Adultery ரவுடி ரங்கா -- எமனுக்கே எமன் ஆவான்!

[தனுஷ்]

Part -- 02

அன்று காலை, சூரியன் சுட்டெரிக்கத் தொடங்கும் முன்பே ரங்கா தன் மளிகைக் கடையைத் திறந்துவிட்டு, ஒரு ராஜாவைப் போலத் தன் சிம்மாசனத்தில் (சேரில்) சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தான். காலேஜுக்குத் அவசர அவசரமாகப் போகும் இளம்பெண்கள், அவர்களுக்குத் துணையாகப் போகும் வாளிப்பான ஆசிரியைகள், கையில் பையோடு வரும் இளம் இல்லத்தரசிகள் என ஒருவரையும் அவன் வக்கிரப் பார்வை விட்டுவைக்கவில்லை. ஒவ்வொரு பெண்ணின் அசைவையும், ஆடையின் நெளிவையும் தன் கண்களாலேயே வருடி, மனதிற்குள் வன்புணர்ச்சி செய்து கொண்டிருந்தான்.



 
அப்போதுதான் அந்தத் தெருவிற்குள் ஒரு பெரிய டிரக் வந்து உறுமிக்கொண்டு நின்றது. வண்டி முழுக்க ஒரு புது வீட்டிற்குத் தேவையான கட்டில், பீரோ எனச் சகல சாமான்களும் நிறைந்திருந்தன.


வண்டி ஓட்டுநர் இருக்கையிலிருந்து எட்டிப் பார்த்த அந்த டிரைவர், "அண்ணே... இங்க பழனியாண்டி வீடு எங்க இருக்கு?" என்று அதிகாரத் தோரணையில் கேட்டான்.

ரங்கா தன் இருக்கையை விட்டு எழவில்லை. கையில் இருந்த சிகெரெட்  பற்றவைத்தபடி, தன் வலது காலைத் தூக்கி நீட்டி, பெருவிரலாலேயே "அதோ... அந்த இரண்டாவது வீடு" என்று சிக்னல் காட்டினான்.

அந்த டிரைவருக்கு ரத்தம் கொதித்தது. ஊர் பேர் தெரியாத ஒருவன், ஒரு மளிகைக் கடைக்காரன் தன்னிடம் இவ்வளவு திமிராகக் காலை நீட்டிக் காட்டுவதா? "டேய் நாயே! மனுஷன் கேக்குறேன்ல... வாயைத் திறந்து கையால சொல்ல முடியாதா? காலைக் காட்டி நக்கலா பண்ற? மளிகைக் கடைக்காரனுக்கே இவ்வளவு திமிரா?" என்று வண்டியில் இருந்தபடியே கண்டமேனிக்குக் கத்தினான்.

ரங்காவுக்குச் சுர்ரெனக் கோபம் தலைக்கு ஏறியது. அவனது கண்கள் சிவந்தன. சிகெரெட்  புகையை மெதுவாக வெளியே விட்டவன், அந்த டிரைவரின் முகத்தைக் கூர்ந்து கவனித்தான்.

"கண்டிப்பா இவன் நம்ம ஏரியாவா இருக்க மாட்டான். இருந்திருந்தா, எமனுக்கே எமனான இந்த ரங்காவைப் பார்த்து இப்படிப் பேசத் துணிஞ்சிருக்க மாட்டான்!" என்று மனதிற்குள் கறுவினான்.

மெதுவாகச் சேரில் இருந்து எழுந்தான் ரங்கா. அவன் எழுந்த வேகத்தில் அவனது முரட்டு உடம்பின் தசைகள் முறுக்கேறின. கடையின் கல்லாவுக்கு அடியில், எந்நேரமும் ரத்தப் பலி கேட்கத் தயாராக இருக்கும் அந்தப் பளபளக்கும் அருவாளை ஒருமுறை தொட்டுப் பார்த்துக் கொண்டான். ..அவன் கை அருவாள் பிடியை இறுகப் பற்றிய அந்த நொடி, அவனது MLA கனவு மின்னல் போலக் கண் முன்னே வந்து சென்றது. . .."ங்காவின் அரசியல் கனவு அவனைத் தடுத்து . வேண்டாம் " என்கிற எச்சரிக்கை உணர்வு அவனது கோபத்தை அப்படியே உள்ளுக்குள் அமுக்கியது.

வெறி பிடித்து நின்ற சிங்கத்தைக் கூண்டுக்குள் அடைப்பதைப் போல, தன் ஆத்திரத்தை ஒரு பெருமூச்சோடு அடக்கிக் கொண்டான். தன் கை விரல்கள் அருவாள் பிடியை மெதுவாக விடுவித்தன.

