Adultery అరుణ ఇంటి గుట్టు -- by sexonmind

[sexonmind]

అధ్యాయం 1

ఇంట్లో సీలింగ్ ఫ్యాన్ గుర్రుమని తిరుగుతోంది. అరుణ గారి నాన్న గారి దినానికి వచ్చిన చుట్టాలు ఒక్కొక్కరిగా బయటకు వెళ్లిపోతున్నారు.

అరుణ ఒక కార్నర్‌లో నిలబడి, చిన్న చిన్న కళ్లతో హాల్ ఖాళీ అవుతుండడం చూస్తోంది. తెల్ల సారీలో బాగా కట్టుకుని ఉంది – కానీ ఆ సారీ ఆమె బాడీకి టైట్‌గా అతుక్కుని, ఆమె అందాన్ని ఇంకా హైలైట్ చేస్తోంది. మంచి పడువు ఉన్న అమ్మాయి – మచ్చి రంగుల్లో, వంపులు తిరిగిన శరీరం, పొడవైన లెగ్స్, హిప్స్ సరిగ్గా కర్వ్ అయ్యి, బ్రెస్ట్స్ బాగా లిఫ్ట్ అయినట్టు కనిపిస్తున్నాయి. సాయంత్రం మసక కాంతిలో ఆమె నీడ కూడా సెక్సీగా, ఆకర్షణీయంగా పడుతోంది.

అరుణ తండ్రి అకస్మాత్తుగా పోయాడు.  బయటవాళ్లకు అది పెద్ద షాక్. కానీ అరుణకి అది బరించలేని దుఃఖం. ఆ దుఃఖం కన్నా ఎక్కువ బాధ ఏంటంటే... ఇకపై తను తన స్టెప్ బ్రదర్ బాబు, అతని అమ్మ సునందతోనే ఉండాలి.

బాబు అమ్మ సునంద అంటే అరుణకి అసహ్యం. బాబు అమ్మ సునంద బలమైన హై-ర్యాంక్ గవర్నమెంట్ ఆఫీసర్ కాబట్టి ఆఫీసులోనూ ఇంట్లోనూ అందరూ గౌరవిస్తారు. ఆవిడ కచ్చితమైన మనసి, బాగా స్ట్రిక్ట్, కొంచెం చాదస్తం గల మనిషి.  కానీ అరుణకి ఆమె జస్ట్ ఒక అడ్డంకి మాత్రమే. ఆమెకు సునంద మీద ఏమాత్రం ఇష్టం లేదు, కానీ ఇప్పుడు ఆమెతోనే ఉండాలి కాబట్టి సహనంతో ఉండాల్సి వస్తోంది.

“అరుణ, తల్లీ,” సునంద ప్రేమగా అంది, ఆమె గొంతు స్పష్టంగా ఉంది, “ఇప్పుడు ఇది నీ ఇల్లే రా. ఏమైనా కావాలంటే మొహమాటం లేకుండా అడుగు.”

అరుణ ముఖంపై నవ్వు నటించి, “థాంక్స్ అంటీ. నేను ఎవరికీ భారం కాకుండా చూసుకుంటా.”

బాబు ఒక పక్కన నర్వస్‌గా నిలబడి, ఇబ్బంది పడుతూ నవ్వాడు. ఇరవై ఏళ్ల వయసు, పొడవు ఉన్నా కాస్త బొద్దుగా ఉన్నాడు, రౌండ్ ముఖం, జుట్టు కాస్త గజిబిజిగా పెరిగి ఉంది. అమ్మని ఫుల్ ఆరాధిస్తాడు, అరుణని ఎప్పట్నుంచో దూరంగా అభిమానిస్తాడు – ఆమె చల్లగా ఉన్నా సరే, సరిగ్గా మాట్లాడకపోయినా.

“నీకు ఇక్కడ ఏమీ ఇబ్బంది ఉండదు అక్క, ప్రామిస్,” బాబు మెల్లగా అన్నాడు. “మేము నిన్ను బాగా చూసుకుంటాం.”

