పాణిగ్రహణం

[SivaSai]

Part - 63

శ్రీ నేహా ని తీసుకుని కారులో బయలుదేరుతాడు. హైవే మీద కారు మంచి స్పీడ్ గా వెళుతూ ఉంటుంది. పక్కన నచ్చిన చెలి, చల్లటి గాలి, సాయంత్రం వేళ ఆహా ఏమి బాగుంది వెధర్ అనుకుంటూ...

నేహా అని మెల్లిగా పిలుస్తాడు.  చెప్పండి సార్ అంటే.. అబ్బా ఇక్కడ కూడా సార్ ఏంటి నేహ. ఆఫీసులో ఉంటే పిలవచ్చు.

మనం ఇప్పుడు ఫ్యామిలీ ఫ్రెండ్స్ అయ్యాం కదా అని అంటే.. దానికి నవ్వుతూ ఎలాగైనా మీరు నాకు బాస్ ఏ కాదు సార్ అంటుంది.

సరే ఇప్పుడు మాత్రం మనం ఫ్రెండ్లీ గానే మాట్లాడుకుందాం. అట్లీస్ట్ శ్రీ గారు అని అయినా పిలివు. ప్లీజ్ ఇలా సార్.. సార్ అంటూ ఉంటే నాకు డ్రైవింగ్ ఎంజాయ్మెంట్ రావడం లేదు అని రిక్వెస్ట్ చేస్తాడు.

నేహా ఒక నిమిషం తటపాయించి అలాగే శ్రీ గారు చెప్పండి అంటుంది. శ్రీ సంతోషముగా ఫీలవుతూ మీరు అవని ఎప్పటినుండి ఫ్రెండ్స్ అని అడుగుతాడు.

అవని మాకు జూనియర్.  జాయిన్ అయినప్పుడు చాలా బిడియంగా భయంగా ఉండేది కానీ ... ఎందుకో నాకు మొదటి సారి చూసినప్పుడే నచ్చింది.

తన గురించి అడిగితే అనాధని.  ఒక ఇంట్లో పని చేస్తూ వాళ్ళింట్లోనే ఉంటున్నాను అని చెప్పింది. పాపం అనిపించింది.

అందరూ ఉన్న ఆడపిల్లలకే సరిగ్గా రక్షణ లేదు..  అలాంటిది అనాధ అంటే ఎలాగా లైఫ్ ఉంటుందా అన్నది ఒక అంచనా వేయగలిగాను.

ఆ రోజు నుంచి మా బ్యాచ్ అందరూ కూడా అవినికి హెల్ప్ చేస్తూనే ఉన్నాము. ఒక్కొక్క రోజు క్యాంటీన్లో భోజనం చేసేది.

ఒక్కొక్క రోజు ట్యాప్ వాటర్ తాగేది.  మేము లంచ్ షేర్ చేస్తామన్నా సరే... అసలు ఒప్పుకునేది కాదు. ఒకళ్ళ దగ్గర చెయ్యి చాపడం అంటే నా ఆత్మ అభిమానాన్ని వదులుకోవడమే ప్లీజ్ సీనియర్ అనేది.

దానితో మా అందరికీ అవిని మీద చాలా రెస్పెక్ట్ పెరిగింది. పార్ట్ టైం జాబ్ కోసం చూస్తూ ఉంటే.. ప్రిన్సిపల్ గారే ఆయనకు తెలిసిన చోట జాబ్ అరేంజ్ చేశారు.

కాంపిటేటివ్ ఎగ్జామ్స్ కి ప్రిపేర్ అవ్వాలి అనుకున్నప్పుడు ఫుడ్ ఇంకా తక్కువ తీసుకునేది. అది మాత్రం చాలా కష్టంగా అనిపించేది కానీ...

అవని ఎవరి సహాయం తీసుకునేది కాదు. అందుకే సబ్జెక్టు విషయాల్లో మాత్రం మేము హెల్ప్ చేస్తూ ఉండేవాళ్ళం. ఉండగా.. ఉండగా.. నాకు అవినికి బాండింగ్ బాగా పెరిగింది .

నేను కాలేజ్ నుంచి బయటికి వెళ్లేటప్పుడు కూడా చెప్పాను. ఏ అవసరం వచ్చిన ఎలాంటి పరిస్థితుల్లో అయినా నాకు ఒక కాల్ చేయి అని.

