. என்னை மாதிரிதான் நீங்களும் கஷ்டபட்டுகிட்டு இருப்பீங்க. நீங்களும் வருவீங்களோன்னு தான் கூப்பிட்டேன், வரலேன்னா விட்டுடுங்க.”


சரவணன் சொன்னதைக் கேட்டு எனக்கு கோபம் தான் வந்தது.

அந்த நேரத்தில் நான் என் பின் பக்கம் திரும்பிப் பார்க்க, அமுதா என் பின் பக்கம் நாங்கள் பேசுவதை கேட்டபடி அமைதியாக நின்றிருந்ததை அப்போதுதான் கவனித்தேன்.

அமுதா எங்கள் உரையாடலையே கூர்ந்து கவனித்து கொண்டு இருந்தாளோ என்று எனக்கு சந்தேகமாக இருந்தது.

எனக்கு ஒரு யோசனை வர, “நான் சொல்றதை சொல்லிட்டேன் சரவணன், கொஞ்சம் பொறுத்துக்குங்க. கூடிய சீக்கிரம் இந்த பிரச்சினைக்கு ஒரு வழி கண்டு பிடிக்கிறேன்.”

“இல்ல ஆனந்தன். இனி மேலும் என்னால பொறுக்க முடியாது.”

“நான் சொல்றத நீங்க நம்பல. அப்படித் தானே?! நீங்க கால் கேர்ள்ஸ்கிட்ட போறது தப்பு. அது உங்களை பாதிக்கறதோட இல்லாம உங்க குடும்பத்தையே பாதிக்கும். நான் இவ்ளோ சொல்லியும் நீங்க கால் கேர்ல்ஸ் கிட்ட போனா, அதுக்கப்புறம் என் கிட்ட பேசாதிங்க” என்று சொல்லிட்டு காலை கோபத்தோடு கட் பண்ணிவிட்டு ஹாலுக்கு வந்தேன்.

பின்னாலேயே வந்த அமுதா என் முகத்தில் உண்டான உணர்ச்சியைப் பார்த்து விட்டு, “என்னண்ணா ஏதாவது பிரச்சனையா, உங்க ஃப்ரண்ட் கிட்டே இவ்ளோ கோபமா பேசுறீங்க?”

“ஒன்னும் இல்லை. நான் வீட்டுக்கு வாங்கன்னு சொன்னேன், ஆபீஸ்ல வேலை இருக்கு வர முடியாதுன்னு சொன்னார்.அதான் கொஞ்சம் கோவமா பேசிட்டேன்.”

“இல்லை. என் கிட்டே ஏதோ மறைக்கறீங்க. நான் தெரிஞ்சிக்கக் கூடாத அளவுக்கு பெரிய விசயமா?”

“நான் எதுக்கும்மா உன்கிட்ட மறைக்கணும்?”

“இல்ல. உங்க ஃப்ரண்ட்கிட்டே நீங்க என்ன பேசிகிட்டு இருந்தீங்கன்றதை என்னால ஓரளவுக்கு புரிஞ்சுக்க முடியுது. என் கிட்டே மறைக்காதீங்க. உண்மையைச் சொல்லுங்க.”

“ நான் எதுக்கும்மா மறைக்கணும். ஆம்பளைங்க நாங்க ஏதோ பேசிக்கறோம்.”

“என் கிட்டே சொல்ல மாட்டீங்க. அப்படிதானே?! அப்போ உங்களுக்கு இன்னும் என் மீது நம்பிக்கை வரல….ஹும்ம்.!!.” பேசிக் கொண்டே என்னைப் பார்த்து முறைத்தாள்.

அந்த நேரம் பார்த்து கட்டிலில் தூங்கப் போட்டிருந்த குழந்தை அழ, அமுதா மார்பை மறைக்கும்படி ஒரு துப்பட்டா எடுத்துப் போட்டு, பெட் ரூமுக்கு போய் பெட்டில் உட்கார்ந்து குழந்தையை மடியில் போட்டு, நைட்டியின் ஜிப்பை இறக்கி, ஒரு முலையை மட்டும் வெளியே எடுத்து அதன் காம்பில் குழந்தையையின் வாயைப் பொருத்தி அதற்க்கு பால் கொடுத்தாள்.

