Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

----------
Part 92:
----------


நான் கதவைத் திறந்தேன்.

எதிர்பார்த்த மாதிரியே...

அவன் வாசல்ல நின்னுக்கிட்டு இருந்தான்.

அவன் அழல. கண்ணுல தண்ணி எல்லாம் இல்ல.

ஆனா அவன் கண்ணு கொஞ்சம் டல்லா, ஒரு மாதிரி சோகமா இருந்துச்சு.

அவன் வலது கை...

அவனோட பேண்டுக்கு மேல...

அந்த இடத்தைப் பொத்திப் பிடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

ஏதோ ஒரு காயப்பட்ட பறவையை உள்ளங்கையில வெச்சிருக்கிற மாதிரி...

ரொம்பப் பத்திரமா...

அதே சமயம் யாரோ பிடுங்கிக்கப் போற மாதிரி இறுக்கிப் பிடிச்சிருந்தான்.

அதைப் பார்த்த உடனே...

என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்ன யோசனை.

"பாவம்..."

"இவன் நடிக்கல."

"நிஜமாவே வலிக்குது போல."

"இல்லன்னா இப்டி ஒரு மாதிரி கூனிக் குறுகி நிப்பானா?"

"பெரிய பயில்வான் மாதிரி சுத்துனான்...

இப்போ பூனைக்குட்டி மாதிரி நிக்கிறான்."

நான் அவனை அப்படியே வெளிய அனுப்பி இருக்கணும்.

கதவு இடுக்குல மருந்தைக் கொடுத்துட்டு, "போய் போட்டுக்கோ"ன்னு சொல்லி இருக்கணும்.

ஆனா...

அவன் நிக்கிறதைப் பார்த்ததும்...

எனக்குள்ள இருந்த அந்த "டாக்டர் பவித்ரா" முழிச்சுக்கிட்டா.

நான் அதை மறந்துட்டு, கதவை முழுசாத் திறந்தேன்.

நான்: "உள்ள வா பிரகாஷ்."

அவன் தயங்கினான்.

கால்ல செருப்பை கழட்டி விடலாமா வேணாமான்னு யோசிச்சான்.

பிரகாஷ்: "இல்ல மேடம்...

இங்கேயே கொடுங்க. நான் வாங்கிட்டுப் போயிடுறேன்."

பிரகாஷ்: "உங்களுக்கு வேண்டாத சிரமம் மேடம். எதுக்கு மேடம்?"

அவன் அப்படிக் கேட்டதும், எனக்குத் தோணுச்சு.

"அடேங்கப்பா...

நல்லா நடிக்கிறான்."

"எனையாவே அவனைக் கூப்பிட வைக்கணும்னு பிளான் பண்றான்"னு என் மனசுக்குத் தோணுச்சு.

"நீ உள்ள வராம போக மாட்டேன்னு எனக்குத் தெரியும்டா."

ஆனா வெளிய நிக்க வெச்சா...

பக்கத்து வீட்டுக்காரங்க பார்ப்பாங்க.

"என்னடா வாட்ச்மேன் இங்க நிக்கிறான்?"னு எட்டிப் பார்ப்பாங்க.

அது எனக்குத் தான் பிரச்சனை.

நான்: "பரவால்ல வா..."

நான் அவனை உள்ள கூப்பிட்டேன்.

அவன் மெதுவா...

கால்ல அடிபட்டவன் நடக்குற மாதிரி...

நொண்டி நொண்டி உள்ள வந்தான்.

"ஒரு சின்னக் காயத்துக்கு இவ்ளோ நொண்டலா?"

எனக்குச் சிரிப்பு வந்துச்சு. ஆனா காட்டிக்கல.

அவன் உள்ள வந்ததும்...

நான் கதவைச் சாத்தினேன்.

என் கை தானா தாழ்ப்பாளைத் தேடுச்சு.

"டக்."

நான் கதவைப் பூட்டினேன்.

அந்தச் சத்தம்...

அந்த நிசப்தமான வீட்டுக்குள்ள எதிரொலிச்சது.

அது ஒரு சாதாரண சத்தம் தான்.

தினமும் கேட்குற சத்தம் தான்.

ஆனா அந்த நிமிஷம்...