ఆరోజు రైల్వే స్టేషన్ నుంచి ఫోన్ చేసి ఏడ్చినప్పుడు నిజంగా చాలా బాధ అనిపించింది.  వెంటనే వచ్చేయమన్నాను.

ఇక్కడికి వచ్చిన తర్వాత మెల్లిగా మాటల్లో పెట్టి ఏం జరిగింది అని అడిగితే... అప్పుడు ఆ ఇంట్లో వాళ్ళు చేసిన అన్యాయం గురించి చెప్పి గుక్కపెట్టి ఏడ్చింది.

సవతి తల్లి కష్టాలు పెట్టడం అన్నది చూసాము గాని...కన్న తండ్రి కూడా పట్టించుకోలేదు అనేటప్పటికీ... ఆ వ్యక్తికి  ఎటువంటి గౌరవం ఇవ్వాలి అనిపించలేదు.

ఇంత జరిగిన తర్వాత నాకేమీ తెలీదు నన్ను క్షమించు అనగానే... ఏ ఆడపిల్ల అయినా ఎలా క్షమిస్తుంది.  అవని పడిన కష్టాల్లో ఒక్కవంతైనా సరే ఆ మనిషి అనుభవించి ఉండి ఉంటే... ఆ బాధ ఎలా ఉండి ఉంటదో అర్థమయ్యేది అని చెప్పి నిట్టూరుస్తుంది.

నేహా చెప్పిన మాటలు వింటూ శ్రీ అవిని ఎంత ఇబ్బంది పడి ఉండి ఉంటుందా అంచనా వేస్తూ ఉంటాడు.  నిజమే కదా మాటల్లో చెప్పుకోవడం వేరు. అనుభవంలోకి వచ్చింది వేరు.

అంత చిన్నతనం నుంచి అన్ని కష్టాలు పడుతూ ఆకలని తట్టుకుంటూ ఉండాలంటే... మాటలు కాదు కదా. ఇంత వయసు వచ్చిన మనమే ఆకలేస్తే.. గబగబా ఏదో ఒకటి తినేస్తాము.

అలాంటిది అంత చిన్న పిల్ల ఇంట్లో పని చేసి.. కాలేజ్లో వాళ్ళు పెట్టే భోజనం కోసం ఎదురు చూస్తూ ఉండడం అంటే.. ఎంత నరకం అనుభవించి ఉండి ఉంటుంది అని బాధపడతాడు .

ఏంటి శ్రీ గారు ఆలోచిస్తున్నారు అంటే...ఏమీ లేదు, నేహా అవిని గురించి ఆలోచిస్తున్నాను.  నిజంగా తనకున్న ఆత్మ అభిమానం, ఆత్మస్థైర్యం ముందు మనమందరం ఎంత అని అనిపిస్తుంది.

సరే నీ గురించి చెప్పు అని అంటాడు.  నా గురించి ఏమంటుంది శ్రీ గారు అంటే... నువ్వు ఎక్కడి నుండి వచ్చావు.  మీ ఫ్యామిలీ ఏంటి  అంటే...

నేను ఒక విలేజ్ నుంచి వచ్చాను. నేను ఒక్కదాన్నే కూతురిని. నాన్న గారిది వ్యవసాయం. అమ్మ ఇంట్లోనే ఉంటుంది.

మరి నా గురించి అడగవా అని అడుగుతాడు. చెప్పాలనిపిస్తే మీరే చెబుతారు కదా అంటే...ఇప్పుడు నీకు చెప్పాలనిపించే నాకు చెప్పావా అని మళ్ళీ తిరిగి ప్రశ్నిస్తాడు.

అలా అడిగితే ఏమని చెప్పగలను సార్.. ఇందులో అన్ని సీక్రెట్స్ ఏమీ లేవు కదా.. అందుకే క్యాజువల్ గా చెప్పాను అని సమాధానం చెబుతుంది.

సరే నా గురించి చెబుతాను విను.  నా పేరు శ్రీ. మా అమ్మ నాన్న ఇద్దరూ హైదరాబాదులోనే ఉంటారు. ఇద్దరూ డాక్టర్స్.

