Adultery "నా ఆటోబయోగ్రఫీ - తీపి జ్ఞాపకాలు"

[anaamika]

Update – 29


నేను : ఏరా, నువ్వు ఇప్పటివరకు ఇంటికి వెళ్లలేదా ?

సోమేశ్ : ఏరా నువ్వు ఏం చేస్తున్నావు ? నేను దీన్ని ఎలా భరించగలను ?

నేను : ఎందుకు భరించలేవు ?

సోమేశ్ : నీకు తెలిసి కూడా అడుగుతున్నావు కదా.

నేను : నాకు అంతా తెలుసు. నువ్వు సంతోషిస్తావని అనుకున్నాను, నువ్వేమో ముఖం వేలాడేసుకుని కూర్చున్నావు. నా వెంట నడువు.

నేను, సోమేశ్ నా రూమ్ నుండి బయటికి వచ్చాము. నేను జయ ని పిలిచాను.

జయ : హలో సార్.

నేను : జయా, ఎలా ఉన్నావు ?

జయ : ఐ యామ్ ఫైన్ సార్.

నేను : అది ఎక్కడ ఉంది ?

సోమేశ్ : యార్, వదిలేయ్, నువ్వు విషయాన్ని అర్థం చేసుకో.

నేను : నువ్వు నోరు మూసుకుని కూర్చో. నా మాట విను.

జయ : వెళ్దాం సార్, నా వెంట రండి.

నేను : చలో.

ఆ తర్వాత మేము జయ వెనుక నడవడం మొదలుపెట్టాము. ఆ తర్వాత జయ ఒక చోట ఆగింది.

జయ : సార్, ఇదిగో ఇది వారిది.

నేను : సోమేశ్, తీసుకో రా, నీ పెళ్లికూతురు రెడీగా ఉంది.

సోమేశ్ : (నవ్వుతూ) పోరా వెధవా.

ఆ తర్వాత వాడు నన్ను కౌగిలించుకున్నాడు. వాడు సంతోషంగా ఉండడం చూసి నాకు చాలా సంతోషం అనిపించింది.

నేను : ఇప్పుడు నీ పెళ్లికూతురితో ఫస్ట్ నైట్ ని చేసుకోకు సుమా.

నేను జయ ని మర్చిపోయాను, తను అక్కడే నిలబడి ఉంది. తను సిగ్గుపడింది. ఆ తర్వాత తన చూపు నా మగతనం మీద పడింది.

నేను : సారీ జయ, నువ్వు ఇక్కడే ఉన్నావని నేను మర్చిపోయాను.

జయ : (నన్ను చూస్తూ) ఇట్స్ ఓకే సార్. ఇదిగో ఇది వారి పెళ్లికూతురు తాళం చెవి.

జయ కూడా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది.

నేను సోమేశ్ కోసం ఒక కొత్త కారు బ్లాక్ టయోటా కొరోలా గురించి జయ కి చెప్పాను.

నేను : సోమేశ్, ఇదిగో తీసుకో, నీ పెళ్లికూతురు తాళం చెవి.

ఆ తర్వాత మేము అక్కడి నుండి కొద్దిసేపటి తర్వాత బయలుదేరి, సోమేశ్ ఇంటి వైపు బయలుదేరాము. సోమేశ్ తన కొత్త కారులో ఉన్నాడు. నేను నా కారులో ఉన్నాను. ఆ తర్వాత మేము వాడి ఇంటి ముందు ఆగాము. అప్పుడు రాత్రి 8 గంటలు అవుతోంది. నేను కారు లో నుండి దిగాను. సోమేశ్ కూడా కారు లో నుండి దిగాడు. ఆ తర్వాత సోమేశ్ డోర్ బెల్ ని కొట్టాడు. డోర్ ని మోహిని తెరిచింది. ఆమె నన్ను చూసి సంతోషించింది.

మోహిని : రండి, లోపలికి రండి.

నేను : మేము లోపలికి రాము. నువ్వు అందరినీ బయటికి పిలువు.

మోహిని : ఎందుకు ?

