Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

Part 72:


வண்டி போயிட்டு இருந்துச்சு.

"டுர்ர்ர்ர்ர்... பட்... பட்... பட்..."

அந்தப் பழைய ஆக்டிவா போடுற சத்தம் காதையே அடைச்சது.

ரோடு வேற படுமோசமா இருந்துச்சு.

முன்னாடி எல்லாம் தார் ரோடு. இப்போ ரோடு வேலை நடக்குறதால எல்லாம் குண்டும் குழியுமா கிடந்துச்சு.

வண்டி ஒவ்வொரு தடவை குழிக்குள்ள இறங்கும்போதும்... என் உசுரு போயிட்டு வந்துச்சு.

அந்த வண்டியில சஸ்பென்ஷன் சுத்தமா வேலையே செய்யலன்னு நினைக்கிறேன்.

"டொம்... டொம்..."னு சத்தம் கேட்டுச்சு.

அந்த அதிர்வு அப்படியே என் முதுகுத் தண்டுவடம் வரைக்கும் ஏறுச்சு.

நான் 'சைட் சாடில்' முறையில... அதாவது ரெண்டு காலையும் ஒரே பக்கமா போட்டு உக்காந்திருந்தேன்.

இப்படி உக்காந்தா சுத்தமா பேலன்ஸ் நிக்கல.

கைப்பிடியை உயிர்ப் பயத்துல பிடிச்சிருந்தேன்.

வெயில் மண்டையைப் பொளந்தது.

பிரகாஷ் வண்டியை ரொம்பப் பொறுமையாத் தான் ஓட்டினான்.

"மேடம்... ரோடு சரியில்ல. கொஞ்சம் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கோங்க."

"பரவால்ல பிரகாஷ்... நீ பார்த்து ஓட்டு."

நான் இயல்பாத் தான் சொன்னேன்.

ஆனா வண்டி கண்டிஷன் அப்படி. அவன் பாவம் என்ன பண்ணுவான்?

திடீர்னு ஒரு பெரிய வேகத்தடை.

அதுவும் வர்ணம் பூசாத வேகத்தடை. மண்ணு நிறத்துலேயே இருந்துச்சு.

தூசி பறந்ததுல அவனுக்கு அது தெரியல போல.

கிட்ட போனதும் தான் பார்த்தான்.

சட்டுனு பிரேக் போட்டான்.

ஆனா அந்தப் பழைய பிரேக் சரியா பிடிக்கல.

வண்டி வேகமா அந்த மேட்டுல ஏறுச்சு.

"ஐயோ..."

வண்டி அந்தரத்தில் பறக்குற மாதிரி ஒரு ஃபீலிங்.

"டம்மாால்..."னு கீழ இறங்குச்சு.

நான் சீட்ல இருந்து தூக்கி வீசப்பட்டேன்.

நான் பிடிச்சிருந்த கம்பி நழுவுச்சு.

என் உடம்பு பின்னாடி சாயாம... முன்னாடி சரிஞ்சுது.

நான் விழுந்துடுவேன்னு தோணுச்சு.

"மேடம்! என்னைப் பிடிச்சுக்கோங்க!"

பிரகாஷ் கொஞ்சம் வேகமா கத்தினான்.

எனக்கு யோசிக்க நேரமில்ல.

விழுந்துடுவோம்னு பயம்.

என் கை தானா முன்னாடி போச்சு.

வேற எதையும் தேடல.

சட்டுனு அவனோட இடுப்பை 'கப்'னு பிடிச்சேன்.

என் விரல்கள் அவனோட டீ-ஷர்ட்டை அழுத்தி... உள்ள இருந்த சதையைப் பிடிச்சுது.

ஒரு வினாடி உலகம் ஸ்தம்பிச்சுப் போச்சு.

வண்டி ஆடிக்கிட்டே போய் ஒரு வழியா சமநிலைக்கு வந்துச்சு.

ஆனா என் கை... இன்னும் அவன் இடுப்பை இறுக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டுத் தான் இருந்துச்சு.

அந்த உணர்வு...

என் உள்ளங்கை... பஞ்சு மாதிரி மென்மையா இருக்கும்.

வீட்டுக்குள்ளேயே இருந்து, எந்தக் கஷ்டமான வேலையும் பார்க்காத கை.

ஆனா நான் பிடிச்சிருந்த அவனோட இடுப்பு...