அது எனக்கு வேற ஏதோ உணர்த்துற மாதிரி இருந்துச்சு.

"இப்போ நீயும் அவனும் மட்டும் தான்."

"யாரும் இல்லாத வீட்டுல...

இவன் கூடக் கதவைப் பூட்டிக்கிட்டு இருக்கியே பவித்ரா."

"இது சேஃப் தானா?"

"ஒரு வாட்ச்மேனை வீட்டுக்குள்ள விட்டுட்டு பூட்டுறது...

புத்திசாலித்தனமா?"

என் நெஞ்சு "திக்"னு அடிச்சுது.

நான் திரும்பினேன்.

அவன் ஹால் நடுவுல...

ஒரு மாதிரி பவ்யமா, பயபக்தியா நின்னுக்கிட்டு இருந்தான்.

கையில அந்த டியூப்பை வெச்சிருந்தேன்.

நான் அவன் பக்கத்துல போனேன்.

ரொம்பக் கிட்ட போகல. ஒரு ரெண்டு அடி தள்ளி நின்னேன்.

நான்: "இந்தா...

இதைப் பிடி."

நான் டியூப்பை நீட்டினேன்.

அவன் கையை எடுத்து அதை வாங்கினான்.

அவன் விரல்கள் என் விரல்ல படல. ரொம்ப ஜாக்கிரதையா வாங்கினான்.

"பரவால்ல...

மரியாதையாத் தான் இருக்கான்."

நான்: "இது ஒரு நல்ல ஆன்டிசெப்டிக் க்ரீம்."

நான்: "இதை எடுத்து...

அந்த இடத்துல லேசாத் தடவு."

நான்: "எரிச்சல் இருக்காது. உடனே ஆறிடும்."

நான்: "போய் அப்ளை பண்ணிட்டு வேலைய பாரு. கொஞ்ச நேரத்துல சரியாகிடும்."

அவன் அந்த டியூப்பையே விசித்திரமாப் பார்த்தான்.

ஏதோ வேற்று கிரகத்துப் பொருளைப் பார்க்குற மாதிரி...

திருப்பித் திருப்பிப் பார்த்தான்.

அவன் முகத்துல ஒரு குழப்பம்.

எனக்கு லேசாச் சிரிப்பு வர மாதிரி இருந்துச்சு.

"என்ன பிரகாஷ்...

இப்டிப் பார்க்குற?"

அவன் தயக்கத்தோட என்னைப் பார்த்தான்.

பிரகாஷ்: "மேடம்...

எனக்கு இதெல்லாம் போடத் தெரியாது மேடம்."

பிரகாஷ்: "நான் இதுக்கு முன்னாடி இப்டி க்ரீம் எல்லாம் யூஸ் பண்ணது இல்ல."

பிரகாஷ்: "எதாச்சும் அடிபட்டா...

ஆயில் தான் மேக்ஸிமம் அப்ளை பண்ணுவேன் மேடம். இதெல்லாம் தெரியாது மேடம்."

எனக்கு ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

"ஒரு ஆயின்மெண்ட் கூட யூஸ் பண்ணத் தெரியாதுன்னு சொல்லிட்டு இருக்கான்?"

"இல்ல நடிக்கிறானா?"

"எந்த ஊர்லயா இவன் இருந்தான்?"

ஆனா அவன் முகத்தைப் பார்த்தா அப்படித்தான் தெரியுது.

நான்: "மூடியைத் திருகித் திறக்கணும். அவ்ளோ தான்."

நான்: "கொடு நான் திறந்து தர்றேன்."

நான் வாங்கிக் கொடுக்க கையை நீட்டினேன்.

ஆனா அவன் கொடுக்கல.

பிரகாஷ்: "பரவால்ல மேடம்...

நான் பார்த்துக்குறேன்."

அவன் திறக்க முயற்சி பண்ணான்.

கை நடுக்கத்துல...

டியூப் கீழே விழப் போச்சு.

பிடிச்சுட்டான்.

"ஐயோ பாவம்..."

பிரகாஷ்: "மேடம்...

என் கை வேற சொரசொரன்னு இருக்கும்."

அவன் அவனோட உள்ளங்கையைக் காட்டுனான்.

