Incest அவி சிங்: வடக்கு நண்பரின் காம லீலைகள்

[lee.jae.han]

## Update 16: பயத்தில் சொன்ன அந்த உண்மை... மேடத்தின் விசித்திரமான மன்னிப்பு! (அவி மற்றும் மேடம்)

நேஹா அத்தை வீட்டுல இருந்து நான் திரும்ப வந்தப்போ, சுமன் சித்தி வாசல்லயே நின்னுட்டு இருந்தாங்க. அவங்க முகம் கவலையில இருகிப்போய் இருந்துச்சு, பார்த்த உடனே கேள்வி மேல கேள்வி கேட்க ஆரம்பிச்சாங்க.

சுமன் சித்தி என் கையை இறுகப் பிடிச்சுக்கிட்டாங்க, அவங்க விரல்கள் என் சதையில லேசா அழுத்துச்சு. "இவ்வளவு நேரமா எங்கடா போயிருந்த?"

"கிரவுண்டுல விளையாடிட்டு இருந்தேன் சித்தி"னு டக்குனு பதில் சொன்னேன்.

அவங்க என் கையை இன்னும் லேசா அழுத்தி, கண்ணைச் சுருக்கிப் பார்த்தாங்க. "மேடம் வீட்டுல இருந்து கிளம்புனதுக்கு அப்புறம் எங்க போன?"

"நேரா நேஹா அத்தை வீட்டுக்குத் தான் போனேன்," என் குரல்ல நடுக்கம் இல்லாம நிதானமா சொன்னேன்.

அவங்க தலையை லேசா சாய்ச்சு, யோசனையா நெத்தியைச் சுருக்குனாங்க. "கிளம்புறதுக்கு முன்னாடி சொல்லிட்டுப் போகக் கூடாதா?"

மேடம் வீட்டுல இருந்து அத்தை வீட்டுக்குப் போறது தான் பக்கம், வீட்டுக்கு வந்துட்டுப் போனா லேட் ஆகும்னு எனக்குத் தோணுச்சு, ஆனா அதை நான் வெளில சொல்லல. தலையை மட்டும் லேசா குனிஞ்சுக்கிட்டு தரைப்பக்கமா பார்த்தேன்.

அவங்க பிடி இப்போ தளர்ந்து, மென்மையா மாறிச்சு. "நேஹா என்ன சொன்னா?" அவங்க குரல்ல இருந்த அந்த கோபம் இப்போ கொஞ்சம் தணிஞ்சு போயிருந்தது.

"கோமலுக்கு மேக்ஸ் சொல்லித் தரச் சொன்னாங்க"னு சொன்னேன்.

அவங்க என் ஷர்ட்டை ரொம்ப உத்துப் பார்த்தாங்க, நான் அப்படியே ஒரு கண்ணாடி மாதிரி அவங்களுக்குத் தெரியுறேனோன்னு எனக்குத் தோணுச்சு. "அது என்ன உன் சட்டையில கறை?"

"அத்தை சமோசா சாப்பிடக் கொடுத்தாங்க, அப்போ அந்த எண்ணெய் ஒட்டிக்கிச்சு சித்தி," அந்த எண்ணெய் பிசுக்கைச் சுட்டிக் காட்டினேன்.

"சரி சரி, போய் டிரஸ்ஸை மாத்து," ஒரு வழியா அவங்க முகம் இப்போ ரொம்ப ரிலாக்ஸ் ஆகிடுச்சு.

"சரி சித்தி."

நான் கிளம்பப் போனப்போ, அவங்க என்னை இழுத்து ஒரு நிமிஷம் ரொம்பத் தங்குதடையா இருக்கி அணைச்சுக்கிட்டாங்க. "கண்ணா, உன்னை நினைச்சு கவலையா இருந்துச்சு, அதான் கோவப்பட்டேன். உன் சித்தியை மன்னிச்சுடுடா," என் காதோரமா அவங்க குரல் தழுதழுக்க ரகசியமா சொன்னாங்க. அப்புறம் டக்குனு போயி டிரஸ்ஸை மாத்துன்னு அனுப்பி வச்சாங்க.