கல்லு மாதிரி இருந்துச்சு.

என் புருஷன் கார்த்திக் இடுப்பைத் தொட்டா... மெத்துனு சாஃப்டா  இருக்கும்.

ஆனா இவன்...

எலும்பும், நரம்பும், முறுக்கேறின தசைவுமா... குட்டியா இருந்தாலும், இரும்புத் தூண் மாதிரி இருந்தான்.

அவன் இடுப்பு எலும்பு என் உள்ளங்கையில குத்துச்சு.

அவனோட அந்த உடல் சூடு... டீ-ஷர்ட் வழியா என் கைக்கு பரவுச்சு.

எனக்கு 'ஷாக்' அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

படக்குனு கையை எடுத்தேன்.

"சா... சாரி பிரகாஷ்..."

என் குரல் நடுங்குச்சு.

அவனும் கொஞ்சம் ஆடித்தான் போயிருப்பான்.

"பரவால்ல மேடம்... வண்டி குலுங்கிடுச்சு... நீங்க விழாம இருந்தா சரி."

என் மென்மையான கை பட்டதும்... அவன் உடம்பு லேசா சிலிர்த்ததை நான் உணர்ந்தேன்.

வண்டி மெதுவா போயிட்டு இருந்துச்சு.

ஆனா அந்தத் தொடுதலோட தாக்கம்... இன்னும் என் விரல் நுனியில இருந்துச்சு.

நான் மறுபடியும் பின்னாடி நகர்ந்து உக்காந்தேன்.

இந்தத் தர்மசங்கடத்தைப் போக்கணும்.

பேச்சைத் திருப்பினேன்.

"வண்டி ரொம்பப் பழசு போல?"

சும்மா ஒரு கேள்வி.

அவன் பதில் சொன்னான்.

"ஆமா மேடம்... இது 2007 மாடல்."

"எப்போ வாங்குன?"

"ரெண்டு வருஷம் முன்னாடி தான் வாங்கினேன் மேடம். செகண்ட் ஹேண்ட்ல."

"எவ்ளோ?"

"பதினைஞ்சாயிரம் ரூபா மேடம். என் சம்பளத்துல கொஞ்சம் கொஞ்சமா சேத்து வெச்சு வாங்கினேன்."

அவன் குரல்ல ஒரு பெருமை தெரிஞ்சுது.

"ஓ... பரவால்லையே. சீப்பா கிடைச்சிருக்கே."

"ஆமா மேடம். இன்ஜின் நல்லா இருந்துச்சு. பாடி தான் கொஞ்சம் டேமேஜ். நானே மெக்கானிக் ஷாப்ல குடுத்து ரெடி பண்ணேன்."

"ம்ம்..."

"ஆமா மேடம், இது தான் மேடம் என் சொத்து."

அவன் சொல்லச் சொல்ல... எனக்கு மனசுக்குள்ள ஒரு மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் ஒரு காய்கறிக்கு செலவு பண்ற காசு... அவனுக்கு ஒரு மாச பெட்ரோல் காசு.

அவன் வாழ்க்கை எவ்ளோ கஷ்டம்னு புரிஞ்சுது.

இவ்ளோ கஷ்டத்துலயும்... அவன் என்னை பைக்ல கூட்டிட்டு வர்றான்.

ஹெல்மெட் போடுறான். மாஸ்க் தர்றான்.

அவன் மேல ஒரு இரக்கம் வந்துச்சு.

ஒரு பத்து நிமிஷத்துல சிட்டி மார்க்கெட் வந்துட்டோம்.

"இங்கேயே நிறுத்து பிரகாஷ். நான் போய் வாங்கிட்டு வந்துடுறேன்."

"நான் கூட வரவா மேடம்?"

"இல்ல இல்ல... வேணாம். நீ வண்டியிலயே இரு."

"சரிங்க மேடம்."

அவன் ஓரமா வண்டியை நிறுத்தினான்.

நான் இறங்கி மார்க்கெட்டுக்குள்ள போனேன்.

உள்ள போனதும்... என்னோட புத்தி வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சது.

அவன் சொன்னது நிஜம் தான்.

காய்கறி எல்லாம் அவ்ளோ ஃப்ரெஷ்ஷா இருந்துச்சு.

தக்காளி பழம் பளபளன்னு இருந்துச்சு.

