Misc. Erotica மலரே மூக்குத்தி முல்லில் குத்தாதே❤️❤️

[Lust king 66]

பகுதி 10: 

"மேடம்... நிஜமாவே சாரி மேடம். என் மேல சத்தியமா எந்தத் தப்பும் இல்லீங்க. நான் வேணும்னு பண்ணல, தெரியாம கை பட்டுடுச்சுங்க. என்னை நம்புங்க," என்று பதறியபடி கைகளை பிசைந்து கொண்டு நின்றான் கிஷோர். அவனது குரலில் ஒரு நடுக்கம் இருந்தது, ஆனால் அது உண்மையான பயமா இல்லை நடிப்பானு கண்டுக்க முடியாத அளவுக்கு அச்சு அசலாக இருந்தது.

பூரணிக்கு இன்னும் ஆத்திரம் அடங்கவில்லை. அவளது கண்கள் அவனைத் துளைத்தன. "தெரியாம எப்படிடா படும்? சும்மா கதை விடாத. நீ வேணும்னு தான் என் மேல கை வச்ச... எனக்குத் தெரியும். ஆம்பளைங்க பார்வைய வச்சே அவனுங்க மனசுல என்ன ஓடுதுன்னு கண்டுபிடிக்கிறவடா நான். நீ பண்றது எதுவும் சரியில்ல," என்று சீறினாள்.

கிஷோர் முகத்தை அப்பாவி போல வைத்துக்கொண்டான். "அய்யய்யோ... இல்ல குட்டிமா... நீங்கதானே மாங்கானு சொல்லக்கூடாது, நாகரீகமா செஸ்ட்னு இங்கிலீஷ்ல சொல்லணும்னு சொன்னீங்க. அதைச் சொல்லும்போது சும்மா கை காட்டி, இங்கிருந்து அளவெடுக்கவான்னு கேக்கலாம்னு தான் கையைத் தூக்கினேன். ஆனா நமக்கிடையில இவ்வளவு கம்மி கேப் இருக்குன்னு நான் கவனிக்கல. கையைத் தூக்கும்போது அப்பிடியே பட்டுடுச்சு. மத்தபடி என் மனசுல கள்ளம் கபடம் எதுவும் இல்லீங்க," என்று விளக்கம் கொடுத்தான்.

இப்படி அவன் வாய் வார்த்தையாக விளக்கம் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கும்போதே, அவனது கண்கள் மட்டும் வேறு ஒரு வேலையைச் செய்து கொண்டிருந்தன. அவனது கண்கள் அவளோட அந்த எடுப்பான, ஆவேசத்தில் ஏறி இறங்கும் சாத்துகொடி முலைகளை
தான் வெறிச்சுப் பார்த்துட்டு இருந்தது. ஒரு நிமிஷம் அவளோட அந்த முன்னழகைப் பார்ப்பது, அப்புறம் டக்குனு அவ கண்ணைப் பார்த்து ரியாக்ஷனை செக் பண்ணுறதுனு மாத்தி மாத்திப் பார்த்துட்டு இருந்தான்.




பூரணிக்கு ஒரு பக்கம் பயமாகவும், இன்னொரு பக்கம் இவன் முன்னாடி இப்படித் தர்மசங்கடமா நிக்கிறோமே என்ற பதற்றமும் தொத்திக்கிச்சு. அந்தப் பதற்றத்துல அவளோட மூச்சு வேகமா மேலேயும் கீழேயும் ஏறி இறங்குச்சு.

 அவளோட அந்தத் தாராளமான, புடைச்சு நிக்கிற முலைப்பிளவுல வியர்வை துளிகள் அரும்ப ஆரம்பிச்சுது. ஏசி காத்துல அந்த வியர்வை துளிகள் ஒவ்வொன்னும் முத்து முத்தா, ரொம்பவே கவர்ச்சியா மின்னுச்சு. கிஷோர் கண்ணு இப்போ அந்தத் துளிகள் மேல தான் இருந்துச்சு. அந்த வியர்வை அப்படியே மெதுவா நழுவி அவளோட ஜாக்கெட்டுக்குள்ள மறையுற அழகை அவன் இமைக்காமப் பாத்துட்டு இருந்தான். பூரணிக்குத் தன் உடம்புல ஏதோ மாற்றம் நடக்குறது புரியுது, 

அவன் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய ஆராய்ச்சியே ஓடிக்கிட்டு இருந்தது. தான் அவளோட அந்த அந்தரங்க அங்கங்களைப் பார்க்குறது அவளுக்குப் பிடிச்சிருக்கா, இல்ல நிஜமாவே கோவப்படுறாளா, இல்ல கோவப்படுற மாதிரி நடிக்கிறாளான்னு அவ கண்ணைப் பார்த்துத் தெரிஞ்சுக்க முயற்சி பண்ணான். ஏன்னா பொண்ணுங்க உதட்டுல ஒன்னு சொல்லுவாங்க, ஆனா கண்ணுல வேற ஒன்னு இருக்கும்னு அவனுக்கு நல்லாவே தெரியும்.

