Romance అల్లుడి కాపురం

[ITACHI639]

పిన్ని ~ కామం 

2025 లో జరిగిన ఎన్నో ఆక్సిడెంట్ వార్తల్లో ఒక వార్త, మా చిన్న బాబాయ్ మల్లికార్జున్ గారి చావు. 


ఆయన చావుతోనే ఈ కథ మొదలయ్యింది అని చెప్పుకోవచ్చు. అవును ఎందుకంటే first line అదే కదా. 

చింటూ- ఇంట్లో నా ముద్దు పేరు. అది నాకు మా మల్లికార్జున్ బాబాయ్ పెట్టాడని అమ్మ చెప్పింది.

మల్లికార్జున్ బాబాయ్ కరీంనగర్ ఎలక్ట్రిసిటీ డిపార్ట్మెంటులో అకౌంటెంటుగా చేసేవాడు. 2025 ఫెబ్రవరి నెలలో, కొడుకు పురుడు నామకరణం తరువాత, రోజూ లాగే డ్యూటీకి పోయాడు, కానీ రాత్రి అయ్యినా ఇంటికి తిరిగి రాలేదు. 

ఇంటికి కాల్ వచ్చింది, కరీంనగర్ హాస్పిటల్ నుంచి. కుటుంబమంతా ఆ వార్త జీర్ణించుకోలేక ఏడుపుతో కరీంనగర్ పోయాము.

స్ట్రెచెర్ లో పగిలిన తల మీద బట్ట కప్పేసి ఉంచిన మృతదేహాన్ని చూడగానే చంకలో చంటిపిల్లాడినెత్తుకొని ఏడుస్తున్న మా హేమబిందు పిన్నిని నేను చూడలేకపోయాను. పిల్లాడికి భార్గవ్ అని పేరు పెట్టి కనీసం ఒక్కరోజు కూడా కాలేదు. వాడితో నాన్న అని పిలిపించుకునే యోగం లేకుండా బాబాయ్ చనిపోయాడు.

మా అమ్మ నాన్న పెళ్లి సమయంలో మా మల్లికార్జున్ బాబాయి చిన్నపిల్లోడంట. నాన్నమ్మ తాతయ్యలకు మూడో సంతానం. మా నాన్న అశోక్, రెండో బాబాయి కృష్ణ. 

రెండేళ్ల క్రితమే మల్లికార్జున్ బాబాయి పెళ్లైంది. ముప్పై నాలుగేళ్ల వయసులో ఇరవై ఆరేళ్ల అమ్మాయిని పెళ్లి చేసుకున్నాడు. హేమబిందూ పిన్ని నాకంటే రెండేళ్ల చిన్నది. 

నేను పెద్దగవుతున్నా కొద్ది మా మల్లికార్జున్ బాబాయి నాకు అన్నలా ఉండేవాడు. నాన్నమ్మ తాతయ్య ఒకరి తరువాత ఒకరు స్వర్గానికి టికెట్లు తీసుకొని వెళ్లిపోయారు. ఆ తరువాత మా అమ్మ లక్ష్మి, బాబాయ్ ని పెద్దకొడుకులా చూసుకునేది.

రెండో బాబాయి, కృష్ణ భార్య సుమలత వాళ్ళకి ఒక కూతురు పుట్టింది. పేరు సౌమ్య. వీళ్ళు హైదరాబాదులో వేరు కాపురం పెట్టేసుకున్నారు. కృష్ణ బాబాయికి అక్కడే సాఫ్ట్వేర్ ఉద్యోగం దొరికింది.

ఇంతటి మా కుటుంబంలో ముసలివాళ్లు తరువాత, ఇప్పుడు మా బాబాయ్ యాక్సిడెంటులో చనిపోవడం, విషాదంగా మారింది. ఆ ఘటన నుంచి కోలుకోవడానికి మూడు నెలలు పట్టింది. 

రెండత్రాల బిల్డింగు, గ్రౌండ్ ఫ్లోర్ లో మా కుటుంబం ఉంటుంది. ఫస్ట్ ఫ్లోరులో శంకర్ బాబాయి కుటుంబం ఉండాలి, ప్రస్తుతం వాళ్ళు లేరు, సామాన్లు ఉన్నాయి. రెండో ఫ్లోరులో హేమబిందు పిన్ని ఉంటుంది.