అరుణ బాబు మాటలు విని చిన్నగా నవ్వింది. ముఖంపై మధురమైన నవ్వు పెట్టి, "సరే తమ్ముడు..." అంది మెల్లగా. గొంతు స్వీట్‌గా ఉంది, కానీ ఆ కళ్లలో మాత్రం ఒక చల్లని లెక్కలు కనిపించాయి. మనసులో ఆమె ఆలోచనలు వేరే దిశలో పరుగులు తీస్తున్నాయి. 

అరుణ మనసులొ "ఇక నుంచి నా జీవితం ఇక్కడే... సునంద మీద పడి బతకాలి. నేను బాగా చదువుకున్నాను కానీ జాబ్ చేయను, ఆమె డబ్బుతోనే సరదాగా ఉంటా. ఆమెకు ఇబ్బంది పెట్టి, తనకి భారమై ఆమెని బాధపెట్టాలి. ఒకవేళ ఆమె నన్ను ఏదైనా అంటే... 'తండ్రి చనిపోయాక పినతల్లి ఆడపిల్లకి అన్యాయం చేసింది' అని బయట లోకం మాట్లాడుకుంటారు. ఎలాగైనా నేను అనుకున్నది సాధిస్తా."  అనుకుంది.

ఆమె మనసు ఈ ఒక్క ఆలోచనతోనే ఫుల్ ఫోకస్ అయిపోయింది. బయట సునంద ముందు మధురంగా నవ్వుతూ మాట్లాడుతుంది కానీ లోపల ఆమె ప్లాన్ స్టార్ట్ అయిపోయింది – సునందని స్లోగా ఇబ్బంది పెట్టడం, ఆమె మీద భారం పెట్టడం, ఆమె డబ్బు, ఆమె ఇల్లు, ఆమె లైఫ్ అన్నీ తనవైపు తిప్పుకోవడం. అరుణకి ఇది గెలుపు మాత్రమే కాదు... పూర్తి రివెంజ్

రోజులు గడిచే కొద్దీ అరుణ సునంద ఇంట్లో సెటిల్ అయిపోయింది. ఏపుడూ పద్దతిగా చీరలు కట్టుకుని, దుఃఖంలో ఉన్న కానీ గౌరవప్రదమైన అమ్మాయిలా కనిపిస్తోంది. సునంద ఆమెకు అన్నీ ఇచ్చేస్తోంది – పెద్ద రూం, డబ్బు సపోర్ట్, అన్ని సౌకర్యాలు. కానీ అరుణ మనసు ఎప్పుడూ లెక్కలు వేస్తూనే ఉంటుంది. అమ్మ కొడుకు మధ్య ఏం జరుగుతోందో, ఎలాంటి బంధం ఉందో, ఎక్కడ బలహీనత ఉందో అన్నీ గమనిస్తూ ఉంటుంది.

బాబు తన అక్క క్రూరమైన ఆలోచనలు గమనించకుండా, ఆమెతో మాట్లాడాలని, మంచి చేసుకోవాలని ప్రయత్నం చేస్తుంటాడు.. అతని అమాయకత్వం అరుణకి ఒక్కోసారి క్యూట్‌గా అనిపిస్తుంది, మరోసారి ఇర్రిటేటింగ్‌గా. ఒకడు ఇంత మాయకంగా, నిర్మలంగా ఉండగలడు అని ఆమెకు అర్థమే కావడం లేదు.

ఒక సాయంత్రం అరుణ మధురంగా, స్వీట్ గొంతుతో, “బాబు... నువ్వు నిజంగా మంచి మనసున్నవాడివి రా. నీ అమ్మ నిన్ను బాగా పెంచిందని అర్థమవుతోంది.” అంది.

