Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

---------
Part 88:
---------

நான் அந்த ஹால்ல சோபாவுக்குப் பக்கத்துல நின்னுகிட்டு இருந்தேன்.

என் கையில போன்.

ஸ்கிரீன்ல அந்த ரெண்டு வார்த்தை.

"மிஸ்ஸிங் யூ மேடம்."

என் இதயம் படபடன்னு அடிச்சுக்கிச்சு.

நான் போட்டுருக்கிற டிரஸ்...

ஸ்கை ப்ளூ கலர் பழைய காட்டன் புடவை.

உள்ள பாவாடை மட்டும்தான் இருக்கு. ஜட்டி போடல.

மேல ஜாக்கெட்  மட்டும்தான் இருக்கு. பிரா போடல.

ஃபேன் காத்து மெதுவா சுத்துது.

அந்தக் காத்து என் புடவைக்குள்ள புகுந்து...

என் கால்களுக்கு நடுவுல வீசுது.

என் தொடைகள் உரசாம, சுதந்திரமா இருக்கு.

என் புண்டை  ஈரம் காஞ்சு...

இப்போ லேசா குளுகுளுன்னு இருக்கு.

மேல...

அந்த ஜாக்கெட் துணி...

என் மார்போட ஒட்டியிருக்கு.

உள்ள பிரா இல்லாததால...

என் முலைக் காம்புகள்  அந்தத் துணியை உரசிக்கிட்டு இருக்கு.

நான் போனைப் பார்க்கும்போதெல்லாம்...

என் காம்புகள் விறைச்சு...

அந்தத் துணியைக் குத்துது.

அது ஒரு விதமான கூச்சத்தைக் கொடுக்குது.

இப்போ நான் என்ன பண்றது?

இந்த மெசேஜுக்கு பதில் அனுப்பணுமா? கூடாதா?

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய பட்டிமன்றமே நடந்துச்சு.

"பவித்ரா...

நீ என்ன பண்ணிட்டு இருக்க?"

"இது தப்பு இல்லையா?"

"ஒரு வாட்ச்மேன்...

உன்னை மிஸ் பண்றேன்னு சொல்றான். நீ அதைப் பார்த்துச் ரசிச்சுக்கிட்டு இருக்கியே."

"நீ ஒரு குடும்பப் பொண்ணு. மனைவி. ஒரு பையனுக்கு அம்மா."

"இதை இப்படியே கட் பண்ணிடலாமா?"

"பிளாக் பண்ணிடலாமா?"

ஆனா இன்னொரு மனசு சொல்லுச்சு:

"ஏய்...

இதுல என்ன தப்பு இருக்கு?"

"இது ஒன்னும் காதல் கிடையாது."

"நான் ஒன்னும் அவன்கிட்ட போய் படுக்கப் போறது இல்ல."

"சும்மா பேசுறது தானே."

"பாவம்...

அவன் ஏதோ பாசத்துல அனுப்புறான்."

"அவன் வயசுல பெரியவன்...

என்னை ஃப்ரெண்ட் மாதிரி கூட நினைக்கலாம்ல?"

"இல்ல...

அவன் அனுப்பியிருக்கிறது லவ் மெசேஜ் மாதிரி தான் இருக்கு."

"இருந்தாலும்...

எனக்கு இது பிடிச்சிருக்கு."

"கார்த்திக் கூடக் கல்யாணமாகி இவ்ளோ வருஷம் ஆச்சு...

அவரு என்னை எப்போ மிஸ் பண்ணிருக்காரு?"

"ஆபீஸ் போவாரு...

வருவாரு...

தூங்குவாரு."

"ஆனா இவன்...

நான் கொடுத்து அனுப்பின சோடாவை நினைச்சு...

என்னை மிஸ் பண்றான்."

"எனக்கு இந்த அட்டென்ஷன் தேவைப்படுது."

"எனக்கு என்னோட எல்லை தெரியும்."

"நான் ஒன்னும் காலேஜ் பொண்ணு கிடையாது...

ஏமாறதுக்கு."

"நான் நினைச்சா எப்ப வேணாலும் இதை நிறுத்திக்கலாம்."

"இப்போதைக்கு...

சும்மா ஜாலியா பேசலாம்."

"என் கண்ட்ரோல் என்கிட்ட இருக்கு."

நான் என்னை நானே சமாதானம் பண்ணிக்கிட்டேன்.

இவ்ளோ பெரிய தப்பை...

அதாவது இன்னொருத்தன் கூடச் சேட் பண்றதை...

"சும்மா டைம்பாஸ்"னு எனக்கு நானே பொய் சொல்லிக்கிட்டேன்.

நான் ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன்.

அவனை ரொம்பவும் ஊக்குவிக்கக் கூடாது. அதே சமயம்...

அவனைக் காயப்படுத்தவும் கூடாது.

கொஞ்சம் கிண்டலா...

ஒரு அதிகாரத் தோரணையில பதில் அனுப்பலாம். நான் ஓனர், அவன் வாட்ச்மேன்ங்கிறத ஞாபகப்படுத்தலாம்.