ఇక్కడ సమస్య, ఈ కథకి మూల కారణం, మీరు ఊహించిందే. 

ఆడదాని అందం యుద్ధాలు తెస్తుంది, కొంపలు కూలుస్తుంది, కొత్త బంధాలు పుట్టిస్తుంది.

మల్లికార్జున్ బాబాయి నాకంటే ఏడేళ్లు పెద్ద. బాబాయికి సంబంధాలు కుదరక పెళ్లి ఆలస్యం అయ్యింది. బాబాయ్ పెళ్లి చెయ్యకుండా నా పెళ్లి ఎలాగో జరగదు, అలా 29 వయసు ఉన్న నాకు ఇంకా మావాళ్ళు సంబంధాలు చూడడం మొదలెట్టలేదు. 

పెద్దకల్వలా గ్రామంలో ప్రభుత్వ డిప్లొమా కళాశాలలో అధ్యాపక ఉద్యోగం వచ్చి రెండేళ్లవుతుంది. నెలకు యాభై మూడు వేల జీతం వస్తుంది. EMI పెట్టి కారు కూడా కొన్నాను.


 చదువుకునే టైంలో రెండు మూడు అఫైర్లు పెట్టుకున్న వదిలేసుకున్న. పెళ్లి చేసుకోవాలంటే కనీసం మా హేమబిందు పిన్ని రేంజ్ ఫిగర్ ఉండాలి.

చూసారా ఇది సమస్య. 

మృణాల్ ఠాకూర్ లా ఉంటుంది హేమబిందు.



ఆమె చామనచాయ మొఖము, చిన్న కళ్లు, ముక్కు, పల్చని పెదవులు, చాక్లెట్ వేఫర్ లాంటి మెడ, చాక్లెట్ పాల జలపాతం లాంటి నడుము, తల్లి అయ్యాక కాస్త ఒళ్లు చేసి వచ్చిన మడతలు, పాల నిండు సొంపులు, వెనక నడిస్తే ఊరించే ఎత్తైన గుమ్మడి గుద్దలు అబ్బో చెప్పడానికి ఎంత చెప్పినా తక్కువే. 

నా కామపు కళ్లు పిన్ని అని కూడా చుడకుండా హేమబిందుని చూస్తూనే ఉంటాయి. తను అది పట్టేస్తుందేమో అని చాలా భయపడి పోతాను. 

పెళ్ళైన మొదట్లో ఇంట్లో తనని పరిచయం చేసుకోవడం చాలా మొహమాటమయ్యేది. 

పిన్ని అని పిలవాలా, పేరు పెట్టి పిలవాలా అర్థం కాక నెలల తరబడి పలకరించలేదంటే నమ్మండి. 

తీర ఒకరోజు మాటలు కలిసాయి. ఇంట్లో పనుల్లో మునిగి అలా అనుకోకుండా మాటలు కలవడం, కొన్ని విషయాలు మాట్లాడుకోవడం జరిగింది. 

వయసులో చిన్నదే కదా అని పేరు పెట్టే మాట్లాడేవాడిని. కానీ అమ్మ తిట్టింది. వయసులో చిన్నదైనా సరే పిన్ని వరస కాబట్టి పిన్ని అనాలి అని చెప్పింది.

చెప్పాలంటే మా వయసు దగ్గర కాబట్టి కాస్త స్నేహపూర్వకంగా ఉండేవాళ్ళము. 

తను ఇంటర్మీడియట్ వరకే చదువుకుందని చెప్పింది. కానీ పుస్తకాలు చదవడం అలవాటని చెప్పింది. ఇక్కడికి కూడా కొన్ని కథల పుస్తకాలు తెచ్చుకుంది పుట్టింటినుంచి.

మొదట్లో తనని పిన్ని…పిన్ని అని పిలిచినప్పుడు తెగ సిగ్గుపడిపోయేది, తర్వాత అలవాటయ్యింది.  నన్ను పేరు పెట్టి భువన్ అనే పిలిచేది. తన గొంతుతో భువన్ అన్నప్పుడల్లా చాలా తియ్యగా అనిపించేది.