బాబు ముఖం వెలిగిపోయింది. “థాంక్స్ అక్క... నువ్వు మా ఇంట్లో ఉండటం నాకు చాలా సంతోషంగా ఉంది.” అన్నడు

ఆమె నవ్వింది – బయట ముఖంపై చిరునవ్వు ఉంది, కానీ మనసు వేరే చోటే ఉంది ర. అరుణకి ప్రతి మాట, ప్రతి పని ఒక కేర్‌ఫుల్‌గా ప్లాన్ చేసిన మూవ్. ఇది ఆమె గేమ్ – గెలవాల్సిన గేమ్. బాబు అమాయకత్వాన్ని ఉపయోగించి సునందని ఇంకా ఎక్కువ ఇబ్బంది పెట్టాలి, ఆమె మీద భారం పెట్టాలి, ఆమెని స్లోగా బ్రేక్ చేయాలి. అంతే ఆమె లక్ష్యం.

కొన్ని రోజులు గడిచాయి. అందరూ కొత్తదనానికి అలవాటు పడుతున్నారు. అరుణ రోజంతా అందరిని గమనిస్తూ గడిపేది. సునంద మాత్రం తన డిమాండింగ్ జాబ్‌లో మునిగిపోయింది, ఇంటికి లేట్‌గా వచ్చి టైర్డ్‌గా పడుకునేది.

అలాంటి ఒక సాయంత్రం పురుషోత్తమ్ సునంధ ఇంటికి వచ్చాడు. ముప్పై ఏళ్లు, సన్నగా ఉన్న శరీరం కానీ వెడల్పైన భుజాలు, పొడవుగా, ఆరు అడుగుల కంటే ఎక్కువ ఎత్తు ఉన్నాడు. తన గొంతులో ఆత్మవిశ్వాసం స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. తలుపుకి ఆనుకుని నిలబడి, “అంటీ...” అని మెల్లగా పిలిచాడు. ఆ మాటలో ఆప్యాయత కలిసి వినిపించింది. సునందని చూసి తను చిన్నగా నవ్వి, “ఎలా ఉన్నారు అంటీ?” అని అడిగాడు. తన ఆ మాటల్లో ఆమె పట్ల ఉన్న ఆప్యాయత, ఆసక్తి స్పష్టంగా తెలిసింది. 

పురుషోత్తమ్‌ని చూసి సునంద ముఖం వెలిగిపోయింది. ఆమె కళ్లలో ఒక్కసారిగా ఆనందం, ఆశ్వాసం కలిసి వచ్చినట్టు కనిపించింది. “లోపలకి రా,” అంటూ ఆప్యాయతతో పిలిచింది. ఆమె చేతిలో ఉన్న పని మరచిపోయింది.

పురుషోత్తమ్ లోపలికి వచ్చి, హాల్‌లో సోఫా మీద కూర్చున్నాడు. సునంద కూడా ఎదురుగా కూర్చుంది. ఇద్దరూ కాసేపు మాట్లాడుకున్నారు – ఏదో ఒక ప్రత్యేకమైన టాపిక్ లేకుండా, ఇంటి విషయాలు, చిన్న చిన్న విషయాలు... కానీ ఆ మాటల్లో ఒక ఆప్యాయత, ఒక సౌకర్యం ఉంది. సునంద గొంతు మెల్లగా, ఆనందంగా ఉంది. 

కాసేపటికి బాబు రూమ్ నుంచి బయటకు వచ్చాడు. పురుషోత్తమ్‌ని చూసి అతని ముఖం కూడా వెలిగిపోయింది. “పురుషోత్తమ్ !” అని బాబు సంతోషంగా పిలిచాడు. అతని కళ్లలో ఆనందం స్పష్టంగా కనిపించింది.బాబు మరియు పురుషోత్తమ్ మధ్య దాదాపు 10 ఏళ్ల వయసు తేడా ఉన్నా, వాళ్ల మధ్య ఉన్న బంధం చాలా లోతైనది, నిజమైన స్నేహం. 

