Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

Part 78:



நான் சோடாவை நல்லா கலக்கிட்டு, ரெண்டு கிளாஸையும் கையில எடுத்தேன்.

அந்தக் கிளாஸ்ல இருந்த 'சில்னஸ்' என் உள்ளங்கையில பட்டுச்சு.

"ஜில்லுனு" இருந்துச்சு.

ஒன்னு அவன்கிட்ட நீட்டினேன்.

"இந்தா பிடி."

அவன் தயங்கித் தயங்கி வாங்கிக்கிட்டான்.

இன்னொரு கிளாஸை என் கையில வெச்சுக்கிட்டேன்.

நாங்க ரெண்டு பேரும் கிச்சன்ல நின்னுட்டு இருந்தோம்.

கிச்சன் கொஞ்சம் சின்னது. இங்க நின்னு குடிச்சா...

அவ்ளோ வசதியா இருக்காது.

எனக்கு அவனை இன்னும் கொஞ்சம் 'டீஸ்' பண்ணலாமானு தோணுச்சு.

இங்கேயே நின்னு குடிச்சுட்டு போயிட்டா...

சுவாரஸ்யமா இருக்காது.

ஹால்ல போய் உக்காந்தா...

இன்னும் கொஞ்ச நேரம் பேசலாம்.

அவனும் என்னை நல்லா பார்க்க வசதியா இருக்கும்.

"இங்க வேணாம்...

வா, ஹால்ல சோபால உக்காந்து குடிக்கலாம்."

நான் சொன்னேன்.

"சரிங்க மேடம்."

அவன் தலையாட்டினான்.

நான் திரும்பினேன்.

அவனுக்கு முன்னாடி நான் நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

ஹால் சோபா ஒரு பத்து அடி தூரத்துல இருந்துச்சு.

இந்தச் சின்ன தூரம் தான்...

ஆனா இது எனக்கு ஒரு வாய்ப்பு.

எனக்குத் தெரியும்.

என் பின்னாடி அவன் நடந்து வர்றான்.

நான் முன்னாடி போறேன்.

அவன் கண்கள் என் மேல தான் இருக்கும்.

வேற எங்க பார்க்கப் போறான்?

நான் போட்டிருக்கிறது அந்த மெலிசான, முழங்கால் அளவு நைட்டி.

அது சிந்தெடிக் மெட்டீரியல்ங்குறதால...

உடம்போடு ஒட்டாம, ஆனா வழுவழுன்னு இருக்கும்.

நான் நடக்கும்போது...

அந்தத் துணி என் பின்னழகை மறைச்சும் மறைக்காமலும் ஆடும்.

அதுவும் நான் உள்ளாடை போட்டிருக்கறதால...

என் பேண்டி லைன் கூட அவனுக்குத் தெரியும்.

நான் சாதாரணமாக நடக்கல.

வேணும்னே...

என் இடுப்பை லேசா ஆட்டி ஆட்டி நடந்தேன்.

வலது கால் எடுத்து வைக்கும்போது...

வலது பக்கக் குண்டி மேல ஏறும்.

இடது கால் வைக்கும்போது...

இடது பக்கம் மேல ஏறும்.

"டக்...

டக்..."னு ஒரு தாளத்தோட என் சூத்து ஆடுறதை...

அவன் பின்னாடி இருந்து ரசிப்பான்.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு குரல் ஒலிச்சுது.

"பார்க்கட்டும்..."

"நல்லா பார்க்கட்டும்..."

"பாவம்...

வெயில்ல எனக்காக எட்டு மாடி ஏறி வந்திருக்கான்."

"அந்தக் கனமான பைகளைச் சுமந்துட்டு, மூச்சு வாங்க வந்தான்."

"கூலியா காசு குடுக்குறதை விட...

இது அவனுக்கு ஒரு விருந்து வைக்கிற மாதிரி இருக்கும்னு தோணுச்சு."

"அவன் கண்கள் இப்போ என் குண்டியில தான் ஒட்டியிருக்கும்."

"அவன் மனசுக்குள்ள என்ன நினைப்பான்?"

"மேடத்தோட சூத்து எவ்ளோ பெருசுன்னு நினைப்பானா?"

"இல்ல...

அதைக் கையில் பிடிச்சு கசக்கலாமானு நினைப்பானா?"

நிச்சயமா அவன் பேண்ட்டுக்குள்ள...

அவனோட அந்தப் பெரிய சுண்ணி...

அந்தப் பெருத்த பூலு...

ஏற்கெனவே விறைச்சுப் போய் தான் இருக்கும்.

இப்போ நான் நடக்குற அழகைப் பார்த்து...

அது இன்னும் பெருசா வளருதான்னு தெரியல.

"வளரட்டும்...

துடிக்கட்டும்..."

"என் பின்னாடி வர்றவன் சாதாரண ஆள் இல்ல...

என் கைக்குள்ள அடங்காத சுண்ணியை வெச்சிருக்கிறவன்."

அந்த நினைப்பே எனக்குப் போதையா இருந்துச்சு.

நான் சோபா கிட்ட வந்தேன்.

முதல்ல நான் போய் உக்காந்தேன்.

வேணும்னே சோபாவோட நடுப்பகுதியில உக்காராம...

கொஞ்சம் ஓரமா, காலை நீட்டி உக்காந்தேன்.

சோபா மெத்தை உள்ள அமுங்குச்சு.

அப்போ...

அந்த மெலிசான நைட்டி என் தொடையை விட்டு மேலே ஏறுச்சு.

நான் உக்காந்த வேகத்துல...

வழுக்கிக்கிட்டு பின்னாடி போச்சு.

என் முழங்கால் முழுசா வெளிய தெரிஞ்சுது.

அதுக்கும் மேல...

என் தொடை ஓரளவுக்கு வெளிய தெரிஞ்சுது.

பளிங்கு மாதிரி...

வெள்ளையா...

