Misc. Erotica மலரே மூக்குத்தி முல்லில் குத்தாதே❤️❤️

[Lust king 66]

பகுதி 4
பூரணி இன்னும் அந்தக் கண்ணாடியின் முன்னால் நின்று, தனது புடவையின் முந்தானையைத் தோளில் சரி செய்துகொண்டிருந்தாள். அவளது மனதில் அந்த 'பர்ஃபெக்ட் லுக்' மட்டுமே ஓடிக்கொண்டிருந்தது.



பூஜா சொன்ன விஷயத்தைக் கேட்ட பூரணிக்கு உள்ளுக்குள் லேசாக வியர்த்தது. வெளியில் இருட்டு கவிழ்ந்து கொண்டிருந்த நேரம். ஜன்னல் வழியே தெரிந்த கோயம்புத்தூர் வானம், மேகமூட்டத்துடன் மப்பும் மந்தாரமுமாக இருந்தது.

"என்னடி புதுசா? அவன் என்ன அமெரிக்காவுலயா இருக்கான்? நம்ம கோயம்புத்தூர் தானே?"

பூஜா மெதுவாகத் தயங்கியபடியே ஆரம்பித்தாள்




"கோயம்புத்தூர் தான் அண்ணி. ஆனா...
"அண்ணி... நீங்க நினைக்கிற மாதிரி அந்த இடம் இல்ல அது. நம்ம மால் இருக்குல்ல... அதுக்குப் பின்னாடி ஒரு சந்து போகுமே கவனிச்சிருக்கீங்களா? அந்தச் சந்துக்குள்ள போனா, 'காந்தி மா நகர்'னு ஒரு காலனி வரும். காலனின்னா கவர்மெண்ட் குவார்ட்டர்ஸ்னு நெனச்சிடாதீங்க. அது பக்கா லோக்கல் ஸ்லம். குடிசைங்களும், ஓட்டு வீடுகளும் நெருக்கடிச்சு இருக்கும். அங்கதான் அந்த ஆளு வீடு இருக்கு."

பூரணி நெற்றியைச் சுருக்கினாள். "என்னடி சொல்ற? அப்போ அவனுக்குன்னு தனியா கடை கிடையாதா? வீட்டுலயேவா கடை வச்சிருக்கான்?"

பூஜா உதட்டைப் பிதுக்கினாள். "எனக்குச் சரியா தெரியல அண்ணி. ஆனா என் பிரண்ட் சொன்ன வரைக்கும் பெரிய போர்டு கூட இருக்காதாம். ஆனா கூட்டம் மட்டும் ஈ மொய்க்கிற மாதிரி இருக்குமாம். சரி விடுங்க, அவன் வந்தா அவன்கிட்டயே விசாரிச்சுக்கலாம்."

பூரணிக்கு ஒரு நிமிஷம் யோசனை ஓடியது. "சரி, அவன் வாயாலயே கேக்குறேன்... அதுக்காக என் மேல கோவப்படாத பூஜா."

பூஜா சிரித்தாள். "நான் ஏன் அண்ணி உங்க மேல கோவப்படப் போறேன்? எனக்கு என்ன பைத்தியமா?"

"இல்லடி... சும்மாவே அந்த ஆளு திமிரு புடிச்சவன்னு சொல்ற... நான் பாட்டுக்கு அவன இங்க நிக்க வச்சு, போலீஸ் விசாரணை பண்ற மாதிரி கேள்வி மேல கேள்வி கேட்டா காண்டாகி நீ என்கிட்ட சண்டைக்கு வந்துருவியோனு பாத்தேன்," என்று பூரணி கிண்டலாகச் சொன்னாள்.

"அய்யோ அண்ணி... அவன ரொம்ப நேரம் நிக்க வச்சா, அவனுக்குப் பிரச்சனையோ இல்லையோ, நமக்குத் தான் அண்ணி பிரச்சனை. அந்த ஆளு பார்வை சரியில்லனு தான் இவ்ளோ நேரம் சொல்லிட்டு இருக்கேன். சீக்கிரமா அளவைக் குடுத்துட்டு விரட்டி விடுற வழியப் பாருங்க," என்றாள் பூஜா அக்கறையுடன்.