కాసేపు మాట్లాడుకున్నాక బాబు పురుషోత్తమ్ వైపు చూసి, “ఇవాళ డిన్నర్‌కి ఉండు  ”అన్నాడు

పురుషోత్తమ్ చిన్నగా నవ్వి, బాబు భుజం మీద చేయి వేసి, “ఇవాళ కాదు బాబు... కొన్ని పనులు ఉన్నాయి . కానీ త్వరలోనే వస్తా. నీతో కూర్చుని మాట్లాడాలని, అమ్మతో కూడా కాస్త టైమ్ స్పెండ్ చేయాలని ఉంది. ప్రామిస్,” అన్నాడు. ఆ మాటల్లో ఆప్యాయత, హామీ రెండూ ఉన్నాయి. బాబు ముఖం కాస్త నిరాశగా మారినా, తన ప్రామిస్ విని సంతోషంగా తల వూపాడు. “సరే... తప్పకుండా రా.”అన్నాడు

పురుషోత్తమ్ లేచి నిలబడి, సునంద వైపు తిరిగి, “అంటీ, నేను వెళ్తున్నా. త్వరలో వస్తా. టేక్ కేర్,” అని చెప్పి, ఆమెకు చిన్న స్మైల్ ఇచ్చి బయటకు బయలుదేరాడు. సునంద కూడా లేచి ఆయన వెనకాలే వచ్చి, “జాగ్రత్తగా వెళ్లు... ఎప్పుడైనా రా,” అంటూ ఆప్యాయంగా చెప్పింది.

అరుణ కార్నర్‌లో కూర్చుని ఈ మొత్తం సన్నివేశాన్ని గమనిస్తోంది. బాబు పురుషోత్తమ్‌తో ఎంత ఆప్యాయంగా మాట్లాడుతున్నాడు, సునంద ఆయన వచ్చినంత మాత్రానే ఎంత సంతోషపడింది, తన వెళ్లేటప్పుడు ఇద్దరూ ఎంత ఆశతో “మళ్లీ రా” అని చెప్పారు – అన్నీ ఆమె కళ్ల ముందు స్పష్టంగా కనిపించాయి

.

పురుషోత్తమ్ వెళ్లిపోతున్నట్టు అనిపించిన క్షణంలోనే, తన ఒక్కసారిగా తిరిగి అరుణ వైపు చూసి, “అరుణ...” అని పిలిచాడు. ఆ పిలుపు మెల్లగా, కానీ స్పష్టంగా వినిపించింది. అరుణ ఒక్క క్షణం ఆగి, తన వైపు చూసింది. ఆమె తనని ఆకస్మికంగా పిలుస్తాడు అని ఊహించలేదు,.

పురుషోత్తమ్ చిన్నగా నవ్వి, “ఏలా ఉన్నారు? మీకు ఏ ఇబ్బందీ లేదు కదా?” అని అడిగాడు. ఆ మాటల్లో ఒక సాధారణ ఆసక్తి కనిపించింది, కానీ ఆయన కళ్లలో ఏదో గమనిస్తున్నట్టు అనిపించింది.

అరుణ చిన్న చిరునవ్వు పెట్టి, మధురంగా, “బాగున్నా... నాకు ఏ ఇబ్బందీ లేదు,” అంది. గొంతు సాఫ్ట్‌గా ఉంది, ముఖంపై అమాయకత్వం కనిపించింది – కానీ ఆమె మనసులో ఆలోచనలు ఇప్పటికే రేస్‌లో ఉన్నాయి. “ఈ మనిషి నన్ను ఎందుకు అడుగుతున్నాడు? ఏమి గమనిస్తున్నాడు?” అని ఆమె లోపల ఒక చిన్న లెక్క మొదలైంది.

పురుషోత్తమ్ మళ్లీ చిన్నగా తల వూపి, “అలాగే ఉండాలి. ఏమైనా కావాలంటే చెప్పండి,” అని అని, సునంద, బాబు వైపు చూసి బయటకు బయలుదేరాడు.

అరుణ ఆయన వెనకాలే చూస్తూ ఉంది. ఆమె చిన్న నవ్వు ఇంకా ముఖంపై ఉంది కానీ, మనసు ఇప్పటికే కొత్త ప్లాన్‌లు వేయడం మొదలుపెట్టింది.

