[Manmadhaa]

அத்தியாயம் - 5

ஊர்ல இருந்து அப்பா ஜெகந்நாதனிடமிருந்து போன்....

"ரக்ச ரக்ச ஜகன்மாதா...." என ரிங்டோன் அடிக்க, அம்மா கற்பகம் அதை எடுத்து பேச ஆரம்பித்தாள். 

அம்மா : ஹலோ...

அப்பா : என்னம்மா எப்டி இருக்க ?

அம்மா : நல்லா இருக்கேங்க...நீங்க எப்டி இருக்கீங்க ?

அப்பா : நான் நல்லா இருக்கேன், அவன் எப்டி இருக்கான் ?

அம்மா : நல்லா இருக்கான்ங்க...

அப்பா : வீட்ல இருக்கானா இப்போ, இருந்தா போன கொடு அவன்கிட்ட...

அம்மா : ம்ம்...இருங்க தரேன்...

அம்மா என்னிடம் வந்து போனை கொடுத்து "அப்பா" என்று சொல்ல...

நான் : சொல்லுங்கப்பா...

அப்பா : என்னடா எப்டி இருக்க ?

நான் : நல்லாருக்கேன்ப்பா...நீங்க எப்டி இருக்கீங்க...?

அப்பா : நானும் நல்லாருக்கேன்டா...அம்மா நல்லாருக்காளா ?

இந்த கேள்வி மனோகரை இரட்டை அர்த்தத்தில் சிந்திக்க வைத்ததை அவனால் தடுக்க முடியவில்லை. 

நான் : நல்லா இருக்காங்கப்பா...

அப்பா : ம்ம்...உனக்கு வேணுங்கறத செய்யத்தான் அம்மா அங்கிருக்காடா.. அவள பத்ரமா பாத்துக்க...

இதுவும் இரண்டுவிதமாக மனோகரை சிந்திக்க வைத்தது.

நான் : சரிங்கப்பா...

அப்பா : சரி நான் சொல்ல வந்த விசயம் வேற....போன அம்மாட்ட கொடு..

நான் மொபைலை அம்மாவிடம் நீட்ட...

அம்மா : சொல்லுங்க...

அப்பா : என்னம்மா அவன் உன்ன நல்லா பாத்துக்கறானா ?

கற்பகம் ஒருமுறை மனோகரை ஓரக்கண்ணால் பார்த்துக்கொண்டே...

அம்மா : ம்ம்...

அப்பா : அவனுக்கு வேணுங்கறத செஞ்சு கொடு..

கற்பகம் மீண்டும் சற்றே முகம் சிவந்து வெட்கப்பட..அதைக் குரலில் காட்டாமல்...

அம்மா : சரிங்க...

அப்பா : வெளியூர்ல இருக்கோம்ன்ற நெனப்பே அவனுக்கு வராம பாத்துக்க...சரி நான் போன் பண்ண விசயம் வேற..

அம்மா : சொல்லுங்க...

அப்பா : கும்பகோணத்துல நம்ம தூரத்து பங்காளி ரத்னத்தோட வீட்டு கல்யாணம்...முன்னாலேயே பத்திரிக்கை வச்சுட்டாரு உனக்கு தெரியும்ல..?

அம்மா : ம்ம்...ஆமா 

அப்பா : நான் இங்க மும்பை வந்திருக்கேன் ஒரு லோட் விசயமா..என்னால வரமுடியாது. கல்யாணத்துக்கு போகலேனா கோவிச்சுப்பான்...அதனால நீயும் மனோகரும் போய்ட்டு வந்துடுங்க...

அம்மா : சரிங்க...போய்ட்டு வரோம்..

அப்பா : அப்றம், மனோகரோட கல்யாணம் விசயமா அங்க ஒருத்தர்ட்ட ஜாதகம் பாக்கணும்..அதையும் அப்டியே பாத்துட்டு வந்துடுங்க..

அம்மா : ம்ம்ம்...

அப்பா : ம்ம்...வேற எதுனா கால் பண்ணுங்க..

அம்மா : சரிங்க...நீங்க வேளா வேளைக்கு கரெக்ட்டா சாப்பிடுங்க...உடம்ப பாத்துக்கோங்க...

கணவன் மீதிருக்கும் அன்பு மாறாமல் சொன்னாள் அம்மா...

அப்பா : சரிம்மா... நான் என்ன பாத்துக்கறேன்... நீ அவன பத்ரமா எந்த குறையும் இல்லாம பாத்துக்க..

இங்கே கற்பகம் "அவன்தான் என்னை கேட்காமலே எல்லாத்தையும் எடுத்துக்கறானே" என மனதிற்குள் நினைத்தாள்.

சரி நான் வச்சர்றேன்.

கால் கட் ஆன பிறகு...

அம்மா : மனோகர்...?

நான் : சொல்லுங்கம்மா ?

அம்மா : அடுத்த வாரம் ரெண்டு நாள் நாம கும்பகோணம் போகணும்.