வழவழன்னு என் தொடைகள்.

வீட்டுக்குள்ளேயே இருக்கிறதால...

என் கால்ல பளபளனு ஒரு கரும்புள்ளி கூட இல்லாம இருக்கும்.

நான் அதைச் சரி பண்ணல.

துணியை இழுத்து மூடல.

அப்படியே விட்டேன்.

என் ரெண்டு காலையும் சேர்த்து வெச்சிருந்தேன்.

கால்கள் மூடி இருந்தாலும்...

அந்தத் துணி ஏறினதால, என் தொடையோட அந்த ஷேப், அந்தச் சதைப்பிடிப்பு...

எல்லாம் அவனுக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.

பிரகாஷ் வந்து, எனக்கு எதிர்ல இருந்த சோபால உக்காந்தான்.

அவன் உக்காந்த விதம்...

ரொம்பத் தர்மசங்கடமா இருந்துச்சு.

முழுசாச் சாயாம, நுனி சோபால, பயந்து போய் உக்காந்தான்.

அவன் உக்காந்ததும்...

அவனோட கண்கள் நேரா என் தொடை மேல தான் விழுந்துச்சு.

அவன் திடுக்கிட்டான்.

கண்ணை விலக்க முயற்சி பண்ணான்.

ஆனா முடியல.

காந்தம் இரும்பை இழுக்குற மாதிரி...

என் வெள்ளைத்தொடைகள் அவன் பார்வையை இழுத்துப்பிடிச்சுது.

அவன் தவிச்சான்.

அவன் கண்கள் என் முழங்கால்ல ஆரம்பிச்சு...

மெதுவா மேல ஊர்ந்து...

என் தொடை தெரியுற விளிம்பு வரைக்கும் போறதை நான் கவனிச்சேன்.

அவன் தொண்டைக்குழி ஏறி இறங்குச்சு.

"என்ன பார்வை டா இது..."

எனக்குள்ள ஒரு கிளுகிளுப்பு.

ஆனா வெளியில நான் அதட்டினேன்.

"ஏய் பிரகாஷ்..."

அவன் திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தான்.

"என்ன பார்வை? கண்ணு எங்க மேயுது?"

"உக்காந்து குடிக்கச் சொன்னா...

நீ என்ன ஆராய்ச்சி பண்ற?"

நான் கொஞ்சம் கடுமையாத் தான் கேட்டேன்.

அவன் பதறிப் போனான்.

சிரிப்பை வரவழைச்சுக்கிட்டு...

சமாளிக்கப் பார்த்தான்.

"அய்யோ...

இல்ல மேடம்...

சும்மா..."

"என்ன சும்மா? கண்ணு வெட்டாம என் காலையே பார்த்துட்டு இருக்க?"

"இல்ல மேடம்...

அது வந்து...

நீங்க..."

"என்ன நான்?"

"இன்னைக்கு இந்த டிரஸ்ல...

நீங்க ரொம்ப..."

அவன் வார்த்தை வராமத் திணறினான்.

"என்ன ரொம்ப?"

"ரொம்ப வித்யாசமா இருக்கீங்க மேடம். நல்லாருக்கு."

"அதான் பார்த்தேன்."

நான் அவனை இடைமறிச்சேன்.

"ரொம்ப சமாளிக்க ட்ரை பண்ணாத பிரகாஷ்...

நீ எங்க பாக்குறனு எனக்குத் தெரியும்."

"ஒழுங்கா சோடாவைக் குடி."

அவன் அசடு வழிஞ்சான்.

"இல்ல மேடம்...

நிஜமாத் தான் சொல்றேன். நான் தப்பாப் பார்க்கல."

"அப்போ எப்டி பார்த்த?"

"மரியாதையாப் பார்த்தேன் மேடம். ரசிச்சுப் பார்த்தேன்."

"என்னது மரியாதையா?"

"ஆமா மேடம்...

உங்க கால்...

அவ்ளோ அழகா இருக்கு."

அவன் தைரியத்தை வரவழைச்சுக்கிட்டுப் பேசினான்.

"உங்க கால் இவ்ளோ கலரா...

இவ்ளோ ஷைனிங்கா இருக்கும்னு நான் நினைச்சுக்கூடப் பார்க்கல மேடம்."

"எப்டி மேடம் இவ்ளோ பளபளன்னு வெச்சிருக்கீங்க?"

"கண்ணை எடுக்கவே முடியல. மயக்குற மாதிரி இருக்கு."

அவன் சொன்ன விதம்...

ஒரு வாட்ச்மேன் இப்டி பேசலாமா?

இது ரொம்பத் துணிச்சல்.

என் புருஷன் கூட என்னைக்குமே என் காலைப் பார்த்து இவ்ளோ வர்ணிச்சது இல்ல.

ஆனா இவன்...

ஒவ்வொரு இன்ச்சா ரசிச்சுப் பார்க்குறான்.

"ரொம்பத் தைரியம் வந்துடுச்சு உனக்கு..."

நான் பொய்யா முறைச்சேன்.

"என்ன பிரகாஷ்...

ரொம்ப ஓவராப் பேசுற?"

"சாரி மேடம்...

மனசுல பட்டதைச் சொன்னேன். அவ்ளோ வழவழன்னு இருக்கே...

அதான் கேட்டேன்."

அவன் கண்கள் இன்னும் என் தொடையை விட்டு விலகல.

எனக்கு ஒரு பெருமை.

என் கால்களை அவன் அவ்ளோ ரசிக்கிறான்.

"அதுவா...

நான் வேக்சிங் பண்ணுவேன்."

நான் இயல்பாச் சொன்னேன்.

அவன் புரியாம முழிச்சான்.

"வேக்சிங்கா? அப்படின்னா என்ன மேடம்?"

அவனுக்குப் புரியல. பாவம் படிக்காதவன்.

எனக்குச் சிரிப்பு வந்துச்சு.

