Incest அவி சிங்: வடக்கு நண்பரின் காம லீலைகள்

[lee.jae.han]

## Update 12: காணாமல் போன புத்தகமும் மேடத்தின் மர்மப் பார்வையும் (அவி மற்றும் மேடம்)

அடுத்த நாள் ஸ்கூல்ல ஒரே போராவும், மனசு முழுக்க ஒரு நடுக்கமாவும் இருந்துச்சு. ஹோம்வொர்க் எழுதலன்னு டீச்சர்கிட்ட திட்டு வாங்கினதெல்லாம் ஒரு விஷயமாவே தெரியல, ஏன்னா முன்னாடி ஒரு பெரிய சவால் காத்துட்டு இருந்துச்சு. மேக்ஸ் கிளாஸ் எடுக்கும்போது மேடம் வழக்கம் போல இல்லாம ரொம்ப உன்னிப்பா கவனிச்ச மாதிரி ஒரு பீல். அடிக்கடி என் பெஞ்ச் பக்கத்துல வந்து நிக்கிறது, போடுற கணக்கை குனிஞ்சு பார்க்கிறதுன்னு பிஹேவியர்ல ஒரு வித்தியாசம் தெரிஞ்சது.

அவங்க பக்கத்துல வரும்போதெல்லாம் பயத்துல வயிறு அப்படியே கலங்குச்சு. அதே சமயம் அவங்க மேல இருந்து வர்ற அந்த பெர்ப்யூம் வாசனை ஒரு காந்தம் மாதிரி இழுத்துச்சு. குனிஞ்சு பார்க்கும்போது அந்த சாரியோட ஓரத்துல இருந்து தெரியுற இடுப்பு மடிப்பும், அந்தப் புத்தகத்துல படிச்ச மேட்டரும் சேர்ந்து மனசுக்குள்ள ஒரு ரசாயன மாற்றத்தையே உண்டாக்கிடுச்சு. ஒரு பக்கம் மாட்டிப்போமோங்கிற பயம், இன்னொரு பக்கம் அவங்க மேல இருக்குற அந்த ஒரு ஈர்ப்புன்னு ரெண்டுக்கும் நடுவுல சிக்கித் தவிச்சேன்.

ஸ்கூல் முடிஞ்சதும் நேரா வீட்டுக்கு போனேன். எப்படியாவது அந்த புக்க திருப்பி கொடுத்தாகணும். சித்திகிட்ட இன்னைக்கு சாப்பாடு கம்மியா போடுங்கன்னு சொல்லிட்டு, மேடம் வீட்டுக்கு டின்னருக்கு கூப்பிட்டு இருக்காங்கன்னு ஒரு பொய்யைச் சொல்லி கிளம்புனேன்.

மேடம் வீட்டுக்கு போனப்போ, ஒரு அழகான சிவப்பு கலர் சாரி கட்டியிருந்தாங்க. அந்த சாரி உடம்போட வளைவு நெளிவுகளை அச்சு பிசையாம காட்டிச்சு, பாக்குறதுக்கு தேவதை மாதிரி இருந்தாங்க. எப்பவும் முகத்துல இருக்குற அந்த ஒரு தைரியமான பிரகாசம் இப்போ காணோம், அதுக்கு பதிலா உதட்டோரத்துல ஒரு மெலிசான பதட்டம் தெரிஞ்சது. மேடம் ரெண்டு பேருக்கும் சாப்பாடு பரிமாறினாங்க—ரொம்ப மணக்க மணக்க ருசியான சாப்பாடு.

"சாப்பாடு எப்படி இருந்துச்சுடா?" பிளேட்டை எடுத்துட்டு பக்கம் திரும்புனாங்க. அந்த குரல் வழக்கத்தை விட ரொம்ப மென்மையா இருந்துச்சு.

