[monor]

நான் அவள் எதிரே அமர்ந்து, பல முறை காலை மடக்கி நீட்டுமாறு சொன்னேன். அவள் காலை நீட்டி மடக்கும் போதெல்லாம், அவள் கொழுத்த தொடையின் கீழ் பகுதி தெரிந்தது.

பின் காலை நீட்டினாள். எனக்கு அவளின் அந்தரங்க பொக்கிஷம் எனக்கு காட்சி அளித்து மறைந்தது. மீண்டும் செய்யச் சொன்னேன், செய்தாள். மீண்டும் சொன்னேன். இப்போது அவள் யோசித்தாள்.

“இப்போ வலி இல்லண்ணா.”

“இல்லேன்னாலும் இன்னும் கொஞ்சம் நீட்டி மடக்கி செய். இல்லேன்னா வீங்கிடும்”

“ஓ!! அப்படியா சரி” என்று சொல்லி அடிபட்ட காலை வேகமாக இரண்டு முறை மடக்கி நீட்டி கொண்டாள். எனக்கு அவள் கால் அழகை பாத்ததிலிருந்து,
அவள் அடி தொடை வரை முழுசாக பார்க்க ஆவல் தூண்டியது.

அவள் தப்பாக நினைத்துக்கொண்டால் என்ன செய்வதென்று அவளிடம் மீண்டும் காலை நீட்டி மடக்க கேட்க துணிவில்லாமல், அவளின் அருகே சென்று அவளின் காலை மெதுவாக தொட்டு தடவிப் பார்த்தேன். வழ வழ என்று மென்மையாக இருந்த்து. அந்த மென்மையை ரசித்தபடியே நைட்டியை முட்டிக்கு மேலே தூக்கி கொண்டே சென்றேன். நைட்டி, தொடை வரை ஏறியது.

இன்னும் கொஞ்சம் ஏறினால் அவள் திரண்ட தொடைகளும், புண்டையும் தெரிந்து விடும் என்ற ஆபத்தான நிலையை உணர்ந்து, “ஸ்ஸ்ஸ்!! ஐயோ! போதும்ணா!!” என்று கூச்சத்துடன் சொல்லி தொடை வரை ஏறிக்கிடந்த நைட்டியை கீழே இழுத்து விட்டு எழுந்து அவள் ரூம்’க்கு சென்றாள்.

அங்கே அவள் குழந்தை அமைதியாக தூங்குவதை பார்த்து திரும்பி வந்தாள்.

“ நான் டீ குடிக்கப் போறேன். உங்களுக்கும் டீ போட்டு கொண்டு வரட்டுமா?”

“ம்,…”

டீ போட்டு எடுத்து வந்தாள்.

இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டு டீ குடித்தோம். என் பார்வை எல்லாம் அவளின் அழகான இளமையான அங்கங்கள் மீதே இருந்தது.

என் தங்கை மேல் உள்ள ஆசை அதிகரிக்க, என்னால இனி அமைதியாக இருக்க முடியாது என்று தோன்றியது.

ஒரு முடிவுக்கு வந்தவனாக, “இப்போ நீ சந்தோசமா இறுக்கியா டி” என்றேன்.

சில நொடிகள் அமைதியாக, ஆனால், அர்த்தத்தோடு என்னை கூர்ந்து பார்த்துவிட்டு, “ம்,….” என்றாள்.

“ இல்ல நீ பொய் சொல்றே?”

“ நிஜமாத்தாண்ணா. நான் சந்தோஷமாத்தான் இருக்கேன்.”

“இல்ல நீ சிரிச்சு சிரிச்சு பேசினாலும், உன் முகம் அடிக்கடி வாட்டமா ஆய்டுது. உன் முக வாட்டம் எதனாலன்னு கண்டு பிடிச்சிட்டேன்”

“அப்படியா, எதனாலன்னு சொல்லுங்க பார்ப்போம்”

“ரொம்ப நாளா உன் புருஷனை நீ பிரிஞ்சு இருக்கிறதுதான் காரணம், சரியா?!!”

“ச்சீய்!! அப்படி எல்லாம் இல்ல.”

“அன்ணி இறந்ததை நினைச்சு வருத்தப்படுறியா?”

“ அதுவும் ஒரு காரணம்தான். அன்ணி இறந்தது எனக்கு ரொம்ப வருத்தம்தான். ஆனா, என் முக வாட்டத்துக்கு முக்கிய காரணம் அது இல்ல. ஆனா, நீங்க நல்லாவே கற்பனை பண்றீங்க!!”

