Adultery "సంతానం కోసం"

[anaamika]

CHAPTER – 6 అయిదవ రోజు

తయారీ

బట్టలు

Update – 22

భర్త నుంచి ఫోన్

..............................................పరిమల్ 'సరే' అని చెప్పి వెళ్లిపోయాడు, నేను నా చీర, పెట్టికోట్ తీసుకుని బాత్ రూముకి వెళ్లాను. ఎవరి దగ్గర నుండి ఫోన్ వచ్చి ఉంటుందో, ఎక్కడ నుంచి వచ్చి ఉంటుందా అని ఆలోచిస్తున్నాను. మా ఇంటి నుంచా ? నన్ను కలవడానికి ఆశ్రమానికి వచ్చిన అనిల్ మామయ్యా దగ్గరనుంచా ? దీని గురించే ఆలోచిస్తూ నేను స్కర్ట్ ని తీసేశాను, పెట్టికోట్ వేసుకొని చీర ని కట్టుకున్నాను...............................................

నేను నా గది లో నుంచి బయటికి వచ్చి నా పైట ని సరిచేసుకుంటూ ఫోన్ తీసుకోవడానికి ఆశ్రమం ఆఫీస్ వైపు వెళ్లడం మొదలుపెట్టాను. ఆశ్రమం ఆఫీస్ గెస్ట్ రూమ్ దగ్గర ఉంది, నేను లోపలికి వెళ్లగానే, ఫోన్ దగ్గర పరిమల్ నిలబడి ఉన్నాడు. ఆ పొట్టి మనిషిని, అతని గమ్మత్తైన మొహాన్ని చూడగానే నా పెదాల మీదికి చిరునవ్వు వచ్చింది.

నేను : "ఎవరి దగ్గరనుండి ఫోన్ ?"

పరిమల్ : "మీ భర్త మేడమ్."

నేను : "ఓహ్."

నాకు చాలా సంతోషంగా అనిపించింది, అనిల్ ఫోన్ చేయడం ఆశ్చర్యంగా అనిపించింది.

నేను : "హలో..."

అనిల్ : "హలో రష్మి, నేను అనిల్ ని మాట్లాడుతున్నాను."

నేను : "ఎలా ఉన్నారు మీరు ? ఇన్ని రోజుల తర్వాత మీకు గుర్తొచ్చానా ?"

నా పైటని వేళ్లతో తిప్పుకుంటూ నేను కోపంగా ఉన్నట్లు నటించాను.

అనిల్ : "నీకు తెలుసు కదా రష్మి, నేను ఊరికి వెళ్లాను, నిన్ననే తిరిగొచ్చాను. అలాంటప్పుడు నీకు ఎలా ఫోన్ చేస్తాను చెప్పు ?"

అనిల్ కి ఏదో పని మీద మా ఊరికి వెళ్లాల్సి వచ్చిందని, అందుకే అతను నన్ను ఆశ్రమంలో దిగబెట్టడానికి కూడా రాలేకపోయారని నాకు గుర్తొచ్చింది.

నేను : "హ్మ్మ్... తెలుసు. ఇప్పుడు సాకులు చెప్పకండి."

అనిల్ : "జానూ, అక్కడ ఎలా ఉంది ?"

ఈ ప్రశ్న విని నా గుండె ఆగిపోయినట్లు అనిపించింది, నేను ఎంగిలి మింగుతూ జవాబు ఇచ్చాను.

నేను : "అంతా బాగానే ఉంది. నా చికిత్స జరుగుతోంది."

అనిల్ : "జానూ, నీవు చాలా మూలికలని తీసుకోవాల్సి వస్తుందా ?"

ఏమేం తీసుకోవాల్సి వస్తుందో నీకేం తెలుసు అని మనసులో అనుకున్నాను.

నేను : "అవును... చాలా మూలికలు, పూజలు, యజ్ఞాలు, వగైరా. మీకు వీటి మీద నమ్మకం లేదు కదా."