அந்த டிரைவர் வண்டியை ஓரமாக நிறுத்திவிட்டு, என்ஜினை அணைக்காமலேயே கீழே குதித்தான். போனில் யாரிடமோ, "சார்... நீங்க சொன்ன அந்தப் பழனியாண்டி வீட்டு அட்ரஸுக்கே வந்துட்டேன். ஆளுங்களை அனுப்பி சீக்கிரம் வண்டியில இருக்கிற பொருளை இறக்கி வைங்க," என்று கடுகடுப்பான குரலில் சொல்லிவிட்டு போனைத் துண்டித்தான்.

அவனுக்கு நேரம் சரியில்லையோ, அல்லது விதி அவனைக் கொண்டு வந்து ரங்காவிடம் தள்ளியதோ தெரியவில்லை... அதே ஆக்ரோஷத்தோடு ரங்காவின் மளிகைக் கடைக்குள் நுழைந்தான்.

யோவ்... ஒரு சிவாஜி பீடி கொடியா?" என்று அந்த டிரைவர், ரங்கா அமர்ந்திருக்கும் மேஜைக்கு முன்னால் தன் காலை எட்டி வைத்தான். அவன் கால் ரங்காவின் வேட்டி விளிம்பைத் தொட்டுவிட்டது.

ரங்கா கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தன் கட்டுப்பாட்டை இழந்து கொண்டிருந்தான். அவனது கண்கள் சிவந்திருந்தன. நரம்புகள் புடைத்தன. கடையின் வெளியே ஆட்களின் நடமாட்டம் அதிகமாகவே இருந்ததால், இப்போ ஏதாச்சு வம்பு பண்ணினால் கண்டிப்பாக MLA சீட் கிடைக்காது என்று மனதிற்குள் கறுவியபடி பொறுமை காத்தான். ரத்தம் கொதித்தாலும், தன் கோபத்தை அடக்கி, ஒரு பீடி பாக்கெட்டை எடுத்து அவன் முன் போட்டான்

"பீடிக்குத் தீப்பெட்டி   உன் அப்பனா வந்து கொடுப்பான்?" என்று டிரைவர் மறுபடியும் வம்பு செய்தான்.

ரங்கா பல்லைக் கடித்துக்கொண்டான். இவன் வாயில் ரத்தத்தை உமிழ வேண்டும். ஆனால்... பொறுமை! ஒரு தீப்பெட்டியை எடுத்து அவன் முன் போட்டான்.

அதையும் எடுத்தவன், ரங்காவுக்கு முன்னாலேயே பீடியைப் பற்றவைத்தான். அதோடு விடவில்லை... புகையை ஆழமாக இழுத்து, ரங்காவின் முகத்திலேயே விட்டான். ரங்காவின் கண்களிலிருந்து கோபம் அனலாக வெளியேறியது.

"ஆமா... உன் முதலாளி எங்கடா? கடைகாரன் மாதிரி நீ இங்கே உட்கார்ந்திருக்க? உன் முதலாளி கிட்ட சில விஷயங்கள் பேசணும்," என்று டிரைவர் திமிராகக் கேட்டான்.

ரங்கா ஒண்ணுமே சொல்லாமல் அமைதியாக நின்றான். அவனது தோள்கள் அதிர்ந்தன.

"ஏன்டா! கேட்டுக்கிட்டே இருக்கேன்... தடிமாடு மாதிரி நின்னுட்டு இருக்கே?" என்று அவன் ரங்காவின் பிடரியில் ஒரு தட்டுத் தட்டினான்.

அவ்ளோதான்! ரங்காவின் பொறுமை அஸ்தமித்தது. உள்ளுக்குள் அடைபட்டிருந்த மிருகம், தன் இரும்புச் சங்கிலியை அறுத்துக்கொண்டு வெளியே குதித்தது.

ரங்கா   பாய்ந்து, டிரைவரின் கழுத்துப் பிடரியைப் பலமாகப் பற்றி அவனை உள்ளே இழுத்துச் சென்று, கடையின் ஷட்டரை 'விர்ர்ர்' என்று கீழே இழுத்துச் சாத்தினான்.

ஷட்டர் மூடிய அந்த ஐந்து நிமிடங்களில், ரங்கா ஒரு நரகத்தையே அந்த அறைக்குள் கொண்டு வந்தான். 'படார்!' 'டம்!' 'டொம்!' 'ப்ளக்!' என ரங்காவின் இரும்புக் கைகள் அந்த டிரைவரின் வயிற்றிலும், விலா எலும்புகளிலும் மாறி மாறி இடி போலப் பாய்ந்தன.  அவன் —முகத்தில் எந்தக் காயமும் ஏற்படவில்லை, ஆனால் உள்ளே அவனது ஒவ்வொரு எலும்பும் நொறுங்கியது.