நான் டைப் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

நான்: "சார்...

எதுக்கு மிஸ் பண்றீங்க? வெயில் தலைக்கு ஏறிடுச்சா?"

செண்ட் கொடுத்தேன்.

உடனே ப்ளூ டிக் விழுந்துச்சு.

அவன் போனை கையிலயே வெச்சுட்டு உக்காந்து இருக்கான் போல.

டைப்பிங்...

பிரகாஷ்: "இல்ல மேடம். நிஜமாத்தான்."

நான்: "ரெஸ்ட் எடு பிரகாஷ். டியூட்டிக்கு வரணும்ல."

பிரகாஷ்: "தூக்கம் வரல மேடம்."

நான்: "ஏன்? சோடா குடிச்சதாலயா?"

பிரகாஷ்: "இல்ல மேடம். உங்களைப் பார்த்ததால."

எனக்கு "சுரீர்"னு இருந்துச்சு.

இவன் விடுறா மாதிரி இல்ல.

நான்: "ஓவராப் பேசாத. நான் ஒரு கல்யாணமான பொண்ணு."

பிரகாஷ்: "தெரியும் மேடம். என்ன இருந்தாலும்...

நீங்க அழகு தானே."

நான்: "ஷ்ஷ்...

போதும். நான் ஒன்னும் அவ்ளோ அழகு இல்ல."

பிரகாஷ்: "யாரு சொன்னது? இன்னைக்கு அந்த நனைஞ்ச நைட்டில உங்களைப் பார்த்தப்போ...

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு."

நான்: "ஏய்...

இதான் எனக்கு ஹெல்ப் பண்ண வந்ததா? மறந்துடு பிரகாஷ்."

பிரகாஷ்: "மறக்க முடியல மேடம். கண்ணை மூடினா அதுதான் வருது."

நான் இதைப் படிக்கும்போது...

என் உதட்டை நானே கடிச்சுக்கிட்டேன்.

என் முகத்துல ஒரு சிரிப்பு.

நான் கோவப்படுற மாதிரி டைப் பண்றேன். ஆனா நிஜத்துல நான் வெட்கப்பட்டுக்கிட்டு இருக்கேன்.

நான்: "நீ ரொம்பப் பேசுற. நான் அசோசியேஷன் கிட்ட கம்ப்ளைண்ட் பண்ணிடுவேன்."

பிரகாஷ்: "அய்யோ வேணாம் மேடம். பயமா இருக்கு."

நான்: "பயமா இருக்கிறவன் பேசுற பேச்சா இது?"

பிரகாஷ்: "பயம் இருக்கு. ஆனா ஆசையும் இருக்கு மேடம்."

நான்: "என்ன ஆசை?"

பிரகாஷ்: "மறுபடியும் உங்களைப் பார்க்கணும்னு ஆசை."

நான்: "நாளைக்குக் காலையில கீழே வந்தா பார்க்கலாம். இப்போ ரெஸ்ட் எடு."

பிரகாஷ்: "அது தூரத்துல பார்க்குறது மேடம். இன்னைக்கு மாதிரி கிட்ட நின்னு பார்க்கணும்."

இவன் ரொம்ப எல்லை மீறுறான்.

ஆனா நான் அதை ரசிக்குறேன்.

நான் என் கையைக் கொண்டு போய்...

என் ஜாக்கெட்டுக்கு மேல வெச்சேன்.

என் மார்பைத் தடவிப் பார்த்தேன்.

"நிஜமாவே நான் அவ்ளோ அழகா இருக்கேனா?"

அவன் சொன்ன வார்த்தைகள் என் காதுல ரீங்காரம் இடுது.

நான் பேச்சை மாத்தணும்.

இல்லன்னா இது வேற எங்கேயாவது போயிடும்.

எனக்கு ஒரு விஷயம் தெரிஞ்சாகணும்.

அது என் மனசை அரிச்சுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

அந்தப் பச்சை ஜட்டி.

அது அவனுக்குச் சரியா இருக்கா?

இல்ல கஷ்டமா இருக்கா?

நான்: "சரி அதை விடு. நான் கொடுத்த இன்னர் எப்டி இருக்கு? போட்டு இருக்கியா?"

கொஞ்ச நேரம் அமைதி.

டைப்பிங்...

பிரகாஷ்: "போட்டுருக்கேன் மேடம். நீங்க சொன்னதுக்காகப் போட்டுருக்கேன்."

நான்: "அளவு கரெக்டா இருக்கா?"

நான் வேணும்னே கேட்குறேன். அது பத்தாதுன்னு எனக்குத் தெரியும்.

பிரகாஷ்: "மேடம்...

உண்மையைச் சொல்லவா?"

நான்: "சொல்லு."

பிரகாஷ்: "ரொம்ப டைட்டா இருக்கு மேடம். கஷ்டமா இருக்கு."

நான்: "என் ஹஸ்பண்ட் இதான் போடுவாரு. அது '80' சைஸ். அவருக்கு கரெக்டா இருக்கும். உனக்கு பத்தல போல?"

