Incest ❤️❤️ அவி சிங்: வடக்கு நண்பரின் காம லீலைகள் ❤️❤️

[lee.jae.han]

## Update 37: ஒரு வாரத் தனிமையும்... கோமலிடம் சிக்கிய ஸ்கேல் குறியும்!(அவி, சித்தப்பா, மாலா மற்றும் கோமல்)

ஸ்கூல் லஞ்ச் பிரேக் டைம்ல, மாலா மறுபடியும் என்னைப் பார்க்க வந்தா. ஆனா இன்னைக்கு வந்த மாலா வேற மாதிரி இருந்தா, அவ முகத்துல ஒரு புது விதமான தேஜஸ் தெரிஞ்சது. மாலா லேசா சிரிச்சபடி ஒரு சின்ன எதிர்பார்ப்போட "சாப்பிட்டியா அவி?"ன்னு கேட்டா.

அவ கேட்கும்போது அவளோட அந்த அழகான கண்கள் என்னையே உற்றுப் பார்த்தது. சூரிய வெளிச்சம் பட்டு அவ கண்ணுல ஒரு மினுமினுப்பு... அந்தப் பார்வை என் மேல படும்போது எனக்குள்ள ஏதோ ஒன்னு புதுசா துளிர் விடுற மாதிரி இருந்துச்சு. அந்த உணர்வு எனக்குப் பிடிச்சிருந்ததுச்சு, ஆனா அதை எப்படிச் சொல்றதுன்னு தெரியல.

"ம்ம், சாப்பிட்டேன்" அப்படின்னு சுருக்கமா பதில் சொன்னேன். அவளோட அந்தத் அக்கறை எனக்கு ஒரு விதமான தயக்கத்தைக் கொடுத்துச்சு. 

அவ தலையை லேசா சாய்ச்சுக்கிட்டு, ரொம்ப மெதுவா பேச்சை ஆரம்பிச்சா, "படிப்பு எல்லாம் எப்படிப் போகுது?"

"நல்லாத்தான் போகுது". 

"ஏதாவது சந்தேகம் இருந்தா என்கிட்ட கேளு, நான் உனக்கு ஹெல்ப் பண்றேன். எனக்கு மேக்ஸ் நல்லா வரும்"னு சொல்லிக்கிட்டே என் பக்கத்துல கொஞ்சம் நெருங்கி வந்தா. அவ நெருங்கி வரும்போது அவகிட்ட இருந்து வந்த அந்த மெல்லிய வாசம் என் மூளையைக் குழப்புச்சு.

"இல்ல, அது தேவையில்ல. நான் கோமல்கூட சேர்ந்து படிச்சுக்கிறேன்"னு  மூஞ்சில அடிச்ச மாதிரி சொல்லிட்டேன்.அவ அப்படி என்னையே உற்றுப் பார்க்கும்போது, எனக்குள்ள ஒரு விதமான கூச்சம் வந்துடுச்சு. அவளோட அந்தப் பார்வைக்கு முன்னாடி எப்படிப் பேசுறதுன்னு தெரியாம தடுமாறினேன், அதனாலதான் பேச்சை சீக்கிரம் முடிச்சுட்டு அங்கிருந்து நழுவப் பார்த்தேன்.

"என்கிட்ட பழைய எக்ஸாம் பேப்பர்ஸ் எல்லாம் இருக்கு. உனக்கு வேணும்னா நான் எடுத்துட்டு வர்றேன்"னு எப்படியாவது என்கிட்ட நெருங்கணும்ன்ற ஆசையில அவ விடாமப் பேசிட்டு இருந்தா.

"அதெல்லாம் எனக்கு அவ்வளவாத் தேவைப்படாதுன்னு நினைக்கிறேன்" அவளைத் தவிர்க்கணும்ன்றதுக்காக நான் வேற பக்கம் வேடிக்கை பார்த்தேன். அவ கண்ணுல இருந்த அந்தப் பிரகாசத்தை நான் பார்த்தா, என் முடிவு மாறிடும்னு ஒரு பயம். நான் அவளை வேண்டாம்னு சொன்னதும் மாலாவோட முகம் அப்படியே வாடிப்போச்சு.