బాబు కి టాప్ కాలేజీలో సీట్ వచ్చేసరికి అతను వేరే సిటీకి వెళ్లిపోయాడు. ఇక ఆ గవర్నమెంట్ క్వార్టర్స్‌లో అరుణకి పూర్తి స్వేచ్ఛ వచ్చేసింది. సునంద జాబ్‌లో బిజీగా ఉండటం వల్ల ఇంట్లో తన రాజ్యం నడపడం స్టార్ట్ చేసింది అరుణ.

మొదటి నుంచే అరుణ చిన్న చిన్న మార్పులు మొదలుపెట్టింది. గవర్నమెంట్ ఇచ్చిన పనివాళ్ల మీద తన ఆధిపత్యం చూపించడం మొదలెట్టింది. “టీ స్ట్రాంగ్‌గా ఇవ్వు,” “ఇంటి ముందు ఫ్లోర్ మళ్లీ తుడుచు,” “ఈ రోజు రాత్రికి ఇది చెయ్, అది చెయ్” అని ఆర్డర్స్ ఇవ్వడం రోజువారీగా అయిపోయింది. అరుణే ఇంటి బాస్ అయిపోయింది.

సునందకి అరుణ ప్రవర్తన మారుతున్నది గమనించే సమయమే లేదు. ఉదయాన్నే ఆఫీసుకి వెళ్లి, లేట్‌గా రావడం, ఫైల్స్, మీటింగ్స్ మధ్య తడబడటం – ఇంట్లో ఏం జరుగుతోందో చూడడానికి టైమ్ లేదు. అరుణ మాత్రం ఆ సమయాన్ని ఫుల్ యూస్ చేసుకుంటోంది. ఇంటి ఫర్నిచర్ స్థానాలు కాస్త మార్చేసింది, ఫ్రిజ్‌లో తనకు ఇష్టమైనవి స్టాక్ చేసుకుంది, టీవీ రిమోట్ తన దగ్గరే ఉంచుకుంది, డ్రైవర్‌ని అనవసర షాపింగ్‌కి పంపేస్తోంది.

ఒక రోజు సాయంత్రం సునంద ఆఫీస్ నుంచి వచ్చి, టైర్డ్‌గా సోఫాలో కూర్చుంది. అరుణని పిలిచి, మెల్లగా అంది, “అరుణ తల్లీ... ఎంత కాలం ఇలా ఉంటావ్ రా? ఏదైనా జాబ్ చూసుకోవచ్చు కదా... చదువుకున్నావు, యాంగ్ అవుతున్నావు, ఏదో మనసుకి ఒక పని ఉంటే బాగుంటుంది రా.”

అరుణ కాస్త ఆగి, మధురంగా నవ్వి, “అవును అంటీ... కానీ నాకు ఇంకా కొంచెం టైమ్ కావాలి. ఇప్పుడే ఇక్కడికి అడ్జస్ట్ అవుతున్నాను రా. అంత తొందరగా ఏదైనా పని మొదలెట్టడం కష్టంగా అనిపిస్తోంది. కొంచెం సమయం ఇస్తే బాగుంటుంది అంటీ.”

సునంద ఒక్క క్షణం ఆమెని చూసి, ఆలోచించి, “సరే తల్లీ... నీకు ఇష్టం లేకపోతే బలవంతం చేయను. నీకు సమయం కావాలంటే ఉండనివ్వు. నీకు ఏమైనా కావాలంటే చెప్పు, నేను ఉన్నాను కదా,” అంటూ మళ్లీ తన పనుల్లో మునిగిపోయింది.