பிரகாஷ்: "சார் உடம்பு வேற...

என் உடம்பு வேற மேடம்."

பிரகாஷ்: "முக்கியமா...

அந்த இடம்...

ரொம்ப நசுங்குது மேடம். வலிக்கிற மாதிரி இருக்கு."

எனக்கு இதை வாசிக்கும்போது...

என் அடிவயித்துல ஒரு சிலிப்பு.

கார்த்திக் அந்த "80" சைஸ் ஜட்டியைப் போட்டா...

அவருக்கு லூசாத் தான் இருக்கும். முன்பக்கம் ஃப்ரீயா இருக்கும். துணி மிச்சம் இருக்கும்.

ஆனா இவனுக்கு...

அது நசுங்குதாம்.

வலிக்கிறதாம்.

அப்போ அந்த இடத்துல எவ்ளோ பெரிய பொருள் இருக்குன்னு என் மனசு கணக்கு போடுது.

அது ஒரு மான்ஸ்டர் சுண்ணி.

நான்: "பரவால்ல...

பொறுத்துக்கோ. அது அடங்கினாத் தான் நல்லது."

பிரகாஷ்: "அது அடங்க மாட்டேங்குது மேடம். அந்தத் துணியைக் கிழிச்சுக்கிட்டு வெளிய வரப் பாக்குது."

பிரகாஷ்: "நீங்க நம்ப மாட்டீங்க மேடம். அவ்ளோ டைட்."

நான்: "நம்புறேன் விடு."

பிரகாஷ்: "இல்ல மேடம்...

உங்களுக்குச் சந்தேகம்னு நினைக்கிறேன்."

பிரகாஷ்: "இருங்க...

நான் ப்ரூஃப் பண்றேன்."

எனக்கு "திக்"னு ஆச்சு.

"என்னது...

ப்ரூஃப் பண்றானா?"

"எப்டி?"

"போட்டோ அனுப்பப் போறானா?"

"அய்யோ..."

எனக்கு பயம் வந்துச்சு.

ஒருவேளை அவன்...

அந்த ஜட்டியைப் போட்டிருக்கற மாதிரி போட்டோ எடுத்து அனுப்பினா?

அந்த வீக்கத்தை நான் பார்க்கணுமா?

இல்ல...

அதை விட மோசம்...

அவன் ஜட்டியை இறக்கி...

அம்மணமா நின்னு போட்டோ எடுத்து அனுப்பினா?

"வேணாம்..."

அது ரொம்ப தப்பு.

அது ரொம்ப ஆபத்து.

அவன் சுண்ணியை நேர்ல பார்த்தது விபத்து.

ஆனா போட்டோல பார்த்தா...

அது விரும்பிப் பார்க்குறது.

என் இதயம் படபடன்னு அடிச்சுக்கிச்சு.

நான் வேகமா டைப் பண்ணினேன்.

நான்: "ஏய்...

வேண்டாம்!"

நான்: "எதுவும் அனுப்பாத!"

நான்: "நான் நம்புறேன். போட்டோ எதுவும் அனுப்பாத!"

நான் செண்ட் கொடுக்குறதுக்குள்ள...

"டிங்..."

ஒரு சத்தம்.

போட்டோ வந்துடுச்சு.

எனக்குக் கையும் ஓடல காலும் ஓடல.

நான் சுத்தி முத்தி பார்த்தேன்.

வீட்ல யாரும் இல்ல. கதவு பூட்டியிருக்கு. ஜன்னல் சாத்தியிருக்கு.

இருந்தாலும் யாரோ எட்டிப் பார்க்குற மாதிரி ஒரு பயம்.

என் போன் ஸ்கிரீன்ல...

"போட்டோ" னு இருக்கு. டவுன்லோட் ஆகல.

என் விரல் நடுங்குச்சு.

"ஓப்பன் பண்ணலாமா?"

"வேணாம்...

டெலீட் பண்ணிடலாம்."

"ஆனா என்ன இருக்குன்னு பார்க்காம எப்டி டெலீட் பண்றது?"

"ஒருவேளை அவன் முகத்தை அனுப்பி இருந்தா?"

"இல்ல வேற எதையாவது அனுப்பி இருந்தா?"

என் ஆர்வம் பயத்தை ஜெயிச்சது.

நான் மெதுவா அந்தப் போட்டோவைத் தொட்டேன்.

வட்டம் சுத்திச்சு.

படம் விரிஞ்சுது.

"ஹப்பாடா..."

நான் மூச்சு விட்டேன்.

அது நிர்வாணப் படம் இல்ல.

அவன் அதை போட்டுக்கிட்டு இருந்த படமும் இல்ல.

நல்லவேளை.

ஆனா...

அந்தப் போட்டோவை உத்து பார்க்கப் பார்க்க...

எனக்குத் தலை சுத்துச்சு.

அது...

அந்தப் பச்சை கலர் ஜட்டி.

தரையில...

இல்ல ஏதோ மேஜை மேல கிடக்குது.

