అత్తగారి కథలు - శుచి శుభ్రత

[k3vv3]

మొక్కలు అంటే కొద్దిగా పూలమొక్కలు ఉంటాయేమో అనుకుంది భావన కానీ మేడ మొత్తం మొక్కలే. పెద్ద రూఫ్ గార్డెన్ ఉంది అక్కడ. పూల మొక్కలు, కూరగాయల మొక్కలు, ఔషధమొక్కలు ఇంకా లతలు ఎన్నో. మంచి పరిమళభరితమైన సమీరం మనసును మరిపించింది. అక్కడక్కడా చక్కర్లు కొడుతున్న సీతాకోక చిలుకలు, పసుపు రంగు పిట్టలు, పిచ్చుకలు... రమ్యంగా ఉంది తోట.
విశాల్ లో తండ్రి పోలికలు ఎక్కువ. కనుముక్కు తీరు అంతా తండ్రి ముక్కులోంచి ఊడిపడ్డట్టుగా ఉంటాడు. చిన్న కొడుకు వినోద్ తల్లి పోలిక.
 
కోడలిని చూడంగానే "రామ్మా!అప్పుడే లేచేశావా!"అన్నాడు ఆప్యాయంగా.
 
అవునన్నట్లు నవ్వింది భావన.
 
అప్పుడే మొక్కలకు నీళ్లు పెట్టాడేమో నేలంతా తడితడిగా ఉంది.
 
"జాగ్రత్త తల్లీ!జారిపడకుండా నడువు!"అన్నాడు రఘురామ్.
 
అక్కడ ఒక వైపు చెక్క ఉయ్యాల ఉంది. ఉయ్యాల గొలుసులకు దట్టంగా మాధవీలత అల్లించి ఉంది.
 
"అక్కడ కూర్చుందాం!"అంటూ ఉయ్యాలను చూపించాడు.
 
జాగ్రత్తగా నడుస్తూ ఉయ్యాల దగ్గరికి వచ్చింది. గుత్తులు గుత్తులుగా ఉయ్యాల గొలుసుల నిండా పూలు. నందనవనంలోకి వచ్చినట్లుగా ఉంది భావనకు. చిన్న డిష్షులో లేత లేత వంకాయలు పట్టుకొని ఉయ్యాల మీద కూర్చున్నాడు రఘురామ్.
 
"ఇలా కూర్చోమ్మా!"
 
చీర పైకి పట్టుకొని కూర్చుంది భావన.
 
"రిటైర్ అయ్యిన దగ్గర్నుంచి ఈ తోట పెంచుతున్నాను. పొద్దున ఒక గంట, సాయంత్రం ఒక గంట తోటపనికి కేటాయిస్తే చాలు!"
 
"చాలా బాగుంది తోట.ఇన్ని మొక్కలు చాలా చక్కగా పెంచారు."ప్రశంసించింది భావన.
 
"పెద్ద కష్టం కాదు. నేను తోట పెంపకం కోసం ట్రైనింగ్ తీసికొన్నాను. ఇప్పుడు కూడా అప్పుడప్పుడూ ట్రైనింగుకు వెళ్తుంటాను. వాళ్ళు సూచనలు ఇస్తారు. మనం పండించిన కూరలతో వంట చేస్తే ఆ రుచి వేరుగా ఉంటుంది. పక్కింటి వాళ్ళకూ, ఎదురింటి వాళ్ళకూ పంపిస్తాను. మీ అత్తయ్యకు కాలేజీ పనితోనే సరిపోతుంది. నేను ఈ రెండేళ్లలో వంట నేర్చుకున్నాను. ఈ రోజు నేను చేసిన కూర తిందువు గానీ!నీకు ఏ కూర అంటే ఇష్టం?"
 
"ఏమైనా తింటాను."మొహమాటంగా అంది భావన.
 
"అలా అంటే కుదరదు. మొహమాట పడకు!"
 
ఊ ''' మీకు బాగా వచ్చిన కూర ఏదైనా... నేను కూడా చేస్తాను. "
 
"నీకు వంట వచ్చా?"
 
"అంత రాదు..."నసిగింది భావన.
 
నవ్వాడు రఘురామ్.
 