కానీ అరుణ చేసే ఖర్చులు సునందకి కాస్త భారంగా అనిపించడం మొదలైంది రా. రోజువారీ షాపింగ్, సర్వెంట్స్‌కి అదనపు ఆర్డర్స్, ఫ్రిజ్‌లో ఎక్స్ట్రా ఐటమ్స్, డ్రైవర్‌ని అనవసర ట్రిప్స్‌కి పంపడం – ఇవన్నీ కలిసి మంచి మొత్తం అవుతున్నాయి. సునంద మాత్రం ఇంకా ఏమీ అనలేదు – ఆమెకు అరుణ మీద ఒక రకమైన సానుబుతి చూపిస్తుంది, తండ్రి చనిపోయాక ఆమెని చూసుకోవాలనే బాధ్యత ఉంది. కానీ ఆ భారం రోజురోజుకీ పెరుగుతోందని ఆమెకు కాస్త కాస్త తెలుస్తోంది. 

నిజానికి బాబు కి ఫ్రీ సీట్ మరియు మెరిట్ స్కాలర్‌షిప్ వచ్చినందుకు సునందకి పెద్ద ఊపిరి పీల్చుకున్నట్టు అయింది. లేకపోతే ఒక ప్రభుత్వ ఉద్యోగి జీతం మీద అంత దర్జగా ఉండటం కుదరదు కదా. బాబు కాలేజీ ఫీజ్, హాస్టల్, ఖర్చులు అన్నీ స్కాలర్‌షిప్ కవర్ అవుతున్నాయి కాబట్టి, సునందకి ఆ భారం తగ్గింది. అందుకే అరుణ ఖర్చులు కాస్త ఎక్కువ అయినా ఆమె ఇంకా సైలెంట్‌గా ఉంది – “ఒక కొడుకు చదువు ఫ్రీ అయింది కాబట్టి, ఇంకో అమ్మాయి కాస్త ఖర్చు అయితే ఏముంది” అని ఆమె మనసులో అనుకుంటోంది.

అనుకోకుండా ఒక రోజు సాయంత్రం సునంద అరుణని పిలిచి, హాల్‌లో కూర్చుని మెల్లగా అంది, “అరుణ తల్లీ... నీకు సంబంధాలు చూస్తున్నాను రా.”

అరుణ ఒక్కసారిగా అయోమయంగా అయిపోయింది. ఆమె కళ్లు పెద్దవి అయ్యాయి, ముఖంపై ఆశ్చర్యం స్పష్టంగా కనిపించింది. “నా వయసులో పెళ్లి ఏంటి అంటీ?” అని ఆమె గొంతు కాస్త ఆశ్చర్యంగా, కాస్త ఇబ్బందిగా వచ్చింది.

సునంద చిన్నగా నవ్వి, ఆమె చేతిని పట్టుకుని మధురంగా, “నీకు తక్కువ తల్లీ... అందం, చదువు, గుణం అన్నీ ఉన్నాయి నీలో. నీ వయసు గురించి ఆలొచించకు. నిన్ను చేసుకునేవాడు అద్రుష్టవంతుడు అవుతాడు. నేను చూస్తున్నాను, మంచి సంబంధాలు వస్తున్నాయి. నీకు మంచి భవిష్యత్తు ఉండాలి కదా.” అంది

అరుణ ముఖం మీద నవ్వు ఉంచినా, లోపల మనసు ఒక్కసారిగా కదిలిపోయింది. “పెళ్లి? ఇప్పుడా? నా ప్లాన్ అంతా ఇక్కడే ఆగిపోతుందా?” అని ఆమె మనసు లోపల గట్టిగా ఆలోచించింది. బయట మాత్రం ఆమె మధురంగా, “అంటీ... నాకు ఇంకా ఆలోచన లేదు. కొంచెం టైమ్ ఇస్తే బాగుంటుంది,” అంది.

అప్పుడు సునంద గొంతు కాస్త గట్టిగా, కానీ ఆప్యాయంగా, “అరుణ తల్లీ... నేను నీకు ఒక సంబంధం చూశాను. వచ్చే వారం వాళ్లు నిన్ను చూసుకోవడానికి వస్తున్నారు. నేను కచ్చితంగా చెప్తున్నా, ఇది మంచి అవకాశం.”