అనిల్ : "ఒకవేళ మంచి రెసుల్త్ వస్తే నేను నమ్మడం మొదలుపెడతాను. కానీ నువ్వు ఎలా ఉన్నావో చెప్పు ? మందుల వల్ల ఏమైనా సైడ్ ఎఫెక్ట్స్ ఉన్నాయా ?"

నేను : "లేదు... లేదు... నేను చాలా బాగా ఉన్నాను."

ఇక్కడ ఎంతమంది మగాళ్లు నా యవ్వనంతో ఆటలాడుకుంటున్నారో అని ఆలోచిస్తున్నాను.

అనిల్ : "మంచి విషయం. ఇక్కడ ఇంట్లో కూడా అంతా బాగానే ఉంది, నువ్వు బెంగపెట్టుకోకు."

నేను : "మీకు తెలుసు కదా మామయ్య నన్ను కలవడానికి వచ్చారు."

అనిల్ : "అవును. అమ్మ చెప్పింది. ఆయన ఏం చెప్పారు ?"

నేను : "ప్రత్యేకంగా ఏమీ లేదు. నా ఆరోగ్యం గురించి అడిగారు."

అనిల్ : "చాలా మంచి మనిషి."

అవును చాలా మంచిమనిషి. అతను నా నుదుటి మీద ముద్దు పెట్టిన పద్దతి, నా భుజాల మీదున్న బ్రా స్ట్రాప్ ని తాకిన పద్దతి, నా రొమ్ములని తన ఛాతీ మీద నొక్కుకున్న పద్దతి, నా పిర్రల మీద కొట్టిన పద్దతి - ఇవన్నీ నాకు గుర్తొచ్చాయి. చాలా మంచివాడా లేదా చాలా దుర్మార్గుడా ?

నేను : "హ్మ్మ్మ్..."

అనిల్ : "రష్మి, నీ దగ్గర ఎవరైనా ఉన్నారా ?"

అలా ఎందుకు అడుగుతున్నారా అని నాకు ఆశ్చర్యం వేసింది. నేను ఇటు అటు చూశాను, ఆఫీస్ గదిలో ఎవరూ లేరు. పరిమల్ నాకు ఫోన్ ఇచ్చి అక్కడినుండి వెళ్లిపోయాడు.

నేను : "లేదు, నేను ఒక్కదాన్నే వున్నాను. కానీ ఎందుకు అలా అడుగుతున్నారు ?"

అనిల్ : "ఉమ్మ్... జానూ, నిన్ను మిస్ అవుతున్నాను, బెడ్ మీద."

చివరి రెండు మాటలు అనిల్ గుసగుసగా చెప్పాడు. నా నగ్నంగా వున్నా తొడల మీద దీపు అంతకుముందు తాకడం వల్ల నాలో వేడి ఎక్కింది, ఇప్పుడు నా భర్త ఫోన్లో ప్రేమ చూపిస్తున్నారు, దాంతో నేను కరిగిపోవడం మొదలుపెట్టాను.

నేను : "ఉమ్మ్... నేను కూడా మిమ్మల్ని మిస్ అవుతున్నాను."

అనిల్ : "ఒకసారి నన్ను ముద్దు పెట్టుకో."

నేను : "ఇది ఆశ్రమం, మీరు అలా...! "

అనిల్ : "ఉఫ్... ఒకసారి ముద్దు పెట్టుకో. నేను గుర్తు రావడం లేదా ?"

నేను : "హ్మ్మ్... నేను మిమ్మల్ని చాలా మిస్ అవుతున్నాను."

అనిల్ : "సరే, ఇప్పుడు చీర కట్టుకున్నావా ?"

నేను : "ఎందుకు అడుగుతున్నారు?"

అనిల్ : "ఎందుకంటే, నేను తర్వాత నీ బ్లౌజ్ ని తియ్యాలి కదా."