"நமக்குத் தேவையான டீடெய்ல்ஸ் வாங்கணும்னா, டைம் ஆகத்தானே செய்யும்? அதுவும் இல்லாம, என் இடுப்பு, மார்பு அளவெல்லாம் சரியா இருக்கான்னு செக் பண்ண வேணாமா? அதுக்கு நேரம் ஒதுக்கத்தானே வேணும்?" என்று பூரணி கண்ணடித்தாள்.

இரண்டு பேரும் அர்த்தத்துடன் சிரித்துக் கொண்டார்கள். 

அப்போது பூஜா, "தொண்டை வறண்டு போச்சு அண்ணி... இருங்க காபி ஏதாச்சும் குடிக்கலாம்," என்று சொல்லிவிட்டு, வாசலைப் பார்த்து குரல் கொடுத்தாள்.

"பத்மா... பத்மா..."

சமையலறையிலிருந்து "இதோ வந்தாச்சுங்க பாப்பா..." என்ற குரல் கேட்டது. அடுத்த நிமிடம் அந்த அறைக்கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே நுழைந்தாள் பத்மா.

பத்மாவை ஒரு முறை பார்த்தால், மீண்டும் பார்க்கத் தூண்டும் ஒரு கவர்ச்சி அவளிடம் இயல்பாகவே ஒட்டிகொண்டிருந்தது. வயது ஒரு 40 இருக்கும். ஆனால் உடம்பு? சும்மா கும்முனு, பழுத்த தக்காளிப் பழம் மாதிரி தகதகன்னு மின்னுவாள். மாநிறம் தான். ஆனால் அவளோட அந்த 36-34-38 என்கிற உடம்பு வாகு இருக்கே, அது அவளை இன்னும் ஒரு 30 வயசுக்காரி மாதிரியே காட்டும்.


பத்மாவை ஒரு சாதாரண வேலைக்காரி என்று சொல்லிவிட முடியாது. 


அவளோட அந்த உடம்பு வாகு இருக்கே... சும்மா கும்முனு 36-34-38ங்கிற அளவுல கனக்கச்சிதமா இருக்கும். அவ நடக்கம்போது இடுப்புச் சதை சேலையை மீறி பிதுங்கிக்கிட்டு வழியும். குறிப்பா அவளோட அந்த அகலமான குண்டி... அவ நடக்கும்போது 'லதக்... லதக்...'னு ஆடுற ஆட்டத்தைப் பார்த்தாலே, பாக்குற ஆம்பளைங்களுக்கு மூச்சு முட்டும். முகத்துல எப்பவும் ஒரு மினுமினுப்பு, உதட்டுல ஈரம் காயாத ஒரு சிரிப்பு. ரொம்பத் துறுதுறுன்னு இருப்பா. வீட்டு வேலை அத்தனையும் இழுத்துப் போட்டுக் செய்வா, ஆனா களைப்புங்கிறதே அவ முகத்துல தெரியாது.

"என்னங்க பாப்பா... கூப்பிட்டீங்களா?" என்று இடுப்பில் கையை வைத்துக் கொண்டு நின்றாள் பத்மா.

பூஜா அவளைப் பார்த்து, "பத்மா, கொஞ்சம் ரெண்டு ஸ்ட்ராங் டீ போட்டு எடுத்துட்டு வா. தலை வலிக்குது," என்றாள்.

"சரிங்க பாப்பா... இப்பவே கொண்டு வர்றேன்," என்று சொல்லிவிட்டுத் திரும்பினாள் பத்மா. அவள் திரும்பும்போது, அவளது அந்தப் பெரிய பின்னழகின் ஆட்டம் பூரணியின் கண்களிலேயே பட்டது. 'இவளுக்கே இவ்வளவு அழகான உடம்பு இருக்கும்போது, நாம இன்னும் எவ்ளோ மெயின்டெய்ன் பண்ணனும்' என்று பூரணி மனசுக்குள் நினைத்துக் கொண்டாள்.

ஐந்து நிமிடத்தில் பத்மா ஒரு ட்ரேயில் இரண்டு டம்ளர் தண்ணீரைக் கொண்டு வந்து வைத்தாள். பூரணி அப்போதும் அந்தத் தையல்காரன் கிஷோரைப் பற்றியே தான் பேசிக் கொண்டிருந்தாள்.

"ஏண்டி பூஜா... அவன் நிஜமாவே பிளவுஸ் நல்லா தச்சுத் தருவான்ல? அப்புறம் சொதப்பி வச்சிரக் கூடாது?" என்று சந்தேகமாகக் கேட்டாள் பூரணி.