---

அன்னைக்கு நைட்டு பெட்ல படுத்துட்டு இருந்தப்போ, *புக்கத் திருப்பி வச்சது சரிதான், ஆனா அந்தப் பெட் அடியிலேயே வச்சிருக்கக் கூடாது*னு தோணுச்சு. அந்த புக் காணாமப் போனப்போ மேடம் கண்டிப்பா அதே இடத்துல தான் தேடியிருப்பாங்க. *இன்னைக்கு அதே இடத்துல அந்தப் புக் இருந்தா, நான் தான் வச்சேன்னு அவங்களுக்குத் தெரிஞ்சுடும். நாளைக்கு அவங்க கேட்குறதுக்கு முன்னாடியே நானே எல்லாத்தையும் சொல்லிடுறேன்.*

அடுத்த நாள் ஸ்கூல்ல, கோமல் என்கிட்ட முதல் முறையாப் பேசினா—அவ திடீர்னு ரொம்ப ஃபிரண்ட்லியா நடந்துக்கிட்டா, ஒருவேளை அவங்க அம்மா சொன்னது காரணமா இருக்கலாம். நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒண்ணா உட்கார்ந்து லஞ்ச் சாப்பிட்டோம், ஹோம்வொர்க் பத்தி மெதுவாப் பேசிட்டு இருந்தோம். நான் நினைச்ச மாதிரி அவ இல்ல; ரொம்பத் தங்கமான பொண்ணு, கொஞ்சம் வெட்கம் ஆனா ரொம்பப் பாசமானவளா தெரிஞ்சா.

ஸ்கூல் முடிஞ்சு வீட்டுக்கு வந்து சித்திங்ககிட்ட பேசிட்டுச் சாப்பிட்டுப் படுத்தேன். ஆனா தூக்கம் வரல, அந்தப் புக்கோட ஞாபகமே தான் இருந்துச்சு. அடுத்த நாள் மதியம் மேடம் வீட்டுக்குப் போனப்போ, பயத்துல வயிறு ஒரு மாதிரி கலங்குச்சு. நேத்து அவங்க விசாரிச்ச அந்தத் தோரணை, அவங்க என்கிட்ட ஸ்கூல்ல நல்லாப் பேசினா கூட ஒரு இனம் புரியாத பதட்டத்தை உண்டாக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அங்க இருந்த சோஃபாவுல உட்கார்ந்தேன், அந்தத் துணி அவ்வளவு சாஃப்ட்டா இருந்துச்சு. மேடம் நைட்டியோட உள்ள வந்தாங்க.

மேடம் இயல்பா சிரிச்சாங்க. "அவி, கொஞ்சம் காபி குடிக்கிறியா?"

"குடிக்கிறேன் மேடம்," அவங்க வழக்கமா கேட்குற அந்த ஒரு விஷயம் இப்போ எனக்கு ஒரு ஆறுதலா இருந்துச்சு.

கொஞ்ச நேரத்துல காபியோட வந்தாங்க. நான் அமைதியா அதைச் சிப் பண்ணிக்கிட்டே, மேடம் பார்த்துட்டு இருந்தேன். உண்மையைச் சொல்லப்போற அந்த நிமிஷம் நெருங்க நெருங்க, இதயம் அப்படியே எகிறித் துடிச்சது.

ஒரு வழியா அந்தப் பேச்சை ஆரம்பிச்சுட்டேன், கப்பை வேகமா டேபிள்ல வச்சேன். "மேடம், நான் உங்ககிட்ட ஒன்னு சொல்லணும்."

அவங்க நிமிர்ந்து பார்த்தாங்க. "சொல்லுடா, என்ன சொல்லணும்?"

நான் கைகளை பிசைஞ்சுக்கிட்டே திக்கித் திணறினேன். "அது... வந்து... அது என்னன்னா மேடம்..." வார்த்தை வரல, அந்தப் பொய் தொண்டையிலயே சிக்கிடுச்சு.

மேடம் என் கண்ணை நேரடியா பார்த்தாங்க. "பரவால்லை சொல்லு, உன் மனசுல என்ன இருக்கு?"

ஒரு பெரிய மூச்சை இழுத்து விட்டுட்டு, "நான் தான் உங்க புக்க எடுத்தேன்"னு ஒரு வழியா ஒப்புக்கிட்டேன்.

மேடம் ஒரு புருவத்தை உயர்த்துனாங்க, ஆனா அவங்க ஆச்சரியப்படுறது அப்படியே ஒரு நடிப்புன்னு எனக்குத் தெரிஞ்சது. "என்னடா சொல்ற?"

"ஆமா மேடம். தெரியாம டேபிள்ல வைக்கிறதுக்கு பதிலா என் பேக்குக்குள்ள வச்சுட்டேன்," நான் தயார் பண்ணி வச்சிருந்த அந்தப் பலவீனமான பொய்யைச் சொன்னேன்.