ஐந்து நிமிடம் கழித்து, ரங்கா மிகவும் நிதானமாக ஷட்டரைத் திறந்தான். அவனது உடையில் ஒரு கசங்கல் கூட இல்லை. ஆனால், உள்ளே இருந்து வெளியே வந்த அந்த டிரைவரின் முகம் வெளுத்துப் போய், பஞ்சர் ஆன டயரைப் போலத் தள்ளாடினான். வெளியே பார்த்தால் அவன் அடிபட்டவன் போலவே தெரியவில்லை, ஆனால் அவன் அடிவயிற்றில் ரங்கா கொடுத்த அந்த ஒவ்வொரு குத்தும் அவனது ஜென்மத்திற்கும் மாறாத ரணமாக மாறியிருந்தது. எமனுக்கே எமனான ரங்கா எப்பேர்ப்பட்ட ஆள் என்று அவன் அணு அணுவாக உணர்ந்துவிட்டான்.

தட்டுத் தடுமாறி வண்டிக்கு அருகே அவன் வந்தபோது, அங்கே ஒரு ஆள் வந்து கத்தினான். "யோவ் டிரைவரு! உன்னை எங்கெல்லாம் தேடுறது? சீக்கிரம் கயிற்றை அவிழ்க்க வேண்டியதுதானே... சாமான் இறக்குற ஆளுங்க வந்தாச்சு!"

அந்த டிரைவரால் வாய் திறந்து ஒரு வார்த்தை கூடப் பேச முடியவில்லை. மூச்சு விடும்போது விலா எலும்புகள் கத்தியால் குத்துவது போல வலித்தன. கஷ்டப்பட்டு கை செய்கையாலேயே "சரி" என்று சொல்லிவிட்டு, நடுங்கும் கைகளால் வண்டியின் கயிற்றை அவிழ்க்கத் தொடங்கினான்.

மூன்று நான்கு பேர் முண்டியடித்துக்கொண்டு அந்தச் சாமான்களை எல்லாம் கீழே இறக்கினார்கள். ரங்கா இப்போது மீண்டும் தன் சிம்மாசனத்தில் (சேரில்) அமர்ந்தான். ஒரு  வக்கிரமான புன்னகையோடு, கால் மேல் கால் போட்டுக்கொண்டு, தள்ளாடும் அந்த டிரைவரையே ரசித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

அப்போ , ரங்காவின் பார்வை டிரைவரிடம் இருந்து மெதுவாக விலகி அந்த பெண்ணின் மேல் விழுந்தது , "யார்ரா இது இம்புட்டு அழகா இருக்கான்னு " ரசிச்சு பார்த்தான் ..அவள் அந்த பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டிருந்த நபர்களிடம் எதோ பேசி ஒரு வீட்டை கைகளால் காண்பித்து அங்க வைக்கும்படி சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள் 



அப்போ அம்மா ன்னு ரெண்டு வயசு பையன் அவளை கட்டிக்கொண்டு விளையாட அவனை தூக்கி இடுப்பில் வைத்து நச் நச் என முத்தம் கொடுக்க இங்க ரங்காவுக்கு உஷ்னம் கூடியது ..அவளை அணு அணுவாக ரசித்தான் ..அவள் கண்ணு , மூக்கு , உதடு ..

கூடவே ஒரு ஆள் கைகுழந்தயுடன் அவல் முன் வர , அந்த குழந்தையை கையில் வாங்கி கொஞ்சினாள் ,,அப்போ அந்த குழந்தையின் பிஞ்சி கைகள் அவள் முந்தானையை பிடிச்சு இழுக்க அவள் மார்பு பிளவு அப்படியே ரங்காவுக்கு கண்முன்னே வந்தது எப்பா சரியான பால் மடி என அவன் சுன்னிக்கு நரம்பு துடித்தது 

ரங்காவின் பார்வை அந்த டிரைவரிடம் இருந்து மெதுவாக விலகி, அங்க இருந்த ஒரு பெண்ணின் மேல் வந்து விழுந்தது. "யார்டா இது... இம்புட்டு அழகா, பாந்தமா இருக்கா!" என்று அவளது ஒவ்வொரு அசைவையும் ரசித்துப் பார்த்தான். அந்தப் பெண், சாமான்களை இறக்கிக் கொண்டிருந்த ஆட்களிடம் ஏதோ பேசி, கைகளால் ஒரு வீட்டைச் சுட்டிக்காட்டி அங்கு வைக்கும்படி சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். அவள் கையைத் தூக்கி வழி காட்டும் போதெல்லாம் அவளது மேனி வளைவுகள் ரங்காவைப் பித்தெடுத்தன.