పిన్నిని చాటుగా తొంగి తొంగి చూసేవాడిని. కొన్నిసార్లు తప్పనిపించేది, కొన్నిసార్లు నేర్త్రానందానికి ఏముందిలే అనుకునేవాడిని.

పిన్ని పిల్లాడు పుట్టాక ఐదు నెలలు వాళ్ల పుట్టింట్లో ఉంది. నామకరణం అప్పుడు కూడా మూడు రోజులు ఉండడానికి ఇంటికొచ్చి బాబాయ్ చనిపోయాక, ఇంకో రెండు నెలలు ముట్టుడు అని ఇక్కడే ఉంది. తరువాత ఇంకో మూడు నెలలు పుట్టింటి వాళ్ళు తీసుకెళ్లారు. మళ్లీ నెల క్రితం మా ఇంటికి వచ్చి పైన వాళ్ల పోర్షన్ లో ఉంటుంది. 

కానీ ఏదో భ్రాంతిగా డల్లుగా కూర్చునేది, సరిగ్గా మాట్లాడడం, తినడం తగ్గింది. అమ్మ బుజ్జగించి తినిపించేది, పిల్లాడి కోసమైనా తాను ఆరోగ్యంగా ఉండాలి కదా.

భార్గవ్ ఇప్పుడు ఎనమిది నెలల పిల్లోడు. వాడిని ముద్దుగా “కన్నా” అని పిలుచుకుంటున్నాము.

ఒక యాక్సిడెంటులో పోయినది ఒక్క ప్రాణమైనా, ఆ ప్రాణం వెనకున్న కుటుంబం పరిస్థితులు మారిపోతాయి. 

హేమబిందు పిన్ని ఇరవై ఏడేళ్ల వయసులో విధవరాలయ్యింది, కొడుకు తండ్రిలేకుండా అయ్యాడు. పిన్ని ఏ ఉద్యోగము చేసేది కాదు. ప్రస్తుతం అవేమీ పట్టించుకోకున్నా సరే, ఎప్పటికైనా తనకి ఆర్ధిక బలం లేకపోతే ఎలానో ఏమో. వాళ్ళ పుట్టింటోళ్లు కూడా ఆర్థికంగా పేదవాళ్లే. 

మా నాన్నది పాన్ కొట్టు. చాలామంది మంచిగా బతికిన మా తాత పెద్ద కొడుకు పాన్ టేల పెట్టుకోవడం ఏంటి అని చులకనగా చూసేవాళ్ళు, కానీ మా నాన్న దానిలో లాభాలు ఉన్నాయని నడుపుకుంటూ నన్ను చదివిస్తూ కుటుంబం నెగ్గుకొచ్చాడు. ఇప్పుడైతే నా ఉద్యోగంతో మాకు ఆర్ధిక ఇబ్బందులేమీ లేవు.

అమ్మ పిన్ని బాగోగులు చూసుకుంటూ కన్నాకి స్నానాలు పోయడం లాంటివి చేస్తుంది. నేను ఇంట్లో బరువులు మూసే పనులు, సరుకులు తెచ్చే పనులు చేస్తూ ఉంటాను.

భార్గవను ఎత్తుకోవడం రాదని ఎపుడూ ఎత్తుకోలేదు. కళాశాల నుంచి సాయంత్రం ఇంటికొచ్చేసరికి పిన్ని పిల్లాడితో కింద మా ఇంట్లో ఉండేది. నేను కాళ్ళు చేతులు కడుక్కుని వాడి ముందు గజ్జెలు ఊపుతూ, బొమ్మలు చూపిస్తూ ఆడించేవాడిని. వాడు చిన్నారి నవ్వులు నవ్వుతూ ఉండేవాడు.

అలా ఒకరోజు ఆడిస్తుంటే, పక్కనే కూర్చున్న హేమబిందూ నవ్వుతూ, “ వాడు నువ్వుంటే అలాగే ఆడుతూ ఉంటాడు,” అని చెప్పింది.

టక్కున తలెత్తి పిన్ని కళ్ళలోకి చూడబోతే మొహం తిప్పేసుకుంది.

అప్పుడే మా అమ్మ వచ్చేసింది. 