సోమేశ్ : ఒక సర్ ప్రైజ్ ఉంది.

మోహిని : (గేటు బయట అటూ ఇటూ చూస్తూ) ఎక్కడ ఉంది సర్ ప్రైజ్ ? ముందు నాకు చూపించు.

సోమేశ్ సర్ ప్రైజ్ ఇవ్వడానికి తన కారుని నా కారు వెనుక పార్క్ చేశాడు.

సోమేశ్ : లేదు, అందరికీ ఒకేసారి చూపిస్తాను. లేకపోతే చూపించను.

మోహిని : (ముఖం ముడుచుకుని) ఓకే బాబా.

తను లోపలికి వెళ్ళింది. కొద్దిసేపటి తర్వాత అందరూ బయటికి వచ్చారు. ఈరోజు సోమేశ్ వాళ్ళ నాన్న కూడా ఇంట్లోనే ఉన్నాడు. ఆయన కూడా బయటికి వచ్చాడు.

నేను : నమస్తే అంకుల్.

సోమేశ్ తండ్రి : నమస్తే బేటా. నిన్ను చూసి చాలా కాలం అయింది.

నేను : అంకుల్, మీరు చెప్పండి, ఎంత కాలం అయింది మీరు లీవ్ పెట్టి ?

సోమేశ్ వాళ్ళ నాన్న బాగా కష్టపడే మనిషి. ఆయన ఉదయం 7 గంటలకి వెళ్లి, రాత్రి 11-12 గంటలకి ఇంటికి చేరుకుంటాడు. ఆయన కేవలం నిద్రపోవడానికి మాత్రమే ఇంటికి వచ్చేవాడు.

సోమేశ్ తండ్రి : ఆ బేటా. ఈరోజు కొంచెం బాగోలేదు. అందుకే లీవ్ పెట్టాను.

నేను : అంకుల్, క్షేమమే కదా ?

సోమేశ్ తండ్రి : ఆ, కేవలం జ్వరం మాత్రమే.

నేను : ఓకే అంకుల్.

నేను : నమస్తే ఆంటీ అలాగే అందరికీ.

అందరూ ఒకేసారి చెప్పారు : నమస్తే.

ఆంటీ : ఏంటి సర్ ప్రైజ్ ? తొందరగా చెప్పండి.

సోమేశ్ : అమ్మా, కొంచెం ఓపిక పట్టు.

ఆ తర్వాత నేను అక్కడి నుండి వెళ్లి నా కారులో కూర్చున్నాను. అందరూ నన్ను చూడడం మొదలుపెట్టారు. సర్ ప్రైజ్ కారులోపల ఉందని, నేను తీసుకురావడానికి వెళ్లానని అందరూ అనుకున్నారు. ఆ తర్వాత నేను కారు ని స్టార్ట్ చేయగానే మాటలు వినిపించాయి.

మోహిని : మీరు ఎక్కడికి వెళ్తున్నారు ?

నేను కారుని రివర్స్ చేశాను. కొంత దూరం వరకు వేగంగా తీసుకెళ్ళాను.

సోమేశ్ : అదిగో సర్ ప్రైజ్ వచ్చేసింది.

అందరూ చూడడం మొదలుపెట్టారు. సర్ ప్రైజ్ ఎక్కడ ఉంది అని అందరూ అడిగారు. అందరూ వీధిలో ఉండడం చూసి ఇంతలో కిరణ్ కూడా అక్కడికి వచ్చింది.

సోమేశ్ : ఇదిగో ఈ పెద్ద కారు, మీకు కనిపించడం లేదా ? ఇదే సర్ ప్రైజ్.

ఆ తర్వాత అందరూ చాలా సంతోషించారు. ముఖ్యంగా అంకుల్ ఇంకా ఆంటీ అయితే సంతోషంతో ఏడ్చేశారు. మోహిని, హేమ, సుమ, నైనా, అందరి కళ్ళలో సంతోషపు బిందువులు కనిపించాయి. ఇది చూసి కిరణ్ కళ్ళలో నుండి కూడా కన్నీళ్లు వచ్చాయి. అందరూ నాకు, సోమేశ్ కి తమ దీవెనలని ఇచ్చారు.