"ரொம்ப நல்லா இருந்துச்சு மேடம்." நாக்குல ருசி இருந்தாலும், திருடுன விஷயம் வெளில வந்துடுமோங்கிற பயத்துல அந்தச் சோறு தொண்டையில இறங்கவே மாட்டேங்குது.

சாப்பிட்டு முடிச்சதும் டக்குனு சோபாவுல போய் உட்கார்ந்துட்டேன், எப்படியாவது இங்க இருந்து தப்பிச்சா போதும்னு இருந்துச்சு. மேடம் கைகளை மடியில வச்சுக்கிட்டு, ரொம்ப சீரியஸா கண்ணை ஊடுருவிப் பார்த்தாங்க.

"அவி, நான் உன்கிட்ட ஒன்னு கேட்கலாமா?" லேசா முன்னாடி சாய்ஞ்சப்போ அவங்க மேல இருந்த அந்தப் பெர்ப்யூம் வாசனை மறுபடியும் மூக்கைத் துளைச்சது.

"ஆமா, தாராளமா கேளுங்க." குரல் எனக்கே ஒரு மாதிரி நடுக்கத்தோட கேட்டுச்சு.

"இங்க இருந்து ஏதாவது ஒரு புக்கை நீ எடுத்தியா?" மேடம் ரொம்ப நிதானமா கண்ணைப் பார்த்து இப்படிக் கேட்டதும் உடம்பே ஒரு நிமிஷம் ஜில்லுன்னு ஆகிடுச்சு. ஐஸ் கட்டி மாதிரி ஒரு பயம் ரத்தத்துல பாய்ஞ்சது. இதயம் அப்படியே நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு அடைக்கப்பட்ட கூண்டுக்குள்ள கிடந்து துடிக்கிற மாதிரி படபடன்னு அடிச்சுக்கிச்சு.

"இல்ல... இல்ல மேடம்." குரல் எனக்கே துரோகம் செய்வது போல லேசாகக் கம்மியது. தடுமாற்றத்தை மறைக்க கொஞ்சம் சத்தமாகச் சொன்னது, இன்னும் அப்பட்டமாக பொய் சொல்கிறேன் என்பதைக் காட்டிக் கொடுத்துவிட்டது.

"நான் எதையும் எடுக்கல... எனக்கு வேணும்னா உங்ககிட்டயே கேட்டிருப்பேன்ல?" சோபாயோட ஓரத்துல கைகளை இறுக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டு எப்படியாவது சமாளிக்கணும்னு பொய்யைச் சொன்னேன்.

மேடம் காபி போட்டு எடுத்து வர கிச்சனுக்குள் சென்றார்கள். சோபாவில் அமர்ந்திருந்தாலும், கண்கள் அவர்கள் நகர்வதையே வெறித்தனமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. அந்தப் புத்தகத்தைப் படித்த பிறகு, பார்வை அப்படியே மாறிப்போயிருந்தது.

அவங்க காபி கப்புகளை மேஜை மீது வைக்கும்போது குனிந்த அந்த விநாடி, புத்தகத்தில் பார்த்த அதே வளைவுகள் கண்ணெதிரே நிஜமாகத் தெரிந்தன. அந்தச் சிவப்பு நிற சேலை இடுப்பைச் சுற்றிப் படர்ந்திருந்த விதம், நடக்கும்போது அந்தப் பெரிய குண்டி இடமும் வலமும் அசைஞ்சு கொடுக்குற அந்த நளினம்... எல்லாமே அந்தப் புத்தகத்தில் இருந்த ஓவியங்களுக்கு உயிர் வந்தது போல இருந்தது. அந்த இடுப்பு மடிப்புல கையை வச்சு அமுக்கணும் போல ஒரு வெறி கிளம்புச்சு.