ఏంటో తెలీదు మనసు ఏవేవో ఊహించుకోవడం మొదలెట్టింది. 

“ ఎల్లుండి ఆదివారం కదా, రేపు కాలేజీ నుంచి వచ్చాక నువు పిన్నిని వాళ్ళ పుట్టింట్లో దించేసి రావాలి. చిన్నోడు ఉన్నాడు కదా, కారులో పోతే మంచిది, అసలే దరిద్రపు ఫ్రీ బస్సు స్కీము వలన ఎగబడి ఎక్కుతున్నారు బస్సులు,” అని అమ్మ చెప్పింది.

ముందు పిన్ని వైపు చూసాను, తనేమీ మాట్లాడలేదు. 

“ సరే అమ్మ..” అని ఒప్పుకున్న.

పిన్ని లేచి ఉతికి మడత పెట్టిన తన చీరలు లంగాలు బ్లౌజ్లు తీసుకుంది. 

అమ్మ అటు చూసి, “ నువు పిల్లాడిని ఎత్తుకొని తీస్కపో, బట్టలు నేను తీసుకొస్తాను,” అని మందలించింది.

“ లేదు, మళ్లీ వస్తాను, నువ్వెందుకు మెట్లు ఎక్కడం అక్కా,” అని బదులిచ్చింది బట్టలు అందుకొని.

“ పోనీ వీడు తీసుకొస్తాడులే మరి,” అని అమ్మ సలహా ఇచ్చింది.

పిన్ని నన్ను అదోలా చూసింది. నేనేమీ పలకకుండా ఉన్న.

“సరే రా నాతోని,” అని చెప్పి కన్నా గాడిని ఎత్తుకుంది. 

పిన్ని బట్టలు పట్టుకొని నడుము మడతలు చూసుకుంటూ మెట్లెక్కాను.

ముందు తను ఎక్కుతూ ఉంటే నా మొహం ముందు పిర్రలు ఊగుతూ, పైన నడుము మడత పడుతూ మళ్లీ నాకు నోరూరిపోతోంది. 

ఎన్నిసార్లు చూడద్దు అనుకుంటానో ఇంకా ఎక్కువ చూస్తూ ఉంటాను.

పైకి చేరుకున్నాక తను బాబుని బెడ్డులో ఒరిగించింది.

బట్టలు కుర్చీలో పెట్టాను. 

“ సరే పిన్ని, ఏదైనా కావాలంటే పిలువు”

అలా చెప్పి వెనక్కి తిరుగుతుంటే కుడి చెయ్యి పట్టుకొని లాగింది.

స్తంభించిపోయి ఏంటి అన్నట్టు సైగ చేసాను. తను ఒక అడుగు ముందుకు వచ్చింది. 

దగ్గరికి చేరేకొద్ది తన ముఖం చూస్తూ నిల్చున్న.

“రేపు కొంచెం తొందరగారా, చీకటి పడేలోపు పోదాం,” అని పలికింది.

“స్…సరే పిన్ని.”

“ కాసేపు ఉంటావా వాడిని ఆడించు నేను నైటీ వేసుకొని వస్తాను.”

“ హ్మ్… ఉంటాను.”

కన్నాను ఆడిస్తూ కూర్చున్న, పిన్ని చీర మార్చుకుని నైటీ వేసుకొచ్చింది.

తనని నైటీలో చూడాలని కళ్లు ఎంత కోరికపుడుతున్నా సరే కొంచెం బుద్ధిగా చూడకుండా కూర్చున్న.

కన్నా ఎడమకి నేనుంటే, వాడు నా వేలిని పట్టుకున్నాడు. పిన్ని వచ్చి వాడి కుడి పక్కన కూర్చుంది. ఫుల్ నైటీ తోడుకున్న తన కాళ్ళు చూస్తున్న.

భుజం మీద చెయ్యేసి చెవి పక్కన జుట్టు నిమిరింది. ఒక్కసారిగా నాకు వెచ్చని వణుకు పాకింది.

తనెప్పుడూ ఇలా చేయలేదు.

“బాబాయ్ బండి ఖాళీగానే ఉంది వాడుకో,” అంది.

“ కార్ ఉంది కదా పిన్ని,” అన్నాను.