வெண்டைக்காய் பிஞ்சா இருந்துச்சு.

விலையும் கொஞ்சம் கம்மி தான்.

எனக்கு சந்தோஷம் தாங்கல.

"வாவ்... சூப்பர்..."

நான் வந்த வேலையை மறந்தேன்.

பைக்ல வந்திருக்கோம்... தூக்கிக்கிட்டு போகணும்ங்கிறதை எல்லாம் மறந்துட்டேன்.

கைக்குக் கிடைச்சதை எல்லாம் வாங்கினேன்.

தக்காளி ரெண்டு கிலோ.

வெங்காயம் மூணு கிலோ.

உருளைக்கிழங்கு, கேரட், பீன்ஸ், அவரைக்காய்...

அப்புறம் கீரைக்கட்டு வேற ஃப்ரெஷ்ஷா இருந்துச்சு. அதுல ஒரு நாலு கட்டு.

பழக்கடை பக்கம் போனேன்.

மாதுளம்பழம் நல்லா இருந்துச்சு. அதுல ஒரு கிலோ.

சாத்துக்குடி ஒரு கிலோ.

எல்லாம் வாங்கி முடிச்சப்போ தான் தெரிஞ்சுது...

ரெண்டு பெரிய பை நெறைய சாமான்கள்.

கையில தூக்கவே முடியல. அவ்ளோ வெயிட்.

"ஐயோ... இவ்வளவா வாங்கிட்டோம்?"

மூச்சு வாங்கிக்கிட்டு வெளிய வந்தேன்.

பிரகாஷ் வண்டி மேல உக்காந்து வேடிக்கை பார்த்துட்டு இருந்தான்.

என்னைப் பார்த்ததும் ஓடி வந்தான்.

"என்ன மேடம்... இவ்வளவு வாங்கிட்டீங்க?"

"ஆமா பிரகாஷ்... காய் எல்லாம் நல்லா இருந்துச்சா... அதான்..."

நான் அசடு வழிஞ்சேன்.

அவன் என் கையில இருந்த ரெண்டு பையையும் வாங்கினான்.

எனக்குத் தூக்கவே கை வலிச்சது.

ஆனா அவன்... சும்மா பூப்பந்து தூக்குற மாதிரி தூக்கினான்.

அவன் கை நரம்புகள் புடைச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"பரவால்ல மேடம்... நல்லதாப் போச்சு. ஒரு வாரத்துக்கு வரும்."

"ஆனா எப்டி கொண்டு போறது?"

"அதெல்லாம் பார்த்துக்கலாம் மேடம்."

வண்டி கிட்ட போனோம்.

ஒரு பையை எடுத்து... முன்னாடி கால் வைக்கிற இடத்துல வெச்சான்.

அந்த ஆக்டிவால முன்னாடி இடம் கம்மி.

ஒரு பை வெச்சதுமே இடம் அடைச்சுக்கிச்சு.

"இன்னொரு பையை?" நான் கேட்டேன்.

"இதுவும் வெயிட் போல மேடம். இங்க கீழ இருக்கிற பை மேல இதையும் வைக்கலாம் மேடம். ஆனா..."

"ஆனா என்ன?"

"நீங்க ஒரு பக்கமா கால் போட்டு உக்காந்தா... இதை பிடிக்க கஷ்டமா இருக்கும். அதுவும் இல்லாம முன்னாடி பை ஆடும்."

"அப்போ?"

"இல்ல மேடம்... நீங்க பைக்ல ரெண்டு பக்கமும் கால் போட்டு உக்காந்தீங்கன்னா... முன்னாடி இருக்கிற பையை நீங்க பிடிக்க வசதியா இருக்கும். எனக்கும் வண்டி ஓட்ட பேலன்ஸ் கிடைக்கும்."

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

ரெண்டு பக்கமும் கால் போட்டா?

அது கொஞ்சம் ஓவரா இருக்காதா?

"இல்ல பிரகாஷ்... பரவால்ல. நான் மடியிலயே வெச்சுக்குறேன்."

எனக்குக் கூச்சமா இருந்துச்சு.

"சரிங்க மேடம். உங்க இஷ்டம்."

நான் பின்னாடி சீட்ல ஏறி உக்காந்தேன்.

மறுபடியும் அதே 'சைட் சாடில்'.