அவள் பால் கொடுக்கும் அழகைப் பார்த்துக்கொண்டே நானும் அவள் பக்கத்தில் போய் உட்கார்ந்தேன்.

மார்பில் பால் குடித்து கொண்டிருந்த குழந்தை துப்பாட்டாவைப் பிடித்து இழுக்க, அது நழுவி அவள் மடியில் விழுந்தது. இப்போது நைட்டியின் ஜிப் முழுதும் இறக்கி விட்ட நிலையில் அவல் பால் வண்ண பருத்த முலைகள் நைட்டிக்குள் குலுங்கியபடி என் கண்களுக்குத் தெரிந்தது.

பால் கொடுத்து விட்டு சர்வ சாதாரணமாக குழந்தையை தொட்டிலி போட்டாள். அவள் குழந்தையை தொட்டிலில் போட குனிந்த போது, அவள் இரண்டு முலைகளௌம் நைட்டிக்குல்ளே இருந்து வெளியே வந்து தொங்க, அதை நான் என் நாக்கை என் உதட்டால் நக்கியபடியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.
குழந்தையை தொட்டிலில் கிடத்தும் வரை அவள் முலைகளை மூடவில்லை.

குழந்தைய தொட்டிலில் போட்ட பின்பு, நிமிர்ந்து சர்வ சாதாரணமாக கீழிறக்கிய ஜிப்பை மேலே இழுத்து ஏற்றி விட்டுக்கொண்டாள்.

அவள் கவனக் குறைவாக ஜிப்பை ஏற்றி விடாதது இல்லை. ஆனாலும், அவள் நிர்வாண முலைகள், அதில் குழந்தை பால் குடித்த ஈரம், தடித்த முலை காம்பு, செம்பழுப்பு நிற முலைக் காம்பு வட்டம்,… இப்படி அவள் மார்பை எல்லாம் நன்றாக பார்த்து ரசித்தேன்.

நான் அவளையும், அவள் முலைகளையும் பார்த்து ரசிக்கிறேன் என்று தெரிந்தும் சாதாரனமாக நடந்து கொண்டாள். அண்ணன்தானே பார்த்தால் பார்த்து விட்டு போகட்டுமே என்ற நினைப்போ என்னவோ?!!

அமுதா குழந்தையை துங்க வைத்து விட்டு என் அருகில் வந்து உட்கார்ந்தாள்.

“சொல்லுங்கண்ணா, இன்னும் என் மேல உங்களுக்கு நம்பிக்கை வரலையா, எதுவுமே சொல்ல மாட்டேங்கறீங்க. ”

“ம்ம்.. சொல்றேன் அமுதா. கொஞ்சம் தண்ணி கொண்டு வர்றியா.”

அமுதா கிட்சனுக்கு போய் வாட்டர் ஃபில்டரில் தண்ணீர் பிடித்து டம்ளரில் எடுத்து வந்தாள்.

டம்ளரில் எனக்கு தண்ணியை கொடுக்கும் போது குனிந்து கொடுத்தாள், உள்ளே பிரா இல்லாததால் அவள் முலைகள் இரண்டும், நைட்டியின் கழுத்து
இடவெளியில் எந்த மறைப்பும் இல்லாமல் தெளிவாக பழுத்த மாம்பழங்கள் போல தொங்கி ஊசலாடியபடி என் பார்வையில் பட்டது.


நான் அவள் முலைகலை பார்த்து ரசிப்பதை, ரசித்தவள் புன்னகைத்தபடியே என் அருகில் உட்கார்ந்து, “இப்போ சொல்லுங்கண்ணா.” என்றாள்.

அவள் செய்த செய்யும் செயல்கள் எல்லாம் யோசித்து பார்த்தேன். இந்த அளவுக்கு வெளிப்படையாக என் முன்னே நடந்து கொள்கிறாள் என்றால், அவள் என்னை முழுவதும் நம்புகிறாள் என்றுதானே அர்த்தம். அதனால், நானும் அவளை நம்பித்தான் ஆக வேண்டும் என்று முடிவு செய்தேன்.