అరుణకి ఒక్కసారిగా ఊపిరి ఆగినట్టు అయింది. ఆమె ముఖం మీద అశ్చర్యం, ఆందోళన కలిసి కనిపించాయి. సునంద ఇంతకు ముందు ఎప్పుడూ ఇలా స్పష్టంగా, కచ్చితంగా మాట్లాడలేదు – ఇది మొదటిసారి.

సునంద మాట్లాడటం కొనసాగించింది, “నీకు ఇంకా సమయం కావాలని నీవు చెప్పావు కదా... కానీ ఇలా ఒంటరిగా ఉండటం మంచిది కాదు. వాళ్లు మంచి ఫ్యామిలీ, అబ్బాయి నీకు నచ్చితే మాట్లాడుకుందాం. నీకు మంచి జీవితం కావాలి కదా.”

అరుణ మనసు ఒక్కసారిగా గందరగోళంగా అయిపోయింది. కానీ సునంద ఇప్పుడు కచ్చితంగా నిర్ణయించింది అని ఆమెకు తెలుస్తుంది. ఎక్కువ మాట్లాడితే ఆమె అనుమానం వస్తుంది. అందుకే అరుణ కాస్త ఆగి, మెల్లగా తల వూపింది.

“సరే అంటీ...” అంది ఆమె, గొంతు కాస్త బలహీనంగా కానీ సమ్మతిగా. “పెళ్లి చూపులకి రెడీ అవుతాను. మీరు చెప్పినట్టు చేస్తాను.”

సునంద ముఖం వెలిగిపోయింది. “అదే తల్లీ... నీకు మంచి జరుగుతుంది. వాళ్లు వచ్చినప్పుడు రెడీ అవ్వు, సరేనా?” అంటూ ఆమె లేచి తన పనుల్లోకి వెళ్లిపోయింది.

అనుకున్నట్టు పెళ్లి చూపులు జరిగాయి. ఆ రోజు అరుణ బాగా సిద్ధమై, సారీ కట్టుకుని, ముఖంపై నవ్వు పెట్టుకుని వచ్చింది. అబ్బాయి ఫ్యామిలీ వాళ్లు వచ్చి మాట్లాడారు, కాసేపు సాధారణ సంభాషణ జరిగింది. అంతా ముగిసిన తర్వాత సునంద అరుణని పక్కకు తీసుకెళ్లి, “ఏమంటావ్ తల్లీ? అబ్బాయి ఎలా ఉన్నాడు? నచ్చాడా?” అని అడిగింది.

అరుణ కాస్త ఆగి, మెల్లగా తల ఊపుతూ, “అంటీ... నాకు పెళ్లి కొడుకు నచ్చలేదు రా,” అంది. గొంతు సాఫ్ట్‌గా ఉంది కానీ నిర్ణయాత్మకంగా ఉంది. “చూడటానికి కొంచెం అయినా బాగుండాలి కదా... ఇలా….. ఒప్పుకోలేకపోతున్నాను.”

సునంద ఒక్క క్షణం ఆమెని చూసి, చిన్న ఆలోచనతో తల వూపింది. “సరే తల్లీ... నీకు నచ్చకపోతే బలవంతం చేయను. ఇంకో సంబంధం చూద్దాం రా. నీకు నచ్చేది దొరకాలి కదా,” అంది. ఆమె ముఖంలో కాస్త నిరాశ కనిపించినా, అరుణ మీద ప్రేమతోనే మాట్లాడింది.

కానీ సునంద అనుకున్నంత సులభంగా సంబంధాలు రాలేదు. ఆమె చూసినవి ఎక్కువగా వయసు ముదిరిన వితంతువులు లేదా మధ్య వయసు అవివాహితులు – వాళ్లందరికీ లోపాలు ఉండేవి. సునంద ఎంత ప్రయత్నించినా మంచి సంబంధాలు రావడం లేదు. ఆమె చూపిన కొన్ని సంబంధాలు అరుణ అన్నిటినీ జాగ్రత్తగా తిరస్కరించేసింది.

ఒకటి వచ్చింది – “అతను తన బిజినెస్ మీదనే ఫోకస్ చేస్తున్నాడు అంటీ, నాకు అలాంటి వాడు నచ్చలేదు.”