ரெண்டு காலையும் ஒரு பக்கமாத் தொங்கப் போட்டுக்கிட்டு...

அந்த கனமான பையை என் மடியில வெச்சேன்.

பை ரொம்ப பெருசு.

என் மடி முழுக்க அடைச்சுக்கிச்சு.

என் பார்வை மறைக்குது.

"போலாமா மேடம்?"

"ம்ம்... போலாம். ஆனா அந்த மசாலா கடைக்கு போகணும். ஒரு அரை கிலோமீட்டர் தூரம்."

"சரிங்க மேடம்."

வண்டி கிளம்புச்சு.

இந்த அரை கிலோமீட்டர் பயணம்... ஒரு நரக வேதனை.

அந்தப் பை சரியான வெயிட்.

வண்டி ஆடும்போதெல்லாம் பையும் ஆடுது.

அது கீழ விழுந்துடக் கூடாதுன்னு நான் ஒரு கையால இறுக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

இன்னொரு கையால என் உடம்பைப் பேலன்ஸ் பண்ணனும்.

முதுகு வலிச்சது.

உடம்பை ஒரு பக்கமா வளைச்சு உக்காந்திருந்ததால... இடுப்பு சுளுக்கிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

"ஷ்ஷப்பா..."

ஒரு வழியா மசாலா கடை வந்துச்சு.

வண்டியை நிறுத்தினான்.

"நீங்க இருங்க பிரகாஷ். நான் போய் வாங்கிட்டு வர்றேன்."

நான் கஷ்டப்பட்டு வண்டியில இருந்து இறங்கினேன்.

முதுகுல 'சுரீர்'னு வலி.

கடைக்குள்ள போய், மசாலா பாக்கெட் எல்லாம் வாங்கினேன்.

சீக்கிரம் வாங்கிட்டு வெளிய வந்தேன்.

சின்ன பாக்கெட் தான்.

அதை சீட்டுக்கு அடியில இருக்கிற டிக்கியைத் திறந்து உள்ள போட்டான்.

இப்போ தான் பெரிய பிரச்சினை.

இங்க இருந்து அப்பார்ட்மெண்ட் போக அஞ்சு கிலோமீட்டர் ஆகும்.

ரோடு வேற மோசம்.

நான் இப்டியே மடியில பையை வெச்சுக்கிட்டு போனா... என் முதுகு உடைஞ்சு போயிடும்.

கண்டிப்பா முடியாது.

"பிரகாஷ்..."

"சொல்லுங்க மேடம்."

"என்னால இந்தப் பையை மடியில வெச்சுக்கிட்டு வர முடியாது. ரொம்ப வெயிட்டா இருக்கு."

"நான் தான் சொன்னேன்ல மேடம்."

"வேற எங்கயாச்சும் வைக்க முடியுமா?"

"முன்னாடி தான் மேடம் வைக்கணும். ஆனா ஏற்கெனவே ஒரு பை இருக்கு."

"அதுக்கு மேல வை."

"சரிங்க மேடம்."

என் கையில இருந்த பையை வாங்கினான்.

முன்னாடி இருந்த பை மேல... இந்தப் பையைத் தூக்கி வெச்சான்.

இப்போ ரெண்டு பையும் ஒன்னு மேல ஒன்னு.

அந்த ஆக்டிவால ஹூக் உடைஞ்சு போயிருந்துச்சு.

அதனால பையை மாட்ட முடியாது.

சும்மா அடுக்கித் தான் வெச்சிருக்கான்.

வண்டி ஆடுனா... மேல இருக்கிற பை சரிஞ்சு விழ வாய்ப்பிருக்கு.

பிரகாஷ் வண்டியில ஏறினான்.

அவன் காலுக்குக் கூட இடம் இல்ல.

ரெண்டு காலையும் அகலமா வெச்சு, ஓரத்துல தான் கால் வெச்சான்.

அவனோட தொடை ரெண்டும் அந்தப் பையை இடுக்கிப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

"மேடம்... இப்போ நீங்க பழைய மாதிரி உக்காந்தா, பை விழுந்துடும்."

எனக்குப் புரிஞ்சது.

இப்போ வேற வழியே இல்ல.

அவன் சொன்ன பொசிஷன்ல தான் உக்காரணும்.