அப்போது, "அம்மா..." என்று ஒரு இரண்டு வயதுச் சிறுவன் ஓடி வந்து அவளது காலைக் கட்டிக்கொண்டு விளையாடத் தொடங்கினான். அவனை வாரித் தூக்கித் தன் இடுப்பில் வைத்துக் கொண்ட அந்தப் பெண், அவனது கன்னங்களில் "நச்... நச்..." என்று முத்தம் கொடுத்தாள். அந்தப் பிஞ்சு உதடுகள் அவளது கன்னத்தில் பட்ட போது, இங்கே ரங்காவுக்குத் தன் உடலில் வெப்பம் கூடுவதை உணர முடிந்தது.

அவளை அணு அணுவாக ரசித்தான் ரங்கா. அவளது மீன் போன்ற கண்கள், தீர்க்கமான மூக்கு, சிவந்த இதழ்கள் என அனைத்தும் ஒரு ஓவியம் போல இருந்தன.

கூடவே இன்னொரு ஆள் ஒரு கைக்குழந்தையுடன் அவள் முன் வர, அந்தப் பசுஞ்சட்டைக் குழந்தையை ஆசையாகத் தன் கையில் வாங்கிக் கொஞ்சினாள். அந்தப் பெண் குழந்தையைக் கொஞ்சி விளையாடும் போது, அந்தக் குழந்தையின் பிஞ்சுக் கைகள் விளையாட்டாக அவளது முந்தானையைப் பிடித்துப் பலமாக இழுத்தது.

அந்த விநாடி... அவளது சேலை விலகி, ஜாக்கெட்டுக்குள் திமிறி நிற்கும் அந்தப் பாரமான மார்புப் பிளவு அப்படியே ரங்காவின் கண்முன்னே கேமரா ஜூம் செய்வது போலத் தெரிந்தது. 30 வயதின் செழுமையில், இரண்டு பிள்ளைகளைப் பெற்றெடுத்த அந்தத் தாயின் மார்பகம், ரங்காவுக்கு ஒரு 'சரியான பால் மடி' போலத் தெரிந்தது. அந்தச் செழுமையைக் கண்டதும், ரங்காவின் வேட்டிக்குள் அவனது சுன்னிக்கு நரம்பு வெறித்தனமாகத் துடித்தது.



"எப்பா... என்ன ஒரு எடுப்பு!  ... இந்த ரங்கா கை பட்டா இது என்ன ஆகும்?" என்று வக்கிரமாக எண்ணியபடி, தன் உதடுகளை ஈரப்படுத்திக் கொண்டான்.

அவளது மார்புப் பிளவில் வழிந்த அந்தச் சிறு வியர்வைத் துளி, அவளது ஜாக்கெட்டின் இடுக்கிற்குள் மறைவதைக் கண்டு ரங்காவுக்குப் பைத்தியமே பிடித்துவிடும் போலிருந்தது. 

அனைத்தையும் இறக்கி வைத்த பிறகு, ரங்காவிடம் அடிவாங்கி உயிர் பிழைத்தால் போதும் என்று அந்த டிரைவர் லாரியை எடுத்துக்கொண்டு ஊரை விட்டே ஓடிவிட்டான்.

ரங்கா தன் ஏரியாவுக்குப் புதுசா வர்ற எவனையும் அவ்வளவு சீக்கிரம் விட்டுட மாட்டான். அடுத்த ஒரு மணி நேரத்துல அந்தப் புதுக் குடும்பத்தைப் பத்தின முழு ஜாதகத்தையும் தன் ஆட்கள் மூலமாத் திரட்டிட்டான்.

ரங்கா அந்த விவரங்களை உரக்கப் படிக்கும்போது அவனது உதடுகளில் ஒரு வக்கிரச் சிரிப்பு தாண்டவமாடியது: 

பெயர்: சுந்தர் & வினா. பின்னணி: 4 வருஷத்துக்கு முன்னாடி வீட்டார் சம்மதம் இல்லாம ஓடிப்போய்க் காதல் கல்யாணம் பண்ணவங்க. இப்போ இங்க ஒரு கம்பெனில மேனேஜரா வேலைக்கு வந்திருக்கான் அந்தச் சுந்தர். குழந்தைகள்: இரண்டு பெண் குழந்தைகள். மூத்தவ ஓவியாவுக்கு 2 வயசு. இளையவ பிறந்து வெறும் 4 மாசம்தான் ஆகுது.