సోమేశ్ తండ్రి : మా పిల్లలని కారులో తిప్పాలని నాకు కోరిక ఉండేది. అది నువ్వు ఈరోజు తీర్చావు.

ఆ తర్వాత ఆయన నన్ను కౌగిలించుకున్నాడు. ఆంటీ కూడా మా ఇద్దరిని కౌగిలించుకుంది.

మోహిని : నాకు కారు తాళం చెవి ని ఇవ్వు. నేను అందరికంటే ముందు కూర్చుంటాను.

సుమ : లేదు, అందరికంటే ముందు నేను కూర్చుంటాను.

ఆ తర్వాత ఆ ముగ్గురూ ఒకరితో ఒకరు పోట్లాడడం మొదలుపెట్టారు. నైనా మౌనంగా నిలబడింది.

నేను : నైనా, ఏంటి విషయం ? నువ్వు సంతోషంగా లేవా ?

నైనా కళ్ళలో నుండి కన్నీళ్లు రావడం మొదలైంది. తను నన్ను కౌగిలించుకుంది. అందరూ మా వైపు చూసారు. నేను తనకి చెప్పాను :

నేను : (తనని వెనక్కి జరుపుతూ) ఏమైంది నైనా ? నువ్వు ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు ?

ఆంటీ : తన హృదయం చాలా చిన్నది. అందుకే ఏడుస్తుంది. తను నా పులి పిల్. అమ్మా, బాగా చూడు. ఏడుపు ని ఆపు. ఇలాంటి సంతోషకరమైన సందర్భంలో ఏడవకూడదు.

నైనా : నేను ఎక్కడ ఏడుస్తున్నాను ? ఇవి సంతోషపు కన్నీళ్లు.

ఆ తర్వాత అందరూ నవ్వడం మొదలుపెట్టారు.

కిరణ్ : మెనీ మెనీ కంగ్రాట్స్ సోమేశ్. నైస్ కార్.

సోమేశ్ : థాంక్స్.

కిరణ్ : అంకుల్, ఆంటీ, మీ అందరికీ కూడా కంగ్రాట్స్.

అందరూ కిరణ్ కి థాంక్స్ చెప్పారు. ఆ తర్వాత అందరూ లోపలికి వెళ్ళారు. కిరణ్ కూడా వెంటనే లోపలికి వచ్చింది. మేము అందరం డ్రాయింగ్ రూములో కూర్చున్నాము.

సోమేశ్ తండ్రి : బేటా, ఈ కారుకి ఎక్స్పెన్స్ చాలా ఎక్కువ ఉంటాయి కదా ?

నేను : అవును అంకుల్. అది నిజమే. ఫ్యూయల్, మెయింటెనెన్స్ చాలా ఎక్కువ ఉంటుంది దీనికి.

అది విన్నాక అందరి ముఖాల్లో ఆందోళన కనిపించింది.

సోమేశ్ తండ్రి : అయితే బేటా, మేము ఈ కారుని ఎలా భరించగలం ? నువ్వు దాన్ని తిరిగి తీసుకెళ్ళు.

నేను : అంకుల్, దాన్ని ఎవరు కొన్నారో, వాళ్ళే భరిస్తారు. మీరు ఎందుకు టెన్షన్ పడుతున్నారు ? నేను కారుని ఎందుకు తీసుకెళతాను ? నా దగ్గర ఇప్పటికే చాలా కార్లు ఉన్నాయి. ఇంట్లో పార్కింగ్ చేయడానికి కూడా ప్లేస్ లేదు.

సోమేశ్ తండ్రి : అయితే బేటా, సోమేశ్ ఎలా భరిస్తాడు ? ఆతను ఏమీ చేయడం లేదు కదా.

నేను : అంకుల్, మీరు ఎందుకు టెన్షన్ పడుతున్నారు ? వాడికి జాబ్ దొరికింది.