"పెళ్లయిన కొత్తల్లో బిందూకు కూడా వంట అస్సలు రాదు. రకరకాల ప్రయోగాలు చేసేది. నీకు అన్ని కూరలు ఎలా చెయ్యాలో పుస్తకంలో వ్రాసి పెట్టాను. అది తీసికెళ్ళు!ఆ కొలతలతో ఇద్దరూ చేసుకోండి!ఇక్కడ మాత్రం నేను, బిందు చేసిపెడతాము. సాంబారు, మజ్జిగ పులుసు, పిండిమిరియం ఇవన్నీ నా స్పెషల్స్. ఈ రోజు బిందూని పప్పు, అన్నం మాత్రం వండమన్నాను. నీకు నా ప్రతిభ కూడా తెలియాలి కదా!నీ కోసం ఏం చెయ్యను?"
 
రఘురామ్ అలా మాట్లాడుతూ ఉంటే చాలా ఆనందం వేసింది భావనకు.
 
"ఒకే!నువ్వు మొహమాట పడుతున్నావు. పిండి మిరియం, చారు, గుత్తివంకాయకూర చేస్తాను. సరేనా!"
 
తలఊపింది భావన
 
"ఇంకో విషయం విను!నువ్వు మరీ ఫ్యాన్సీ డ్రెస్సు కాంపిటీషనుకు వచ్చినట్లు చీర కట్టుకొని రాకపోయినా ఫర్వాలేదు. నువ్వు ఫ్రీగా నీకు ఇష్టమైన డ్రెస్సులు వేసుకో!ఈ చీర అలవాటు లేక ఎక్కడన్నా జారి పడితే అది ఇంకా కష్టం కదా!"నవ్వాడు రఘురామ్.
 
పెద్దగా నవ్వింది భావన.
 
"నువ్వు నీలాగా ఉండు!పెళ్లవంగానే నిన్ను నువ్వు మార్చుకోనవసరం లేదు!"
 
'సరే!'అన్నట్లు తల ఊపింది భావన.
 
రఘురామ్ తోటలో ఉన్న ఔషధమొక్కల గురించి, వాటి ఉపయోగాల గురించి శ్రద్ధగా ఒక్కో మొక్కను చూపిస్తూ వివరించాడు.
ఇంతలో రఘురామ్ సెల్ ఫోన్ మోగింది.
 
"చూడు!గంట దాటి పోయింది. బిందూ పిలుస్తోంది. పద!కిందికి వెళ్దాము!"
 
ఇద్దరు కలిసి క్రిందికి వచ్చారు.
 
అప్పటికి విశాల్ లేచి స్నానం చేసి ఉన్నాడు. భావనను చూడంగానే అతడి కళ్ళు మెరిశాయి.
అందరూ కలిసి టిఫిన్ తిన్నారు.
హిమబిందు పెళ్ళి ఆల్బమ్స్ వచ్చాయని తీసికొని వచ్చింది. నలుగురూ కలిసి సరదాగా పెళ్ళి ఫోటోలు చూసారు. హిమబిందు లేచి టీ కలిపి తీసికొని వచ్చింది
భావన మొహమాట పడింది.
 
"నేను కలిపేదాన్ని కదా అత్తయ్యా!"అంది 
 
"బెంగుళూరు వెళ్ళాక మీ ఇద్దరే అన్ని పనులు చేసుకోవాలి. ఇక్కడైనా కాస్త రెస్టుగా ఉండు!"నవ్వింది హిమబిందు.
 
రఘురామ్, విశాల్ వేసే ఛలోక్తులతో ఆ పూట గడిచింది.
 
భోజనాలకు కూర్చున్నారు నలుగురు.
 
నిజంగానే గుత్తివంకాయ కూర చాలా బాగుంది. పిండిమిరియం కొత్త రకం రుచితో చాలా బాగుంది. చారు అమోఘం.పాయసం, బజ్జీలు. కొత్త కోడలికి కొసరికొసరి వడ్డించింది హిమబిందు.
అత్తగారింట్లో కాస్త బెరుకు తగ్గింది భావనకు.
భోజనాలయ్యాక రఘురామ్,విశాల్ కారు సర్వీసింగుకు ఇచ్చి వస్తామని బయటికి వెళ్లారు.
 
అత్తాకోడళ్ళు కబుర్లలో పడ్డారు.
 
"ఎలా ఉంది కొత్త జీవితం?ఎలా ఉన్నాడు విశాల్? నీకు నచ్చాడా?"
 
హిమబిందు నవ్వుతూ అడిగే సరికి సిగ్గుపడింది భావన.
 