నేను : "దుర్మార్గుడా !"

అనిల్ : "రష్మి విను."

నేను : "ఏమిటి ?"

అనిల్ ప్రేమతో కూడిన మాటలు విని నేను బలహీనపడటం మొదలుపెట్టాను, ఇప్పుడే పరిగెత్తి అతని చేతుల్లోకి వెళ్లిపోవాలని అనిపించింది.

అనిల్ : "జానూ, నీ పెదాలు తెరువు."

నేను ఫోన్ ముందు నా పెదాలని తెరిచాను.

అనిల్ : "ఏమైంది ? తెరవొచ్చు కదా."

నేను : "ఓహో ! నేను తెరిచే ఉంచాను. కేవలం మీ కోసమే."

అనిల్ : "అలా అయితే నువ్వు ఫోన్ ఎలా పట్టుకున్నావు ?"

నేను : "ఫో ! నేను మీ కోసం నా పెదాలు తెరిచాను. ఫోన్ తో దానికేం సంబంధం ?"

అనిల్ : "రష్మి డార్లింగ్, నేను చీర లోపల ఉన్న నీ నిలువు పెదాలని తెరవమని చెప్పాను, అలా చేస్తే నేను నా దాన్ని నీ లోపల పెట్టగలుగుతాను."

నేను : "మీరు చాలా దుర్మార్గులు. నేను ఫోన్ పెట్టేస్తున్నాను."

అనిల్ మాటలు నాకు నచ్చుతున్నాయి కానీ నేను కోపంగా ఉన్నట్లు నటించాను.

అనిల్ : "లేదు లేదు. జానూ. ప్లీజ్ ఫోన్ పెట్టెయ్యకు. సరే, నీ పెదాలని ముద్దు పెట్టుకోనివ్వు."

అనిల్ ఫోన్లో నన్ను చాలాసార్లు ముద్దు పెట్టుకున్నాడు.

అనిల్ : "రష్మి, నువ్వు లేకుండా బెడ్ ఖాళీగా అనిపిస్తుంది."

నా భర్త అంటున్న అలాంటి మాటలతో నేను ఉత్సాహంగా మారడం మొదలుపెట్టాను. నేను కుడి చేతిలో ఫోన్ ని పట్టుకున్నాను, నా ఎడమ చేయి దానంతట అదే చీర కున్న పైట లోపలికి వెళ్లింది, బ్లౌజ్ మీది నుంచి నేను నా రసవంతమైన రొమ్ములని నొక్కుకోవడం మొదలుపెట్టాను.

అనిల్ : "ఇప్పుడు నీ కళ్ళు మూసుకో. ఒకసారి నీ ఆపిల్స్ ని నొక్కనివ్వు ! ఆహా !"

నా కళ్ళు మూసి ఉన్నాయి, అనిల్ నా ఆపిల్స్ ని పట్టుకుని నొక్కుతున్నాడని నేను ఊహించుకుంటున్నాను.

అనిల్ : "ఉమ్మ్. నిన్ను చాలా మిస్ అవుతున్నాను జానూ."

నేను : "నన్ను మీ చేతుల్లోకి తీసుకోండి..."

అనిల్ : "ఉమ్మ్. రష్మి, ఒకసారి నాకు ముద్దు పెట్టు."

నేను : "లేదు. నేను ఇక్కడ నుంచి పెట్టలేను."

అనిల్ : ఎందుకు ? ఎందుకు సిగ్గుపడుతున్నావు ? అక్కడ ఎవరూ లేరని నువ్వు చెప్పావు కదా. మరి ?

నాలో ఇంకా సిగ్గు మిగిలి ఉందా అని నేను ఆలోచించడం మొదలుపెట్టాను. కానీ నా భర్తకి నేను అదే పాత సిగ్గు పడే రష్మిని కదా.

అనిల్ : "ఏమైంది జానూ ?"

