Ananya Pichchi Prema - Ravi Kutila Budhhi

[sandeep987]

సాయంత్రం కాలేజీ బెల్ మోగింది. అనన్య గుండెల్లో రైళ్లు పరిగెడుతున్నాయి. క్లాసులో కూర్చున్నంత సేపు ఆమె మనసులో ఆ గేటు, ఆ ఇనుప కడ్డీలు, అక్కడ కాచుకుని ఉండే ఆ మొరటు సైదులు ఆలోచనలే ఉన్నాయి. ఆమె తన చున్నీని తీసి బ్యాగులో పెట్టుకుంది. కేవలం ఆ పల్చటి చుడీదార్‌, దాని లోపల ఉన్న నల్లటి నెట్టెడ్ బ్రా మాత్రమే ఆమె ఒంటిపై ఉన్నాయి. విరబోసిన జుట్టును ఒక్కసారి సరిచేసుకుని, అద్దంలో తన ఉప్పొంగుతున్న ఎద అందాలను చూసుకుని ఒక దీర్ఘ శ్వాస తీసుకుంది.

సాయంత్రం కాలేజీ గేటు దగ్గర వాతావరణం నిశ్శబ్దంగా ఉంది. సైదులు తన పాత ఇనుప కుర్చీలో కాళ్ళు చాపుకుని కూర్చున్నాడు. నోట్లో పాన్ నములుతూ, వాడు తన కర్రను పక్కన పెట్టుకుని, గద్దలా అనన్య రాక కోసం ఎదురుచూస్తున్నాడు.

అనన్య మెల్లగా నడుచుకుంటూ గేటు వైపు వస్తోంది. సైదులు ప్లాన్ ప్రకారం గేటును కేవలం అర అడుగు మాత్రమే తెరిచి ఉంచాడు. ఆమె అక్కడికి రాగానే ఆగిపోయింది.

అనన్య: "సైదులు.. గేటు తీయ్."

సైదులు (కుర్చీలోంచి కదలకుండా, ఆమె వక్షోజాల వైపు తీక్షణంగా చూస్తూ): "గేటుకి తుప్పు పట్టిందమ్మా.. రాదు. ఆ సందులోంచే రావచ్చుగా? అంత నాజూకైన పిల్లవి.. ఆ మాత్రం సందులోంచి రాలేవా?"

అనన్యకు తెలుసు.. వాడు తనని పరీక్ష పెడుతున్నాడని. అటు ఇటు చూసింది, ఎవరూ లేరు. తన మొబైల్‌లో 'సైలెంట్ కింగ్' పంపిన మెసేజ్ గుర్తొచ్చింది. "ఆ కడ్డీలకు నీ బయలు తగలాలి" అన్న మాట ఆమె మెదడులో మారుమోగుతోంది.

సైదులు (కుర్చీలోంచి కదలకుండా, ఆమె వక్షోజాల వైపు తీక్షణంగా చూస్తూ): "గేటుకి తుప్పు పట్టిందమ్మా.. రాదు. ఆ సందులోంచే రావచ్చుగా? అంత నాజూకైన పిల్లవి.. ఆ మాత్రం సందులోంచి రాలేవా?"

అనన్యకు తెలుసు.. వాడు తనని పరీక్ష పెడుతున్నాడని. అటు ఇటు చూసింది, ఎవరూ లేరు. తన మొబైల్‌లో 'సైలెంట్ కింగ్' పంపిన మెసేజ్ గుర్తొచ్చింది. "ఆ కడ్డీలకు నీ బయలు తగలాలి" అన్న మాట ఆమె మెదడులో మారుమోగుతోంది.

అనన్య గేటు దగ్గరకు రాగానే, ఆమె ఫోన్ వైబ్రేట్ అయ్యింది. సైలెంట్ కింగ్ నుంచి మెసేజ్: "బేబీ.. నేను చూస్తున్నాను. ఇప్పుడు ఆ గేటు సగం మాత్రమే తెరిచి ఉంది. ఆ కడ్డీల సందులోంచి నువ్వు రావాలి. నీ అందాలు ఆ ఇనుప కడ్డీలకు గట్టిగా రుద్దుకుంటూ వస్తుంటే.. ఆ రాపిడికి నీ ఒంట్లో పుట్టే సెగలు నాకు ఇక్కడి వరకు తెలియాలి. భయపడకు, ఆ ముసలి వాచ్‌మెన్ గాడు తన కుర్చీలోంచి కూడా లేవడు. వాడు కేవలం ఒక రాయిలా చూస్తుంటాడు.. అంతే!"