பிரகாஷ்: "எனை கை ஆயில் தேய்க்குறப்போவே ரொம்ப எரிஞ்சது மேடம்."

பிரகாஷ்: "இந்தக் கையை வெச்சு...

அந்த இடத்துல தடவினா...

இன்னும் புண்ணாகிடுமோன்னு பயமா இருக்கு மேடம்."

பிரகாஷ்: "நகக்கீறல் பட்டா கூட எரியும்."

பிரகாஷ்: "ஏற்கனவே அங்க தோல் உரிஞ்சு போயிருக்கு."

சொல்லிட்டு...

அவன் அந்த டியூப்பை என்கிட்டயே நீட்டினான்.

பிரகாஷ்: "வேணாம் மேடம். எனக்குப் பயமா இருக்கு."

பிரகாஷ்: "நான் இப்படியே இருந்துக்குறேன்."

பிரகாஷ்: "வலிச்சாலும் பரவால்ல...

தானா சரியாகிடும்."

எனக்கு எரிச்சல் வந்துச்சு.

"இவன் என்ன லூசா?"

"வலிக்குதுன்னு சொல்றான்...

மருந்து கொடுத்தா போட மாட்டேங்கறான்."

"இவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு வரச்சொல்லி...

இவன் போடாம போனா...

எனக்கு எப்டி மனசு நிம்மதியா இருக்கும்?"

"நைட்டு பூரா என் குற்ற உணர்வு என்னைத் தூங்க விடாதே."

நான் அந்த டியூப்பை அவன்கிட்ட இருந்து வாங்கினேன்.

நான்: "என்ன பிரகாஷ் நீ? லூசு மாதிரி பேசுற?"

நான்: "மருந்து போடாம எப்டி ஆறும்?"

நான் மூடியைத் திறந்தேன்.

சிம்பிளா உடனே திறந்திடுச்சு.

கொஞ்சமா க்ரீமை என் ஆள்காட்டி விரல்ல எடுத்தேன்.

வெள்ளை கலர்ல...

பளபளன்னு இருந்துச்சு.

நான்: "இங்க பாரு...

இப்டித் தான் எடுக்கணும்."

நான்: "லேசா எடுத்து...

காயத்துல தடவணும்."

நான்: "உன் கை சொரசொரன்னு இருந்தா என்ன? மெதுவாத் தடவு."

நான்: "ரொம்ப அழுத்தித் தேய்க்க வேணாம். மேலாக்க வை."

அவன் தலையை ஆட்டினான்.

ஆனா வாங்கலை.

பிரகாஷ்: "கைக்கு வேணா தடவிக்கலாம் மேடம்."

பிரகாஷ்: "ஆனா அந்த இடம்..."

அவன் பேண்டை லேசாத் தடவினான்.

பிரகாஷ்: "எனக்கு அங்க பார்க்கவே பயமா இருக்கு மேடம்."

பிரகாஷ்: "குனிஞ்சு பார்க்க முடியல. கழுத்து வலிக்குது."

பிரகாஷ்: "தப்பா எதாவது பண்ணி...

இன்னும் பெருசு பண்ணிட்டா என்ன பண்றது மேடம்?"

பிரகாஷ்: "எனக்கு நடுக்கமா வருது மேடம்."

அவன் சொல்றதுல ஒரு நியாயம் இருக்கிற மாதிரி தெரிஞ்சுது.

அவன் பயப்படுறான்.

அவனோட ஆண்மை...

அது ரொம்ப சாஃப்ட்டான இடம்.

அதுல அடிபட்டிருக்கு.

அவனுக்குக் கொஞ்சம் கூட ஆயின்மெண்ட் எப்டி ஹெல்ப் பண்ணும்னு தெரியல.

நான் யோசிச்சேன்.

என் மனசுக்குள்ள அந்த எண்ணம் மெதுவாத் தலைதூக்குச்சு.

"நீ ஏன் போட்டு விடக் கூடாது?"

அந்தக் கேள்வி என் மண்டைக்குள்ள ஓடுனதும்...

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

"சே...

சீ...

என்ன பவித்ரா நினைக்குற?"

"அவன் ஒரு ஆம்பளை."

"அவன் வாட்ச்மேன்."

"நீ அவனுக்கு மருந்து போட்டு விடுறதா?"