"உனக்கு அது கூடத் தெரியாதா?"

"தெரியாது மேடம்...

சொல்லுங்க."

அவன் ஆர்வமா முன்னாடி சாய்ஞ்சான்.

நான் அவனைக் கிண்டல் பண்ணேன்.

"என்ன பிரகாஷ் நீ? உனக்கு இருபத்தி எட்டு வயசு ஆகுதுன்னு சொன்ன..."

"ஆமா மேடம்."

"இவ்ளோ வருஷமா இது கூட என்னன்னு தெரியாமயா இருக்க?"

"இல்ல மேடம்...

எனக்கு யாரும் சொன்னது இல்ல. இதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது."

அவன் ரொம்ப அப்பாாவியா சொன்னான்.

நான் விளக்க ஆரம்பிச்சேன்.

"வேக்சிங்னா ஒன்னும் இல்ல...

இது பார்லர்ல பண்ணுவாங்க. வெளிய நிறைய பியூட்டி பார்லர் இருக்குல..."

"ஆமா மேடம், பார்த்திருக்கேன்."

"அங்க போனா பண்ணி விடுவாங்க."

"எப்டி மேடம்?"

"ஒரு விதமான மெழுகு மாதிரி இருக்கும். அதைச் சூடு பண்ணி, கால்ல முடி இருக்கிற இடத்துல தடவுவாங்க."

"சூடு பண்ணியா?"

"ஆமா...

லேசா சூடு பண்ணித் தடவிட்டு...

அதுக்கு மேல ஒரு துணியை வெச்சு ஒட்டிட்டு...

சட்டுனு பிய்த்து எடுப்பாங்க."

நான் கையை வெச்சு சைகை செஞ்சு காட்டினேன்.

அவன் வாயைப் பிளந்து கேட்டான்.

"அய்யோ...

அப்டி இழுத்தா...

வலிக்குமே மேடம்?"

"கொஞ்சம் வலிக்கும். ஆனா அப்டி எடுத்தாத் தான் முடி வேரோட வரும்."

"ஓ..."

"ஷேவ் பண்ணா மறுபடியும் குத்துற மாதிரி வளரும். ஆனா வேக்சிங் பண்ணா...

முடி சுத்தமா வராது."

"அதான் கால்ல ஒரு முடி கூட இல்லாம...

இப்டி இருக்கு."

அவன் மறுபடியும் என் காலைப் பார்த்தான்.

இப்போ அவன் பார்வையில இன்னும் ஆச்சரியம் கூடி இருந்துச்சு.

"பரவால்ல மேடம்...

இவ்ளோ விஷயம் இருக்கா?"

"நீங்க ரொம்ப அழகா மெயின்டெய்ன் பண்றீங்க மேடம்."

"பொண்ணுங்கன்னா அப்படித்தான்."

நான் லேசாச் சிரிச்சேன்.

அவன் பார்வை என் காலை விட்டு நகரல.

எனக்கே ஒரு ஆசை வந்துச்சு.

"தொட்டுப் பார்க்க ஆசைப்படுறானா?"

"சரி சரி...

பேச்சை நிறுத்து. முதல்ல சோடாவைக் குடி. ஐஸ் கரைஞ்சு போச்சுன்னா நல்லாருக்காது."

நான் அதட்டினேன்.

அவன் கிளாஸை வாயில வெச்சான்.

ஒரு சிப் குடிச்சான்.

"ஆஹா..."

"சூப்பரா இருக்கு மேடம்."

"எலுமிச்சை, உப்பு, சர்க்கரை எல்லாம் கரெக்டா இருக்கு."

"வெயிலுக்கு அமிர்தம் மாதிரி இருக்கு மேடம்."

அவன் பாராட்டினான்.

அது சும்மா என் கவனத்தைத் திசை திருப்பத்தான். அவனோட ஆசையை மறைக்கத்தான்.

எனக்குத் தெரியும்.

நான் மடமடன்னு குடிச்சு முடிச்சேன்.

அவனும் குடிச்சு முடிச்சான்.

"காலி கிளாஸைக் குடு."

நான் கேட்டேன்.

அவன் எழுந்திரிச்சு, என் பக்கம் வந்தான்.

நான் உக்காந்தபடியே கையை நீட்டினேன்.

அவன் குனிஞ்சு, கிளாஸை என் கையில குடுத்தான்.

சும்மா குடுத்திருக்கலாம்.

ஆனா...

கிளாஸை என் கையில வைக்கும்போது...

அவனோட விரல்கள்...

என் விரல்கள் மேல பட்டுச்சு.

இந்தத் தடவை...

எந்தத் தயக்கமும் இல்லாம...

வேணும்னே...

என் உள்ளங்கை மேல, அவன் விரல்கள் உரசுச்சு.

அவன் கை சொர சொரன்னு, கரடு முரடா இருந்துச்சு.

வேலை செஞ்சு செஞ்சு காய்ச்சுப் போன கை.

என் கை மென்மையா, பூ மாதிரி இருக்கும்.

அந்தக் கரடு முரடான தோல்...

என் மென்மையான தோல் மேல உரசும்போது...

எனக்கு உடம்பு முழுக்கச் சிலிர்த்துச்சு.

அது ஒரு கரண்ட் மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் கையை எடுக்கல.

அவனும் எடுக்கல.

ஒரு வினாடி...

அந்த ஸ்பரிசத்தை அனுபவிச்சோம்.

அவன் உடம்பு சூடு என் கைக்குள்ள பரவுச்சு.

"பரவால்ல...

தொடட்டும்..."

"அவன் தான் இப்போ என் அழகை அவ்ளோ ரசிச்சான்ல...

அதோட, இந்தச் சின்ன சந்தோஷத்தை அனுபவிக்கட்டும்."

நான் எதுவும் சொல்லாம, மெதுவா கிளாஸை வாங்கிக்கிட்டேன்.