ரங்கா அந்த '4 மாதக் குழந்தை' என்கிற இடத்துல நிதானிச்சான். அவனது கண்கள் சிவந்தன. "அப்போ வினா இன்னும் அந்தப் பச்சை உடம்புக்காரியா? 4 மாசக் குழந்தைன்னா... அந்தப் பால் மடியில இப்போ அமுதம் ஊறிக்கிட்டு இருக்குமே!" என்று நினைக்கும்போதே அவனது சுன்னி நரம்புகள் வேட்டிக்குள் வெறித்தனமாகத் துடித்தன.

வீட்டார் சம்மதம் இல்லாத காதல் திருமணம் என்பதால், இவர்களுக்குத் துணைக்கு யாரும் வரப்போவதில்லை என்பது ரங்காவுக்குப் புரிந்தது. மேனேஜர் புருஷன் காலையில வேலைக்குப் போயிட்டா, அந்த வீட்டுக்குள்ள இருக்குறது அந்தப் பச்சை உடம்புக்காரியும் ரெண்டு பிஞ்சு குழந்தைகளும் மட்டும்தான்.
 


நாட்கள் நகர்ந்தன. வினா அந்தத் தெருவில் நடக்கும்போதெல்லாம், ரங்காவின் கண்கள் ஒரு வேட்டை நாயைப் போல அவளைப் பின்தொடர்ந்தன. 4 மாதக் குழந்தைக்காரி என்பதால் அவளது உடம்பில் ஏறியிருந்த அந்தப் புது மெருகும், நடக்கும்போது அலைபாயும் அவளது அந்தப் பாரமான அங்கங்களும் ரங்காவைத் தூங்கவிடாமல் செய்தன.



வாசலில் அவள் நடந்து போகும்போது, தன் கடையின் கல்லாவில் அமர்ந்தபடி அவளைக் கண்களாலேயே கற்பழித்தான்.   ஆனால், அவளிடம் நெருங்கிப் பேசவோ, தன்னை   அறிமுகப்படுத்திக்கொள்ளவோ ஒரு சந்தர்ப்பமும் ரங்காவுக்குக் கிடைக்கவில்லை.

ஆனா, விதி அன்று ஒரு விபரீத விளையாட்டை விளையாடியது.

அன்று மாலை, ரங்கா தன் கடையின் கல்லாவில் அமர்ந்து சிகெரெட் புகையை ஊதிக் கொண்டிருந்தான். அப்போது, வெள்ளைச் சட்டை அணிந்து, கையில் ஒரு லிஸ்ட் பேப்பருடன் வினாவின் கணவன் சுந்தர் கடைக்குள் நுழைந்தான்.
 
-----------

"அண்ணாச்சி... இந்த லிஸ்ட்ல இருக்குற பொருள் வேணும்," என்று அந்தப் பேப்பரை ரங்காவிடம் நீட்டினான் சுந்தர்.

அதைப் பெற்றுக்கொண்ட ரங்கா, தன் கட்டை விரலால் அந்தப் பேப்பரைத் தடவியபடி சுந்தரை ஏறெடுத்தான். அவனது மனதுக்குள், "டேய் முட்டாள்  ... உன் வீட்டு வாசலை எனக்காக நீயே திறந்து வைக்கிறியே!" என்று வக்கிரம் ஊற்றெடுத்தது. "ஹ்ம்ம்... எல்லாம் இருக்கு  . இப்போவே எடுத்துத் தரவா?" என்று ரங்கா ஒரு மர்மமான புன்னகையோடு கேட்டான்.

சுந்தர் தன் கையைப் பார்த்துக்கொண்டே, "அண்ணாச்சி... எனக்கு ஆபீஸ்க்கு நேரமாச்சு, ரொம்ப அவசரம். முடிஞ்சா இந்தச் சாமானை எல்லாம் எங்க வீட்டுலேயே டெலிவரி கொடுத்திடுவீங்களா?" என்று அந்த எமனிடமே கெஞ்சிக் கேட்டான்.

ரங்காவுக்கு உள்ளுக்குள் சந்தோஷம் பொங்கியது. இதயத் துடிப்பு எகிறியது. "ஓ... தாராளமாத்  ! அதுக்கென்ன... பக்கத்து தெருவுல இருக்க ரெண்டாவது விடு , நானே கொண்டு வந்து கொடுத்திடுறேன்!" என்று சொன்னான்.

சுந்தர் உடனே தன் பையிலிருந்து பணத்தை எடுத்து நீட்டினான். ரங்கா அதை வாங்க மறுத்துத் தடுத்தான். "ஐயோ... பணம் இப்போ எதுக்குத் சார் ? எல்லாம் கொடுத்த அப்புறமா பொறுமையா வாங்கிக்கிறேன். நீங்க கிளம்புங்க," என்று ரங்கா சொன்னது சுந்தருக்குப் பெரிய உதவியாகத் தெரிந்தது.  