అందరూ సంతోషంగా ఒకేసారి అన్నారు :

ఏమన్నావు ? ఉద్యోగం దొరికిందా ?

సోమేశ్ ఆశ్చర్యంగా నా వైపు చూడడం మొదలుపెట్టాడు.

అందరూ మళ్ళీ ప్రశ్నించారు.

నేను : ఎవరికి ఉద్యోగం వచ్చిందో వాళ్లనే అడగండి. మీరంతా ఎందుకు నా వెనుక పడ్డారు.

ఆ తర్వాత అందరూ సోమేశ్ వైపు చూసి అడిగారు.

సోమేశ్ : నాకు కూడా తెలియదు. ఈ సంగతి రాహుల్ కె తెలిసి ఉంటుంది. కారు కూడా వీడే గిఫ్ట్ గా ఇచ్చాడు.

ఆంటీ : బేటా రాహుల్, ఇంకా సస్పెన్స్ లో పెట్టకు. ప్లీజ్ చెప్పు, నువ్వు నా కొడుక్కి ఎక్కడ ఉద్యోగం ఇప్పించావు ?

నేను : ఆంటీ, నేను ఒక కొత్త బిజినెస్ ని మొదలుపెట్టాలి. అక్కడ నేను సోమేశ్ కి డైరెక్టర్ పోస్ట్ ని ఇచ్చాను.

ఆ తర్వాత అందరూ మళ్ళీ సంతోషించారు. అందరికంటే ఎక్కువ సంతోషం ఆంటీ, అంకుల్ లకి కలిగింది. ఎందుకంటే వాళ్ళ కొడుకు ఈరోజు సెటిల్ అయ్యాడు.

ఆ తర్వాత అందరూ నవ్వుతూ, జోకులు వేసుకున్నారు. అకస్మాత్తుగా మోహిని ఇంకా కిరణ్ అరవడం మొదలుపెట్టారు.

పార్టీ ! పార్టీ ! పార్టీ ! పార్టీ !

వాళ్ళని చూసి మిగిలిన ముగ్గురూ హేమ, సుమ, నైనా లు కూడా మొదలుపెట్టారు.

పార్టీ ! పార్టీ ! పార్టీ ! పార్టీ !

సోమేశ్ : (అరుస్తూ) ఆపండి. మీరంతా చెవులు పగలగొడతారా ఏంటి ?

మోహిని : అయితే మీరు పార్టీ ఇస్తారా లేదా ? లేకపోతే మేము మరింత అల్లరి చేస్తాము.

సోమేశ్ నా వైపు చూశాడు.

నేను : ఓకే, అందరూ రెడీ అవ్వండి. ఈరోజు డిన్నర్ ని బయట చేద్దాం. ఓకే ?

అందరూ సంతోషించారు.

నేను : కిరణ్, నువ్వు కూడా వస్తావా మా వెంట ?

కిరణ్ : నేను ఎలా వస్తాను ? లేదు, మీరంతా వెళ్ళండి.

నేను : అయితే మరి నువ్వు ఎందుకు అల్లరి చేస్తున్నావు, పార్టీ గురించి ?

కిరణ్ : అది, నేను వాళ్లకి సపోర్ట్ ని ఇస్తున్నాను.

నేను : ఇప్పుడు నువ్వు మాతో రావాల్సిందే. అంతేకాదు, నీ చెల్లెల్ని కూడా వెంట తీసుకుని రా.

ఆంటీ : ఆ బేటా, హినా కి కూడా చెప్పు, రెడీ అవమని. అలాగే నువ్వు కూడా రెడీ అవ్వు. నేను వచ్చి మీ అమ్మ దగ్గర పర్మిషన్ తీసుకుంటాను. ఓకే ?

కిరణ్ : ఓకే ఆంటీ.

ఆ తర్వాత అందరూ రెడీ అవడానికి వెళ్లిపోయారు. నేను ఇంకా సోమేశ్ కిరణ్ ఇంటి బయటికి వచ్చాము.

సోమేశ్ : (కిరణ్ ని చూస్తూ) ఆ బ్లాక్ కలర్ డ్రెస్ ని వేసుకో.