அவன் கையை எடுத்தான்.

"சரி...

நீ உக்காரு. நான் இதை சிங்க்ல போட்டுட்டு வர்றேன்."

நான் எழுந்தேன்.

நான் எழும்போதே...

என் நைட்டி லேசா கீழே இறங்குச்சு. என் தொடையை மறைச்சுச்சு.

ஆனா அந்த ஷேப் அப்படியே தெரிஞ்சுது.

நான் திரும்பினேன்.

கிச்சனை நோக்கி நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

இது அடுத்த ரவுண்ட்.

எனக்குத் தெரியும்.

அவன் சோபால உக்காந்து...

கழுத்தைத் திருப்பி என்னைப் பார்ப்பான்.

என் பின்னழகை ரசிப்பான்.

நான் சும்மா நடக்கல.

இன்னும் அதிகமா...

என் இடுப்பை ஆட்டி ஆட்டி நடந்தேன்.

"டக்...

டக்..."

என் சூத்து அந்த மெலிசான நைட்டிக்குள்ள ஆடுற அழகை...

அவன் கண்ணு கொட்டாம பாக்குறான்னு எனக்குத் தெரியும்.

அவன் பார்வை என் முதுகுல படுற மாதிரி ஒரு உணர்வு.

"பார்த்துக்கோ பிரகாஷ்...

இது உனக்காகத் தான்."

நான் கிச்சனுக்குள்ள போனேன்.

கிளாஸை சிங்க்ல போட்டேன்.

கையைத் துடைச்சேன்.

திரும்பி வந்தேன்.

அவன் இன்னும் சோபாலயே உக்காந்துட்டு இருந்தான்.

நல்லாச் சாய்ஞ்சு, கால் மேல கால் போட்டு...

ரிலாக்ஸா இருந்தான்.

அவன் மூஞ்சி பாவனையைப் பார்த்தா...

அவனுக்குக் கிளம்ப மனசே இல்லைன்னு தெரிஞ்சுது.

இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இப்படியே இருக்கலாம்...

மேடம் அழகை இன்னும் உரிச்சுப் பார்க்கலாம்னு நினைக்கிறான் போல.

ஆனா இது ரொம்பத் தப்பு.

யாராச்சும் வந்தா தப்பா நினைப்பாங்க.

நான் அவன் முன்னாடி போய் நின்னேன்.

"தேங்க்ஸ் பிரகாஷ். காய்கறி வாங்க மார்க்கெட் வந்ததுக்கு ரொம்ப தேங்க்ஸ்."

நான் சொன்ன தொனியில...

"கிளம்பு"ங்கிற அர்த்தம் இருந்துச்சு.

"வேலை முடிஞ்சுது...

நீ போகலாம்."

அவன் புரிஞ்சுக்கிட்டான்.

வேற வழி இல்லாம மெதுவா சோபால இருந்து எழுந்தான்.

"பரவால்ல மேடம்...

அது என் கடமை."

"வேற ஏதாச்சும் வேலை இருக்கா மேடம்?"

"வேற ஒன்னும் இல்ல."

அவன் வாசலை நோக்கி நடக்க ஆரம்பிச்சான்.

செருப்பை வாசல்ல தான் கழட்டி வெச்சிருந்தான்.

கதவைத் திறக்கப் போனான்.

எனக்குத் திடீர்னு ஒரு ஞாபகம் வந்துச்சு.

அவனை சும்மா அனுப்பக் கூடாது.

ஏதாவது ஒரு காரணம் சொல்லி...

இல்ல, நிஜமாவே ஒரு வேலை இருக்கு.

"ஏய் பிரகாஷ்...

ஒரு நிமிஷம்."

அவன் நின்னான்.

திரும்பிப் பார்த்தான்.

"சொல்லுங்க மேடம்."

"ஒரு முக்கியமான விஷயம்."

"எங்க அட்டாச்டு பாத்ரூம் இருக்குல..."

நான் 'அட்டாச்டு பாத்ரூம்'ங்கிற வார்த்தையைத் தெளிவாச் சொன்னேன்.

"அங்க சிங்க்ல தண்ணி போகவே மாட்டேங்குது. அடைச்சுக்கிட்டு நிக்குது."

"அப்படியா மேடம்?"

"ஆமா...

நான் குளிக்கும்போது பார்த்தேன். தண்ணி தேங்கி நிக்குது. நீ போகும்போது அசோசியேஷன் ஆபீஸ்ல சொல்லி...

பிளம்பர் யாராச்சும் இருந்தா அனுப்பி வைக்கச் சொல்றியா?"

நான் அவனை அசோசியேஷன்ல இன்ஃபார்ம் பண்ணச் சொன்னேன்.



Part 79:

"நான் அசோசியேஷன்ல இன்ஃபார்ம் பண்ணச் சொன்னேன்."

நான் சொல்லி முடிச்சதும், பிரகாஷ் கொஞ்சம் கூட யோசிக்கல.

உடனே மறுத்தான்.

"வேணாம் மேடம்...

அதுக்கு எதுக்கு அசோசியேஷன் ஆளுங்க கிட்ட சொல்லிக்கிட்டு?"

"ஏன்? அதுதானே முறை?"

"இல்ல மேடம்...

அவங்க கிட்ட சொன்னா, அவங்க பிளம்பரை வர வைக்க எப்படியும் சாயங்காலம் ஆகிடும். இல்லன்னா நாளைக்குக் காலைல தான் வருவாங்க."

"அதுவரைக்கும் தண்ணி தேங்கி நின்னா...

வீடு முழுக்க வாசனை வரும் மேடம். உங்களால இருக்க முடியாது."

அவன் சொல்றதுல ஒரு நியாயம் இருக்கிற மாதிரி தெரிஞ்சாலும்...

எனக்கு உள்ளுக்குள்ள வேற ஒன்னு பட்டுச்சு.