சுந்தர் நிம்மதியாகத் தன் பைக்கை எடுத்துக் கிளம்பிவிட, ரங்கா அங்கேயே சில நிமிடங்கள் சிலையாக நின்றான். அவன் கண்கள் வினாவின் வீட்டைப் பார்த்தன.

தன் கடையின் கல்லாவுக்கு அடியில் இருந்த அந்த அருவாளை ஒருமுறை வருடியவன், அங்கிருந்த தரமான எண்ணெய் மற்றும் பருப்புப் பைகளை ஒரு அட்டைப் பெட்டியில் அடுக்கினான். ஒவ்வொன்றையும் அடுக்கும்போதும் அவனது கற்பனை வினாவின் அந்த 'பால் மடி' அழகைச் சுற்றியே இருந்தது.

வேட்டியை மடித்துக் கட்டிக்கொண்டு, அந்தப் பெட்டியைத் தூக்கிக்கொண்டு ரங்கா வினாவின் வீட்டை நோக்கி அந்த முரட்டு நடையைத் தொடங்கினான்.

வாசலில் வந்து இறக்கிவைத்தவன் . கதவை மெதுவாகத் தட்டினான்.

உள்ளேயிருந்து வினாவின் மென்மையான குரல் கேட்டது. தன் கணவன் சுந்தர் தான் ஏதோ பொருளை எடுக்கத் திரும்பி வந்துவிட்டான் என்று நினைத்து, "என்னங்க... உள்ள வாங்க, கதவு திறந்துதான் இருக்கு!" என்று உரிமையோடு கூப்பிட்டாள்.

மெதுவாகக் கதவைத் திறந்து உள்ளே போனான். வீடு மிகவும் அழகாகவும், கலைநயத்தோடும் இருந்தது. சுவர்களில் சுந்தர், வினா மற்றும் குழந்தைகளுடன் இருக்கும் புகைப்படங்கள் ரங்காவின் கண்ணில் பட்டன. "அழகான குடும்பம் தான் என்று வக்கிரமாக நினைத்துக்கொண்டான்.

"யாருமே இல்லையா?" என்று சத்தமில்லாமல் முணுமுணுத்தபடி, நைஸாக பெட்ரூம் பக்கம் போனான். அங்கே கதவு லேசாகச் சாத்தப்பட்டிருந்தது.

ரங்கா தன்  விரல்களால் அந்தக் கதவை மெதுவாகத் தள்ளினான். உள்ளே அவன் கண்ட காட்சி... ரங்காவின் ரத்த ஓட்டத்தையே ஒரு நிமிடம் நிறுத்திவிட்டது!

 வினா கட்டிலில் அமர்ந்திருந்தாள். தன் மடியில் இருந்த 4 மாதக் குழந்தைக்குப் பால் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாள். குழந்தையின் முகத்தைச் சேலை முந்தானையால் லேசாக மறைத்திருந்தாள். அவள் தலையைக் குனிந்து தன் குழந்தையையே வாஞ்சையோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்ததால், ரங்கா உள்ளே வந்ததை அவள் கவனிக்கவில்லை.

சரியாக அந்தத் தருணம்... குழந்தை பாலைக் குடித்து முடித்துவிட்டுத் தன் பிஞ்சுக் கைகளால் முந்தானையை லேசாக விலக்க, வினா அந்தச் சேலையைச் சரி செய்ய முயன்றாள். அப்போது, அவளது ஜாக்கெட்டுக்குள் அடங்காமல் திமிறி நின்ற அந்த இரண்டு வெண்ணிறப் பால்  பொங்கி நின்ற அந்த அழகும் ஒரு விநாடி ரங்காவின் கண்களுக்கு முழுமையாகத் தெரிந்தன.

அந்தப் பசுமையான மார்பகங்களின் எடுப்பும், ஜாக்கெட்டின் தையல்களைக் கிழித்துக்கொண்டு வெளியே வரத் துடிக்கும் அந்த இளமைப் பொலிவும் ரங்காவை நிலைகுலையச் செய்தன. "எப்பா... சரியான பால் மடி! என்று ரங்காவின் சுன்னிக்கு நரம்பு வெறித்தனமாகத் துடித்தது.

அவளது அந்தப் பச்சை உடம்பு வாசனையும், பாலின் மணமும் அந்தச் சின்ன அறைக்குள் ரங்காவின் காம வெறியை இன்னும் தூண்டியது. வினா சட்டென்று ஏதோ சத்தம் கேட்டு நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அங்கே தன் கணவனுக்குப் பதிலாக, கையில் ஜாமான் பெட்டியோடு வக்கிரமாகத் தன்னை ரசித்துக் கொண்டிருக்கும் அந்த முரட்டு ரங்காவைப் பார்த்ததும் அவள் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனாள்!