మరొకటి – “ఆయన సంప్రదాయాలు బాగా ఫాలో అవ్వడం లేదు, నాకు అది ముఖ్యం.”

మరొకటి – “వయసు కాస్త ఎక్కువ అనిపించింది అంటీ, మా ఆలోచనలు మ్యాచ్ అవ్వవు.”

ప్రతి సారీ అరుణ కారణాలు అంతా సహజంగా, ఆమె విలువలకు సరిపోయేలా ఉండేవి. సునందకి అనుమానం రాకుండా, ఆమె నమ్మకం పోకుండా చూసుకుంది అరుణ. “అంటీ, నాకు నిజంగా మంచిది కావాలి... సరైన వాడు దొరకాలి,” అంటూ ఆమె మధురంగా మాట్లాడేసేది.

సునంద కూడా “సరే తల్లీ... మరో సంబంధం చూద్దాం,” అంటూ ఓపికగా ఉండేది. కానీ రోజులు గడిచే కొద్దీ అరుణకి ఏమీ నచ్చడం లేదు, సంబంధాలు కూడా సులభంగా రావడం లేదు అని  సునందకి కాస్త నిరాశ పెరుగుతోంది. 

పురుషోత్తమ్ ఒకసారి ఇంటికి వచ్చినప్పుడు సునంద ముఖంలోని నిరాశ, ఆమె మాటల్లోని బాధ స్పష్టంగా కనిపించాయి. అరుణ అన్ని సంబంధాలనీ తిరస్కరిస్తున్నది చూసి సునంద రోజురోజుకీ ఇబ్బంది పడుతోందని అతనికి అర్థమైంది.

కొన్ని రోజుల తర్వాత పురుషోత్తమ్ అరుణని ఒంటరిగా చూసి, నేరుగా ఆమె దగ్గరకు వచ్చి మాట్లాడాడు. గొంతు కాస్త గట్టిగా, కానీ సమతుల్యంగా అన్నాడు:

“అరుణ... సునంద అంటీ చాలా ట్రై చేస్తోంది. ఆమె బాగా ఇబ్బంది పడుతోంది. నువ్వు కూడా కాస్త అడ్జస్ట్ అవ్వు, ఆ అబ్బాయిలకి ఒక చాన్స్ ఇవ్వు.”

అరుణ ఒక్కసారిగా తల ఎత్తి, కళ్లు కాస్త సన్నగా చేసి, గట్టిగా, కఠినమైన స్వరంలొ:

“ఇదేమైనా కూరలో ఉప్పు నా అడ్జస్ట్ అవ్వడానికి? పెళ్లి అనేది నా ఐడియా కాదు పురుషోత్తమ్. అంటీ ఎంతో బలవంతం ఒపించింది. ఇది జీవితాంతం ఉండే కమిట్‌మెంట్. అందుకే నాకు మంచి మ్యాచ్ కావాలి. ఎవరైనా సరే అని సెటిల్ అయ్యే పని లేదు.” అంది.

ఆమె గొంతులోని కఠినత్వం, మాటల్లోని లాజిక్ పురుషోత్తమ్‌ని ఒక్క క్షణంనిశ్చలుడిని చేశాయి. అతను ఆశ్చర్యంతో ఆమెని చూశాడు. ఆమె మాటలు తప్పు అని అనిపించలేదు – పెళ్లి అనేది జీవితాంతం ఉండే నిర్ణయమే కదా, సరైన వాడు దొరకాలని అడగడంలో తప్పు ఏముంది? అనుకునాడు

అయినా... ఆమె మాటల వెనక ఏదో ఉందని అతనికి అర్థమైంది. కానీ ఆ లాజిక్‌కి ఏమీ ఎదురు చెప్పలేకపోయాడు. పురుషోత్తమ్ చిన్నగా తల వూపి, ఏమీ మాట్లాడకుండా నిశ్శబ్దంగా తిరిగి వెళ్లిపోయాడు.