“ఒక్కడివే పోవడానికి కార్ ఎందుకు, ఆ బండి వాడుకో. మీ నాన్న ఎవరికో సెకండ్ హ్యాండ్ లో ఎమ్మేస్తే మంచిది అన్నాడు.”

“సరే ఆలోచిస్తాను.”

చెవి పోగు పట్టుకొని లాగింది, నాకు హాయిగా అనిపించింది.

“భువన్ పెళ్ళెప్పుడు చేసుకుంటావ్ రా?”

హఠాత్తుగా అలా అడిగేసిందేంటా అని ఆశ్చర్యం వేసింది.

ముందు సమాధానం ఇవ్వలేదు.

“ఇవాళ మధ్యాహ్నం అక్కతో చెపితే , సంవచ్రికం అయ్యాక అని చెప్పింది. ఆయన ఉంటే ఈపాటికి నీకు మంచి సంబంధం వెతికి పెట్టేవారు. ఇప్పుడేమో నీ పెళ్లి గురించి ఆలోచన లేకుండా పోయింది, ఇంట్లోవాళ్ళకి,” అంటూ మెడ నొక్కింది.

“పెళ్ళికేమి తొందర ఉంది.”

“ ఇంకెవరైనా ఉన్నారా? అప్పట్లో మీ బాబాయ్ కి ఏదో హోటల్ దగ్గర అమ్మాయితో సమోసా తింటూ కనిపించావంట కదా?”

“ అది నీకు చెప్పాడా?”

“హా…”

“ అదెప్పుడో డిగ్రీ చేస్తున్నప్పుడులే.” 

“ఓహో…”

తరువాత మీద నుండి చెయ్యి తీసింది. ఏమీ మాట్లాడలేదు. మెల్లిగా అక్కడ నుంచి కిందకోచ్చేసాను.

.
.

తరువాత రోజు సాయంత్రం త్వరగానే ఇంటికి చేరుకున్న, మొహం కడుక్కుని, పైకి వెళ్ళాను పిన్ని వెళ్ళడానికి తయారయ్యిందో చూద్దామని.

వెళ్ళేసరికి భార్గవకు పాలు పడుతుంది. 

క్షణం చూసి టక్కున వెనక్కి తిరిగేసాను.

“తయారవ్వు పిన్ని, మళ్లీ వస్తాను,” అని కొంత కంగారుగా చెప్పాను.

అటు నుంచి తను, “ ఉండు పర్వాలేదు,” అని చెప్పింది.

తిరిగి చూస్తే కొంగు కప్పేసుకుంది.

“వీడు పడుకుంటాడు. తరువాత మెల్లిగా తీసుకపోదాం,” అని చెప్పింది.

కూర్చుని మౌనంగా ఉన్న. తను వాడికి పాలు పట్టి, మంచం మీద పడుకోబెట్టి, గదిలోకెళ్ళి చీర మార్చుకుని జెడ వేసుకొని వచ్చింది.

“ బ్యాగ్ తీసుకో. నేను వీడిని ఎత్తుకుంటాను. నువు తాళం వేసిరా.”

“ హ్మ్ సరే.”

కొన్ని నిమిషాలు ఆగి పిల్లాడిని ఎత్తుకుంది, మెత్తని చిన్న శాలువా వాడికి కప్పింది.

తలుపు తాళం వేశాక ఇద్దరం కలిసి కిందకి దిగి, కారు డోరు తీసి ముందు పిన్నిని ఎక్కమని చెప్పాను. పిల్లోడిని అమ్మకి ఇచ్చి తను వెనక సీటులో కూర్చుంది. తర్వాత అమ్మ పిన్ని ఒళ్ళోకి బాబుని అందించింది. డిక్కీలో బ్యాగ్ పెట్టేసి ఇక స్టార్ట్ అయ్యాము.

వాళ్ళూరికి చేరుకునేసరికి ఎనమిది అయ్యింది. 

అక్కడే భోజనం చేసాను. తిని ఇంటికి బయల్దేరుతానంటే వాళ్ళు రాత్రికి ఇక్కడే ఉండమని, ప్రొద్దున్నే లేచి వెళ్లమని చెప్పారు. ముందు వెళ్తానన్నాను, కానీ బిందూ పిన్ని ఉండమని ఒప్పించింది. 