"அதுவும் அந்த இடத்துல?"

"நீ கல்யாணம் ஆன பொண்ணு. இது ரொம்பத் தப்பு பவி."

"கார்த்திக் தெரிஞ்சா...

அவ்ளோ தான்."

ஆனா என் இன்னொரு மனசு வேற கணக்குப் போட்டுச்சு.

"இதுல என்ன தப்பு?"

"நர்ஸ் எல்லாம் ஆம்பளைங்களுக்கு மருந்து போடலையா?"

"டாக்டர்ஸ் பார்க்கலையா?"

"இது ஒரு மருத்துவம். உதவி."

"அவனுக்குப் பயம். கை வேற நடுங்குது. பார்க்க முடியலன்னு சொல்றான்."

"அப்புறம் அவனுக்கு எப்டி அப்ளை பண்றதுன்னு கூடத் தெரியல."

"நீ போட்டா...

ஒரே நிமிஷத்துல வேலை முடிஞ்சிரும்."

"அவனும் வலி குறைஞ்சு போயிடுவான்."

"உனக்கும் குற்ற உணர்வு போகும்."

"நீயே தான் அவனுக்குக் காயம் உண்டாக்கின...

நீயே மருந்து போடுற."

"இது பிராயச்சித்தம் மாதிரி."

"அவன் தான் பார்க்கவே பயப்படுறானே."

எனக்கு இந்த லாஜிக் சரின்னு பட்டுச்சு.

ஆனா கேட்கத் தயக்கமா இருந்துச்சு.

"எப்டி வாயைத் திறந்து கேட்குறது?"

"தப்பா நினைப்பானா?"

"இல்ல மேடம் எவ்ளோ நல்லவங்கன்னு நினைப்பானா?"

என் ஆர்வம் என்னை முந்திக்கிச்சு.

அந்தக் குற்ற உணர்வைச் சாக்கா வெச்சு...

என் மனசு ஆசைப்பட்டதைச் செய்யத் துடிச்சுது.

நான் அவனைக் கூர்மையாப் பார்த்தேன்.

நான்: "நான் வேணா போட்டு விடவா?"

கேட்டுட்டு நானே அதிர்ச்சி ஆனேன்.

"கேட்டுட்டியா பவித்ரா?"

"வார்த்தை வெளிய வந்துடுச்சு."

"இனிமே திரும்பப் பெற முடியாது."

அவன் முகம் மாறுச்சு.

என்ன பண்றதுன்னு தெரியாத மாதிரி நின்னான்.

ஆனா அவன் நடிக்கிறானோங்குற மாதிரி தான் எனக்குத் தோணுச்சு.

"இவன் இதைத் தான் எதிர்பார்த்தான் போல."

பிரகாஷ்: "என்ன மேடம் சொல்றீங்க?"

பிரகாஷ்: "நீங்க எப்டி மேடம்?"

பிரகாஷ்: "நீங்க அங்க அப்ளை பண்றதா?"

பிரகாஷ்: "வேணாம் மேடம்."

பிரகாஷ்: "சாரி மேடம்...

கோவப்படாதீங்க."

அவன் பதறுறதைப் பார்க்க...

எனக்கு இன்னும் தைரியம் வந்துச்சு.

அவன் என்னை மதிக்கிறான்.

அவன் கண்ணுல ஆசை இல்ல...

பயம் தான் இருக்கு.

இல்ல ஒருவேளை நல்லா நடிக்கிறானோ? என்னால டிஃபரன்ஸ் கண்டு பிடிக்க முடியல.

எதுவா இருந்தாலும்...

நான் அவனுக்கு ஒரு நர்ஸ் மாதிரி ஹெல்ப் பண்றேன்.

எனக்குள்ள இருந்த அந்தப் பதட்டம் போய்...

ஒரு விதமான அதிகாரம் வந்துச்சு.

நான் சிரிச்சேன்.

நான்: "என்ன பிரகாஷ்...

இதுல என்ன இருக்கு?"

நான்: "டாக்டர் ஹெல்ப் பண்ணுவாங்களா?"

நான்: "நர்ஸ் மருந்து போடுற மாதிரி நினைச்சுக்கோ?"