நான் : எதுக்கும்மா ?

அம்மா : நம்ம தூரத்து சொந்தம் ரத்னம் வீட்டு கல்யாணம் அவங்க மகனுக்கு. அப்பாவால போக முடிலயாம், எதோ லோட் விசயமா மும்பைல இருக்காராம். நம்மள போய்ட்டு வரச் சொல்லியிருக்கார். அப்டியே அங்க உன்னோட ஜாதகத்த ஒருத்தர்ட்ட பாக்கணுமாம், அதையும் பார்த்துட்டு வர சொன்னார்...


ஆபிஸ் ஆடிட்டிங் முடிஞ்சு எங்கயும் வெளிய போகல இன்னும். எனக்கும் எங்கயாச்சும் வெளில போகணும் போல இருந்துச்சு. 

நான் : சரிம்மா...நாம போகலாம்...


கும்பகோணம் செல்லும் நாளும் வந்தது...மனோகர் ஆபிஸ்ல 4 நாள் லீவ் சொல்லிட்டு கும்பகோணம் புறப்பட்டார்கள். கற்பகமும் மகன் மனோகரும் அன்று காலை 3 மணிக்கு எழுந்து தயாராகி விட்டனர். கற்பகம் அலங்காரத்தில் மஹாலக்ஷ்மியாக காட்சி அளித்தாள். மனோகர் புது மாப்பிள்ளை போல இருந்தான். ஏற்கனவே அவன் அருகில் வாடகைக்கு எடுத்திருந்த காரை எடுத்துக்கொண்டு அம்மாவுடன் புறப்பட்டான். 


திருச்சியிலிருந்து கும்பகோணம் வெறும் 2 மணி நேரப்பயணம் தான். காரில் ஏறி மனோகர் ஓட்ட அவனருகில் முன் சீட்டில் கற்பகம் அமர்ந்திருந்தால். அரைமணி நேர பயணத்திற்கு பின் மனோகர் ஒரு நெடுஞ்சாலை பேக்கரி அருகே வண்டியை நிறுத்தி இருவரும் அங்கே டீ குடித்தார்கள். மனோகருக்கு இதெல்லாம் புது அனுபவம் அப்பா இல்லாமல் அம்மாவோடு தனியாக இப்படி ஊர் சுற்றுவது. அதை ரசித்துக்கொண்டே அந்த அதிகாலை பொழுதை அவன் அம்மாவோடு ரசித்தான். கற்பகத்துக்கும் இது புதிதுதான்.

டீக்குடித்துவிட்டு இருவரும் வெளியே நடந்து வண்டி அருகில் வர...அங்கே ஒருவன் கற்பகத்தை இடித்தது போல் உரசிச்செல்ல...அவன் நடவடிக்கையிலேயே தெரிந்தது அவன் அதை தெரிந்தே செய்தானென்று. மனோகர் உடனே அவன் சட்டையை பிடித்து இழுத்து பளார் என அறை விட்டான். அவன் கன்னம் பழுத்திருக்கும் அப்படியொரு அறை அது. இப்படி விழுந்த ஒரே அறையில், சுற்றிலும் யாராவது பார்க்கிறார்களா என பார்த்துவிட்டு அவன் மறுபேச்சு பேசாமல் அங்கிருந்து வேகமாக நகர்ந்துவிட்டான். 


தாயும் மகனும் ஒருவரை ஒருவர் பார்க்க... "வாங்கம்மா போலாம்" என்று மனோகர் அம்மா கையைப்பிடித்து கூட்டிச்செல்ல...இருவரும் சென்று காரில் ஏறிக்கொண்டார்கள். கார் தொடர்ந்து கும்பகோணத்தை நோக்கிச் செல்ல..கற்பகம் அவள் மகன் மனோகரை பார்த்தபடி இருந்தாள்.

கற்பகம் பார்வையில்...

யாரோ ஒருவன் என் மீது உரசிவிட்டான் என்றதும் என் மகனுக்கு எவ்வளவு கோபம் அவன் மேல் ! இவன் அடித்த அடியில் அவன் கன்னம் சிவந்து பழுத்திருக்கும்...அவ்வளவு ஆத்திரத்தோடு அடித்துவிட்டான்...வீட்டிற்கு நான்கு சுவருக்குள் என்னை என் மகன் தாசியாக நடத்தும் விதமும், இங்கு வெளியில் அதே மகன் என்னை பாதுகாக்க நடந்து கொண்ட விதமும் நேரெதிராக இருந்தது. அவனுடைய தாய் என் மீது அவன் வைத்துள்ள அன்பையும் மரியாதையும் நான் இங்கு கண்டதில் பெருமை பொங்க என் உள்ளம் பூரித்துப்போனது. என் கையைப்பிடித்து அவன் கூட்டி வந்தது ஒரு குழந்தையாக என்னை நினைக்க செய்தது.