அவன் அதைக் கழட்டி வெச்சு போட்டோ எடுத்துருக்கான்.

நான் உத்து பார்த்தேன்.

"ஆத்தி..."

அந்தப் புது ஜட்டி...

அலங்கோலமா கிடந்துச்சு.

நான் கொடுக்கும்போது அது "V" ஷேப்ல...

அழகா, மடிப்புக் கலையாம இருந்துச்சு.

ஆனா இப்போ?

அந்த இடுப்பு எலாஸ்டிக்...

வளைஞ்சு நெளிஞ்சு போயிருந்துச்சு.

யாரோ புடிச்சு இழுத்த மாதிரி...

அகலமா விரிஞ்சு போயிருந்துச்சு.

முக்கியமா...

அந்த முன்பக்கம்.

ஆணுறுப்பு இருக்கிற அந்த இடம்.

அது ஒரு பலூன் மாதிரி உப்பிப் போய்...

தொள தொளன்னு ஆகி இருந்தது.

அந்தப் பச்சைத் துணி புடைச்சுப் போய்...

வடிவமே மாறி இருந்தது.

"ஒரே ஒரு முறை..."

"ஒரே ஒரு தடவை தான் அதைப் போட்டான்."

"போட்டுட்டு வீட்டுக்கு நடந்து போனான்."

"அவ்ளோ தான்."

"அதுக்குள்ள அந்தத் துணி இப்டி ஆகிடுச்சே..."

இது எதைக் காட்டுது?

அந்த ஜட்டிக்குள்ள இருந்த பொருள் எவ்ளோ பெருசுன்னு இது காட்டுது.

என் புருஷனோட புது ஜட்டியை...

இவனோட சுண்ணி நாசம் பண்ணியிருக்கு.

அந்தத் துணி தாங்காம அலறியிருக்கு.

இந்த போட்டோ...

ஒரு அம்மணப் படத்தை விட மோசமா என்னைத் தாக்குச்சு.

இது ஒரு பவர்.

"உன் புருஷன் ஜட்டி எனக்குப் பத்தாதுடி"னு அவன் சொல்லாமச் சொல்றான்.

"என் சுண்ணி எவ்ளோ பெருசுன்னு பாரு"னு நிரூபிச்சிருக்கான்.

"உன் புருஷனுக்கும் எனக்கும் உள்ள வித்தியாசத்தைப் பாரு"னு சொல்றான்.

அந்தப் போட்டோல...

அந்தத் துணி வீங்கிப் போய் கிடக்கிறதைப் பார்க்க பார்க்க...

என் புண்டைல நீர் ஊறுச்சு.

என் கால் இடுக்குல ஈரம் கசிய ஆரம்பிச்சது.

எனக்கு இப்போ அந்த ஜட்டி முக்கியம் இல்ல.

அவன் அதைக் கழட்டிட்டான்.

அப்படின்னா...

இப்போ அவன் ரூம்ல...

அவன் மறுபடியும் அம்மணமாத் தான் இருக்கான்.

ஜட்டி இல்லாம...

ஃப்ரீயா...

காத்துல ஆடிக்கிட்டு இருக்கான்.

இந்த போட்டோவை எடுத்து எனக்கு அனுப்புறதுக்காக...

அவன் என் முன்னாடி நிக்குற மாதிரி நின்னுருக்கான்.

அவன் கையில போன் இருந்திருக்கும்.

கீழே எதுவும் இருந்திருக்காது.

அந்த மான்ஸ்டர் சுண்ணி ஆடிக்கிட்டு இருந்திருக்கும்.

நான் அந்தப் போட்டோவையே வெறிச்சுப் பார்த்துக்கிட்டு நின்னேன்.

என் மூளைக்குள்ள ஆயிரம் சிந்தனை.

"நான் இன்னும் ரிப்ளை  பண்ணல..."



---------
Part 89:
---------

நான் அந்தப் போட்டோவை ஜூம் பண்ணிப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அந்தப் பச்சை கலர் ஜட்டி...

உருக்குலைஞ்சு போய் கிடந்துச்சு.

அது இருந்த அந்தக் கோலம்...

அந்த எலாஸ்டிக் விரிஞ்ச விதம்...

எல்லாத்தையும் பார்க்கப் பார்க்க...

எனக்குள்ள இருந்த அந்தச் சின்னச் சந்தோஷம், அந்த குறும்புத்தனம் எல்லாம் "சர்ர்ர்"னு வடிஞ்சு போச்சு.

திடீர்னு ஒரு பெரிய குற்ற உணர்வு என் மனசை அழுத்துச்சு.

"அச்சச்சோ..."

"நான் என்ன காரியம் பண்ணிட்டேன்?"

"பாவம்...

அவன்."

"நான் ஏதோ விளையாட்டுக்கு, அவனுக்குப் பாடம் கத்துக்கொடுக்கணும்னு நினைச்சேன்."

"அவன் சுண்ணியை அடக்கி ஒடுக்கணும்னு நினைச்சேன்."