பூரணிக்கு இப்போ கோவம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா குறைய ஆரம்பிச்சது. அவன் சொன்ன காரணத்தை அவளால் முழுமையாக மறுக்க முடியவில்லை. 'ஒருவேளை நிஜமாவே கைதவறிப் பட்டிருக்குமோ?' என்ற சந்தேகம் அவளுக்குள் எழுந்தது. அதை கிஷோரும் தன்னுடைய கழுகுக் கண்களால் கவனிச்சுட்டான். அவளது முகத்தில் இருந்த அந்த இறுக்கம் தளர்வதை அவனால் உணர முடிந்தது.

இன்னொரு பக்கம், ஒரு முரட்டு ஆளு, அதுவும் ஒரு லோக்கல் தையல்காரன், தன் முன்னழகையே இப்படி வெறிச்சு வெறிச்சுப் பார்க்குறது அவளுக்குள்ள சொல்லத் தெரியாத ஒரு வித்தையமான கிளர்ச்சியைத் தந்தது. தன் அழகு ஒருத்தனை இப்படிப் பைத்தியம் பிடிக்க வைக்குதே என்ற கர்வம் அவளுக்குள் எட்டிப் பார்த்தது. இருந்தாலும் வெளிய அதைக் காட்டிக்காம, பொய்யா ஒரு கோவத்தை முகத்துல தேக்கி வச்சுக்கிட்டுப் பேசினா.

"அதுக்கு எதுக்குடா கையைத் தூக்கிக் காட்டணும்? வாயில தான் அவ்வளவு அசிங்கமா, கூசாம பேசுறல்ல... எத எதையோ உதாரணம் சொல்ற... அப்புறம் என்ன கை ஜாடை வேண்டி கிடக்கு? மரியாதையா எட்ட நின்னு பேசு," என்று அதட்டினாள்.

இவங்க இப்படி அனல் பறக்கப் பேசிட்டு இருக்கும்போதே, திடீரென்று கிஷோரோட பேண்ட் பாக்கெட்ல இருந்த போன் விடாம அடிச்சுக்கிட்டே இருந்துச்சு. அந்த ஏசி ரூம்ல அந்த ரிங்டோன் சத்தம் அலறலாகக் கேட்டது.

கிஷோர் எரிச்சலோடு பாக்கெட்டில் கைவிட்டான். அவன் கையில் எடுத்தது ஒரு சாதாரண போன் இல்லை. அது ஒரு லேட்டஸ்ட் ஸ்மார்ட்போன். ஐபோனுக்கு இணையான விலை உயர்ந்த மாடல். அவனது அழுக்குச் சட்டைக்கும், அந்தப் போனுக்கும் சம்பந்தமே இல்லாதது போல் இருந்தது. பூரணி அந்தப் போனையே ஆச்சரியமாகப் பார்க்குறத கவனிச்ச கிஷோர், உடனே அதை வெளில எடுத்தான். திரையில் யார் பெயர் வருகிறது என்று கூடப் பார்க்கவில்லை.

"சே... இந்த நேரத்துல எவன் தொந்தரவு பண்றான்... ஏதோ கஸ்டமர் அவசரமா கூப்பிடுறாங்க போல..." அப்படின்னு சலித்துக் கொண்டே சொல்லிவிட்டு, அந்தப் போனை அட்டெண்ட் பண்ணாமல், சைலண்டில் போட்டுவிட்டு, பக்கத்துல இருந்த அந்த மெத்தையில தூக்கிப் போட்டான். அது மெத்தையில் பொத்தென்று விழுந்தது.

அவன் போனை அலட்சியமாகத் தூக்கிப் போட்டதும் பூரணி மறுபடியும் அவனைப் பார்த்தா. இவன் சாதாரண ஆள் இல்லை என்பது அவளுக்கு உறுதியானது.