பூஜா தண்ணீரை எடுத்துக் குடித்துக்கொண்டே, "கண்டிப்பா அண்ணி... அவன் மேல ஆயிரம் குறை சொல்லலாம். ஆனா ஊசி, நூல்னு கையில எடுத்துட்டான்னா அவன் ஒரு மேஜிக் மேன் தான். கவலைப்படாதீங்க," என்று நம்பிக்கையூட்டினாள்.

அப்போது பத்மா டீ கொண்டு வந்து கொடுத்தாள். டீ கோப்பையை வாங்கிய பூரணி, திடீரென்று ஏதோ ஞாபகம் வந்தவளாகப் பத்மாவைத் ஏறிட்டுப் பார்த்தாள்.

"ஏய் பத்மா... ஒரு நிமிஷம் நில்லு," என்றாள் பூரணி.

"சொல்லுங்கம்மா..." பத்மா பணிவாக நின்றாள்.

"நீயும் அந்த காந்தி மா நகர் ஸ்லம்ல தானே இருக்க? போன மாசம் கூட அட்ரஸ் குடுத்தியே?" என்று கேட்டாள் பூரணி.

"ஆமாங்க அம்மா... அங்கதான் என் வீடும் இருக்கு. ஏன்ம்மா கேக்குறீங்க?"

பூஜா உடனே இடைமறித்து, "அப்போ உனக்கு அந்த டெய்லர் கிஷோரைத் தெரிஞ்சிருக்குமே? உங்க ஏரியாவுல தானே அவன் ஃபேமஸ்?" என்றாள்.

கிஷோர் என்ற அந்தப் பெயரைக் கேட்டதும், பத்மாவுக்கு நெஞ்சுல 'திடுக்'னு ஒரு சத்தம் கேட்டது. கையில் வைத்திருந்த ட்ரேயைக் கொஞ்சம் நழுவ விட்டிருப்பாள், சுதாரித்துக் கொண்டாள். அவளோட முகத்துல ஒரு பயம் கலந்த அதிர்ச்சி வந்து போனது.

'அந்தப் பொறுக்கிப் பயல இவங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்? இவங்களுக்கும் அவனுக்கும் என்ன வேலை? எவ்ளோ பெரிய இடம் இது... அந்தச் சாக்கடைப் பய இங்க எதுக்கு?'னு அவ மனசு படபடவென அடித்துக் கொண்டது.

பத்மாவுக்கு கிஷோரைத் தெரியுமா என்றால்... அது ஒரு தனிக்கதை. அவ வீட்டுக்குப் பின்னாடி ரெண்டு சந்து தள்ளித் தான் அவன் வீடு இருக்கு. பத்மா மேல ஊர்ல இருக்குற பல பேருக்கு ஒரு கண்ணு உண்டு. ஆனா அவ யாருக்கும் லேசா பிடி கொடுக்க மாட்டா. ஆனா அந்த கிஷோர்... அவன் மட்டும் விதிவிலக்கு.

ஆறு மாசத்துக்கு முன்னாடி, பத்மாவோட புருஷன் சொந்த ஊருக்குப் போயிருந்த நேரம் அது. ராத்திரி நேரத்துல பத்மா தனியா இருக்கிறதைத் தெரிஞ்சுக்கிட்டு, ஜாக்கெட் தைக்கிற சாக்குல வீட்டுக்கு வந்தான் கிஷோர்.

அன்னைக்கு ராத்திரி மழை பேஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு. பத்மா நனைஞ்ச சேலையோடு வீட்டுக்குள்ள நின்னப்போ, கிஷோர் உள்ளே நுழைஞ்சான். அவளோட அந்தத் தாராளமான உடம்பைப் பார்த்ததும் அவனுக்கு வெறி ஏறிப்போச்சு. பத்மாவும் ரொம்ப நாளா சுகம் இல்லாம ஏங்கிப் போயிருந்தா. 


கிஷோர் பத்மாவின் இடுப்பை ரெண்டு பக்கமும் இரும்புப் பிடி பிடிச்சுக்கிட்டு, அவளைத் தப்பிக்க விடாம லாக் பண்ணுனான். 