నేను, విక్రమ్, రాజ్ చిన్నప్పుడు నుంచి ఫ్రెండ్స్. సో మా ఫ్రెండ్స్షిప్ స్ట్రాంగ్ అయ్యి బెస్ట్ ఫ్రెండ్స్ అయ్యాము. బెంగళూరులో ఉన్న బ్రాంచ్ ని నేను హ్యాండిల్ చేస్తున్నాను అని చెబుతాడు. నైస్ సార్ అంటుంది.

మళ్లీ సార్ అనే పదంలోకి వచ్చేసావేంటి అని చిరు కోపం గా అడుగుతాడు.  ఏదో ఫ్లోలో వచ్చేసింది శ్రీ గారు. మీరు ప్రతిదానికి చిన్న పిల్లల్లాగా అలుగుతున్నారు తెలుసా అంటుంది.

అది అందరి దగ్గర రాదు. మన అనుకునే వాళ్ళ దగ్గర మాత్రమే వస్తుంది అని కళ్ళని ఓరగా తిప్పి చెబుతాడు..ఆ మాటలకి నేహా ఇబ్బందిగా నవ్వుతూ బయటికి చూస్తూ ఉంటుంది.  

ఇంకా ఇబ్బంది పెట్టడం ఎందుకులే అని కాసేపు సైలెంట్ గా ఉంటాడు.  మళ్ళీ కొంచెం దూరం వెళ్ళాక.. నేహా ఈ వెదర్ చూస్తుంటే ఏమనిపిస్తుంది అని రొమాంటిక్గా అడుగుతాడు.

ఏముంది శ్రీ గారు ఒక దుప్పటి ఉంటే హాయిగా కప్పుకుని పడుకోవచ్చు అనిపిస్తుంది అని చెబుతుంది. ఏంటి అని గట్టిగా అరుస్తాడు.

ఏమైంది శ్రీ గారు..ఇప్పుడు నేను ఏమి తప్పుగా అన్నాను అని అమాయకంగా అడుగుతుంది. తప్పుకాక మరి ఏమిటీ...

వెదర్ ఇంత కూల్ గా రొమాంటిక్ గా ఉంటే ఎవరైనా పడుకుంటాను అంటారా అని కోపంగా అడుగుతాడు. ఇందులో మీరు కోప్పడడానికి ఏముంది.

రొమాంటిక్గా ఫీల్ అవ్వడానికి మనకి లవ్వరో,  భర్త, భార్య ఉంటే ఫీల్ అవుతాము.  అంతేగాని అందరూతో అలా ఫీల్ అవ్వలేము కదా శ్రీగారు.

మీరు ఎందుకు అంత కోప్పడుతున్నారు. ఏమీ లేదులే.. అవును లవర్ అంటున్నవు కొంపదీసి ఎవరినైనా లవ్ చేసావా అని అడుగుతాడు.

మనల్ని లవ్ చేసే వాళ్ళు ఎవరుంటారు శ్రీగారు. అందరూ పైపై మెరుగులు చూసి కావాలనుకున్న వాళ్లే గాని..మనం అలా మెయింటైన్ చేయలేము.

అయినా ఈ లవ్లవి మన వల్ల కాదు. ఏదైనా తేడా వస్తే తట్టుకోలేము.  మన మీదే ప్రాణాలు పెట్టుకున్న మన పేరెంట్స్ ఉన్నారు.

మనకి ఏం కావాలో వాళ్ళకే బాగా తెలుసు.  ఎలాంటి వాళ్ళు వస్తే మన లైఫ్ బాగుంటుందో కూడా వాళ్లకే తెలుసు. కాబట్టి లవ్,లు గివ్వులు నేను మాత్రం చెయ్యను అని కుండ బద్దలు కొట్టినట్టు చెబుతుంది.

అందరూ అలాగే ఎందుకు ఉంటారు. మనల్ని ప్రాణంగా ప్రేమించే వాళ్ళు మన చుట్టూ ఉండే ఉండొచ్చు కదా అని చెబుతాడు.

దానికి ఉంటే ఉండొచ్చు కానీ మన పేరెంట్స్ కంటే ఎక్కువ కాదు కదా.. ఫర్ సపోస్ ఇప్పుడు నేను ఎవరినైనా లవ్ చేసానే అనుకోండి.