అనన్య ఆ మెసేజ్ చదివి ఒక్కసారి ఊపిరి బిగబట్టింది. ఎదురుగా సైదులు తన కుర్చీలో దర్జాగా కూర్చుని ఉన్నాడు. వాడు కనీసం గేటు తీయడానికి ప్రయత్నం కూడా చేయలేదు.

అనన్య మెల్లగా ఆ సందులోకి అడుగు పెట్టింది. ఆ ఇనుప కడ్డీలు చాలా దగ్గరగా ఉన్నాయి. ఆమె ముందుకు వెళ్లాలంటే తన ఎద భాగం (బయలు) ఆ కడ్డీల మధ్య నలగాల్సిందే. ఆమె తన శరీరాన్ని పక్కకు తిప్పి, మెల్లగా ఆ కడ్డీల మధ్యలోకి తనని తాను నెట్టుకుంది.

ఆ గరుకైన ఇనుము ఆమె పల్చటి చుడీదార్‌ని, దాని లోపల ఉన్న ఆ నల్లటి నెట్టెడ్ బ్రాను తాకింది. ఆమె ముందుకు జరుగుతున్న కొద్దీ, ఆ కడ్డీల ఒత్తిడికి ఆమె వక్షోజాలు అటు ఇటు నలిగిపోతున్నాయి.

అనన్య (మనసులో): "అమ్మో.. ఎంత గట్టిగా తగులుతున్నాయి. ఆ నెట్టెడ్ బ్రా లోపల నా నిపుల్స్ ఆ ఇనుప కడ్డీల రాపిడికి గట్టిగా రాసుకుంటున్నాయి.. మంటగా ఉన్నా ఏదో తెలియని సుఖం."

ఆమె కష్టపడుతూ ఆ సందులోంచి దూరి వస్తుంటే, సైదులు తన కుర్చీలో కూర్చునే ఆమె ప్రతి కదలికను గమనిస్తున్నాడు. ఆమె ఎదలు ఆ కడ్డీల మీద ఎలా రుద్దుకుంటున్నాయో, ఆ ఒత్తిడికి ఆమె ముఖంలో ఎటువంటి మార్పులు వస్తున్నాయో వాడు కళ్ళతోనే జుర్రుకుంటున్నాడు. వాడు ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు, కేవలం ఆ వికృతమైన చూపులతో ఆమెను భయం కలిగించేలా చూస్తున్నాడు.

చివరికి అనన్య ఆ కడ్డీల రాపిడిని అనుభవిస్తూ బయటకు వచ్చింది. ఆమె చుడీదార్‌పై ఆ కడ్డీల గుర్తులు పడ్డాయి. ఆమె వేగంగా తన స్కూటీ వైపు వెళ్ళిపోయింది.

వెంటనే ఫోన్ మళ్ళీ మోగింది.

సైదులు (Message): "అద్భుతం అనన్యా! ఆ కడ్డీల మీద నీ అందాలు రుద్దుకుంటుంటే.. ఆ వాచ్‌మెన్ గాడు తన కుర్చీలోంచి కదలకుండా నిన్ను ఎలా మింగేస్తున్నాడో చూశావు కదా? వాడు నిన్ను ఒక వస్తువులా చూస్తున్నాడు. ఇప్పుడు ఆ రాపిడి వల్ల నీ బయలు (ఎదలు) ఎంత ఎర్రగా కందిపోయాయో చూడాలని ఉంది. త్వరగా ఇంటికి వెళ్లి నీ గదిలో బట్టలన్నీ విప్పేసి.. ఆ గుర్తులను నాకు ఫోటో తీసి పంపు!"

అనన్య ఇంటికి చేరేసరికి ఆమె ఒళ్లంతా ఆ రాపిడి వల్ల కలిగిన వేడితో రగిలిపోతోంది. గదిలోకి వెళ్లి తలుపు వేసుకుని, అద్దం ముందు నిలబడి తన చుడీదార్ విప్పేసింది.

అనన్య (వగరుస్తూ): "నిజంగానే ఎర్రగా అయిపోయాయి. ఆ నెట్టెడ్ బ్రా అచ్చులు, ఆ ఇనుప కడ్డీల గుర్తులు నా చర్మం మీద పచ్చిగా కనిపిస్తున్నాయి. ఆ వాచ్‌మెన్ గాడు అలా చూస్తుంటే నాకు ఇంకాస్త గట్టిగా రుద్దుకోవాలనిపించింది.."

అనన్య తన ఫోన్ కెమెరా ఆన్ చేసి, ఆ నెట్టెడ్ బ్రాలో ఉబికి వస్తున్న తన అందాలను, ఆ రాపిడి గుర్తులను ఫోకస్ చేస్తూ ఫోటోలు తీయడం మొదలుపెట్టింది.