"మీరు ఒకరికొకరు కొత్త. అలవాటు పడటానికి కొంత సమయం పడుతుంది. నేను ప్రిన్సిపాల్ గా ఉద్యోగం చేస్తున్నాను. పిల్లలకు పాఠాలు చెప్పటమే నా పని. నేను పాఠం చెప్తున్నాననుకోకు!పెళ్లయిన కొత్తల్లో భార్యా భర్తల మధ్య ఆకర్షణ ఉంటుంది. కొత్త మోజు అంటారు కదా!అదే! తర్వాత తర్వాత ఒకరిలో ఉండే లోపాలు ఇంకొకరికి తెలుస్తూ ఉంటాయి. ఇగో హర్ట్ అయ్యిందనో, నిర్లక్ష్యంగా వ్యవహరిస్తున్నారనో చిన్న చిన్న గొడవలతో మొదలై అవే పెద్ద అగాధాలుగా మారి విడాకుల దాకా వెళ్తున్నాయి. ఎక్కువగా పెద్దవాళ్ళు కుదిర్చిన పెళ్ళిళ్లల్లో విడాకుల శాతం ఎక్కువగా ఉంది. ఎందుకని?పరిచయం లేని ఇద్దరు వ్యక్తులు కలిసి బ్రతకటం, కనీసం అలవాట్లు, అభిరుచుల గురించి కూడా అవగాహన లేకపోవటం, హడావుడి పెళ్లిళ్లు, ఒకరి మీద ఇంకొకరి ఆధిపత్యం కోసం నిరంతర ప్రయత్నం. వెరసి విడాకులకు పరిగెత్తటం.
భార్యాభర్తల మధ్య కావాల్సింది ప్రేమ, నమ్మకం, ఒకరి పట్ల ఒకరికి విలువ, గౌరవం. వీటిలో ఏది తగ్గినా సమస్యలు వస్తాయి. కొద్దిగా సంయమనం పాటిస్తే సమస్యలను అధిగమించవచ్చు.
నేను నా వ్యక్తిత్వాన్ని మార్చుకోకుండా, మా ఆయనను, పిల్లల్ని చూసుకున్నాను. కొద్ది పాటి సర్దుబాటు మనకు ఎప్పుడూ ఉంటుంది. మనం ఆడవాళ్ళం. మగవాళ్ళకంటే మనలో ఓర్పు సహనం సహజంగా ఎక్కువే ఉంటాయి. అలా అని అన్నింటికీ భర్త ముందు దిగజారిపోనవసరం లేదు. ఒక్కోసారి గట్టిగా మన అభిప్రాయాలు చెప్పే స్వతంత్రం ఉండాలి. మరొకసారి కాస్త తగ్గి ఉన్నా ఫర్వాలేదు. అమ్మ, నాన్న విసుక్కుంటే వాళ్ళని వదిలివేయం కదా!అలాగే భర్త విషయంలో కూడా ఆలోచించాలి. మరీ మనల్ని వాడుకుంటూ ఉంటే మాత్రం సీరియస్ గా తీసికోవాలి.
విశాల్ కు కూడా ఇలాగే పాఠాలు చెప్తూ వస్తున్నాను. నీ విషయంలో వాడు అధికారం చెలాయిస్తాడని భయపడకు!ఒక వేళ ఏమన్నా క్రాష్ వస్తే సమస్యకు మూలమేమిటో ఆలోచించండి!ఇద్దరూ చర్చించుకోండి!నాకు తెలిసి వాడు నిన్ను బాధ్యతగా చూసుకుంటాడనే నమ్మకం ఉంది. నువ్వు కూడా నెమ్మదైన పిల్లవు.... "
ఆగింది హిమబిందు.
 
"నాకు కొంచెం భయంగా ఉంది అత్తయ్యా!ఉద్యోగం చేస్తూ, ఇల్లు చూసుకోవాలంటే ఎలాగా అనిపిస్తోంది. విశాల్ సపోర్ట్ మీద ఆధారపడి ఉంది. నేను మాట్లాడాను. తను సపోర్ట్ ఇస్తానన్నాడు... కానీ..."
 
"ఇద్దరూ ఏమేమి పనులు చెయ్యాలో విభజించుకోండి!కాస్త అటూ ఇటూ అయినా కలిసి చేసుకోండి!డబ్బు విషయంలో కూడా. క్రమశిక్షణ చాలా అవసరం. ఇద్దరూ మాట్లాడుకొని అమలు చేయండి!సాధ్యమైనంతవరకు దాపరికాలు లేకుండా చూసుకోవాలి."
 