அப்புறம் என்ன... அவனோட முரட்டுத் தடியை வச்சு அவளோட அந்தப் பஞ்சுப் புண்டைக்குள் காட்டுத்தனமாக் கண்டபடி குத்திக் கிழிச்சான். ஒவ்வொரு முறையும் அவன் உள்ள இறக்கும்போது, அந்தப் புண்டைக்குள் விழுந்த முரட்டுக் குத்துகளைத் தாங்க முடியாம பத்மா கட்டில் விளிம்பை இறுகப் பிடிச்சுக்கிட்டு மரணக் குத்து வாங்கினாள். 

அவனோட வேகத்துக்கு ஈடுகொடுக்க முடியாம அவளோட மாம்பழ முலைகள் மேலேயும் கீழேயும் தாறுமாறா குலுங்கி ஆடுச்சு.


நேரம் ஆக ஆக, அந்த வேகத்துல பத்மாவின் பதமான புண்டை அப்படியே தளர்ந்து போச்சு. கிஷோர் கொடுக்கிற அந்த புண்டைக்குத்து தாங்க முடியாம அவளோட கண்ணுல இருந்து கண்ணீரே வந்துடுச்சு.


"போதும் கிஷோர்... ப்ளீஸ்... தடியை எடுடா... வலிக்குதுடா!" அப்படின்னு வாயால சொல்ல முடியாமக் கண்ணாலயே கெஞ்சுனா. ஆனா கிஷோர் விடுறதா இல்லை. அவளுக்குப் பதமான புண்டை கிடைச்ச ஆனந்தத்துல, வெறி பிடிச்சவன் மாதிரி அவளைப் போட்டுத் தள்ளு தள்ளுன்னு தள்ளுனான்.

 அவன் கொடுத்த ஒவ்வொரு முரட்டுக் குத்துக்கும் பத்மா, "ஐயோ... அம்மா... ஆஆஆஆ... ஊஊஊஊ..." அப்படின்னு ஊரே கேக்குற மாதிரி கத்தித் துடிச்சா.


அந்தத் தடித்த தண்டு உள்ள போயிட்டு வரும்போது, அவளோட கொழுத்த கூதி அப்படியே ரெண்டா பிளக்குற மாதிரி அவளுக்குத் தோணுச்சு. கிஷோரோட அந்த முரட்டு ஆட்டம் அவளை அப்படியே நிலைகுலைக்க வச்சது.








 அன்னைக்கு ராத்திரி நடந்தத பத்மாவால உசுரு இருக்கிற வரைக்கும் மறக்க முடியாது.

அவனோட அந்த முரட்டுத் தனமான ஆட்டம்... சாதாரண ஆம்பளைங்க மாதிரி இல்ல அவன். ஒரு வெறி புடிச்ச மிருகம் மாதிரி. அவளோட தலதல தாராளமான உடம்பை அங்குலம் அங்குலமா ருசிச்சான். முக்கியமா அவனோட அந்த ஆயுதம் அது ஒரு 9 இன்ச் இருக்கும். அதைப் பார்த்தப்பவே பத்மா மிரண்டு போயிட்டா. 



ஆனா அந்த வலியிலயும் அவளுக்குக் கிடைச்ச சுகம் இருக்கே... அதுக்காகவே அவ ரெண்டு மூணு தடவை அவனைக் கூப்பிட்டு வச்சுக்கிட்டா. அவன் கூட இருந்த அந்தச் சில மணி நேரத்துல, அவ சொர்க்கத்துக்கே போயிட்டு வந்த மாதிரி இருந்துச்சு.

இப்போ திடீர்னு எஜமானி அம்மாக்கள் அவன் பேரைச் சொன்னதும், பத்மாவுக்குத் பழைய ஞாபகம் எல்லாம் கிளர்ந்து எழுந்தது. உள்ளுக்குள் ஒரு பக்கம் பயம் இருந்தாலும், இன்னொரு பக்கம் அடிவயிற்றில் ஒரு சூடு பரவியது.

பத்மா தன்னைச் சமாளித்துக் கொண்டு, "தெரியுங்கம்மா... நல்லாவே தெரியும். நம்ம ஏரியாவுல அவனத் தெரியாத ஆளே இல்ல," என்றாள் மெல்லிய குரலில்.

பூரணி அவளைக் கூர்மையாகப் பார்த்தாள். "அவன் பேரைச் சொன்னதும் ஏன் இப்படிப் பதறுற? மூஞ்சியில ஏன் வேர்க்குது?"