వాళ్ళది మాలగా పెద్దిల్లు కాదు. అందరూ పడుకోవడానికి ఒకే పెద్ద గది. 

కింద చాపలు పరచుకొని, వరుసగా పడుకున్నాము. పిన్ని వాళ్ళ నాన్న అటు కొనకు, నేను ఇటు కొనకు. నా పక్కనే కుడి దిక్కు భార్గవ, వాడి పక్కనే పిన్ని.

వాడికి జో కొడుతూ నిద్రపుచ్చుతుంటే, బిందూని చూస్తూ ఉన్న. పూర్తిగా చీకటి లేకుండా చిన్న లైట్ ఉంది. 

కనురెప్పలెత్తి సూటిగా చూసింది. చూపు కిందకి కన్నా గాడిని చూసాను. వాడు బుజ్జిగా గురగ పెడుతూ ఉన్నాడు.

“నీకేం ఇబ్బంది లేదు కదా, కింద పడుకున్నందుకు?” అని అడిగింది.

“లే…లేదు పిన్ని.”

“రేపు ఆదివారం సెలవే కదా. ఇక్కడే ఉండు సాయంత్రం పోదువులే.”

“వద్దులే వెళ్తాను.”

“రేపు పోచమ్మకి నాటుకోడి కోస్తున్నారు నాన్న. ఉండు భువన్.”

పిన్ని కళ్ళలో ఏదో కొత్తగా కనిపిస్తుంది దానికి నేను పేరు పెట్టలేకపోతున్న.

ఏం చెప్పకుండా ఉండిపోయాను.

చెంప మీద చెయ్యేసి నిమురుతూ, “ నాకంటే రెండేళ్లు పెద్ద కదా నువు?” అంది.

నిమిత్తంగా, “ పదిహేను నెలలు,” అన్నాను.

చిలిపి మందహసంతో, “లెక్కపెట్టుకున్నావన్నమాట.”

బదులివ్వలేక చిన్నగా స్మైల్ చేసాను.

“కానీ కొంచెం చిన్నోడిలా మాట్లాడతావు. ఎందుకు?” 

తన అడిగిన ప్రశ్నకి ఆశ్చర్యమేసింది. ఇంతవరకెవరూ అలా చెప్పలేదు.

“ఏమో…మరి,” అంటూ నవ్వాను.

“కొడుకు అవుతావు కదా, అందుకేనేమో,” అంది.

“హ్మ్…”

చాన్నాళ్ల తరువాత బిందూ కాస్త నవ్వుతూ మాట్లాడడం అదే మొదటిసారి.

.
.
ఆదివారం పోచమ్మ గుడికి వెళ్ళాము, పొలాల మధ్యలో చెట్టుకింద పోచమ్మ. కోడి కోసాము. 

పిన్నీ ఇంకా వాళ్ళమ్మ బోనం పెట్టారు. అప్పుడు పిల్లోడిని ఎత్తుకోమని నాకు అప్పగించింది. అదే మొదటిసారి నేను భార్గవ గాడిని ఎత్తుకోవడం. వాడు కొత్తవాళ్ళు ఎవరైనా ఎత్తుకుంటే ఏడ్చేవాడు, నా దగ్గర మాత్రం అస్సలు లేదు. పొలాలు, చెట్లు, ఆకుల్లో చీమలు, కొంగలు చూపిస్తూ వంట అయ్యేదాక వాడికి కాలక్షేపం చేపించాను.

వేప చెట్టుకింద, బండలు పేరుచుకొని, కట్టల పొయ్యి పెట్టి, నాటుకోడి పులుసు వండింది బిందూ పిన్ని.

పిల్లాడిని వాళ్ళ అమ్మమ్మకి అప్పగించి భోజనానికి కూర్చున్నాము. నాటుకోడి కూరలో ఉండే మత్తువేరు.

మధ్యాహ్నం అక్కడ గడిపి ఇక మా ఇంటికి తిరిగొచ్చేసాను.

ఐదు రోజులు కళాశాలకు వెళ్లడం రావడంతో గడిచిపోయాయి. ఏంటో పిన్నితో మాట్లాడాలి అని మనసు పీకేసింది. ఆపుకోలేక కాల్ చేసాను.