"சரிடா. உனக்கு எப்பாவது தேவைப்பட்டா என்கிட்ட சொல்லு" நான் அங்க இருந்து கிளம்புறதுலேயே குறியா இருக்கேன்னு தெரிஞ்சதும் அவளோட அந்தச் சிரிப்பு அப்படியே மறைஞ்சு போச்சு.

கிளம்புறதுக்காகத் திரும்புனேன். "கிளாஸ்க்கு டைம் ஆச்சு, நான் போறேன்."

"பை" அப்படின்னு அவ ரொம்ப மெதுவாச் சொன்னா, அந்தச் சத்தம் எனக்கே சரியாக் கேக்கல.

மாலா இன்னைக்கு ரொம்ப அழகாத் தெரிஞ்சா, அவளோட அந்தப் பார்வைக்குள்ள ஏதோ ஒரு போதை இருந்தது. ஆனா எனக்குள்ள இருந்த பயம் அவகிட்ட என்னை மென்மையா பேச விடல. அவளைத் தள்ளி வைக்கிறது தான் எனக்குப் பாதுகாப்பாத் தோணுச்சு. ஆனா அவளோட அந்தச் சிரிப்பு மறைஞ்சு முகம் வாடிப்போனதைப் பார்த்தப்போ, மனசுக்குள்ள ஏதோ ஒன்னு சுருக்குன்னு தைச்சது. 'ஏன் இப்படிப் பேசினோம்?'னு ஒரு குற்ற உணர்ச்சி தலைதூக்குச்சு. திரும்பப் போய் அவகிட்ட ஒரு 'சாரி' சொல்லலாம்னு நினைச்சேன், ஆனா மறுபடியும் அவ முன்னாடி போய் நிக்க எனக்குத் துணிச்சல் வரல.

மத்த நேரமா இருந்தா இது ஒரு சாதாரணப் பேச்சாதான் இருந்திருக்கும், ஆனா இன்னைக்கு ஏனோ அவ முன்னாடி பேசவே எனக்குக் கஷ்டமா இருந்தது. பொண்ணுங்ககிட்ட எப்படிப் பேசணும்ன்ற அந்தத் திறமையை நாம இன்னும் வளர்த்துக்கணும்னு எனக்கே தோணுச்சு.

---

ஸ்கூல் முடிஞ்சு வீட்டுக்கு வந்தப்போ, எதிர்பாராத விதமா சித்தப்பா இன்னைக்கு வீட்டுல இருந்தாரு. எனக்கு அப்படியே உடம்பு ஒரு நிமிஷம் ஜில்லுனு ஆகிடுச்சு. ஒருவேளை சித்தி பாத்ரூம்ல பார்த்த மேட்டரை சித்தப்பாகிட்ட போட்டுக்குடுத்துட்டாங்களோன்னு ஒரு பயம் வந்துச்சு.

“அவி, இங்க வாப்பா,” அப்படின்னு ஹால்ல இருந்து சித்தப்பா சத்தமா கூப்பிட்டாரு.

ரொம்பப் பயத்தோட அவர் பக்கத்துல போனேன். “சொல்லுங்க சித்தப்பா,” நெஞ்சு அப்படியே படபடன்னு அடிச்சுக்கிட்டது. ஏதோ பெரிய திட்டு விழப்போகுதுன்னு தயாரா இருந்தேன்.

அவரு ரொம்ப சீரியஸா ஒரு விஷயத்தைச் சொன்னாரு, “நாங்க திங்கட்கிழமை ஒரு ஊருக்குப் போறோம்.”

“எந்த சித்தி? மீனா சித்தி கூடவா?” ஒருவேளை யாராவது ஒருத்தர் மட்டும் போறாங்களோன்னு ஒரு குழப்பத்துல கேட்டேன்.