"யார்... யார் நீங்க?" என்று அலறிய வினா, மின்னல் வேகத்தில் தன் சேலையை இழுத்து மார்போடு அணைத்துக்கொண்டு, குழந்தையை மறைத்துக்கொண்டாள். அவளது இதயம் ஒரு பறவையின் சிறகடிப்பைப் போலப் படபடத்தது. கண்கள் பயத்தில் விரிந்தன.

ரங்கா அங்கேயே சிலையாக நின்றான். அவன் பார்த்த அந்தச் சில நொடி தரிசனம் அவனது நரம்புகளில் அனலைக் கூட்டியிருந்தது. ஒரு வக்கிரமான புன்னகையை வரவழைத்துக்கொண்டு, "அட... பயப்படாதீங்கம்மா! நான் மளிகைக்கடை ரங்கா. உங்க வீட்டுக்காரருதான் இந்தச் சாமானை எல்லாம் வீட்ல கொடுத்துட்டுப் போகச் சொன்னாரு," என்று குரலைச் சற்றே தழைத்துக் கூறினான்.

வினாவின் முகத்தில் பயம் குறையவில்லை என்றாலும், கணவன் சொன்னது என்பதால் சற்றே நிதானித்தாள். "சரி... அப்படியே அங்க வச்சிட்டுப் போங்க," என்று கையால் கூடக் காட்டாமல், கண்களாலேயே ஹாலைக் காட்டினாள். அவளது குரலில் ஒரு நடுக்கமும், அதே சமயம் ஒருவித அருவருப்பும் தெரிந்தது.




"சரின்மா..." என்று தலையசைத்த ரங்கா, அந்தப் பெட்டியை அங்கே வைத்துவிட்டு வெளியே நடந்தான். ஆனால் போகும்போது, தன் வக்கிரப் பார்வையை மீண்டும் ஒருமுறை அவளது செழுமையான தோற்றத்தின் மீது பாய்ச்சிவிட்டுச் சென்றான். அவனது அந்த ஒரு பார்வை, அவளது ஆடையைத் துளைத்துக்கொண்டு செல்வது போல வினாவுக்குத் தோன்றியது.

ரங்கா வெளியே போனதும், வினா "சே..." என்று அருவருப்போடு முணுமுணுத்தாள். "எவ்வளவு நேரம் இப்படிப் பார்த்துட்டு இருந்தானோ? சொல்லாமக் கொள்ளாம பெட்ரூம் வரைக்கும் இப்படி   வந்துட்டானே!" என்று தன் மீது படிந்த அவன் பார்வையைத் துடைத்து எறிய விரும்புபவள் போலச் சீறினாள். விறுவிறுவென்று எழுந்து சென்று,  கதவை இழுத்து மூடித் தாழ்ப்பாள் போட்டுக் கொண்டாள்.

ரங்கா தன் கடைக்குத் திரும்பி நடந்தபோது, அவனது மனதுக்குள் , முதல் தரிசனமே அமர்க்களமா கிடைச்சது... ஆனா அவகிட்ட நடந்த அறிமுகம் இப்படிச் சொதப்பிடுச்சே!" என்று வருந்தினான். வினாவின் அந்தப் பயந்தப் பார்வை அவனைச் சற்றே தர்மசங்கடத்தில் ஆழ்த்தினாலும், அவளது அந்தப் 'பால் மடி' செழுமை அவன் நினைவை விட்டு அகலவே இல்லை.


 அன்று இரவு, தெருவெல்லாம் அடங்கி அமைதியான நேரம். சுந்தர் களைப்புடன் வீட்டுக்கு வந்து உணவை முடித்துவிட்டுப் படுக்கையறைக்குச் சென்றான்.

வினா மெதுவாகத் தன் கணவனை ஏறிட்டுப் பார்த்தாள். "என்னங்க... இப்படியே எத்தனை நாள்தான் வாடகை வீட்டுலேயே காலத்தைக் கழிக்கப் போறோம்? நமக்கும்னு ஒரு சொந்த வீடு, ஒரு சின்னத் தோட்டம்னு ஆசை ஆசையா இருக்கே... அந்த நாள் எப்பதாங்க வரும்?" என்று ஏக்கத்துடன் கேட்டாள்.

சுந்தர் மெல்லச் சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பில் ஒரு மேலாளருக்கான திமிர் இல்லை, ஒரு சராசரி குடும்பத் தலைவனின் பாரம் மட்டுமே இருந்தது. அவள் அருகில் அமர்ந்தவன், "புரியுது வினா... இப்பதானே பழைய வட்டிக் கடனை எல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா அடைச்சுட்டு வர்றேன். நம்ம நிலைமை இப்பதான் சீராகுது. இன்னும் ஒரு வருஷம்... ஒரே ஒரு வருஷம் மட்டும் பொறுத்துக்கோ. அதுக்கப்புறம் உனக்காக ஒரு பெரிய அரண்மனையையே வாங்குறேன்," என்று உறுதியளித்தான்.