அவ்ளோ பெரிய அடைப்பு எல்லாம் இல்ல. தண்ணி மெதுவாத் தான் போகுது.

ஆனா இவன் அதை ஒரு பெரிய சாக்கா வெச்சுக்குறான்.

இங்க இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இருக்கறதுக்காக...

சும்மா பில்டப் பண்றான்னு எனக்குத் தெளிவாப் புரிஞ்சுது.

நான் யோசிச்சேன்.

"பரவால்ல...

நீ அசோசியேஷன்ல சொல்லிட்டுப் போ. நான் அவங்க எப்போ பிளம்பர் அனுப்புறாங்களோ அப்போ ரெடி பண்ணா போதும். அது ஒன்னும் பெரிய அடைப்பு இல்ல."

நான் அவனைத் தவிர்க்கப் பார்த்தேன்.

ஆனா பிரகாஷ் விடுறதா இல்ல.

"இல்ல மேடம்...

எனக்குப் பிளம்பிங் வேலை தெரியும். சின்ன வேலை தானே? நானே சரி பண்ணிடுறேன்."

அவன் ரொம்ப ஆர்வமா, விடாப்பிடியா சொன்னான்.

அவன் முகத்துல ஒரு அவசரம் தெரிஞ்சுது.

எனக்குத் தோணுச்சு, அவனுக்கு அந்த வேலையைச் செய்யணும்ங்கறதை விட...

வேற ஏதோ ஒரு ஆர்வம் இருக்கு.

என் பெட்ரூமுக்குள்ள நுழையணும்.

என் அந்தரங்க அறைக்குள்ள கால் வைக்கணும்.

என்னோட அந்தரங்கத்தைப் பார்க்கணும்.

அதுதான் அவனோட ஆசை. அது எனக்குத் தெளிவாப் புரிஞ்சுது.

நான் கொஞ்சம் தயங்கினேன்.

"இல்ல பிரகாஷ்...

நீ ஏற்கனவே டயர்டா இருக்க. எட்டு மாடி ஏறி, வெயில்ல அலைஞ்சு வந்திருக்க. இதுல இது வேறயா? வேணாம், நீ சிரமப்படாத."

"இதுல என்ன மேடம் சிரமம்? அஞ்சு நிமிஷ வேலை."

"என்கிட்ட டூல்ஸ் இல்லனாலும் பரவால்ல...

சும்மா ஒரு குச்சிய வெச்சு குத்தினாலே சரியாகிடும்."

"பரவால்ல மேடம்...

நான் பண்றேன். ப்ளீஸ்."

அவன் கெஞ்சுற மாதிரி கேட்டான்.

எனக்கும் ஒரு மாதிரி தோணுச்சு.

"சரி...

அவன் தான் அவ்ளோ கேக்குறான்ல..."

"இனிமே பிளம்பர் வந்து, அவன்கிட்ட எக்ஸ்பிளெய்ன் பண்ணி...

அது பெரிய வேலை."

"இவன் தான் இங்கேயே இருக்கான். இவன்கிட்டயே வேலையை முடிச்சுட்டுப் போகச் சொல்லலாம்."

"சரி...

உள்ள போய் பாரு."

நான் சம்மதிச்சேன்.

அவன் முகம் மலர்ந்துச்சு.

"தேங்க்ஸ் மேடம்."

அவன் நகர ஆரம்பிச்சான்.

ஹால்ல இருந்து பெட்ரூமை நோக்கி நடந்தான்.

எனக்கு ஒரு மாதிரி "திக்"னு இருந்துச்சு.

இதுவரைக்கும் அவன் வாசல்ல நின்னுருக்கான். ஹால்ல உக்காந்திருக்கான். கிச்சன் வரைக்கும் வந்திருக்கான்.

ஆனா பெட்ரூம்?

அது என்னோட தனிப்பட்ட இடம்.

என்னோட அந்தரங்கம்.

அங்க ஒரு வாட்ச்மேன் நுழையப் போறான்.

அவன் அந்த வாசப்படியை நெருங்கும்போது...

சரியா அந்த நேரம் பார்த்து...

"ட்ரிங்...

ட்ரிங்...

ட்ரிங்..."

என் கையில் இருந்த போன் அடிச்சது.

சத்தம் கேட்டு பிரகாஷ் நின்னான். திரும்பிப் பார்த்தான்.

நான் போனைப் பார்த்தேன்.

டிஸ்பிளேவுல "Hubby calling"னு வந்துச்சு.

கார்த்திக்.

சரியா மணி ரெண்டு.

வழக்கமா சாப்பிட்டியானு கேக்கக் கூப்பிடுவார்.

"இப்போ போய் கூப்பிடுறாரே..."

எனக்கு ஒரு நிமிஷம் பதட்டம் ஆச்சு.

நான் இந்த அரைகுறை டிரஸ்ல இருக்கேன்.

எதிர்ல ஒரு பிரகாஷ் வேற நிக்கிறான்.

அவன் என் பெட்ரூமுக்குள்ள நுழையத் தயாரா இருக்கான்.

இந்த நேரத்துல புருஷன் போன் பண்றார்.

"ஹலோ..."

நான் அட்டெண்ட் பண்ணேன்.

பிரகாஷ் அங்கேயே நின்னான். நான் பேசுறதைக் கவனிச்சான். அவன் நகரல.

"ஹாய் பவி...

என்ன பண்ற?" கார்த்திக் குரல். ரொம்ப சோர்வா இருந்துச்சு.

"ஒன்னுமில்லங்க...

சும்மா தான் இருக்கேன். நீங்க சாப்பிட்டீங்களா?"

"இல்ல மா...

இனிமே தான். இன்னைக்கு மீட்டிங் கொஞ்சம் இழுத்துடுச்சு."

"ஓ...

சரிங்க."

"நீ சாப்பிட்டியா?"

"இன்னும் இல்லங்க. இனிமே தான் சாப்பிடணும்."