“இல்லடா, மூணு சித்திங்களும் வர்றாங்க. நாங்க ஒரு மகராஜைப் பார்த்து ஆசீர்வாதம் வாங்கப்போறோம்,” அப்படின்னு விளக்குனாரு.

“எத்தனை நாளைக்கு சித்தப்பா?”

“ஒரு வாரம் போறோம். நீ அந்த ஒரு வாரம் பூஜா அத்தை வீட்டுக்குத் தூங்கப் போயிடணும். பகல்ல இங்கேயே இருந்து வீட்டைப் பார்த்துக்கிட்டுப் படி. நாங்க இல்லாதப்போ நீ ஸ்கூலுக்குப் போக வேணாம்,” அப்படின்னு சொன்னவரு, திடீர்னு ஒரு கேள்வி கேட்டாரு. "என்னடா அவி, ஒரு வாரம் வீட்டைத் தனியா பார்த்துப்பியா? உன்னால சமாளிக்க முடியுமா?"

எனக்கு ஒரு நிமிஷம் ஆச்சரியமா இருந்தது. "அதெல்லாம் ஒன்னும் பிரச்சனை இல்லை சித்தப்பா, நான் பார்த்துப்பேன். நீங்க எதைப்பத்தியும் கவலைப்படாம போயிட்டு வாங்க,"னு தைரியமா சொன்னேன்.

"ரொம்ப சந்தோஷம்டா. இப்போ நீ ஒன்னும் சின்னப் பையன் கிடையாது, பெரியவனாயிட்ட. வீட்டுப் பொறுப்பை எடுத்துக்கப் பழகணும்,"னு என் தோளைத் தட்டிப் பாராட்டினாரு.

"நிச்சயமா சித்தப்பா,"னு நான் சொல்லிட்டு இருக்கும்போதே, அங்க வந்த சுமன் சித்தி பேச்சில் இடைமறிச்சாங்க. "உடம்பைப் பத்திரமா பார்த்துக்கோடா அவி. சாப்பாட்டை மட்டும் எக்காரணத்தைக் கொண்டும் மறந்துடாம நேரத்துக்குச் சாப்பிடணும், சரியா" அப்படின்னு அக்கறையா சொன்னாங்க.

“நேஹா அத்தை என்னை கோமல்கூட சேர்ந்து படிக்கச் சொன்னாங்களே,” அப்படின்னு மெதுவா இழுத்தேன்.

அவரு கொஞ்ச நேரம் யோசிச்சுட்டு, “சரி, அப்போ ஒரு ரெண்டு மணி நேரம் மட்டும் அங்க போயிட்டு வா. ஆனா மத்த நேரத்துல வீட்டுல தான் இருக்கணும்.”

“சரிங்க சித்தப்பா,”னு சொன்னேன். வீட்டைப் பாத்துக்க ஒரு ஆள் கிடைச்சதுலயும், ஆசீர்வாதம் வாங்கப்போற சந்தோஷத்துலேயும் அவரு திருப்தியாத் தலையை ஆட்டுனாரு.

ரூமுக்குப் போய் பேக்கை எடுத்து வச்சப்போதான் கோமலுக்கு ஸ்கேல் குடுக்குறதா சொன்னது ஞாபகம் வந்துச்சு. பெட்டுக்கு அடியில இருந்து அந்த ஸ்கேலை எடுத்தேன், புக்கையும் பேக்கையும் எடுத்துக்கிட்டு நேஹா அத்தை வீட்டுக்குக் கிளம்புனேன். 

---

கவிதா ஏற்கனவே லீனா வீட்டுக்குக் கிளம்பிப் போயிட்டா. 'அவளுக்கு வேற டைம் கிடைக்கல போல'னு நினைச்சுக்கிட்டு உள்ள போனேன்.

நேஹா அத்தை தூங்கிட்டு இருந்தாங்க, மத்தியானம் ஆனா அவங்க வழக்கமாத் தூங்குற டைம் தான் அது.நேரா கோமல் ரூமுக்குள்ள போனேன்.

“உட்காரு,” கோமல் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னா. “தினமும் நான் இதைச் சொல்லணுமா? இது உன் வீடு மாதிரிதான்.”