நான்: "சும்மா உன்னோட காயத்துக்கு மருந்து போடப் போறேன், வேற ஒன்னும் இல்ல."

என் வாயாலயே இவன் சொல்ல வெச்சுட்டான்.

நான்: "உனக்கு வலி குறையணும்...

அவ்ளோ தான?"

நான்: "இதுல ஒரு தப்பும் இல்ல."

பிரகாஷ்: "ஆமா மேடம்...

ஆனா..."

நான்: "ஆனாவும் வேணாம் ஊனாவும் வேணாம்."

நான் சோபாவைக் காட்டுனேன்.

நான்: "அங்க போய் உக்காரு."

அவன் தயங்கித் தயங்கிப் போனான்.

சோபா முனையில...

பயந்து போய் உக்காந்தான்.

நான் அவன் முன்னாடி போய் நின்னேன்.

என் கையில அந்த மருந்து டியூப்.

என் மனசுக்குள்ள "நர்ஸ்"ங்குற அந்த வார்த்தையை மந்திரம் மாதிரி சொல்லிக்கிட்டேன்.

"ஐ ஆம் ஜஸ்ட் ஹெல்ப்பிங்".

"வேற எந்த எண்ணமும் இல்ல."

"பவித்ரா...

நீ கண்ட்ரோலா இரு."

நான்: "காட்டு பிரகாஷ்...

நான் பார்க்குறேன்."

நான்: "எங்க காயம் இருக்குன்னு பாத்துட்டு மருந்து வைக்கிறேன்."

அவன் என்னைப் பார்த்தான்.

அவன் கண்கள்ல ஒரு மாதிரி பார்வை.

ஒருவேளை அவன் நினைச்சது நடக்குதோன்னு பாக்குறானா என்ன?

மெதுவாத் தலையை ஆட்டினான்.

பிரகாஷ்: "சரி மேடம்...

நீங்க சொன்னா சரி."

அவன் எழுந்து நிக்க முயற்சி பண்ணான்.

நான்: "உக்காந்தே காட்டு...

பரவால்ல."

அவன் சோபால உக்காந்தபடியே...

அவன் இடுப்பு பெல்ட்டைத் தளர்த்தினான்.

"சரக்..."

பெல்ட் அவிழ்ந்துச்சு.

அவன் பேண்ட் பட்டனைத் திறந்தான்.

ஜிப்பைக் கீழே இறக்கினான்.

"விர்ர்ர்..."

அந்தச் சத்தம் என் காதுல ரீங்காரமிட்டது.

என் தொண்டைக்குழி வறண்டு போச்சு.

என் கண்கள் அவன் இடுப்பையே பார்த்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் மெதுவா...

கூச்சத்தோட...

அவன் பேண்டை இடுப்புல இருந்து கீழே தள்ளினான்.

மெதுவா...

கொஞ்சம் கொஞ்சமா...

அவன் பேண்ட் கீழே இறங்க இறங்க...

கருப்பா...

அடர்த்தியான முடியோட...

அவனோட அடிவயிறு தெரிஞ்சுது.

எனக்குத் தெரியும்.

நான் எதிர்பார்த்தது தான்.

அவன் உள்ள ஜட்டி போட்டிருக்க மாட்டான்னு எனக்குத் தெரியும்.

ஏன்னா அவன்கிட்ட ஜட்டி போடுற பழக்கமே இல்லையே.

நான் போட சொல்லி கட்டாயப் படுத்துனதால தான் எல்லாப் பிரச்சனையும்.

அப்போ அவன்...

எப்பவும் போலத் தான் பேண்ட் போட்டிருக்கான்.

ஒண்ணுமே இல்லாம...

உள்ள ஒண்ணுமே இல்ல.

"கமாண்டோ" ஸ்டைல்.

பேண்ட் முழங்கால் வரைக்கும் இறங்குச்சு.

அவன் தொடைகள் விரிஞ்சுது.

அங்கே...

அந்த "விஷயம்".

அவனோட ஆண்மை.

அந்த "மான்ஸ்டர்".

பளிச்சுன்னு என் கண்ணுல பட்டுச்சு.

நான் மூச்சைப் பிடிச்சுக்கிட்டுப் பார்த்தேன்.

"அம்மாடி..."