"ஏன் இவ்ளோ லேட்? மணி ரெண்டு ஆச்சுல?"

"அது வந்துங்க...

ஒரு சின்ன வேலை. நம்ம அட்டாச்டு பாத்ரூம்ல தண்ணி போகாம அடைச்சுக்கிச்சு. அதான் அதைச் சரி பண்ண ஆள் வந்திருக்காங்க."

நான் பொய் சொன்னேன்.

இல்ல...

பாதி உண்மை. பாதி பொய்.

ஆள் வந்திருக்கிறது உண்மை.

ஆனா வந்தது பிளம்பர் இல்ல. செக்யூரிட்டி.

நான் பேசிக்கிட்டே பிரகாஷைப் பார்த்தேன்.

அவன் என் கண்ணுக்கு முன்னாடி, ஹால்ல நின்னுட்டு இருந்தான்.

என் கண்கள் அவனை மேல இருந்து கீழ வரைக்கும் பார்த்தது.

நான் என் புருஷன்கிட்ட இவனை "ஆள் வந்திருக்காங்க"னு சொல்லிட்டேன்.

"ஓ...

பாத்ரூம்லயா? காலையில நல்லாத்தானே இருந்துச்சு?"

"ஆமாங்க...

நான் குளிக்கும்போது திடீர்னு தண்ணி நிக்க ஆரம்பிச்சுது."

"சரி சரி...

யாரு? பிளம்பரா?"

"ஆமாங்க...

வந்துட்டாரு. இப்போ தான் உள்ள போறாரு."

நான் பிரகாஷைப் பார்த்துக்கிட்டே சொன்னேன்.

அவன் நான் பேசுறதைக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தான்.

அவனுக்கு நான் என்ன பேசுறேன்னு புரியும்.

நான் அவனைத் தான் சொல்றேன்னு அவனுக்குத் தெரியும்.

இப்போ தான் கார்த்திக் அந்த இன்ஸ்ட்ரக்ஷன் கொடுக்க ஆரம்பிச்சார்.

அவர் சாதாரணமாத் தான் சொன்னார். வீட்ல ஒரு பிரச்சனைன்னா எப்டி சரி பண்ணனும்னு சொல்ற அக்கறை.

ஆனா என் மனசு...

ஏற்கனவே ஆசையில ஊறிப் போயிருந்த என் மனசு...

அவர் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் வேற அர்த்தம் கற்பனை பண்ணுச்சு.

கார்த்திக் சொன்னார்:

"சரி பவி...

அவன்கிட்ட சொல்லி ஒழுங்கா கிளீன் பண்ணச் சொல்லு. போன தடவை வந்தவன் சரியாவே பண்ணல."

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பொறி தட்டிச்சு.

என் கண்கள் பிரகாஷோட கால்களுக்கு நடுவுல போச்சு.

என் மனசு வேற ஒரு "கிளீனிங்" பத்தி யோசிச்சது.

"ஆமா கார்த்திக்..."

"அவன் ஒழுங்கா கிளீன் பண்ணுவான்."

"என்னை நல்லா கிளீன் பண்ணுவான்னு தான் நினைக்கிறேன்."

"நீங்க பண்ணாததை...

அவன் பண்ணுவான்."

"இவ்ளோ நாள் நான் ஏங்கிட்டு இருந்த இடத்தையெல்லாம்...

அவன் சுத்தம் பண்ணுவான்ங்கிற மாதிரி தான் தெரியுது."

என் கற்பனை விரிஞ்சுது.

என் தொண்டை வறண்டு போச்சு. குரல் கரகரப்பா மாறுச்சு.

"ஹலோ...

பவி இருக்கியா?"

"ஆ...

இருக்கேங்க."

"என்ன சொன்னேன் கேட்டதா? அவனை நல்லா கிளீன் பண்ணச் சொல்லு."

"சரிங்க...

அதுக்குத் தான் அவன் வந்திருக்கான். அவன் சுத்தமா கிளீன் பண்ணிடுவான். நான் பார்த்துக்கிறேன்."

என் குரல்ல இருந்த அந்த மாடுலேஷன்...

கார்த்திக்குக்குப் புரிஞ்சிருக்காது.

ஆனா எனக்குப் புரிஞ்சது. என் உடம்பு சூடாச்சு.

அடுத்து கார்த்திக் சொன்னார்:

"அவன்கிட்ட சொல்லு...

முதல்ல அந்த டிரைனேஜ் மூடியைக் கழட்டச் சொல்லு."

"என்னங்க?"

"அதான் மா...

தரையில தண்ணி போற இடத்துல ஒரு மூடி இருக்கும்ல...

அதைக் கழட்டிட்டுப் பார்க்கச் சொல்லு."

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

"மூடியைக் கழட்டணுமா..."

என் மனசு உடனே என் நைட்டிக்கு உள்ள போச்சு.

என் தொடை இடுக்குல...

என் அந்தரங்கத்தை மறைச்சுக்கிட்டு இருக்கிற அந்தச் சின்னத் துணி.

என்னோட பாண்டீஸ்.

"கார்த்திக் மூடியைக் கழட்டச் சொல்றாரு..."

"அதாவது என் பாண்டீஸைக் கழட்டச் சொல்றாரு."

"பிரகாஷ்கிட்ட சொல்லி...

என் பாண்டீஸைக் கழட்டச் சொல்றாரு."

"அவன் முதல்ல என் மூடியைக் கழட்டினாத் தானே...

உள்ளே இருக்கிறதைப் பார்க்க முடியும்?"

எனக்கு உடம்பு முழுக்க 'ஜிவ்'வுனு இருந்துச்சு.

அடுத்து அவர் சொன்னார்:

"மூடியைக் கழட்டிட்டு...

சும்மா கையால பண்ணச் சொல்லாத. ஏதாவது பெரிய கம்பி இல்லன்னா குச்சி வெச்சு இடிக்கச் சொல்லு."

