Incest அவி சிங்: வடக்கு நண்பரின் காம லீலைகள்

[lee.jae.han]

## Update 1: கிராமத்தில் ஒரு புதிய ஆரம்பம்

என் பேரு அவி. சின்ன வயசுல நடந்த ஒரு ஆக்சிடென்ட்ல அம்மாவையும் அப்பாவையும் இழந்தேன். அப்படியே அனாதை ஆகிட்டேன். அப்பாக்கு மொத்தம் அஞ்சு உடன்பிறந்தவங்க: மூணு அத்தைகள், அப்புறம் கடைசியா ஒரு தம்பி, அதாவது என் சித்தப்பா.

சித்தப்பாவோட கதை கொஞ்சம் சிக்கலானது. ஒரு வாரிசு வேணும், அதுவும் ஒரு ஆண் பையன் வேணும்னு ஆசைப்பட்டு மூணு கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டாரு. அவரோட முதல் பொண்டாட்டி சுமன் சித்திக்கு 32 வயசு, ரெண்டாவது பொண்டாட்டி சீமா சித்திக்கு 29 வயசு. இவங்க ரெண்டு பேருக்கும் குழந்தை பிறக்கல. அதனாலதான் மூணாவதா மீனா சித்தியை கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டாரு, அவங்களுக்கு இப்போ 27 வயசு.

மூணு அத்தைகள் இருக்காங்க. மூத்த அத்தை பூஜாவுக்கு ரொம்பச் சின்ன வயசுலயே கல்யாணம் ஆகிப் போயிருச்சு. அத்தைக்கு ஸ்வேதா, ஷீத்தல்னு ரெண்டு பொண்ணுங்க, அப்புறம் ராஜ்னு ஒரு பையன். 

அடுத்து இரட்டைப் பிறவிகளான நேஹா அத்தையும், நீதா அத்தையும் இருக்காங்க, ரெண்டு பேருக்கும் 40 வயசு. நேஹா அத்தைக்கு கோமல், கவிதான்னு ரெண்டு பொண்ணுங்க. நீதா அத்தைக்கும் லீனா, ராஜேஷ்னு இரட்டைப் பசங்க.

எல்லா சொந்தக்காரப் பசங்களும் என்னை விட சின்னவங்க தான். எனக்கு இப்போ 20 வயசு. ஆனா பூஜா அத்தையோட ரெண்டு பொண்ணுங்க மட்டும் என்னை விடப் பெரியவங்க. அந்த ஆக்சிடென்ட்டுக்கு அப்புறம், தாத்தா என்னை இந்த கிராமத்துக்குக் கூட்டிட்டு வந்து சித்தப்பா கூட வாழ வச்சாரு. சுமன் சித்தி தான் அதுக்கு ரொம்பப் பிடிவாதமா இருந்தாங்க. அவங்களுக்குப் பொறக்காத பையன் இடத்துல என்னை வச்சுப் பார்த்தாங்க.

குடும்பம் ரொம்பப் பெருசு. சித்தப்பா வீட்ல தான் எல்லாரும் இருப்போம். சித்தப்பாவும் குட்டி சித்தியும் முதல் ரூம்ல இருப்பாங்க; சுமன் சித்தியும் சீமா சித்தியும் ரெண்டாவது ரூம்ல; மூணாவதா இருக்குற ஒரு சின்ன ரூம் தான் என்னோடது. அத்தைகளோட புருஷங்க எல்லாரும் துபாய்ல வேலை பாக்குறாங்க, வருஷத்துக்கு ஒரு மாசம் தான் ஊருக்கு வருவாங்க.