அது அங்க அங்க கேப்ல பார்த்தது, அப்புறம் அந்தப் போட்டோல பார்த்ததெல்லாம் விட...

நேர்ல பார்க்க இன்னும் மிரட்டலா இருந்துச்சு.

அது முழுசா விறைக்கல.

ஆனா முழுசாத் தூங்கவும் இல்ல.

ஒரு அரை மயக்கத்துல...

கனமா...

தடிமனா...

அவன் தொடை இடுக்குல...

ஒரு பெரிய மலைப்பாம்புச் சுருண்டு கிடக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

கருப்பா...

மினுமினுப்பா...

அதோட தலைப் பகுதி...

என் பார்வைக்குத் தனியாத் தெரிஞ்சுது.

அந்த மொட்டு...

சிவந்து போய்...

வீங்கிப் போய் இருந்துச்சு.

ஒரு பெரிய பிளம்ஸ் பழம் மாதிரி...

பளபளன்னு.

அதைச் சுத்தி இருந்த தோல்...

சுருங்கிப் போய்...

அனாக்கோண்டா தோல் மாதிரி இருந்துச்சு.

அதுல ஓடுற நரம்புகள்...

பச்சை கலர்ல புடைச்சுக்கிட்டுத் தெரிஞ்சுது.

ரத்த ஓட்டம் அதிகமா இருக்கிறதால...

அது லேசாத் துடிச்சுது.

"லப்...

லப்..."

அதுக்கு உயிர் இருக்கிற மாதிரி...

அது சுவாசிக்கிற மாதிரி துடிச்சுது.

என் கண்ணு இப்போ காயத்தைத் தேடுச்சு.

"எங்க காயம்?"

நான் கூர்ந்து பார்த்தேன்.

அந்தத் தண்டுக்குக் கீழே...

அடிப்பக்கத்துல...

ஒரு சின்னச் சிவப்பு நிறக் கோடு தெரிஞ்சுது.

"அதான் காயமா?"

சின்ன சிராய்ப்பு தான்.

ஆனா அந்த இடம் வீங்கிச் சிவந்திருந்தது.

அந்த வீக்கத்தைப் பார்த்தா...

அவ்ளோ பெரிய வலி இருக்கும்னு எனக்குத் தோணல.

ஆனா அவன் பில்ட்-அப் கொடுக்குறான் போல.

"சின்னக் காயத்துக்கு இவ்ளோ சீனா?"

இருந்தாலும்...

நான்: "ம்ம்ம்...

பாத்துட்டேன்."

நான் என் குரலைத் தைரியப்படுத்திக்கிட்டேன்.

நான்: "சின்னக் காயம் தான். ஆனா இடம் சென்சிடிவ் இல்லையா...

அதான் வலிக்குது."

ஆனா என் மனசுல...

ஓவர் பில்ட்-அப் கொடுக்குறான்னு தோணுச்சு.

நான் அவனை நிமிர்ந்து பார்க்கல.

பார்த்தா என் கண்கள்ல இருக்கிற தவிப்பைக் கண்டு பிடிச்சுடுவானோனு பயம்.

நான் குனிஞ்சேன்.

அவன் சோபால உக்காந்திருக்கான்.

நான் அவன் முன்னாடி நிக்கிறேன்.

நான் மருந்து போடணும்னா...

இன்னும் நல்லாக் குனியணும்.

நான் என் உடம்பை வளைச்சேன்.

முன்னாடி குனிஞ்சு...

என் முகத்தை அவன் மடிக்கு நேரா கொண்டு போனேன்.

இப்போ அவன் சுண்ணி என் முகத்துக்குக் கிட்ட வந்துச்சு.

ஒரு அடி தூரம் தான் இருக்கும்.

அந்த வாசனை...

ஒரு வியர்வை வாசனை...

கூடவே ஒரு விதமான ஆண் வாசனை.

அது என் மூக்குல அடிச்சுது.

எனக்கு அது அருவருப்பா இல்ல.

மாறா...

ஏதோ போதை ஏத்துற மாதிரி இருந்துச்சு.

அதே சமயம்...

நான் குனிஞ்சதால...

என் தோள்ல கிடந்த புடவை முந்தானை...

"சர்ர்ர்"னு சறுக்கிக்கிட்டு கீழே விழுந்தது.