தன் தாய் தன்னை பார்த்தபடி வருவதை உணர்ந்து இடது பக்கம் திரும்பிய மனோகர்.

மனோகர் : அம்மா..என்ன அப்டி பாக்கறீங்க...?

கற்பகம் : ஒன்னுமில்லப்பா...

கற்பகம் மெல்ல சிரித்து சந்தோசமாக இடது புறம் திரும்பி கண்ணாடி வழியே தன்னை கடந்து செல்லும் மரங்களை கவனித்து கொண்டு வந்தாள்.. 


கும்பகோணம் வந்து மண்டபத்திற்கு வந்தாகி விட்டது. காரை பார்க் பண்ணிவிட்டு அம்மாவும் மகனும் மண்டபத்துக்குள் நுழைய...ரத்னம் வாசலிலேயே நின்று வரவேற்றார்.


ரத்னம் : வாங்க அண்ணி...மனோகர் வாங்க..வாங்க...

இருவரும் உள்ளே வர...

ரத்னம் : எங்க அண்ணி ? அண்ணன் வரலியா ?

கற்பகம் : இல்லீங்க...வரணும்னு தான் இருந்தார்...ஒரு அவசர வேலையா மும்பை போய்ட்டார்..உங்ககிட்ட சொல்ல சொன்னார்.

ரத்னம் : சரி சரி...உள்ள போங்க செண்பகம் உள்ளதான் இருக்கா...

செண்பகம் அண்ணி வந்திருக்காங்க பாரு என ரத்னம் குரல் கொடுக்க...

செண்பகம் : வாங்கக்கா...வாடா மனோகர்...

இருவரையும் முன்பகுதியில் உட்கார வைத்து பேச ஆரம்பித்தாள்.

செண்பகம் : அக்கா...நீங்க வந்ததுல ரொம்ப சந்தோசம்...அடுத்து இன்னும் மனோகர்க்கு தான் நம்ம கல்யாணம் பண்ணணும்'னு...

கற்பகம் ஒரு தாயாக கொஞ்சம் வருத்தமடைந்தாள்...தன் மகனுக்கு மட்டும் இன்னும் திருமணமாகவில்லையே என்று...தன் தாயின் முகத்தை கண்ட மனோகர்..

மனோகர் : என்ன சித்தி...நான் சந்தோசமா இருக்கறது பிடிக்கலயா ?

என்று பேச்சை கலகலப்பாக மாற்ற...

செண்பகம் : ம்ம்...ம்ம்...இப்டியே சுத்திட்டிருக்கலாம்னு நெனைக்கறியா ? இல்ல எவளயாச்சும் மனசுல வச்சிருக்கறியா ?

என்று கலாய்க்க...

கற்பகம் மீண்டும் சகஜ நிலைக்கு வந்தாள்.


செண்பகம் : அக்கா...என் வீட்டு வகையறால இவனுக்கு முறையா ஒரு பொண்ணு இருக்கு...நான் பேசவா...

செண்பகத்துக்கு இருக்கும் ஆதரவை பாரத்து கற்பகம் சந்தோசப்பட்டாள்..

கற்பகம் : சரிடி...பாரு...

மனோகர் : என்ன சித்தி ? என்னை வளைச்சுப்போட பாக்குறீங்களா ?

செண்பகம் : ஆமா...நீ என் மொறப்பையன் பாரு...உன் மேல எனக்கு கொள்ள ஆச...அதான் உன்ன வளைச்சுப்போட பாக்குறேன்...

என்று சொல்ல...மூன்று பேருமே சிரிக்க ஆரம்பித்தார்கள்...

கற்பகம் என்னதான் சிரித்தாலும், மனதிற்குள் செண்பகம் அப்படி சொன்னதை நினைத்து மனதிற்குள் பொறாமை தொற்றிக்கொண்டது..அது அவள் சற்று கண்களில் தெரிந்தது...அது தாய்மையின் பொறாமை மட்டும் அல்ல...அதை செண்பகம் கவனிக்கிறாள் என்று தெரிந்து சட்டென தன் கண்ணசைவை மாற்றி தன் உணர்வை மூடி மறைத்தாள்...

செண்பகம் : அக்கா...வீட்டுக்கு போனப்றம் மனோகர் ஜாதகத்த எனக்கு வைங்க..

ஏற்கனவே இவர்கள் ஜாதகத்தை பார்க்க எடுத்து வந்திருந்ததால் அதிலிருந்து ஒரு காப்பியை செண்பகத்திடம் கற்பகம் நீட்டினாள்.

செண்பகம் : ஓ...எடுத்துட்டு தான் வந்திருக்கீங்களா...நல்லதாப்போச்சு...

அதைவாங்கி வைத்துக்கொண்டு..

செண்பகம் : சரிக்கா...சாப்டுட்டு வாங்க ரெண்டு பேரும்...நான் இப்போ வரேன் 

எனச்சொல்லிவிட்டு செண்பகம் நகர்ந்து சென்றாள்.


தொடரும்....