நான் உட்கார்ந்தேன், உடனே படிக்க ஆரம்பிச்சோம். ஒரு ஜியோமெட்ரி படம் வரைய வேண்டியிருந்தது, அப்போ கோமல் டேபிளைத் தேடிட்டு, “இன்னைக்கு ஸ்கேல் எடுத்துட்டு வந்தியா?”ன்னு கேட்டா.

“ஆமா,”ன்னு சொல்லிட்டு பேக்ல இருந்து எடுத்து அவகிட்ட குடுத்தேன். கோமல் படம் வரைய ஆரம்பிச்சா, ஆனா நடுவுல ஸ்கேலை எடுத்து ஜன்னல் வழியா வர்ற வெளிச்சத்துல வச்சுப் பார்த்தா. “இந்த ஸ்கேல்ல எதுக்கு ஒரு மார்க் இருக்கு?” னு ஒரு சின்னச் சந்தேகத்தோட கேட்டா.

அவ ஸ்கேலை இன்னும் பக்கத்துல வச்சு உன்னிப்பா கவனிச்சா. “21 சென்டிமீட்டர்ல எதுக்குடா ஒரு கோடு போட்டிருக்க?” னு கேட்டா. (என்னோட சுன்னியோட நீளம் கிட்டத்தட்ட 8 இன்ச், அவ அந்த 21 செமீ மார்க்கைப் பார்த்துட்டு இருக்கா).

ஸ்கேலைப் பார்த்ததும் எனக்கு கொஞ்சம் சங்கடமா போச்சு. 'ஐயோ, அந்த மார்க்கை இன்னும் அழிக்கலையா'ன்னு மனசுக்குள்ள ஒரு தயக்கம். மேடத்துக்கூட இருந்த அந்த முரட்டுத்தனமான செஷன்களுக்கு முன்னாடி என் சுன்னியோட நீளத்தை அளக்குறதுக்காகப் போட்ட மார்க் அது.

“அது சும்மா ஏதோ ஒரு காரணத்துக்காகப் போட்டேன்,”னு ஒன்னும் தெரியாத மாதிரி அவ கவனத்தைத் திசை திருப்பப் பார்த்தேன். “எதுக்குன்னு எனக்கே ஞாபகம் இல்லை.”

கோமல், ‘சரி ஏதோ ஒன்னு’னு நினைச்சுட்டு அதை விட்டுட்டா. “இப்போ இந்த ஃபார்முலாஸ் எல்லாம் எப்படி வந்ததுன்னு நான் எழுதிப் பார்க்கணும்.”

“ஆனா நீ பிராக்டிஸ் பண்றதுக்கு உனக்கு கொஸ்டின் பேப்பர்ஸ் எல்லாம் வேண்டாமா?”னு பேச்சை உடனே மாத்துனேன்.

“ஆமா, பழைய கொஸ்டின் பேப்பர்ஸ் கிடைச்சா எந்த மாதிரி கேள்வி கேப்பாங்கன்னு ஒரு ஐடியா கிடைக்கும், ரொம்ப உதவியா இருக்கும்,”னு ஆசையா சொன்னா.

“உனக்கு பழைய பேப்பர்ஸ் வேணுமா?”னு கேட்டதும், லஞ்ச் டைம்ல மாலா சொன்னது டக்குனு ஞாபகம் வந்துச்சு.

“உன்கிட்ட இருக்கா?”னு அவ ஒருவித ஆர்வத்தோட கேட்டா.

“என்கிட்ட இல்ல, ஆனா என் பிரண்ட் ஒருத்தர்கிட்ட இருக்கலாம்,”னு மாலா கொடுத்த ஆஃபரை வச்சு ஒரு பொய்யைச் சொன்னேன்.

“எனக்காக வாங்கிட்டு வருவியா?”ன்னு அவ ரொம்ப எக்சைட் ஆகிக் கேட்டா.