தாத்தாவோட ரூம் மட்டும் அப்பப்போ மாறும். முதல்ல பழைய ஸ்டோர் ரூம்ல இருந்தாரு, அப்புறம் அவருக்கு உடம்பு முடியாமப் போனதும் சித்திகள் எல்லாம் சேர்ந்து அந்த ரூமைச் சுத்தம் பண்ணி அவருக்கு ஏத்த மாதிரி மாத்தி குடுத்தாங்க. என்னை ரொம்ப நேசிச்ச அந்த மனுஷன் கொஞ்சம் கொஞ்சமா சோர்ந்து போறதைப் பார்க்கும்போது தாங்கவே முடியல. அத்தைக்கு ரெண்டு பொண்ணுங்களுக்கு அப்புறம் பிறந்த முதல் பேரன் நான்கிறனால தாத்தாவுக்கு என் மேல ஒரு தனி பாசம். எனக்காகவே எப்பவும் ஒரு கதையை வச்சிருப்பாரு.அவர் பலவீனமாகுறதைப் பார்க்குறது என் நெஞ்சை என்னமோ பண்ணுச்சு. சித்திங்க ஒரு கஷ்டமான முடிவை எடுத்தாங்க. தாத்தாவை ஒரு ஸ்ட்ரெச்சர்ல தூக்குறதைப் பார்த்தப்போ நெஞ்சு அடைச்சது. அவரைத் தூக்கிட்டுப் போய் ஒரு வண்டில ஏத்துனாங்க. அவரை ட்ரீட்மென்ட்க்காக ஒரு ஆசிரமத்துல சேர்த்தாங்க. அவருக்குத் தேவையான கவனிப்பு வீட்ல கிடைக்காதுன்னு எனக்கும் தெரியும், ஆனா அந்த காலி ரூமைப் பார்க்கும்போது மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய வெற்றிடம் வந்துடுச்சு. அந்த மருந்து வாசனை இன்னும் அந்த ரூம்ல மிச்சம் இருந்தது. அவர் இன்னும் அங்கேயே இருக்குற மாதிரியே ஒரு உணர்வு.

அப்பா அம்மா இறந்து போன முதல் ஒன்றரை வருஷம் ஒரு சூன்யம் மாதிரி இருந்தது. வீட்டுக்குள்ளேயே முடங்கிக் கிடந்தேன், யார்கிட்டயும் பேச மாட்டேன். சாப்பாடு, தண்ணி மேல ஒரு நாட்டமும் இல்லை. கண்ணை மூடுனா அவங்க முகம் தான் வந்துட்டுப் போகும். அந்த நேரத்துல நேஹா அத்தை மட்டும் தான் என்கிட்ட கருணையே காட்டல.

"ஏண்டா இப்படி மூலையில முடங்கிக் கிடக்குற!" - என் காதைப் பிடிச்சு திருகிட்டே கத்துனாங்க நேஹா அத்தை. வலி உயிர் போச்சு.

"நீ எல்லாருக்கும் ஒரு சுமை தான்." - தோளைப் பிடிச்சு தள்ளிட்டு கிச்சன் பக்கம் போனாங்க.

அந்த ஒன்றரை வருஷத்துக்கு அப்புறம் ஊர் ஸ்கூலுக்கு அனுப்புனாங்க. அங்க எதுவுமே செட் ஆகல. சின்னப் பசங்க கூட உட்கார்ந்து படிக்கிறது ரொம்பக் கஷ்டமா இருந்தது. ரொம்பத் தனிமையா உணர்ந்தேன். டீச்சர் சொல்றதை எதையுமே கவனிக்க மாட்டேன். அந்தத் துக்கத்துல இருந்து இன்னும் வெளில வராததுனால பாடத்துல கவனம் செலுத்த முடியல. அந்த வருஷம் ஃபெயில் ஆகிட்டேன். வாழ்க்கையில கிட்டத்தட்ட மூணு வருஷத்தை எதையுமே பண்ணாம வீணடிச்சுட்டேன்.

கடைசியில சுமன் சித்தி தான் எல்லாத்தையும் மாத்துனாங்க. ஒரு நாள் நைட்டு இருட்டுல புக்ஸை மூடி வச்சுட்டு உட்கார்ந்து இருந்தப்போ என்கிட்ட வந்தாங்க.

"என்னை பாரு அவி." - என் கையைத் தன் கையில எடுத்துக்கிட்டு ரகசியமா சொன்னாங்க சுமன் சித்தி.