கிஷோர் மீண்டும் தனது விளக்கத்தைத் தொடர்ந்தான். "பின்ன கையை அசைக்காம, சைகை காட்டாம பேசுனா உங்களுக்கு எப்படிப் புரியும் குட்டிமா? அப்புறம் நீங்க வேற எதாச்சும் தப்பாப் புரிஞ்சுப்பீங்க. ஏற்கனவே என்னைப்பத்தி உங்க மனசுல ஏகப்பட்ட தப்பான எண்ணம் ஓடிட்டு இருக்கு. நான் நல்லது நினைச்சு என்ன பண்ணாலும், அது உங்களுக்குத் தப்பாவேத் தெரியுது. என் ராசி அப்படி," என்று முகத்தை பாவமாக வைத்துக்கொண்டு புலம்பினான்.

கிஷோர் அப்படிச் சொன்னதும், பூரணியின் முகத்தில் மெல்லிய புன்னகை அரும்பியது. கோபம் மறைந்து அந்த இடத்தில் ஒரு குறும்புச் சிரிப்பு வந்து ஒட்டிக்கொண்டது.

அதைத் தந்திரமாகப் பார்த்துவிட்டான் கிஷோர். அவனுக்குள் இருந்த அந்த அனுபவஸ்தன் விழித்துக்கொண்டான். 'ஆஹா... இந்தச் சரக்கு இப்போதான் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக் கரைய ஆரம்பிக்குது. வலையில் மீன் சிக்கிருச்சு' என்று நினைத்துக்கொண்டான்.

அவனுக்குத் தெரியும், இவள் பத்மா மாதிரி இல்லை. பத்மாவை ஒரே நாளில் வளைத்துவிடலாம். ஆனால் இவள் பெரிய வீட்டு மருமகள். ரொம்பச் செல்லமாக, வசதியாக வளர்க்கப்பட்டவள். இவளை அவ்வளவு சீக்கிரம் வளைக்க முடியாது. மற்ற பெண்களைப் போல இவளைச் சட்டென்று தொட்டுவிட முடியாது.

ஆனால், இவளை மட்டும் தன் வலையில் வீழ்த்திவிட்டால், தன் வாழ்க்கையே மொத்தமாக செட்டில் ஆகிவிடும் என்பதும் அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தது. இவளைக் கையில் வைத்துக்கொண்டால், கந்தசாமி அண்ணாச்சி இவள் பேச்சைத் தட்டமாட்டார். அப்புறம் என்ன, ராஜ வாழ்க்கைதான்.

அதனால், ஆத்திரப்படாமல், அவசரப்படாமல் மெதுவாகப் பேசிப் பேசியே, அவளது மூளையை மழுங்கடித்து, அவளை வசியம் செய்ய முடிவு செய்தான். நிதானமாக காயை நகர்த்தினால் ராணியை வீழ்த்திவிடலாம் என்று கணக்குப் போட்டான்.

பூரணி அவனது அந்தப் புலம்பலைக் கேட்டுவிட்டு, முகத்தில் ஒரு செல்லக் கோபத்தையும், ஏகப்பட்ட நக்கலையும் காட்டியபடி அவனிடம் சொன்னாள்.

"எனக்கு உன்னைப்பத்தி எந்தத் தப்பான எண்ணமும் இல்லடா... நீ தான் எதையோ மனசுல வச்சுக்கிட்டு உளறிட்டு இருக்க," என்று ஒரு இழுவையோடு சொன்னாள்.






அவளுடைய அந்த நக்கலான பேச்சையும், அதில் இருந்த தொனியையும் கண்டதும் கிஷோருக்கு ஆர்வம் கூடியது. அவள் தன்னை வெறுக்கவில்லை, மாறாகத் தன்னுடன் விளையாடத் தயாராகிறாள் என்பது அவனுக்குப் புரிந்துவிட்டது.

'சரி, இவளை இன்னும் கொஞ்சம் தூண்டி விடுவோம்... எவ்வளவு தூரம் போறான்னு பார்ப்போம். இவளாகவே வழிக்கு வருவா போலயே' என்று நினைத்து, அடுத்த கட்டப் பேச்சுக்குத் தயாரானான்.

"நிஜமாவா சொல்றீங்க குட்டிமா? அப்போ என்னைப் பத்தி நல்ல அபிப்ராயம் தான் வச்சிருக்கீங்களா?" என்று கண்களை விரித்துக் கேட்டான்.