அப்படி உக்காந்தா தான்... நான் முன்னாடி குனிஞ்சு அந்தப் பையைப் பிடிக்க முடியும்.

இல்லன்னா என் கையை முன்னாடி கொண்டு போகவே முடியாது.

நான் சுடிதார் தான் போட்டிருக்கேன். பேண்ட் தான்.

புடவை கட்டிருந்தா தான் பிரச்சனை.

"சரி பரவால்ல... யாராச்சும் பார்த்தா, பை பிடிக்கிறதுக்காக உக்காந்திருக்கேன்னு நினைச்சுப்பாங்க."

எனக்கு நானே சமாதானம் சொல்லிக்கிட்டேன்.

"சரி பிரகாஷ்... வண்டியை நேரா பிடி."

"சரிங்க மேடம்."

நான் என் வலது காலைத் தூக்கி... சீட்டுக்கு அந்தப் பக்கம் போட்டேன்.

என் பிங்க் சுடிதார் பேண்ட் இழுத்துச்சு.

இப்போ நான் பைக் சீட்டுக்கு மேல... ரெண்டு காலையும் ரெண்டு பக்கமும் போட்டு உக்காந்தேன்.

என் இடுப்பை சீட்ல நல்லா உக்கார வெச்சேன்.

இந்த மாதிரி உக்காந்தா... என் சூத்து அப்படியே அந்த சீட்ல பதியும்.

உக்காந்தேன்.

"ஹப்பாடா..."

இப்போ தான் கொஞ்சம் கிரிப் கிடைச்சது.

பேலன்ஸ் பண்றது ஈசியா இருந்துச்சு.

ஆனா...

இப்போ நான் அவனுக்கு ரொம்பப் பக்கத்துல வந்துட்டேன்.

முன்னாடி உக்காந்திருக்கும்போது கொஞ்சம் இடைவெளி இருந்துச்சு.

இப்போ என் தொடைகள் ரெண்டும்... அவனோட இடுப்புக்கு நேரா வந்துச்சு.

என் அடிவயிறு அவன் முதுகுக்குப் பின்னால வந்துச்சு.

"போலாமா மேடம்?"

"ம்ம்... போலாம்."

வண்டி கிளம்புச்சு.

"கர்ர்ர்ர்ர்..."

வண்டி கிளம்பினதுமே... முன்னாடி இருந்த பை லேசா ஆடுச்சு.

"மேடம்... பை விழுகுற மாதிரி இருக்கு. நீங்க கொஞ்சம் முன்னாடி வந்து அந்தப் பையை பிடிச்சுக்கோங்க."

"சரி..."

நான் மெதுவா என் கைகளை உயர்த்தினேன்.

முன்னாடி நகர்ந்து...

அவன் இடுப்புக்கு ரெண்டு பக்கமும் என் கைகளை விட்டேன்.

முன்னாடி இருந்த அந்தப் பையோட கைப்பிடியைப் பிடிக்க முயற்சி பண்ணேன்.

அப்படிப் பிடிக்கும்போது... என் கைகள் அவன் வயித்துப் பகுதியைச் சுத்தி வளைஞ்சது.

இப்போ நான் கிட்டத்தட்ட அவனைக் கட்டிப்பிடிச்ச நிலைமைல தான் இருந்தேன்.

என் உள்ளங்கைகள் பையைப் பிடிச்சிருந்தாலும்... என் முழங்கைகள் அவன் இடுப்புல இடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் உடம்பு சூடு... தகதகன்னு இருந்துச்சு.

வியர்வை ஈரம் அந்த டீ-ஷர்ட்ல இருந்துச்சு.

அது என் கையில ஒட்டுச்சு.

ஆனா நிஜமான பிரச்சனை அது இல்ல.

என்னோட மார்பு.

நான் இப்டி உக்காந்து, முன்னாடி பையைப் பிடிச்சா...

என் மார்பகங்கள் அவன் முதுகுல உரசும்.

என்னோட முலை... கூர்மையான காம்புகளோட... அவன் முதுகுல அழுந்தினா...

அது விபரீதம்.

அது அவனுக்கு தப்பான எண்ணத்தைக் கொடுக்கும்.

எனக்கும் அது கூச்சமா இருக்கும்.

அதை மட்டும் அனுமதிக்கக் கூடாது.

வண்டி ஓடிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

நான் என் முதுகுத் தண்டை வளைச்சேன்.