அவங்க கண்ணுல எனக்காக இருந்த கவலையைப் பார்த்தேன். என்னால முடியாது, இதோட விட்டுடுறேன்னு சொன்னேன்.

"உன் அம்மா உன் மேல எவ்வளவோ கனவு வச்சிருந்தாங்க." - பெருமூச்சு விட்டபடி என் தலையை மெதுவாத் தடவினாங்க சுமன் சித்தி.

அமைதியா இருந்தேன், ஆனா அவங்க சொன்ன வார்த்தை எனக்குள்ள ஒரு பாரத்தை உண்டாக்குச்சு.

"நீ படிக்காம இருக்குற ஒவ்வொரு நிமிஷமும், உன்னோட அம்மாவோட கனவை நீ தோற்கடிச்சுட்டு இருக்க. உன் அம்மா உன்னோட வாழ்க்கையை இப்படித்தான் கற்பனை செஞ்சாங்களா?" - என் கண்ணை நேராப் பார்த்து கேட்டாங்க.

எனக்கு ரொம்ப அவமானமா இருந்தது, ஆனா அவங்க என் கையை விடவே இல்லை.

"உன்னைப் பத்தித் தப்பா நினைக்கிறவங்க முன்னாடி, நீ யாருன்னு நிரூபிக்க உன்னால மட்டும் தான் முடியும்." - கையை இருக்கமாப் பிடிச்சு எனக்கு ஒரு தைரியத்தைக் குடுத்தாங்க.

திரும்பவும் முயற்சி பண்ணனும்னு தோணுச்சு. அவங்களும் மீனா சித்தியும் சேர்ந்து ஒவ்வொரு ராத்திரியும் எனக்குப் பாடம் சொல்லிக் குடுத்தாங்க. அவங்க ரொம்பப் பொறுமையாவும் அன்பாவும் இருந்தாங்க. ஒரு அம்மா குடுக்குற அந்த அன்பை அவங்க குடுத்ததுனால கடுமையா உழைச்சேன். கடைசியில எக்ஸாம்ல பாஸ் பண்ணி அடுத்த கிளாஸ்க்குப் போனேன்.

கோமல் என்னை விட ஒரு வயசு சின்னவ, ஆனா நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒரே கிளாஸ் தான் படிச்சோம். எனக்கு படிப்புல கேப் விழுந்ததாலயும், இந்த ஊர் வழக்கப்படி பொண்ணுங்களை ரொம்ப லேட்டா ஸ்கூல்ல சேர்த்ததாலயும் தான் இந்த நிலைமை. நேஹா அத்தையோட சின்னப் பொண்ணு கவிதா,, நீதா அத்தையோட பொண்ணு லீனா கூட அதே கிளாஸ் தான் படிச்சுட்டு இருந்தாங்க.

லீனாவோட இரட்டைப் பிறவி தம்பி ராஜேஷ் கூட அதே கிரேடு தான். ஆனா அவன் இங்க இல்ல, ஒரு போர்டிங் ஸ்கூல்ல தங்கிப் படிச்சுட்டு இருந்தான். மத்தவங்களை மாதிரியே ராஜேஷும் ரொம்ப லேட்டா தான் ஸ்கூல்ல சேர்ந்தான். ஏன்னா சின்ன வயசுல அவனுக்கு ஸ்கூல் போக இஷ்டம் இல்ல, தன் சகோதரிகளோடவே தங்கி விளையாடணும்னு ஆசைப்பட்டது தான் காரணம். பூஜா அத்தையோட பையன் ராஜுக்கும் இதே காரணத்துக்காகப் படிப்புல கேப் விழுந்தது. . இதற்கிடையில், ஸ்வேதாவும் சீதலும் சிட்டியில அவங்க அத்தை வீட்டுல தங்கிப் படிச்சுட்டு இருந்தாங்க. எங்க பெரிய குடும்பமே இந்த மாதிரி கிளாஸ்கள், வயசு வித்தியாசம்னு ஒரு பெரிய சிக்கலான வலையில தான் பின்னிப் பிணைஞ்சு இருந்தது. 

---