புத்தகத்தில் ஒரு பெண் தன் தலைமுடியைக் கோதியபடி ஜன்னல் ஓரம் நிற்பது போன்ற ஒரு படம் இருந்தது. இப்போ மேடம் காபி கப்பைத் தந்தபடி, தற்செயலாகத் தன் முந்தானையைச் சரி செய்துவிட்டு, தலையைக் கோதியபோது உள்ளுக்குள் மின்னல் அடித்தது. குனியும்போது அந்த ஜாக்கெட் வழியா பிதுங்கித் தெரிஞ்ச முலையப் பார்த்ததும், அப்படியே அந்தப் போட்டோ மாதிரியே இருக்காங்களேன்னு மனசுக்குள்ள எண்ணங்கள் சிறகடித்தன.

"சரி." மேடம் ரொம்ப நிதானமா சொன்னாங்க. அவங்க பார்வை முகத்தையே அலசுனதுல, பயத்துல முழிக்கிறது அவங்களுக்கு தெளிவா தெரிஞ்சிருக்கும்.

"ஒருவேளை நான் தான் எங்கயாவது மாத்தி வச்சுட்டேனோ என்னவோ." லேசா தோளைக் குலுக்கிட்டு சொன்னாங்க.

"அது என்ன அவ்வளவு ஸ்பெஷலான புக்கா மேடம்?" ரொம்ப கஷ்டப்பட்டு சாதாரணமாக கேக்குற மாதிரி கேட்டேன். ஆனா குரல்ல நடுக்கம் குறையல.

"அப்படி ஒன்னும் இல்ல. ஆனா தினமும் நைட் அதை நான் படிப்பேன்." அந்தப் புக்கை அவங்க தினமும் நைட் படிக்கிறாங்கன்னு சொன்னதும், அந்தப் புத்தகத்துல இருந்த மேட்டர் எல்லாம் அவங்க மனசுக்குள்ளயும் ஓடிக்கிட்டு இருக்குன்னு நினைக்கும்போது சுண்ணி லேசா துடிக்க ஆரம்பிச்சது.

"அது ஏதாவது கதையா மேடம்? என்கிட்ட சில கதை புக்குங்க இருக்கு, வேணும்னா நான் எடுத்துட்டு வரவா?" தொண்டை வறண்டு போய் கேட்டேன்.

"வேணாம் வேணாம், அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல. நான் மறுபடியும் சிட்டிக்கு போகும்போது வாங்கிக்கிறேன்." அவங்க கண்ணை பார்க்காம தன் கைகளையே பார்த்துக்கிட்டு சொன்னாங்க.

அவங்க அப்படி சொன்னதும் உடம்புல இருந்த பாரம் எல்லாம் குறைஞ்சு ஒரு பெரிய நிம்மதி வந்துச்சு. ஆனா அடுத்த நிமிஷமே ஒரு எண்ணம் மண்டையை கிழிச்சது: அவங்க என்னை டெஸ்ட் பண்றாங்க. அந்த புக் என்கிட்ட தான் இருக்குன்னு அவங்களுக்கு நல்லா தெரியும். இங்க என்னை தவிர வேற யாரும் வரது இல்ல. நான் பொய் சொல்றேன்னு அவங்க கண்டுபிடிச்சுட்டாங்க.

"கொஞ்சம் காபி குடிக்கிறியா?" மறுபடியும் ரொம்ப நார்மலா, பாசமா கேட்டாங்க.

"ஆமா மேடம், குடிக்கிறேன்." வழக்கமான அந்த கசப்பான காபியை குடிச்சுட்டு வீட்டுக்கு கிளம்புனேன். வழியில மறுபடியும் அந்த பதட்டம் உடம்புக்குள்ள ஏறிச்சு. அவங்க கொடுத்த டின்னர், காபி, புகழ்ச்சி எல்லாம் மனசுல வச்சிருக்க அந்த ஒரு ரகசியத்தை மறைக்கப்போட்ட வேஷம்னு தோணுச்சு. இப்போ மேடம்கிட்ட என்னைப் பத்தின ஒரு ஆபத்தான ரகசியம் இருக்கு.

---