"குழிக்குள்ள அந்த கம்பியை விட்டு நல்லா ஆட்டச் சொல்லு. அப்போ தான் அடைப்பு நீங்கும்."

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

"பெரிய கம்பி..."

"குச்சி..."

நான் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி பைக்ல வரும்போது பிடிச்சேனே...

அவனோட அந்தச் சுண்ணி.

அது என் ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.

"அது குச்சி இல்ல கார்த்திக்."

"அது உலக்கை."

"இரும்புத் தடி."

"கருப்பா...

தடிமனா...

நீளமா..."

"உங்ககிட்ட இருக்கிற சின்னக் குச்சி மாதிரி இல்ல."

"அவன் அந்தப் பெரிய கம்பியை எடுத்து...

என் குழிக்குள்ள விட்டா..."

"என் புண்டைக்குழிக்குள்ள அந்தத் தடியை இறக்கினா..."

"நிச்சயமா என் அடைப்பு நீங்கிடும்."

"அவன் இடிக்குற இடியில...

என் உடம்பே பிளந்து போயிடும்."

"இவன் வெச்சிருக்கிறது நிஜமான ராடு."

என் பாண்டீஸ்்க்குள்ள ஈரம் கசிஞ்சுது.

என் கால் நடுங்குச்சு.

நான் பிரகாஷைப் பார்த்தேன்.

அவன் பேண்ட் மேல என் பார்வை நிலைச்சு நின்னுச்சு.

அவன் சும்மா நின்னுகிட்டு இருந்தாலும்...

அந்தப் பேண்ட்டுக்குள்ள இருக்கிற விஷயம் எனக்குத் தெரியும்.

அது சும்மா குச்சி இல்ல...

அது ஒரு ஆயுதம்.

அதை வெச்சு இடிச்சா...

என் அடைப்பு மட்டும் இல்ல...

என் உயிரே போயிடும் போல.

கார்த்திக் விடல. இன்னும் சொல்லிக்கிட்டே போனார்.

"பவி...

சில சமயம் குச்சி விட்டாலும் போகாது."

"அப்படியா?"

"ஆமா...

வீட்ல ஆசிட் பாட்டில் இருந்தா எடுத்துக் குடு. உள்ள ஊத்தச் சொல்லு."

"ஆசிட்டா?"

"ஆமா...

ஆசிட்டை ஊத்தினா...

அங்க இருக்கிற அழுக்கெல்லாம் கரைஞ்சு போயிடும். கிளீன் ஆயிடும்."

என் புத்தி தடுமாறிடுச்சு.

"ஆசிட்..."

"திரவம்..."

"பிரகாஷோட வாயில இருந்து வர்ற அந்தத் திரவம்..."

"அவனோட எச்சில்..."

"அவன் என் குழியில வாய் வெச்சு...

அவன் எச்சிலைத் துப்பி...

என் அழுக்கை எல்லாம் நக்கி எடுப்பானா?"

"இல்ல...

கடைசியா அவன் முடிக்கும்போது...

அவன் உடம்புல இருந்து ஒரு திரவம் பீய்ச்சி அடிக்குமே..."

"அந்த சூடான கஞ்சியை உள்ள ஊத்தச் சொல்றாரோ?"

"அவன் கஞ்சியை உள்ள ஊத்தினா...

என் குழி நிரம்பி வழியும்."

"எல்லாத்தையும் சுத்தம் பண்ணிடும்."

"ஷ்ஷப்பா...

என்ன பேச்சு பேசுறாரு இவரு..."

நான் என் தொடைகளை இறுக்கிக்கிட்டேன்.

பிரகாஷ் எதிர்ல நிக்கிறான். நான் இங்க நின்னுகிட்டு இப்டி எல்லாம் யோசிக்கிறேன்.

"பவி...

கேக்குதா?"

"கேக்குதுங்க..."

"கம்பியை விட்டு நல்லா குத்தச் சொல்லு. ஆசிட் ஊத்தச் சொல்லு."

"சரிங்க...

நான் சொல்றேன். பெரிய கம்பியை விட்டு குத்தச் சொல்றேன்."

நான் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

அந்த வார்த்தையைச் சொல்லும்போதே...

எனக்கு இன்பமா இருந்துச்சு.

அடுத்து அவர் சொன்னார்:

"மேலோட்டமா பண்ண வேணாம்னு சொல்லு. நல்லா ஆழமா விடச் சொல்லு."

"கை போற வரைக்கும் உள்ள விட்டு நோண்டச் சொல்லு."

"ஷ்ஷப்பா..."

என் உடம்பு சிலிர்த்துச்சு.

"ஆழமா..."

"ஆமா...

அவன் ஆழமாத் தான் விடுவான்னு நினைக்கிறேன்."

"அவனோட அந்த நீளமான சுண்ணியை...

என் புண்டைக்குள்ள அடி ஆழம் வரைக்கும் இறக்குவான்."

"என் கர்ப்பப்பை வாய் வரைக்கும் அது போய் இடிக்கும்."

"உங்களால போக முடியாத ஆழத்துக்கு...

இவன் போவான்."

"அவன் நோண்டும்போது...

எனக்கு உயிர் போகும்."

என் மூச்சு காத்து சூடாச்சு.

நான் போனை இறுக்கமாப் பிடிச்சிருந்தேன்.

என் இன்னொரு கை...

சும்மா தொங்கல. என் நைட்டியை இறுக்கமாப் பிடிச்சிருந்தது.

கூடவே ஆசையும் வந்துச்சு.

"சரிங்க...

நான் ஆழமா விடச் சொல்றேன்."

"கடைசியா ஒன்னு..."

"என்னங்க?"

"நீ அங்க இங்க போகாத. அவன் பக்கத்துலேயே நில்லு."