నేను : లేదు, రెడ్ కలర్, హా హా హా.

నా మాట కిరణ్ కి అర్థమైంది.

కిరణ్ : నేను నా ఇష్టం వచ్చింది వేసుకుంటాను. అర్థమైంది కదా ?

సోమేశ్ : ఓకే బాబా. నువ్వు ప్రతి డ్రెస్ లో అప్సరసలా కనిపిస్తావు.

కిరణ్ సిగ్గుపడింది. ఆమె తమ ఇంటికి వెళ్లింది. మేము ఇంటి పని చూడడానికి లోపలికి వెళ్తే, ఇంట్లో కూలీలు ఇంకా పని చేస్తూనే ఉన్నారు. సైరా కూడా అక్కడే ఉంది.

నేను : నువ్వు ఇంకా పని చేస్తున్నావా ?

సైరా : అవును సార్. ఎక్కువ సేపు పని చేస్తే పని త్వరగా పూర్తవుతుంది. కూలీలకు అలాగే మాకు కూడా లాభం గా ఉంటుంది.

నేను : గుడ్. కీప్ ఇట్ అప్.

ఆ తర్వాత నేను పని ని చూశాను. అంతా కరెక్ట్ గానే జరుగుతోంది.

సైరా : సార్, రేపు ఏ టైంకి వెళ్లాలి ?

నేను : నీకు వేరే ఏమైనా పని ఉందా ? ఎక్కడికైనా వెళ్ళాలా ?

సైరా : లేదు సార్. రేపు సామాను ఇక్కడికి వస్తుంది. అందుకే అడిగాను. నేను ఉన్నప్పుడు సామానుని చెక్ చేసి ఫ్రీ అయ్యాక అక్కడికి వెళదాము.

నేను : ఓకే. నువ్వు ఎప్పుడు ఫ్రీ అయితే, అప్పుడు నాకు కాల్ చెయ్యి. నేను వస్తాను.

సైరా : ఓకే సార్.

నేను : సైరా.

సైరా : హా, సార్.

నేను : కూలీలు, నువ్వు ఎంత ఓవర్ టైం చేస్తారు ?

సైరా : సార్, 4 గంటలు.

నేను : ఓకే. రేపటి నుండి మీరంతా సాయంత్రం 6 గంటల వరకు పని చేయండి. మిగతా 4 గంటలు మీరంతా మీ ఫామిలీ తో ఉండాలి. అందుకు నేను మీకు డబ్బులు ఇస్తాను. ఓకే ?

అందరూ ఆశ్చర్యంగా నా వైపు చూస్తున్నారు. సైరా కూడా.

సైరా : సార్, ఆ అవసరం లేదు. మేము రేపటి నుండి 6 గంటల వరకు మాత్రమే పని చేస్తాము. మిగతా సమయం ఫామిలీ కి ఇస్తాము.

నేను : లేదు. నేను ఎలా చెప్పానో, అలాగే జరుగుతుంది. నేను ఏ పని చూపించినా, ఇలాగే అంతా జరుగుతుంది. ఓకే ?

సైరా : సార్, మీరు నిశ్చింతగా ఉండండి. మేము మేనేజ్ చేసుకుంటాము.

నేను : నువ్వు కేవలం నా మాట విను. ఓకే ?

సైరా : ఓకే సార్.

నేను : ఓకే, నేను ఇక వెళతాను. మీరంతా కూడా వెళ్ళండి. ఓకే బై.

సైరా : ఓకే సార్, బై.

ఆ తర్వాత మేము సోమేశ్ ఇంటికి వచ్చాము. డ్రాయింగ్ రూములో కూర్చున్నాము.

సోమేశ్ : రాహుల్, నువ్వు కూర్చో. నేను రెడీ అయి వస్తాను.

నేను : ఓకే, తొందరగా రా.

ఆ తర్వాత వాడు వెళ్ళిపోయాడు.

నేను కూర్చొని ఆలోచిస్తున్నాను. ఆ తర్వాత సెల్ తీసి సింధు కి కాల్ చేశాను.