“நிச்சயமா, நாளைக்கே எடுத்துட்டு வர்றேன்,”னு ஒரு வாக்கு குடுத்தேன். நேத்து மாதிரியே அத்தை டீ கொண்டு வந்தாங்க. குடிச்சு முடிச்சதும் நான் சீக்கிரம் வீட்டுக்குக் கிளம்புனேன்.

---

வீட்டுக்கு வந்து விளையாடலாம்னு கிரவுண்டுக்கு போனேன், ஆனா மணி 5:30 ஆயிடுச்சு, அங்க ஒரு பயலும் இல்லை. அப்போதான் மாலா வீட்டுக்குப் போகலாம்னு தோணுச்சு. அவகிட்ட நாளைக்கு அந்தப் பேப்பர்ஸை எடுத்துட்டு வரச் சொல்லணும். நாளைக்கு வெள்ளிக்கிழமை, இன்னைக்குச் சொன்னாதான் நாளைக்கு அவ ஸ்கூலுக்கு எடுத்துட்டு வருவா. திங்கட்கிழமைல இருந்து ஒரு வாரம் லீவு வேற, அதான் எல்லாத்தையும் இப்போவே ரெடி பண்ணிக்கணும்னு தோணுச்சு.

வேகமா மாலா வீட்டுக்கு நடந்தேன். அவ வீட்டுக்கு வெளிலயே நின்னுட்டு இருந்தா. அவளை அந்த நைட்டி டிரஸ்ல பார்த்ததும் எனக்கு ஒரு நிமிஷம் அப்படியே நின்ன இடத்துல உறைஞ்சு போயிட்டேன். நைட்டி அவளுக்கு ரொம்ப எடுப்பா இருந்துச்சு, காலையில ஸ்கூல்ல பார்த்ததை விட இப்போ அவ முகம் இன்னும் வசீகரமா தெரிஞ்சது. அவளோட அந்த அழகான கண்கள்ல ஒரு புது விதமான மினுமினுப்பு இருந்தது.

“ஓ அவி, நீயா? இப்போ எதுக்கு இங்க வந்த?” மாலா முகத்துல ஒரு உண்மையான அதிர்ச்சியும் சந்தோஷமும் தெரிஞ்சுது.

“உன்னைப் பார்க்கத்தான் வந்தேன்,”னு கொஞ்சம் ரசிச்சுக்கிட்டே மொட்டையா சொன்னேன்.

“என்னைவா?” நான் அவ்வளவு டைரக்டா சொன்னதும் அவ அப்படியே திகைச்சுப் போயிட்டா. அவ கன்னம் லேசா சிவந்ததை என்னால கவனிக்க முடிஞ்சது.

“ஆமா, உன்கிட்ட பழைய எக்ஸாம் பேப்பர்ஸ் இருக்குன்னு சொன்னியே, அதை நாளைக்கு ஸ்கூலுக்கு எடுத்துட்டு வர்றியா? என் தங்கச்சி கோமலுக்கு அது தேவைப்படுது,”னு விஷயத்துக்கு வந்தேன். அவளைப் பார்க்கப் பார்க்க எனக்குள்ள ஒரு புது விதமான உணர்வு வந்துட்டுப் போச்சு.

மாலா வேகமாத் தலையாட்டுனா, ஆனா தெருவுல யாராவது பாக்குறாங்களான்னு அவ முகம் கொஞ்சம் பயத்துல இருந்துச்சு. “சரிடா, நான் எடுத்துட்டு வர்றேன். இப்போ நீ கிளம்பு. யாராவது நம்மளை ஒன்னா பார்த்தா தப்பாப் பேசுவாங்க... ஊர்ல பேச்சு வரும்,”னு ரொம்ப அவசரமா சொன்னா.

“நாளைக்குக் கண்டிப்பா எடுத்துட்டு வந்துடு,”னு சொல்லிட்டு நான் அங்க இருந்து கிளம்புனேன். அவளோட அந்தப் புன்னகையும், அந்த நைட்டி டிரஸ்ல இருந்த அழகும் என் கண்ணுலேயே நின்னுது.

---