అటునుంచి, “హలో….?” అని తియ్యని స్వరం. 

అది వినగానే ఏదో ఆందోళనలో ఉన్న మూడ్ అంతా ప్రశాంతంగా అనిపించింది.

“హలో పిన్ని… ఎలా ఉన్నావ్? కన్నా గాడు ఏం చేస్తున్నాడు?”

ముసిముసి నవ్వు వినిపించింది. ఎందుకు నవ్వుతుందో అర్థం కాలేదు.

“నవ్వుతావేంటి?” అన్నాను.

“ఫోనులో నీ వాయిస్ పదో తరగతి కుర్రాడిలా ఉంది భువన్…” అంటూ మళ్లీ నవ్వింది.

కాస్త వాలిపోతూ, “నేను కూడా నిన్ను వెక్కిరిస్తాను చెప్తున్న.”

“అవునా ఏమని వెక్కిరిస్తావు?” అనడిగింది పొగరుగా.

తనని సరదాకైనా వెక్కిరించడానికి ఏమీ లేదు.

“నువు హీరోయిన్ మృణాల్ ఠాకూర్ లా ఉంటావు…” అన్నాను. 

ఎందుకన్నానో నాక్కూడా తెలీదు.

అటునుంచి, “ఏ సినిమాలో?” అని ప్రశ్న వచ్చింది.

“హై నాన్న…” అని ఉన్నదున్నట్టు చెప్పాను.

“థాంక్స్ ఏదైనా బాలీవుడ్ సినిమా పేరు చెప్తావేమో నన్ను వెక్కిరించడానికి అనుకున్న,” అంది.

“చచా…. అలా ఎందుకు చెప్తాను. నువు హై నాన్నలో మృణాల్ లాగా అందంగా ఉంటావు కదా పిన్ని,” అన్నాను.

“ఊ…. కొడుకు గారు ఇవాళ పిన్నిగారిని ఫోను చేసి మరీ పొగుడుతున్నారేంటో…”

“నువు ఇక్కడ లేవు కదా, ఒకసారి మాట్లాడాలి అనిపించింది. కన్నా ఎం చేస్తున్నాడు పిన్ని?”

“వాడు పాలు తాగుతున్నాడు. వీడు కూడా నువు కనిపించట్లేదని బెంగపెట్టుకున్నట్టున్నాడు.”

“వాడొక్కడేనా….?” అన్నాను మాట దొర్లుతూ. 

ఎందుకలా అన్నానా అని నాలుక కరచుకున్న.

కొంచెం కోపంగా, “మొగుడి పోయి నేనేడుస్తుంటే నువ్వేంటి భువన్ అలా అడుగుతావు..” అంది.

“క్షమించు పిన్ని ఎం మాట్లాడాలో ఏంటో అలా అనేశాను.”

“హ్మ్…. సరేలే. తిన్నారా మీరు?”

“తిన్నాము.”

“ ఇంకా…?” అని దీర్ఘంగా అడిగింది.

“ఏం లేదు…” అని బదులిచ్చాను.

“ఆదివారం ప్రొద్దున్నే వచ్చి నన్ను తీసుకెళ్తావా?”

“ఈ శనివారం సెకండ్ సాటర్డే సెలవే ఉంది పిన్ని.”

“ఏ బాబు, పిన్ని కోసం ఆదివారం దాకా ఆగలేవా? శనివారమే రమ్మంటావా?”

“ అలా కాదు పిన్ని, జస్ట్ చెపుతున్న అంతే.”

“చింటూ…..” అని మళ్ళీ దీర్ఘం తీసింది. 

ఎంత కమ్మగా పిలిచిందో.

“హా… పిన్ని చెప్పు?”

“సరే శనివారం వచ్చి తీసుకెళ్లు. పొద్దున్నే రా,” అని గారాబంగా అడిగింది.

“సరే వస్తాను… ఒకసారి అమ్మకి చెప్పు రేపు.”

“చెప్తాను.”

పిన్నితో ఇలా మాట్లాడాలని బాబాయ్ చనిపోయిందగ్గర్నుంచి వేచి చూస్తున్న. 

.
.
.