"அவன் என்ன பண்றான்னு பக்கத்துல நின்னு வேடிக்கை பாரு. அப்போ தான் அவன் உருப்படியா வேலை செய்வான்."

எனக்குச் சிரிப்பு வந்துச்சு.

"நான் வேடிக்கை பார்க்குறேன் கார்த்திக்."

"கண்டிப்பா பார்க்குறேன்."

"அவன் பேண்ட்டைக் கழட்டி...

அந்த இரும்புத் தடியை வெளிய எடுக்குறதை நான் பார்க்கணும்."

"அவன் என் மேல ஏறி வேலை செய்யும்போது...

அவன் உடம்புல இருந்து வேர்வை கொட்டுறதை நான் பார்க்கணும்."

"என் ஓட்டையை அவன் எப்டி குத்திச் சரி பண்றான்னு...

நான் கண்ணு கொட்டாம பார்க்குறேன்."

"நீங்க சொன்ன மாதிரியே நடக்கும்."

"சரிங்க...

நான் அவன் பக்கத்துலேயே நிக்கிறேன். அவன் செய்யுறதை உத்து பார்க்குறேன். நீங்க கவலைப்படாதீங்க."

"சரிங்க...

ஆனா எனக்கு ஒரு சந்தேகம்."

"என்ன?"

"அவன் ரொம்ப நேரம் எடுத்துக்கிட்டா?"

"பரவால்ல...

வேலை முடியுற வரைக்கும் கூடவே இரு."

"சரிங்க...

அவன் எவ்ளோ நேரம் ஆனாலும்...

எவ்ளோ ஆழமா போனாலும்...

நான் கூடவே இருந்து கவனிச்சுக்குறேன்."

"அவன் நல்லா இடிச்சு வேலை செய்யுறானான்னு பார்க்குறேன்."

"அவன் மூச்சு வாங்க வேலை செய்யுற அழகைப் பார்க்குறேன்."

"நீங்க சொன்ன மாதிரி...

ஒரு துளி கூட மிச்சம் வைக்காம கிளீன் பண்ணச் சொல்றேன்."

"சரி மா...

நான் வெக்கிறேன். நைட்டு வர லேட் ஆகும். நீ சாப்பிடு."

"சரிங்க...

பை."

கார்த்திக் போனை வெச்சார்.

"நைட் வர லேட் ஆகுமாம்..."

அது இன்னும் வசதியா போச்சு.

நான் போனைத் துண்டிச்சேன்.

கையில போனை வெச்சுக்கிட்டு...

அப்படியே நின்னேன்.

என் முகம் ஜுரம் அடிச்ச மாதிரி சூடா இருந்துச்சு.

என் உடம்பு முழுக்க ஒரு விதமான நடுக்கம்.

என் புருஷன்கிட்ட பேசிக்கிட்டே...

வேற ஒருத்தனை நினைச்சு...

அவனை என் உடம்புக்குள்ள விடுற மாதிரி கற்பனை பண்ணிப் பேசினது...

எனக்கு ஒரு பயங்கரமான "கிக்" கொடுத்துச்சு.

இது ஒரு விதமான துரோகம் தான்.

ஆனா என்னால கண்ட்ரோல் பண்ண முடியல. கார்த்திக் ஏன் புரிஞ்சுக்க மாட்டேங்குறாரு?

எனக்கும் ஆசை இருக்கு. எனக்கும் தேவை இருக்கு.

அவர் அதைச் சரியா கவனிக்காதப்போ...

என் மனசு இதுக்கெல்லாம் ஏங்குது.

இது தப்புன்னு தெரிஞ்சாலும்...

இந்தத் தப்புல ஒரு சுகம் இருக்கு.

நான் நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.

பிரகாஷ் இன்னும் அங்கேயே நின்னுட்டு இருந்தான்.

அவன் நான் பேசுனதைக் கவனிச்சான்.

ஆனா மறுபக்கம் கார்த்திக் என்ன சொன்னாருன்னு அவனுக்குக் கேத்திருக்காது.

நான் மட்டும் தான் பேசிட்டு இருந்தேன்.

"பெரிய கம்பி..."

"ஆழமா..."

"பக்கத்துலேயே நின்னு பார்க்குறேன்..."

இந்த வார்த்தைகளை மட்டும் அவன் கேட்டிருப்பான்.

அவன் முகத்துல ஒரு குழப்பம். அதே சமயம் ஒரு ஆர்வம்.

என் முகத்துல சிவந்து இருந்ததைப் பார்த்து...

அவன் ஏதோ புரிஞ்சுக்க முயற்சி பண்ணான்.

நான் அவனைப் பார்த்தேன்.

என் கண்கள்ல இப்போ தயக்கம் இல்ல.

ஒரு அழைப்பு இருந்துச்சு.

என் கண்ணாலயே "என்ன?"னு கேட்டேன்.

அவன் ஒன்னுமில்லங்கிற மாதிரி தலையை ஆட்டினான்.

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல ஒரு மௌனம்.

அந்த மௌனம் ரொம்பக் கனமா இருந்துச்சு.

காத்துல ஆசை நிரம்பி வழிஞ்சுது.

நான் முடிவு பண்ணிட்டேன்.

"சரி...

போ."

நான் சைகை பண்ணேன்.

"உள்ள போ."

என் குரல் மெதுவா, ஆனா உறுதியா வந்துச்சு.

அவன் தலையாட்டினான்.

"சரிங்க மேடம்."

வெறும் கையோட...

என் பெட்ரூமை நோக்கி நடந்தான்.

அவன் நடக்குற ஒவ்வொரு அடியும்...

என் இதயத்துல மிதிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவன் அந்த நிலைப்படியைத் தாண்டி...

என் படுக்கையறைக்குள்ள நுழைஞ்சான்.

அந்த தடை செய்யப்பட்ட பகுதிக்குள்ள...

ஒரு அந்நியன் நுழைஞ்சுட்டான்.