"ஆனா நிஜமாவே அவனுக்கு வலிச்சிருக்கும் போல."

"அந்த ஜட்டி அவ்ளோ சின்னதா இருந்திருக்கு."

"நான் ஜட்டி எல்லாம் ஃப்ரீ சைஸ்...

அதான் அவனுக்குப் பத்தும்னு குருட்டுத்தனமா நினைச்சுட்டேன்."

"கார்த்திக் உடம்பு சாதாரணமானது. பிரகாஷ் உடம்பு என்னமோ கார்த்திக்கை விடச் சின்னது தான்."

"உயரம் கம்மி...

ஒல்லி தான்."

"ஆனா அந்த இடம்...

அது சாதாரண மனுஷன் சைஸ் இல்ல."

"அதைப்போய் அந்தச் சின்னத் துணிக்குள்ள திணிச்சு...

அவனை நடக்க வெச்சு...

வீட்டுக்கு அனுப்பினது என் தப்பு."

"நான் அவனை ஒரு அடிமை மாதிரி நடத்திட்டேன்."

"அவன் வலியில துடிச்சிருப்பான்."

எனக்கு இப்போ அந்த அதிகாரத் திமிர் போயிடுச்சு.

ஒரு அக்கறையான குடும்பப் பாங்கான பொண்ணா...

எனக்குப் பதட்டம் வந்துச்சு.

"அவனுக்கு ஏதாச்சும் காயம் ஆகிடுச்சா?"

"தோல் உரிஞ்சிருச்சா?"

"ரத்தம் வந்துச்சா?"

"அவன் பாவம்...

என்கிட்ட சொல்ல முடியாம தவிச்சிருக்கான்."

நான் உடனே இதைச் சரி பண்ணனும்.

இதுக்கு மேல நான் விளையாடக் கூடாது.

நான் உடனே டைப் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

நான்: "அய்யோ...

சாரி பிரகாஷ். நான் விளையாட்டுக்குத் தான் கொடுத்தேன். நிஜமாவே அவ்ளோ டைட்டா இருந்ததா? வலிக்குதா?"

செண்ட் பண்ணினேன்.

உடனே டைப்பிங்...

அவன் ஆன்லைன்லேயே தான் இருக்கான்.

பிரகாஷ்: "பரவால்ல மேடம். நீங்க கொடுத்தது...

நான் போட்டேன். அவ்ளோ தான்."

அவன் இப்டிச் சொல்றது எனக்கு இன்னும் கஷ்டமா இருந்துச்சு.

நான்: "இல்ல...

நீ அப்பவே சொல்லியிருக்கலாம்ல? கழட்டிப் போட்டுட்டுப் போயிருக்கலாம்ல?"

பிரகாஷ்: "மேடம் சொன்னா கேட்கணும்ல. அதான் போட்டுட்டு வந்தேன்."

பிரகாஷ்: "ஆனா நடக்கும்போது ரொம்பக் கஷ்டமா இருந்துச்சு மேடம். ஒரு மாதிரி கொஞ்சம் வலி."

"கொஞ்சம் வலி"ங்கறான்.

ஆனா போட்டோவைப் பார்த்தா அப்டித் தெரியலையே.

பிரகாஷ்: "ஒவ்வொரு அடியும் ஒரு மாதிரி நரக வேதனை."

நான்: "என்ன வலி? சும்மா இறுக்கமா இருந்திருக்கும். அவ்ளோ தானே?"

எனக்கு ஒரு சந்தேகம்.

ஒருவேளை என்கிட்ட அவன் நடிக்குறானோ?

அன்னைக்கு ஜுரம் வந்தப்போ...

ரொம்ப பில்ட்-அப் கொடுத்தான். துடிச்சான். ஆனா அடுத்த நாளே நல்லா இருந்தான்.

அது மாதிரி இப்பவும் என் சிம்பதியை தேடுறானோ?

பிரகாஷ்: "இல்ல மேடம். வெறும் இறுக்கம் இல்ல."

பிரகாஷ்: "தோல் எல்லாம் உரிஞ்சு போற அளவுன்னு சொல்றேன். எரியுது."

"தோல் உரியுற அளவா?"

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

"அய்யய்யோ..."

அந்த இடம் எவ்வளவு சென்சிடிவ் ஆனதுன்னு எனக்குத் தெரியும்.

அங்க சின்னக் கீறல் விழுந்தா கூடத் தாங்க முடியாது.

இவன் என்னடான்னா...

தோல் உரியுற அளவுக்கு நடந்திருக்கான்.

நான்: "அச்சச்சோ...

நிஜமாவா சொல்ற?"

பிரகாஷ்: "ஆமா மேடம். அந்த எலாஸ்டிக் ரப்பர்...

என் தோலை அறுத்துடுச்சு."

பிரகாஷ்: "அப்புறம் அந்த ஜட்டி உள்ள...

இடம் பத்தாம...

எல்லாம் நசுங்கிப் போய்...

செவந்து போயிருக்கு."

பிரகாஷ்: "தண்ணி பட்டா கூட எரியும் போல மேடம்."