பத்மா புடவைத் தலைப்பால் முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டே, "அது ஒன்னுமில்லங்கம்மா... உங்களை மாதிரி பெரிய இடத்து ஆளுங்களுக்கு, அந்தச் சாதாரண தையல்காரன் கிட்ட என்ன வேலைன்னு யோசிச்சேன். அவன் ரொம்பத் தரம் கெட்டவனாச்சே," என்றாள்.

உண்மையிலேயே பத்மாவுக்கு, கிஷோர் கூட மறுபடியும் சேரணும்னு ரொம்ப நாளா ஒரு ஏக்கம். ஆனா இந்த பங்களா வேலை, வீட்டுல புருஷன் தொல்லைன்னு அவளுக்கு நேரமே கிடைக்கல. இப்போ இவங்க கிஷோரை வீட்டுக்கு வரச் சொல்றாங்கன்னு தெரிஞ்சதும், அவளுக்கும் உள்ளுக்குள்ள ஒரு நப்பாசை வந்துருச்சு.

 'ஒருவேளை அவன் இங்க வந்தா... இந்தம்மாங்களுக்குத் தெரியாம, கிச்சன் பக்கமோ, கொல்லைப்புறத்திலயோ வச்சு ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் அவன்கிட்ட பேசிரலாம். பழைய நெருக்கத்தை புதுப்பிச்சுக்கலாம்'னு அவளோட உடம்பு கணக்குப் போட்டது.

பூரணி டீயை உறிஞ்சியபடி, "அவன் நல்ல டெய்லர் தானே? அதச் சொல்லு முதல்ல," என்றாள்.


"ஆமாங்கம்மா... அதுல சந்தேகமே இல்ல. ரொம்ப நல்லா தைப்பான். கையில காந்தம் வச்சிருக்கானான்னு தெரியல," என்றாள் பத்மா.

பூஜா ஆர்வமாக, "அவன் ஆளு எப்பிடி பத்மா? பாக்க ரவுடி மாதிரி இருப்பானா?" என்று கேட்டாள்.

பத்மா தடுமாறினாள். "பாப்பா... இப்போ நான் என்னத்தச் சொல்றது... ஆளு பாக்க நல்லவன் தான்... ஆனா..."

பூரணி கோபமாக, "ஒழுங்கா சொல்லு பத்மா... வாய்க்குள்ளேயே முழுங்காத."

பத்மா பெருமூச்சு விட்டாள். "அம்மா... தையல் வேலைன்னு வந்துட்டா அவன் கில்லாடிம்மா. நீங்க கோயம்புத்தூர்ல எவ்ளோ பெரிய பொட்டிக் கடையில குடுத்தாலும் தைக்க முடியாத டிசைனை, அவன் கண்ணால பாத்தே அச்சு அசலா தச்சுத் தந்துருவான்.

அதுவும் இந்த... டீப் நெக், ஸ்லீவ்லெஸ், ஜன்னல் வச்ச ஜாக்கெட், முடிச்சு போடுற ஜாக்கெட்னு எந்த மாடலா இருந்தாலும் அவனுக்கு அல்வா சாப்புடுற மாதிரி. துணியை அவன் தொட்டாலே அது தானா வளைஞ்சு குடுக்கும். எப்பேர்ப்பட்ட உடம்பா இருந்தாலும், அவன் தச்ச ஜாக்கெட்டப் போட்டா, சும்மா தூக்கிக்கிட்டு நிக்கும். அப்படி ஒரு கைராசி அவனுக்கு," என்று பத்மா விவரிக்கும்போது அவள் கண்களில் ஒரு பரவசம் தெரிந்தது.

பூஜா, "அப்புறம் என்ன... ஆனா ன்னு இழுத்த?" என்றாள்.

பத்மா தயங்கினாள். இது எஜமானி வீடு. எதைச் சொல்லணும், எதைச் சொல்லக்கூடாதுன்னு ஒரு விவஸ்தை இருக்கு. ஆனா மனசு கேட்கல.

"நான் உங்க வீட்டு உப்பைத் தின்னவ பாப்பா. உங்க தயவுல தான் என் பொழப்பே ஓடுது. அதான் சொல்றேன்..."

பூரணி பொறுமையிழந்து, "வளவளன்னு பேசாம விஷயத்தைச் சொல்லு. அவன் என்ன பண்ணுவான்?"