“ம்ம்.. அதுவும் இல்லன்னா,…. அப்போ, அதுவா தான் இருக்கும்?!!”

“அதுவாதான்னா?!!…எது?!”

“சொன்ன தப்பா நினைக்கக் கூடாது, அது கொஞ்சம் அடல்ட்ஸ் ஒன்லி”

“ஹும்…. சொல்லுங்கண்ணா! இதுல என்ன இருக்கு?”

“உன்னை பெங்களூர்ல பாத்ததிலேர்ந்து உன் குழந்தையோட நீ தனியாதான் இருக்கே!! உன் புருஷன் உன் வீட்டுக்கே வர்றதில்லே.”

“ம்,….அதான். அந்த விஷயத்தை ஏற்கனவே உன்கிட்டே சொல்லிட்டேனே” என்று சொன்ன அவள் முகம் உணர்ச்சியில் கொஞ்சம் மாறியது. என் மனதில் இருப்பதை சொல்லலாமா வேண்டாமா என்று எனக்கும் குழப்பமாக இருந்தது

“அது வந்து,…..”

“சும்மா சொல்லுண்ணா.”

"ஒன்னும் இல்ல. சும்மா சொன்னேன்”

“இல்லைண்ணா, எதோ சொல்ல வந்தீங்க. சொல்லுங்க.!!”

“ஒன்னும் இல்ல,….. உன் புருஷன் உன் பக்கத்துல இருந்திருந்தா கொஞ்சம் சில்மிஷம், டச்சிங்க், கிஸ்ஸிங்க், கொஞ்சல் அப்படி இப்படின்னு இருந்திருப்பார்”

“இருந்திருந்தா?!!”

“உன் உடல் பசி கொஞ்சம் குறைஞ்சிருக்கும். உன் உடம்பு இப்போ உடல் சுகத்துக்காக ஏங்கிக் கிடக்குது. உன் முக வாட்டத்துக்கு அது தானே காரணம்?”

“ச்சீய்!!!…, என்னண்ணா பேசுறீங்க?! ஒரு பொண்ணுகிட்ட, அதுவும் கூடப் பிறந்த தங்கச்சிகிட்டே எப்படி எல்லாம் பேசுறதுன்னு கூட தெரியல, பெரிய ஆள் மாதிரி பேசுறீங்க. கொஞ்ச கூட வெவஸ்தையே இல்ல உங்களுக்கு.!!”

“இருமா, நான் அப்படி என்ன பெருசா தப்பா சொல்லிட்டேன், நீயும் கல்யாணம் ஆனவ, உனக்கும் ஒரு பக்குவம் இருக்கும் .அதனால் கொஞ்சம் வெளிப்படைய பேசினேன்.”

“அதுக்கு இப்படியா பேசுவாங்க?, நான் உங்களுக்கு தங்கச்சி. தங்கச்சிகிட்ட இப்படியா பேசுவீங்க?!!”

“பேசினா என்ன தப்பு? நான் பேசறதை நீ தப்பா எடுத்துக்கலேன்னா, அது தப்பே இல்லை.”

“என்னை என்ன அந்த மாதிரி உடல் சுகத்துக்கு, அலையற பொண்ணுன்னு நினச்சிட்டீங்களா?”

“அமுதா!, நான் பேசறது உனக்கு பிடிக்கலேன்னா வேண்டாம்னு சொல்லு, அதுக்காக எதேதோ பேசாதே. நான் உன்னை அந்த மாதிரி நினைக்கல. நான் உன் நல்லதுக்காகத் தான் இப்ப உன் கூட பேசிகிட்டு இருக்கேன். அப்படி பேசினா உனக்கு கொஞ்சம் ரிலாக்ஸா இருக்குமேன்னு தான் பேசினேன், நீயும் விசயம் தெரிஞ்சவ. நானும் தெரிஞ்சவன். உன் மேல அக்கறை உள்ள ஒரு அண்ணனா நான் இப்படி கேட்டதுல எனக்கும் எதுவும் தப்பா தெரியல. ஒப்பனா பேசினா, கொஞ்சம் மனசு பாரம் குறையும். நான் உன் கூட இப்படி பேசறது உனக்கு பிடிக்கலேன்னா, இதோட இந்த டாபிக்க விட்டுடு. வேற ஏதாவது பேசுவோம்.”