ப்ளீஸ் சீக்கிரம் ஏதாவது செய்யுங்க சுந்தர்... எனக்கு இங்கே இருக்கவே ரொம்ப பயமா இருக்கு. இன்னைக்கு அந்த மளிகைக்கடைக்காரன் ரங்கா, சொல்லாமக் கொள்ளாம பெட்ரூம் வரைக்கும் வந்துட்டான்! நான் வேற பாப்பாவுக்குப் பால் கொடுத்துட்டு இருந்தேன்... அவனைப் பார்த்ததும் நான் எப்படித் துடிச்சுப் போயிட்டேன் தெரியுமா? அவனோட பார்வை... ச்சே! என் உடம்பெல்லாம் கம்பளிப்பூச்சி ஊறின மாதிரி அவ்வளவு அசிங்கமா இருந்துச்சு. ஒரு மாதிரியா என் மேனியைத் துளைச்சுட்டுப் போறான்," என்று தன் அருவருப்பை வெளிப்படுத்தினாள்.

சுந்தர் இதைக் கேட்டுப் பதறுவான் என்று நினைத்த வினாவுக்கு ஏமாற்றமே மிஞ்சியது. சுந்தர் ஏளனமாகச் சிரித்தான்.

"அடி போடி! அந்த மனுஷனைப் பார்த்தா ரொம்ப நல்லவர் மாதிரி இருக்காரு. நான்தான் அவசரமா ஆபீஸ் கிளம்பும்போது அவரைப் போய் வீட்டுல டெலிவரி கொடுத்துடுங்கன்னு சொன்னேன். அவர் பாட்டுக்கு அவர் வேலையைப் பார்த்துட்டுப் போயிருக்கார். நீ என்னடான்னா பயந்துட்டு இருக்க... போடி லூசு! நீயே எதையாவது திறந்து காண்பிச்சா கூட அவர் பார்க்க மாட்டாரு, அப்படி ஒரு ஆளு அவர்!" என்று நக்கலாகச் சொன்னான்.

சட்டென்று அவன் அருகில் சென்றவள், அவனது இடுப்பில் "நறுக்கென்று" ஒரு கிள்ளு வைத்தாள்.

"ஆ... வலிக்குது வினா!" என்று சுந்தர் கத்த, அவள் கோபம் பூசிய முகத்தோடு அவனை முறைத்துப் பார்த்தாள்.

"இனிமே ஒரு தடவை கூட, தப்பித்தவறி கூட என்னை இன்னொருத்தனோடு சேர்த்து வைத்துப் பேசாதீங்க! எனக்குப் பிடிக்காது

வினா திரும்பி உட்கார்ந்த வேகத்தில், திறந்திருந்த ஜன்னல் வழியாக ஒரு பலமான இளங்காற்று அறைக்குள் புகுந்தது. அந்தக் காற்று விளையாட்டாக வினாவின் மேனியைத் தீண்டியது. அவளது தோளில் சரிந்திருந்த அந்த மெல்லிய புடவை முந்தானையை லேசாகப் பற்றி இழுத்து அகற்றியது.

"இப்படி எல்லாம் பொத்திக்கிட்டு இருக்கும்போதே, உன் பிளவுஸ் உன் முலைகளை மறைக்க முடியாமத் தேமேன்னு ஒதுங்கி இருக்கு வினா. ரெண்டு முயல்குட்டியும் போட்டி போட்டுக்கிட்டு அந்தப் பிளவுஸை விட்டு வெளிய வரத் துடிக்குது பாரு!" என்று வக்கிரமும் ரசனையும் கலந்த குரலில்  சொல்லி முடிக்கும் முன்பே, அவளது வலது பக்க மார்பைப் பலமாக ஒரு அமுத்து அமுத்தினான். 



அந்தத் திடீர் தீண்டலில் உடல் துடித்துப் போன வினா, "ஆ..." என்று சிணுங்கியபடி அவனது கைகளைத் தட்டிவிட்டாள்.

"உன் புத்தி பாரு எங்கெல்லாம் மேயுதுன்னு! போடா பொறுக்கி!" என்று செல்லமாகத் திட்டிவிட்டு, அதற்கு மேல் பேச விரும்பாமல், பக்கத்தில் இருந்த தலையணையை அவன் மேல் எறிந்துவிட்டு, போர்வையை முழுவதுமாக இழுத்துப் போர்த்திக்கொண்டு உறங்க ஆயத்தமானாள்.