అక్కడ మా నాన్నగారు నాకు తెలియకుండా ఇంకో సంబంధం కుదుర్చారు అనుకోండి.  లేకపోతే నేను లవ్ చేసిన అబ్బాయి మా నాన్నగారికి నచ్చలేదు అనుకోండి.

అప్పుడు నేను ఎటు అడుగు వేయాలి. ఇటు ప్రేమించిన వాడిని వదులుకోవాలా... లేకా అటు తల్లిదండ్రులను వదులుకోవాలా... ఎవరిని వదులుకోవాల్సి వచ్చినా మోసం చేసినట్టే కదా..


అందుకే నేను మాత్రం వీటికి దూరంగానే ఉంటాను. నిజంగా నన్ను ప్రేమించి,  నేనే కావాలి అనుకుంటే మాత్రం నన్ను అర్థం చేసుకుని వెళ్లి ముందు మా తల్లిదండ్రులతో మాట్లాడతారు. కాబట్టి ఈ టాపిక్ మనం ఇక్కడ ఆపేద్దాం అని చెబుతుంది.

నేహా చెప్పిన దానికి శ్రీ ఇంప్రెస్ అవుతూ... నచ్చేస్తున్నావే బంగారం. నిన్ను మాత్రం ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ వదులుకోను.

రేపే అమ్మానాన్నకు ఫోన్ చేసి వెళ్లి మీ పేరెంట్స్ తో మాట్లాడమని చెబుతాను. వాళ్ళు మన పెళ్లికి గ్రీన్ సిగ్నల్ ఇస్తే..

ఇంక నువ్వు నా నుంచి దూరంగా వెళ్లవు. పెళ్లిఅయ్యాక అయినా సరే నీతో నేను ప్రేమ పాటలు మొదలు పెడతాను అని నవ్వుకుంటూ డ్రైవ్ చేస్తూ ఉంటాడు.

ఇద్దరూ అలా సరదాగా మాట్లాడుకుంటూ మిడ్ నైట్ కి బెంగళూరు చేరుకుంటారు. గుడ్ నైట్ శ్రీ గారు అని చెప్పి ఫ్లాట్ కి వెళ్ళిపోతుంది.

గుడ్ నైట్ నేహా అని చెప్పి తన ఫ్లాట్ లోకి వెళ్లి డ్రైవింగ్ చేసిన అలసటతో మంచం మీద పడిపోతాడు.

ఉదయమే అవని రెడీ అయ్యి కిందకి వచ్చి వాళ్ళ అత్తగారికి హెల్ప్ చేస్తూ ఉంటుంది.  ఎందుకు అవిని అలసిపోతావు.  మళ్ళీ మీ ఫ్లైట్ టైం అవుతుంది కదా అంటే..

అన్ని ప్యాక్ చేసేసే ఉన్నాయి అత్తయ్యగారు. ఉన్న కాసేపైనా మీతో ఉంటే నాకు బాగుంటుంది అని చెప్పి మాధవికి, లలిత కి కబుర్లు చెబుతూ బ్రేక్ ఫాస్ట్ ప్రిపేర్ చేస్తూ ఉంటుంది.

విక్రమ్ రెడీ అవుతూ ఉంటే ఫోన్ రింగ్ అవుతుంది. ఎవరా ఈ టైంలో ఫోన్ అనుకుని చూస్తే శ్రీ నుంచి వస్తూ ఉంటుంది.

ఏంటి ఈ టైం లో ఫోన్ అనుకుని లిఫ్ట్ చేయగానే..హలో బావ అని గట్టిగా అరుస్తాడు.  ఫోను దూరంగా జరిపి చెవులో వేలుతో రుద్దుకుని..మళ్ళీ ఫోన్ చెవి దగ్గర పెట్టుకుని...

ఏమైంది రా.. రాత్రి ఏమైనా తాగి వచ్చావా ఏమిటి అంత గట్టిగా అరుస్తున్నావు అనగానే...  పో బావ నేను మంచి న్యూస్ చెబుదామనిఫోన్ చేస్తే నాకు గాలి అంతా తీసేసావు అని ఉసురుమంటాడు.