என் மார்புல இருந்து விலகி...

என் கையைத் தாண்டித் தொங்குச்சு.

எனக்குத் தெரியும்.

என் மனசுக்குள்ள "டிங்"னு ஒரு அலாரம் அடிச்சுது.

"பவித்ரா...

முந்தானை விழுந்துடுச்சு."

"நீ உள்ள பிரா போடல."

"உன் ஜாக்கெட் கழுத்து இறக்கம்."

"நீ குனிஞ்சு இருக்க."

"உன் முன்னாடி அவன் உக்காந்து இருக்கான்."

"அவன் கண்ணு எங்க இருக்கும்?"

"நேரா உன் மார்பு மேல தான் இருக்கும்."

"உன் பிளவு...

உன் மார்பகத்தோட அந்த வெண்மை...

எல்லாம் அவனுக்குத் தெரியும்."

"உன் முலைக்காம்பு...

ஜாக்கெட் துணியைக் குத்திக்கிட்டு நிக்கிறது அவனுக்குத் தெரியும்."

ஆனா...

நான் நிமிரல.

முந்தானையை எடுத்துப் போடல.

எனக்குள்ள ஒரு விசித்திரமான பிடிவாதம்.

"நான் மருந்து போடுறேன். கை பிஸியா இருக்கு."

"இப்போ முந்தானையைச் சரி பண்ணா...

நான் கூச்சப்படுறேன்னு நினைப்பான்."

"ஹெல்ப் பண்றவங்க இதைப் பத்திக் கவலைப்பட மாட்டாங்க."

"அவன் பார்த்தா பார்த்துட்டுப் போறான்."

"பாவம்...

வலியில இருக்கான்."

"அவனுக்கு இப்போ இதெல்லாம் தோணாது."

நான் என்னை நானே ஏமாத்திக்கிட்டேன்.

உண்மையில...

அவன் என்னைப் பார்க்குறது எனக்குப் பிடிச்சிருந்தது.

அந்த "ரிஸ்க்"...

அந்த "த்ரில்"...

என் உடம்பைச் சூடாக்குச்சு.

என் மார்புக் காம்புகள் இன்னும் விறைச்சுச்சு.

அது அவனுக்கு நல்லாவே தெரியும்னு எனக்குத் தெரியும்.

அவன் பார்வை என் மார்பு மேல படுறத நான் உணர்ந்தேன்.

ஒரு சூடான பார்வை.

நான் என் கவனத்தை அவன் சுண்ணி மேல திருப்பினேன்.

என் விரல்ல இருந்த அந்த க்ரீமை...

மெதுவா அவன் காயத்துக்குக் கிட்ட கொண்டு போனேன்.

என் கை நடுங்காம இருக்க நான் ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டேன்.

என் விரல் நுனி...

அவனோட அந்தச் சூடான தோலை...

அவன் சுண்ணிக்கு மேல தான் தொட்டது.

"ஷ்ஷப்பா..."

நான் மனசுக்குள்ள அலறினேன்.

என்ன ஒரு சூடு!

அது காய்ச்சல் சூடு இல்ல.

அது ரத்த ஓட்டம் பாய்ஞ்ச சூடு.

உயிர்ப்புள்ள சூடு.

நெருப்புக்கங்கு மாதிரி தகதகன்னு இருந்துச்சு.

அவன் தோல்...

என் விரல் பட்டதும்...

லேசா சிலிர்த்துச்சு.

அந்தச் சுண்ணி...

நான் தொடாமையே அது பாட்டுக்கு...

லேசாத் துள்ளுச்சு.

"ஹா..."னு அவன் வாயில இருந்து ஒரு முனகல் சத்தம் வந்தது.

நான் நிமிர்ந்து பார்க்கல.

என் கண்கள் அந்தத் தண்டு மேலேயே நிலைச்சு இருந்துச்சு.

அந்த நரம்புகள்...

என் விரல் படாமையே, அவன் சுண்ணிக்கு மேல இருக்கிற இடுப்புல பட்டதுக்கே...

அந்தத் துடி துடிக்கிறத நான் பார்த்தேன்.

"இது ரொம்பச் சூட்டைக் கிளப்புமோ?"

மனசுக்குள்ள நினைச்சேன்.