பிரகாஷ்: "உட்காரவே முடியல."

எனக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியல.

நான் தான் காரணம்.

நான் தான் அவனை வற்புறுத்திப் போடச் சொன்னேன்.

இப்போ அவனுக்கு அந்தரங்க இடத்துல காயம்.

இதை அவன் யார்கிட்ட போய்ச் சொல்லுவான்?

டாக்டர் கிட்டயா போக முடியும்?

"சின்ன சைஸ் ஜட்டியைப் போட்டேன்...

புண்ணாகிடுச்சு"னு சொல்ல முடியுமா?

இது என் பொறுப்பு.

அவனுக்கு ஹெல்ப் பண்ணனும் போல யோசிச்சேன்.

ஆனா அதே டைம்...

அவன் மேல எனக்கு டவுட்டும் இருந்துச்சு. ஓவர் பில்ட்-அப் கொடுக்குறானோனு.

"இவனுக்கு மருந்து சொல்லணும்."

நான்: "பயப்படாத பிரகாஷ். அது ஒன்னும் ஆகாது."

நான்: "உன்கிட்ட தேங்காய் எண்ணெய் இருக்கா?"

பிரகாஷ்: "இருக்கு மேடம்."

நான்: "அதை எடுத்து லேசாத் தடவு. எரிச்சல் குறையும். புண்ணு ஆறிடும்."

பிரகாஷ்: "எங்க தடவட்டும் மேடம்?"

நான்: "அதான்...

எங்க வலிக்குதோ அங்க."

பிரகாஷ்: "புரியல மேடம். புண்ணு இருக்கிற இடத்துலயா? இல்ல வீங்கிப் போய் இருக்கிற இடத்துலயா?"

இவன் ஏன் இப்டிக் கேள்வி கேட்குறான்?

எனக்குக் கூச்சமா இருக்கு.

ஆனா அவன் வலியில இருக்கானா?

இல்ல என்னை அவனோட வழிக்குக் கொண்டு வர ட்ரை பண்றானா?

எப்படியா இருந்தாலும் பாவம், கொஞ்சம் ஹெல்ப் பண்ணலாம்.

நான்: "காயம் பட்ட இடத்துல தடவு. தோல்ல படுற மாதிரி தடவு."

நான்: "இல்லன்னா டெட்டால் இருந்தா வை. இன்ஃபெக்ஷன் ஆகாம இருக்கும்."

பிரகாஷ்: "டெட்டால் வெச்சா எரியும் மேடம். ஏற்கனவே தீயா எரியுது."

நான்: "சரி...

குளிர்ந்த தண்ணி ஊத்திக்கு கழுவு."

பிரகாஷ்: "பண்ணிப் பார்த்தேன் மேடம். ஆனா வலி குறையல."

பிரகாஷ்: "எனக்குப் பயமா இருக்கு மேடம். அந்த இடம் வேற..."

பிரகாஷ்: "ஏதாச்சும் ஆகிடுச்சுன்னா...

என் வாழ்க்கை என்ன ஆகுறது?"

பிரகாஷ்: "எனக்கு இன்னும் கல்யாணம் கூட ஆகல மேடம்."

அவன் சொல்றதுல நியாயம் இருக்கிற மாதிரி இருக்கு.

ஆனா அவன் ரொம்ப நடிக்கிறான்னு எனக்குத் தெரியுது.

ஆனா அவன் இன்னும் கல்யாணம் ஆகாதவன்.

அந்த இடத்துல ஏதாச்சும் ஆச்சுன்னா...

அவன் வாழ்க்கை வீணா போயிடும்.

எனக்குக் குற்ற உணர்வு அதிகமாகுச்சு.

நான்: "அப்டி எல்லாம் ஆகாது பிரகாஷ். சும்மா ஸ்கிராட்ச் தான் இருக்கும். பயப்படாத."

பிரகாஷ்: "இல்ல மேடம். பார்க்கவே பயங்கரமா இருக்கு."

பிரகாஷ்: "எனக்கு என்ன மருந்து போடணும்னு தெரியல."

நான்: "ஆயின்மெண்ட் க்ரீம் ஏதாவது இருந்தா போடு."

பிரகாஷ்: "எதுவும் இல்ல மேடம்."

பிரகாஷ்: "எண்ணெய் தடவலாமா...

இல்ல பவுடர் போடலாமான்னு தெரியல."

பிரகாஷ்: "தப்பா எதையாவது பண்ணி...

பெருசாகிடுமோன்னு பயமா இருக்கு."

பிரகாஷ்: "நீங்க சொன்னாத் தான் எனக்குத் தைரியம்."

அவன் என்னவோ எனக்கு எல்லாம் தெரிஞ்ச மாதிரி கேள்வி கேட்குறான்.

நானும் ஏதோ ஒரு மாதிரித் தான் பதில் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்.

திடீர்னு அவன் ஒரு மெசேஜ் அனுப்பினான்.

பிரகாஷ்: "மேடம்...

தப்பா நினைக்கலைன்னா ஒன்னு கேட்கவா?"