மேடம் தலையைச் சாய்ச்சு சிரிச்சாங்க. "ஆனா நீ எடுக்கலன்னு சொன்னியே?"

"எனக்குப் பயமா இருந்துச்சு மேடம்,"னு நாக்கு குளற மெதுவா சொன்னேன் ."ஆனா நேத்து நானே அதைத் திருப்பி வச்சுட்டேன்."

"இப்போ ஏன் என்கிட்ட சொல்ற? நான் தான் அந்த புக்க எடுத்துட்டேனே," அவங்க குரல் ரொம்ப மென்மையா இருந்துச்சு.

நான் முன்னாடி சாய்ஞ்சு ரொம்ப உண்மையா சொன்னேன். "அதே இடத்துல மறுபடியும் புக்க வச்சா, நான் தான் எடுத்தேன்னு உங்களுக்குத் தெரிஞ்சுடும்னு நினைச்சேன். அதான் நீங்க கேட்குறதுக்கு முன்னாடியே நானே சொல்லணும்னு நினைச்சேன்."

"பரவால்லை விடு"னு சொல்லித் தன் காபியை எடுத்தாங்க.

நான் பயத்தோடயே கேட்டேன். "என் மேல கோவமா இல்லையே மேடம்?"

"இல்லடா, நீ தான் புக்கத் திருப்பித் தந்துட்டியே, அப்புறம் ஏன் நான் கோவப்படப் போறேன்?" அவங்க வெளில ரொம்ப அமைதியா இருந்தாலும், மனசுக்குள்ள எதையோ மறைக்கிறாங்கன்னு எனக்குத் தெரிஞ்சது.

"என்னை மன்னிச்சுட்டீங்களா?" எனக்குள்ள இருந்த பாரம் எல்லாம் அப்படியே இறங்கிடுச்சு. தோல் பட்டை அப்படியே ரிலாக்ஸ் ஆகி, ஒரு நிம்மதி வந்துச்சு. பயத்துல சிவந்து இருந்த முகம் இப்போ ஒரு நன்றியுணர்வோட மாறிடுச்சு.

"மன்னிச்சுட்டேன், ஆனா இந்த புக்கப் பத்தி யார்கிட்டயும் சொல்லாத," அவங்க குரலை ரொம்பக் குறைச்சு ஒரு ரகசியம் மாதிரி சொன்னாங்க.

"நிச்சயமா சொல்ல மாட்டேன் மேடம்."

மேடம் சோஃபாவை விட்டு எழுந்திருச்சு கதவு பக்கம் போனாங்க. "சரி கிளம்பு. நாளைக்கு ஞாயிற்றுக்கிழமை, அதனால பகல் 12 மணிக்கே வந்துடு. அப்போ தான் நமக்கு நிறைய டைம் கிடைக்கும், சரியா?"

"கண்டிப்பா வர்றேன் மேடம்"னு சொல்லிட்டு கிளம்புனேன். அந்த புக்கத் திருடுன ரகசியத்தை இப்போ மேடமும் நானும் சேர்ந்து பகிர்ந்துக்கிற ஒரு புது ரகசியமா மாத்திட்டோம்.

மேடம் வீட்ட விட்டு வெளில வந்ததும் விளையாட கிரவுண்டுக்குப் போனேன். அந்தத் தரை வழியா ஓடும்போது, பழைய ஸ்டோர் ரூம் பக்கத்துல நிறைய ஆளுங்க நடமாட்டம் இருக்குறத பார்த்தேன். வேலைக்காரங்க மரக்கட்டைகளைத் தூக்கிட்டுப் போயிட்டு இருந்தாங்க. கடந்த மூணு நாளா அங்க வேலை நடக்குறதாவும், இன்னும் ஒரு வாரம் ஆகும்னு தெரிஞ்சுக்கிட்டேன். *இப்போதான் புரியுது மோனாவும் அவ செட்டும் ஏன் வரலன்னு; அவங்களோட அந்த ரகசிய குகை இப்போதைக்கு மூடப்பட்டிருக்கு.*

சாயங்காலம் வீட்டுக்குப் போறப்போ நாளைக்கு என்ன நடக்கும்னு தான் யோசிச்சிட்டு இருந்தேன். *மேடம் ஏன் இவ்வளவு சீக்கிரம் வரச் சொன்னாங்க? ஒருவேளை ஏதாவது வேலை இருக்குமோ, இல்ல சண்டேங்குறதால நிறைய நேரம் பேசணும்னு நினைக்கிறாங்களோ?*

---