అత్తగారి మాటలు వింటుంటే ఒక విషయం అర్థం అయింది భావనకు. హిమబిందు చాలా గట్టి వ్యక్తిత్వం ఉన్న మహిళ. అలా ఉండటం తనకు చేత అవుతుందా!తనకు మొహమాటం ఎక్కువ. ఎవరితోనైనా గట్టిగా మాట్లాడటం అస్సలు చేతకాదు. తల్లి తండ్రుల చాటున ముద్దుగా పెరగటంతో పెద్దగా ఎవ్వరితోనూ ఘర్షణ అన్నది రాలేదు. ఇప్పుడు ఇది పెళ్ళి. అమ్మ, నాన్న చూసుకున్నట్లు ముద్దుగా గారాబంగా ఎవరు చూసుకుంటారు?
 
భావన ఆలోచిస్తూ ఉండటంతో మళ్ళీ మాట్లాడటం మొదలు పెట్టింది హిమబిందు.
 
"ముందు నువ్వు నీ వ్యక్తిత్వాన్ని బిల్డప్ చేసుకో!దానికి సంబంధించి నేను చెప్పటం కంటే రెండు మూడు పుస్తకాలు ఉన్నాయి. చాలా చిన్నవే.' నిన్ను నువ్వు ఎలా తీర్చిదిద్దుకోవాలి? ఇతరులను ఎలా గెల్చుకోవాలి?' అనే వ్యక్తిత్వవికాస పుస్తకాలు. మన వ్యక్తిత్వాన్ని నిలబెట్టుకుంటూ, మన గౌరవానికి భంగం కలగకుండా జీవితభాగస్వామితో ఎలా మెలగాలో ఆ పుస్తకాలు చదివితే తెలుస్తుంది."
 
హిమబిందు లేచి తన బెడ్ రూంలో రాక్ లో ఉన్న పుస్తకాలు రెండు తెచ్చి భావనకు ఇచ్చింది.
 
ఇంతలో బెల్ మోగింది.
 
రఘురామ్, విశాల్ వచ్చారు.
 
సాయంత్రం విశాల్ తో బెంగుళూరులో పెట్టబోయే సంసారానికి కావాల్సిన సామాన్లు కొనుక్కోవటానికి వెళ్ళింది భావన. వీళ్ళు వచ్చేసరికి రాత్రి ఎనిమిదయ్యింది. తిరిగి తిరిగి షాపింగ్ చెయ్యటం వలన పెందలాడే భోజనాలు చేసి పడుకున్నారు విశాల్, భావనలు.
 
రెండో రోజు పంజాబీ డ్రెస్ వేసుకొంది భావన.ఫలహారాలు చేసి యాదగిరిగుట్టకు వెళ్దామన్నాడు రఘురామ్.
పొద్దున్నే పులిహోర, దధ్యోజనం వడలు చేశారు రఘురామ్, హిమబిందులు.
తినటానికి అన్నీ పెట్టుకొని బయల్దేరారు నలుగురు.
పిల్లలతో సరదాగా మాట్లాడుతూ పెద్దవాళ్ళుకూడా పిల్లల్లాగా మారిపోయారు.
 
అప్పుడప్పుడు రఘురామ్ తమ పెళ్లయిన కొత్తల్లో ఎలా ఉండే వారో, ఇద్దరికీ మధ్య వచ్చే చికాకులు, కలహాలు ఎలా ఉండేవో, పిల్లలు పుట్టాక ఎలా చూసుకుంటూ ఇద్దరూ ఎలా ఉద్యోగాలు చేసుకునే వాళ్ళో చెప్తూ ఉన్నాడు.
 
ఆ రోజంతా సరదాగా గడిచింది.
 
మూడో రోజు విశాల్ తమ్ముడు వినోద్ వచ్చాడు. అతడు అన్న పెళ్లయ్యాక ఢిల్లీ వెళ్ళాడు. అతడక్కడ ఉద్యోగం చేస్తున్నాడు. విశాల్, వినోదుల సరదా కబుర్లతో గడిచింది.
మధ్యలో హిమబిందు భావనను తీసికొని బజారు వెళ్లి రాగిణికి మోహనుకు బట్టలు తీసికొంది. అమ్మకు ఇష్టమైన ఆకుపచ్చరంగు గద్వాల్ చీర సెలెక్ట్ చేసింది భావన.
అలా బజారులో అత్తగారితో తిరిగుతూ మాట్లాడటం భావనకు చాలా అనందాన్ని కలిగించింది.
ఇంటికి వస్తూ ఉంటే ఐస్క్రీమ్ షాప్ దగ్గర ఆగారిద్దరు.
ఎప్పుడన్నా తల్లి తండ్రులతో బయటికి వెళ్తే ఐస్ క్రీమ్ తినిరావటం అలవాటు భావనకు.
 