பத்மா குரலைத் தாழ்த்தினாள். "அந்த கிஷோர் பையன் நம்ம ஏரியாவுல ரொம்பக் கெட்ட பேரு வாங்குனவன்ம்மா. கைத்தொழில் சுத்தமா இருந்தாலும், அவளோட நடத்தை சுத்தம் கிடையாது. தண்ணி, தம்மு, அப்புறம் கண்ட கண்ட பொம்பளை சோக்குன்னு அலைறவன்.


எவ்ளோ திறமையானவனோ, அதே அளவுக்கு மோசமானவன். அவன்கிட்ட போற பொம்பளைங்க பாதிப் பேரு மயங்கிப் போய் கற்பையிழந்து தான் வருவாளுங்க. அவன வீட்டுக்கு வரச் சொல்றீங்க... நீங்க கொஞ்சம் பாத்து உஷாரா இருங்கம்மா. இல்லன்னா உங்களையும் ஏதாச்சும் பண்ணி... அதிகப்பிரசங்கித்தனமா பேசுனா மன்னிச்சுடுங்கம்மா," என்று படபடவெனச் சொல்லி முடித்தாள்.

இதைக்கேட்டதும் பூரணிக்கும் பூஜாவுக்கும் மறுபடியும் ஒரு நடுக்கம் வந்தது. பத்மாவே இப்படிச் சொல்கிறாள் என்றால், அவன் எவ்வளவு பெரிய ஆளாக இருப்பான்?

கொஞ்ச நேரம் அறையில் அமைதி நிலவியது. பத்மா டம்ளர்களை எடுத்துக் கொண்டு சமையலறைக்குச் சென்றுவிட்டாள்.

பூஜா அண்ணியைப் பார்த்தாள். "அண்ணி இப்போ என்ன பண்றது? இவ வேற இப்படி பயமுறுத்துறா? ஏற்கனவே என் பிரண்டும் இதான் சொன்னா. இப்போ பத்மாவும் இதான் சொல்றா."

பூரணிக்கு உள்ளுக்குள் லேசான பயம் இருந்தாலும், அவளது ஈகோ அதை வெளிகாட்ட விடவில்லை. அவள் எழுந்து நின்று சேலையைச் சரி செய்தாள்.

"ஒன்னும் ஆகாதுடி... பயப்படாத. அவன் என்ன நம்ம கூடவேவா தங்கப் போறான்? கொஞ்ச நேரம் தானே நம்ம வீட்டுல இருக்கப் போறான். வாசல்ல வாட்ச்மேன் இருக்கான், உள்ள பத்மா இருக்கா. நீ அவன் நம்பரை மட்டும் குடு. நான் முதல்ல உங்க அண்ணனுக்கு போன் பண்ணி விஷயத்தைச் சொல்லிடுறேன். அவரு பர்மிஷன் இல்லாம எதையும் செய்ய வேணாம்," என்றாள் பூரணி.

பூஜா, தனது போனை எடுத்து கிஷோரோட நம்பரை பூரணிக்கு வாட்ஸ்அப் செய்தாள்.

பூரணி அவசர அவசரமாக அருணுக்கு போன் போட்டாள். ரிங் போய்க் கொண்டே இருந்தது. ஆனால் யாரும் எடுக்கவில்லை. இரண்டாவது முறை போட்டாள். "தொடர்பு எல்லைக்கு அப்பால் உள்ளார்" என்று வந்தது.

"என்ன இது... இவரு போன் எப்பவும் ஆன்ல தானே இருக்கும்? இன்னைக்குன்னு பாத்து சுவிட்ச் ஆஃப் வருது?" பூரணி எரிச்சலடைந்தாள்.

பூஜாவும் தன் பங்கிற்கு அண்ணனுக்கு ட்ரை பண்ணிப் பார்த்தாள். அவளுக்கும் அதே பதில் தான்.

"சைட்ல நெட்வொர்க் இருக்காது அண்ணி... இல்லன்னா மீட்டிங்ல இருப்பார்," என்றாள் பூஜா.

ஒரு மணி நேரம் ஓடியது. மணியைப் பார்த்தார்கள். இரவு 8:30 ஆகிவிட்டது. அருண் இன்னும் லைனுக்கு வரவில்லை. வீட்டுக்கும் வரவில்லை.

பூரணிக்கு பொறுமை பறந்து போனது. ஆனிவர்சரிக்கு நாட்கள் குறைவு. இன்று விட்டால் நாளைக்கு அவன் கிடைப்பானா என்று தெரியாது.