నేను : "హ్మ్మ్. సరే బాబా."

నా శ్వాస వేగంగా మారింది, నా రొమ్ములు బ్లౌజ్ లోపల టైట్ గా అయిపోయాయి. నేను ఇటు అటు చూసి ఫోన్లో అనిల్ కి గట్టిగా ముద్దు పెట్టాను.

అనిల్ : "నువ్వు చాలా ముద్దుగా ఉన్నావు రష్మి."

నేను : "ఉమ్మ్."

అనిల్ : "నీ ఆశ్రమం చికిత్స వల్ల మనకి తప్పకుండా మంచి రిసల్ట్ వస్తుందని అనుకుంటున్నాను."

నేను : "ఉమ్మ్ !"

అనిల్ : "రష్మి ?"

నేను ఇంకా అనిల్ ప్రేమలో మునిగి పోయి ఉన్నాను.

అనిల్ : "నువ్వు ఎప్పుడు తిరిగి వస్తావు ?"

నన్ను నేను కంట్రోల్ చేసుకోవటానికి ట్రై చేసాను.

నేను : "హ్మ్మ్, బహుశా రేపటి యజ్ఞం తర్వాత అనుకుంటున్నాను."

అనిల్ : "సరే. అప్పటివరకు నేను నీకు ప్రతిరోజు ఫోన్ చేస్తుంటాను."

నేను భయపడ్డాను, ఎందుకంటే ఈ రాత్రి నుంచి మహా యజ్ఞం జరగాల్సి ఉంది, అది రెండు రోజులు పడుతుందని గురుజీ చెప్పారు.

నేను : "అయ్యో వినండి. ఇప్పుడు ఇక్కడికి ఫోన్ చేయొద్దు. నేను త్వరలోనే తిరిగి వస్తాను కదా. గురుజీ, ఆశ్రమంలో ఎక్కువ ఫోన్ కాల్స్ ని ఇష్టపడరు !"

అనిల్ : "హ్మ్మ్ ! నాకు అర్థం అయింది. అది పవిత్రమైన స్థలం కదా. సరే జానూ, ఏదైనా కావాలంటే చెప్పు."

నేను : "మీరు జాగ్రత్తగా ఉండండి, దేవుడికి మొక్కుకోండి..."

అనిల్ : "సరే తప్పకుండా, నీ చికిత్స విజయవంతం కావాలని. బై."

నేను : "బై !"

అనిల్ ఫోన్ పెట్టేశాడు, నేను రిసీవర్ ని పెట్టేసాను. పాపం అనిల్. నా చికిత్సలో భాగమే అయినప్పటికీ, ఇక్కడ నాకు ఏం జరుగుతుందో తను ఊహించలేడు. నాకు ఇంకా గురుజీ మీద పూర్తి నమ్మకం ఉంది, మహా యజ్ఞం వల్ల ఆయన నేను తల్లి ని అయ్యేలా చేస్తారని కోరుకున్నాను. నేను నా జీవితంలో జరిగిన కొన్ని సంఘటనలని, ముఖ్యంగా వికాస్, గోపాల్ టైలర్తో జరిగిన వాటిని ఎంజాయ్ చేసాను అన్నమాట నిజమే. ఎంతైనా నేను కూడా ఒక మనిషినే కదా, 28 సంవత్సరాల పెళ్ళైన అమ్మాయిని, మగాళ్లు నా శరీరంతో ఆటలు ఆడుకుంటున్నప్పుడు నేను ఎలా ఉత్సాహపడకుండా ఉండగలను.

ఇలా ఆలోచిస్తూ నేను నా గది వైపు తిరిగి వెళ్లాను.

గోపాల్ టైలర్ : "మేడమ్, ఎవరి దగ్గరనుండి ఫోన్ ?"

నేను : "అనిల్ చేశారు. అంటే, నా ఉద్దేశ్యం............... నా భర్త ఫోన్ చేసాడు."

***