'అత్తగారు పిల్లల సంతోషానికి ప్రాముఖ్యత ఇస్తారు '. అనుకొంది భావన.
 
నాలుగోరోజు. ఆ రోజు సాయంత్రం గోదావరిలో రాజమండ్రికి భావన తిరిగి వెళ్ళాలి.
ఆరోజు రాత్రికే విమానంలో విశాల్ బెంగుళూరు వెళ్తున్నాడు. భావనను పదిరోజుల తర్వాత బెంగుళూరులో దిగబెట్టే ఏర్పాటు చేసుకున్నారు మోహన్, రాగిణులు.
 
పదిరోజుల సాన్నిహిత్యంతోనే భర్తని వదిలి వెళ్ళాలంటే బెంగగా ఉంది భావనకు. పిల్లలకు ఏకాంతం కల్పిస్తూనే కోడలితో మాట్లాడుతూ ఉంది హిమబిందు.
 
"మరీ ఏమైనా ప్రాబ్లెమ్ వస్తే ఒక స్నేహితురాలు ఉంది అనుకొని నాతో చెప్పు!అత్తగారిని అనుకోకు!నాతో ఫ్రీ గా ఉండు!మొహమాట పడకు!"అంది హిమబిందు.
 
రఘురామ్ కోడలి దగ్గరికి వచ్చాడు.
 
"మాకు కూతుళ్లు లేరు. కోడళ్ళనే కూతుర్లుగా భావిస్తాము. నీకు తీరిక ఉన్నప్పుడు ఫోన్ చేస్తూ ఉండు!మన మధ్య ఎటువంటి రిజర్వేషన్లు ఉండకూడదు. నేను కూడా నీ ఫ్రెండ్ ని అనుకో!సంకోచాలు అసలే వద్దు!వీడితో కూడా నువ్వు ఏమనుకుంటున్నావో చెబుతూ ఉండు!కమ్యూనికేషన్ గ్యాప్ మీ ఇద్దరి మధ్య రాకుండా చూసుకోండి!"
 
అత్తమామల పాదాలకు నమస్కారం చేసి ఆశీస్సులు పొందింది భావన.
 
సాయంత్రం భావనకు వీడ్కోలు చెప్పటానికి అందరూ స్టేషనుకు వచ్చారు.
ట్రైన్ కదిలే దాకా భావన చేతిని వదలకుండా పట్టుకునే ఉన్నాడు విశాల్. బెంగుళూరులో ఒక్కడే భావన లేకుండా రాబోయే పది రోజులు ఎలా గడపాలి అనే బెంగ అతడి కళ్ళల్లో స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
 
ట్రైన్ కదిలింది.
 
'వీళ్ళందరూ తన వాళ్ళు 'అనుకుంటూ దూరమవుతున్న భర్తను, అత్తమామల్ని, మరిదిని చూస్తూ సీట్లో జారగిలపడింది భావన.
 
అత్తగారిల్లు ఎలా ఉంటుందో అని భయపడిన భావనకు అత్త మామల ప్రవర్తన కొంత ధైర్యాన్ని ఇస్తోంది. తల్లి తండ్రులు, అత్తమామలు కలిసి చేసిన పెళ్ళి. ఆ పెళ్లిని చిన్నతనంతో, అవగాహనా రాహిత్యంతో తామిద్దరూ ఎక్కడ కూలగొట్టుకుంటామో అనే ఆరాటంతో ఇరువైపుల పెద్దలూ తమ వంతు బాధ్యతని తాము నిర్వర్తిస్తున్నారు. ఇక ముందుకు వెళ్తూ సజావుగా సంసార నౌకను నడిపించే బాధ్యత తమ ఇద్దరి పైనా ఉంది.
భావనకు ఇప్పుడు నమ్మకంగా ఉంది. విశాల్ తో భవిష్యత్తు ఆశాజనకంగా కనిపిస్తోంది. ఆమె నమ్మకాన్ని నిలబెడుతున్నట్లు ఆమె మెడలో పచ్చని మంగళ సూత్రం ఆమె హృదయానికి దగ్గరగా తళుకులీనుతూ ఆమెలో భద్రతాభావాన్ని పెంచుతోంది.
రైలు వేగం పుంజుకొంది.
 
సమాప్తం.