நான்: "என்ன?"

பிரகாஷ்: "நான் அந்தப் புண்ணைக் காட்டுறேன்."

பிரகாஷ்: "நீங்க பார்த்துட்டு...

எண்ணெய் வைக்கணுமா இல்ல வேற ஏதாச்சும் பண்ணனுமானு சொல்லுங்க."

பிரகாஷ்: "எனக்கு வேற என்ன பண்றதுன்னே தெரியல மேடம்."

எனக்கு "திக்"னு ஆச்சு.

"புண்ணைக் காட்டுறானா?"

"அப்படின்னா...?"

"போட்டோ அனுப்பப் போறானா?"

"அவனோட அந்தரங்க உறுப்பை போட்டோ எடுத்து அனுப்பப் போறானா?"

"பவித்ரா...

இது தப்பு."

"நீ பார்க்கக் கூடாது."

"வேணாம்னு சொல்லு."

நான் டைப் பண்ணப் போனேன். "நோ".

"வேணாம் பிரகாஷ்...

எனக்குப் புரியுது. ஆனா போட்டோ வேண்டாம்."

இப்டி டைப் பண்ணலாம்னு நினைச்சேன்.

ஆனா என் விரல் நிக்குது.

என் மனசுக்குள்ள இன்னொரு குரல்:

"ஏய்...

இதுல என்ன தப்பு?"

"அவன் வலியில இருக்கான்."

"யார்கிட்டயும் ஹெல்ப் கேட்க முடியாதுன்னு சொல்றான்."

"நீ தான் காரணம்."

"இது ஃபர்ஸ்ட் எய்ட் மாதிரி தானே."

"சும்மா காயத்தைப் பார்த்துட்டு மருந்து சொல்லப் போற."

"வேற எந்தக் கெட்ட எண்ணமும் இல்ல."

"அவன் உனக்கு எவ்ளோ ஹெல்ப் பண்ணிருக்கான்."

"தெரிஞ்சவங்களுக்கு அடிபட்டா ஹெல்ப் பண்ணப் பார்க்க மாட்டாங்களா?"

"அதுவும் இல்லாம...

அவன் அவனோட சுண்ணியைக் காட்டப் போறது இல்ல. வெறும் காயத்தை மட்டும் தானே காட்டப் போறான்."

நான் என்னை நானே ஏமாத்திக்கிட்டேன்.

நிஜமாவே எனக்கு அந்த "புண்ணை" பார்க்கணும்ங்கற அக்கறையா?

இல்ல...

அவனோட அந்த "மான்ஸ்டர் சுண்ணியை" பார்க்கணும்ங்கற ஆர்வமா?

பாத்ரூம்ல பார்த்தேன்.

ஹால்ல பார்த்தேன்.

இப்போ போட்டோல...

ஹை-குவாலிட்டில...

ஜூம் பண்ணிப் பார்க்குற வாய்ப்பு.

என் இதயம் "டப் டப்"னு அடிச்சுக்கிச்சு.

என் புடவைக்குள்ள...

என் உடம்பு சூடாச்சு.

என் காம்புகள் விறைச்சு வலிச்சது.

நான் "வேணாம்"னு சொல்லல.

"அனுப்பு"னும் சொல்லல.

அமைதியா இருந்தேன்.

அந்த அமைதியே சம்மதம் தானே.

நான் போனைப் பார்த்துக்கிட்டே நின்னேன்.

ஒரு நிமிஷம் ஆச்சு.

என் வீடு நிசப்தமா இருந்துச்சு.

திடீர்னு...

"டிங்..."

மெசேஜ் வந்த சத்தம்.

என் கை நடுங்குச்சு.

"வந்துடுச்சு."

"அனுப்பிட்டான்."

நான் சுத்தி முத்தி பார்த்தேன்.

எனக்கே தெரியாம, என் வீட்ல யாரோ இருக்கிற மாதிரி, ஒரு பயத்துல பார்த்தேன்.

யாரும் இல்ல.

நான் அந்தப் படத்தை ஓப்பன் பண்ணினேன்.

வட்டம் லோட் ஆச்சு.

படம் ஸ்கிரீன்ல விரிஞ்சுது.

நான் மூச்சைப் பிடிச்சுக்கிட்டுப் பார்த்தேன்.

"ஹ...."

என் வாய் அறியாமலே பிளந்தது.

அது ஒரு முழு நீளப் படம்.

அவன் பெட்ல உக்காந்து எடுத்திருக்கான்.

அவன் மடி தெரியுது.

அவன் போட்டுருந்த அந்த டிராக் பேண்ட்டை...

முழங்கால் வரைக்கும் இறக்கி விட்டிருக்கான்.

அவனோட ரெண்டு தொடைகளும் கருப்பா, கட்டை மாதிரி தெரியுது.

நடுவுல...

அந்த "விஷயம்".

அவனோட ஆண் குறி.

நான் எதிர்பார்த்தது சின்னக் காயம்.

ஆனா அங்க இருந்தது...