நான் சொன்னதைக் கேட்டு கொஞ்ச நேரம் அமைதியாக தலை குனிந்து உட்கார்ந்திருந்தவள், ஒரு முடிவுக்கு வந்தவளாக, “சாரிண்ணா. என்னை மன்னிச்சிடு. நான்தான் ஏதோ தப்பா பேசிட்டேன். உன் தங்கச்சிகிட்ட, என் நல்லதுக்காக உன் மனசுக்கு தோன்றதை பேசறதுக்கும் உனக்கு உரிமை உண்டு. ஆனா, நீங்க நினைக்கிற மாதிரி நான் சோகமா இருக்கிறதுக்கு அது காரணம் இல்ல. அண்ணி இந்த சின்ன வயசிலேயே உங்களை தனி மரமா விட்டுட்டு போய்ட்டாங்களேன்ற கவலைதான் என்னோட முக வாட்டத்துக்கு காரணம். நீங்க அண்ணி இல்லாம இனிமே எப்படி வாழப்போறீங்கன்றதை நினைச்சுதான் கவலைப்பட்டேன்.”என்றாள்.

“சரிம்மா. உன் முக வாட்டத்துக்கு அதுதான் காரணம்ன்னா, மனைவியை இழந்த ஒரு அண்ணன் மேல நீ காட்டுற அக்கறையையும், அன்பையும் நினைச்சு, எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷம். என்னடா, இப்படி எல்லாம் அண்ணன் கேட்டுட்டாரேன்னு நீ வருத்தப் பட வேண்டாம். சரி,….எனக்கு கொஞ்சம் தூக்கமா வருது, நான் தூங்கறேன். நீயும் போய் தூங்கு.” என்று சொல்லி நான் ஹலில் பாய் விரித்து படுத்து தூங்கி விட்டேன்.

அடுத்த நாள் காலை.

நன்றாக தூங்கிக்கொண்டிருந்த என்னை, யாரோ தட்டி எழுப்பினார்கள். யார் என்று கண் விழித்து பார்த்தேன். அமுதா தான் பக்கத்தில் நின்று கொண்டு இருந்தாள்.

என்னம்மா இந்த நேரத்துல எழுப்பறே? மணி என்ன?”

“மணி 5.ண்ணா.”

“என்னம்மா, எல்லோரும் எந்திரிச்சிட்டங்களா?”

“இன்னும் இல்லேண்ணா, பாப்பா எழுந்துகிட்டதாலே அவளுக்கு பால் கொடுத்துட்டு மணியை பாத்தேன். மணி 5-ன்னு காட்டுச்சு. எனக்கும் தூக்கம் வரல. சரி டீ குடிக்காலாம்ன்னு டீ போட்டுகிட்டு இருக்கேன். உங்களுக்கும் வேணுமா?”

“சரிமா, டீ போட்டுகிட்டு வந்து ஹால்ல டீ பாய் மேல வை. நான் போய் முகம் கை கால் கழுவிட்டு வந்துடறேன்”

நான் எழுந்து முகம் கை கால் கழுவிவிட்டு ஒரு டவல் எடுத்து துடைத்து கொண்டு ஹாலுக்கு வந்தேன். அமுதா ஒரு சோபாவில் உட்கார்ந்து டீ குடித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

நான் சோபாவில் அவள் பக்கத்தில் உட்கார்ந்தபடியே, “என்னம்மா, குழந்தை துங்கிட்டாளா?!”

“ஆமாண்ணா, பால் குடிச்சிட்டு நல்லா தூங்கறா. அவ துங்கினாதான் எனக்கு கொஞ்சம் ஃப்ரீயா இருக்கு” என்று சொல்லிக்கொண்டே எனக்கு டீ கொடுத்தாள்.

நான் அவள் கொடுத்த டீ கப்பை வாங்கிக் கொண்டு, சேரில் உட்கார்ந்து மேஜையில் கிடந்த ஆனந்த விகடன் புத்தகத்தை எடுத்து புரட்டி பார்த்துக் கொண்டே டீயை பருகினேன்.

அமுதா என் எதிரில் அமர்ந்து இருந்தாள். அவள் முகம் முன்பு இருந்ததை விட தெளிவாக காணப்பட்டது. ஆனால், எதோ அவள் மனதில் ஓடிக்கொண்டு இருப்பது போல் தோன்றியது. எதுவும் பேசாமல் இருவரும் அமைதியாக டீயை பருகினோம்.