"இனிமேல் இவருக்காக வெயிட் பண்ண முடியாது பூஜா. நாமளே அந்த டெய்லருக்கு போன் பண்ணி, நாளைக்கு வரச் சொல்லுவோம். அப்புறம் உங்க அண்ணன்கிட்ட பேசிக்கலாம்," என்று முடிவெடுத்தாள் பூரணி.



"சரி அண்ணி... ஸ்பீக்கர்ல போடுங்க, நானும் கேக்குறேன்," என்றாள் பூஜா.
இதே நேரத்தில்... 

கோயம்புத்தூர் காந்தி மா நகர் காலனி.

கிஷோர்... அவன பார்த்தாலே ஒரு முரட்டுத்தனம் தெரியும். வயசு 30 தான். ஆனா உடம்பு இரும்பு மாதிரி இருக்கும். ஜிம்முக்குப் போய் பவுடர் குடிச்சு ஏத்துன உடம்பு இல்ல அது. நாள் பூரா தையல் மெஷின் மிதிச்சும், கண்டபடி ஊர் சுத்தியும் ஏறுன கட்டுக்கோப்பான தேகம்.

இப்போ அவன் நல்ல மப்புல இருந்தான். பக்கத்துல காலி குவாட்டர் பாட்டில் உருண்டு கிடந்தது. உஉதட்டில் சிகரெட் புகைந்து கொண்டிருந்தது. அவன் கண்கள் சிவந்து போய், போதையில் மிதந்து கொண்டிருந்தன. அவனுக்கு இந்த நேரம் ஆகிட்டாலே, எவளாவது ஒருத்தியோட நினைவு தான் வரும். பொண்ணுங்க விஷயத்துல அவன் ஒரு பக்கா ப்ளேபாய். தையல் வேலையை சாக்கா வச்சு, வர்ற பொண்ணுங்களோட அங்கங்களை ரசிக்கிறதுலயும், சந்தர்ப்பம் கிடைச்சா அவங்களை அனுபவிக்கிறதுலயும் அவனுக்கு நிகர் அவனே தான்.

அவனோட சட்டை பட்டன் கழன்று இருந்தது. அவனது மார்பு ரோமங்கள் வியர்வையில் நனைந்து பளபளத்தன.
அப்போது அவனது நோக்கியா போன் அலறியது. ஏதோ ஒரு சினிமா பாட்டு ரிங்டோனாக ஒலித்தது.
கிஷோர் போனை எடுத்துப் பார்த்தான். 'புது நம்பர்'.

"எவனா இருக்கும் இந்த நேரத்துல?" என்று முனகிக் கொண்டே போனைத் துண்டித்துவிட்டு, மீண்டும் சிகரேட் இழுத்தான்.

பூரணி மறுமுனையில் கடுப்பானாள். "என்னடி இவன்... கட் பண்றான்?"

"வேலைல இருப்பான் அண்ணி... இல்லன்னா தூங்கியிருப்பான்," என்றாள் பூஜா.

"மணி எட்டரைதானே ஆகுது? இப்பவேவா தூங்குவான்?" பூரணி விடாமல் மீண்டும் டயல் செய்தாள்.

கிஷோர் எரிச்சலானான். போதை தலைக்கேறி இருந்தது. எவன் தொந்தரவு பண்றதுன்னு கோவம் வந்தது.
மூன்றாவது முறை போன் அடித்தபோது, அவன் போனை காதில் வைத்தான்.

பூரணிக்கு இணைப்பு கிடைத்ததும் ஒரு நிம்மதி. தன் குரலை மாற்றிக் கொண்டு, பவ்யமாக, அதே சமயம் ஒரு எஜமானி தோரணையில் பேசினாள்.

"ஹலோ... இது டெய்லர் கிஷோர் நம்பர் தானே?"

மறுமுனையில் ஒரு கனத்த மூச்சுக்காற்று கேட்டது. அதைத் தொடர்ந்து, போதையில் குழறிய ஒரு குரல் கேட்டது.

"சொல்லுடி சிறுக்கி... எவடி நீ? என்னடி வேணும் இப்போ? ராத்திரி நேரத்துல எவடி உயிரை வாங்குறது?"

அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் பூரணிக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது. பூஜாவின் முகம் வெளிறிப் போனது. ஒரு பெண் என்றும் பார்க்காமல், முதல் வார்த்தையே இப்படி அசிங்கமாகப் பேசுகிறானே!