ஒரு பெரிய சதை மலை.

அது முழுசா விறைக்கல.

ஆனா முழுசாச் சுருங்கியும் இல்ல.

என்னோட அரைகுறை மெசேஜ்...

என்னோட அக்கறை...

இதெல்லாம் அவனுக்கு மூட் ஏத்தியிருக்கு போல.

அது ஒரு அரை விறைப்புல...

கனமா...

தடிமனா...

அவன் வலது தொடை மேல சாஞ்சு கிடந்துச்சு.

பாத்ரூம்ல விறைச்சு நின்னப்போ...

அது ஒரு ஆயுதம் மாதிரி இருந்துச்சு.

இப்போ...

அது ஒரு பெரிய, தூங்குற மிருகம் மாதிரி இருந்துச்சு.

அதோட நீளம்...

சும்மா படுத்துக்கிடக்கும் போதே...

அது அவன் தொடையில பாதி தூரம் வந்துச்சு.

அதோட தடிமன்...

என் மணிக்கட்டு அளவுக்கு மேல இருக்கும் போல.

அடிப் பக்கம் நல்லா உருண்டையா...

கருப்பா...

நடுவுல அந்தத் தண்டு...

வீங்கிப் போய்...

ரத்த ஓட்டம் பாய்ஞ்சு...

கதகதப்பாத் தெரிஞ்சுது.

மேல இருக்கிற தோல்...

பாதியா சுருங்கி...

அதோட மொட்டு...

ஒரு பெரிய காளான் மாதிரி...

கருஞ்சிவப்பு கலர்ல...

பளபளன்னு தெரிஞ்சுது.

அந்த மொட்டு மட்டுமே...

ஒரு எலுமிச்சம்பழம் சைஸ் இருக்கும் போல.

அதுல ஈரம் மினுமினுச்சு.

அதைச் சுத்தி...

நரம்புகள் எல்லாம் புடைச்சுக்கிட்டு...

ஒரு மேப் மாதிரி ஓடுச்சு.

கீழே...

அவனோட ரெண்டு கொட்டைகளும்...

ஒரு தோல் பையில போட்ட பந்துங்க மாதிரி...

அவன் தொடை இடுக்குல உக்காந்திருந்துச்சு.

அதைச் சுத்தி அடர்த்தியான முடி.

நான் ஜூம் பண்ணினேன்.

நான் தேடுனது காயத்தை.

ஆமா...

அங்க ஒரு சின்ன ஸ்கிராட்ச் இருந்துச்சு.

அந்தத் தண்டின் அடிப்பக்கத்துல...

ஒரு சின்ன ஸ்கிராட்ச், கீறல் கூட இல்ல.

சும்மா தோல் சிவந்திருக்கு.

அவ்ளோ தான்.

அது ஒரு சின்ன விஷயம்.

ஒரு சொட்டு எண்ணெய் வெச்சாச் சரியாகிடும்.

ஆனா...

அந்தச் சின்னக் காயத்தைக் காட்டுற சாக்குல...

அவன் எனக்கு என்ன காட்டிருக்கான்னு பாருங்க.

அவனோட ஆண்மையை...

அவனோட பலத்தை...

அவனோட அளவை...

ஹை-ரெசல்யூஷன்ல...

என் கண்ணு முன்னாடி விரிச்சு வெச்சிருக்கான்.

நான் ஹெல்ப்பிங் மைண்ட்ல பார்க்க நினைச்சேன்.

ஆனா நான் பார்க்குறது...

ஒரு வாட்ச்மேனோட கருஞ்சூண்ணி...

கருநாகம்.

இது மருத்துவப் பரிசோதனை இல்ல.

இது ஒரு கண்காட்சி.

"எவ்ளோ பெருசு..."

"இந்த மான்ஸ்டர் சுண்ணியைத் தான் வீட்ல பார்த்தப்போவே அப்டி இருந்துச்சு, இப்போ இன்னும் எவ்ளோ பெருசா இருக்கு?"

"என் புருஷன் கார்த்திக்கோடது...

விறைச்சாலே இவ்ளோ வராது."

"ஆனா இவன்...

சும்மா அரை விறைப்புல இப்டி வெச்சிருக்கான்."

"இது முழுசா விறைச்சா...

என்ன ஆகும்?"

"இந்த மான்ஸ்டர் சுண்ணியைத் தான் நான் வீட்டுக்குள்ள வெச்சிருந்தேனா?"

"இதைப் பார்க்கக் கூடாது..."

"ஆனா என்னால கண்ணை எடுக்க முடியலையே."

என் கண்கள் அந்தத் தழும்பைத் தாண்டி...

அவனோட அந்த மொட்டு மேலேயே நிலைச்சு நின்னுச்சு.

அந்த ஈரம்...

அந்த மினுமினுப்பு...

என்னை ஏதோ பண்ணுச்சு.

நான் வாட்ச்மேனோட அரை விறைப்பான சுண்ணியை...

ஹை-ரெசல்யூஷன்ல பார்த்துக்கிட்டு நிக்கிறேன