என் இடுப்பை சீட்ல அழுத்திக்கிட்டு...

என் மேல் உடம்பை மட்டும் பின்னாடி வளைச்சேன்.

என் கைகள் முன்னாடி பையைப் பிடிச்சிருந்தாலும்...

என் மார்பு அவன் முதுகுல படாம இருக்க... நான் பெரும் முயற்சி எடுத்தேன்.

ஒரு இன்ச் கேப்.

வெறும் ஒரு இன்ச் இடைவெளி தான் எனக்கும் அவனுக்கும்.

காத்து அந்த இடைவெளியில புகுந்து போச்சு.

வண்டி குலுங்கும்போதெல்லாம்... என் உடம்பு முன்னாடி போகத் துடிக்கும்.

நான் என் வயித்துத் தசைகளை இறுக்கிப் பிடிச்சு... பின்னாடி இழுப்பேன்.

"படக்... படக்..."

ஒவ்வொரு குழியில இறங்கும்போதும்... இது ஒரு போராட்டமா இருந்துச்சு.

என் கைகள் முன்னாடி இருந்த பையை கெட்டியா பிடிச்சிருந்துச்சு.

என் தொடைகள் சீட்டை இறுக்கிப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

ஆனா என் மார்பு மட்டும்... ஒரு புனிதமான இடைவெளியைக் காப்பாத்திக்கிட்டு இருந்துச்சு.

இது எவ்ளோ கஷ்டம்னு எனக்குத் தான் தெரியும்.

தசை வலிச்சுது.

ஆனா அதை விட...

அந்த நெருக்கம்.

அவன் முதுகுல இருந்து வர்ற அந்த வாசனை.

வியர்வையும், சோப்பும் கலந்த ஒரு ஆண் வாசனை.

அது என் மூக்குக்குள்ள நுழைஞ்சு... என் மூளையை மயக்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் தொடைகளுக்கு நடுவுல... அந்த பைக் சீட்டோட அதிர்வு... 'ஜிவ்வுனு' பரவுச்சு.

ஏற்கெனவே கசிஞ்ச ஈரம்... இப்போ இன்னும் அதிகமாகி...

என் பேண்ட்டை நனைச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் ஒரு வாட்ச்மேனைக் கட்டிப்பிடிச்சுக்கிட்டு...

நடுரோட்டுல போயிட்டு இருக்கேன்.

என் மார்பு அவன் மேல படாம இருக்க போராடிட்டு இருக்கேன்.

ஆனா என் மனசு...

"விட்று பவித்ரா... ஏன் கஷ்டப்படுற... சாய்ஞ்சுக்கோ..."ன்னு சொல்லிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

அந்தக் குரலை அடக்கிக்கிட்டு...

நான் விறைப்பா உக்காந்து வந்தேன்.



Part 73:


வண்டி மெதுவா நகர்ந்து போயிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

பிரகாஷ் ரொம்பப் பொறுமையாத் தான் ஓட்டுனான்.

"டுர்ர்ர்ர்ர்..."

அந்தப் பழைய இன்ஜின் சத்தம் மட்டும் தான் கேட்டுச்சு.

ரோடு குண்டும் குழியுமா இருந்ததால, அவன் ஒவ்வொரு குழியையும் பார்த்துப் பார்த்து, வளைச்சு வளைச்சு ஓட்டுனான்.

"மேடம்... ரோடு ரொம்ப மோசம்... நான் கொஞ்சம் பொறுமையாத் தான் போறேன். லேட் ஆனா தப்பா நினைக்காதீங்க."

"பரவால்ல பிரகாஷ்... நீ மெதுவாவே போ. அவசரம் ஒன்னும் இல்ல."

நான் பின்னாடி உக்காந்துகிட்டு... என்னோட போராட்டத்தைத் தொடர்ந்தேன்.

என் முதுகு வளைச்சு... பின்னாடி இழுத்துப்பிடிச்சு உக்காந்திருந்தேன்.

என் முலை அவன் முதுகுல படக்கூடாது. அதுல நான் ரொம்பத் தெளிவா இருந்தேன்.

ஒரு இன்ச் கேப்.

அந்தச் சின்ன இடைவெளியை மெயின்டெய்ன் பண்றதுக்காக... என் வயித்த இறுக்கிப் பிடிச்சு, மூச்சைக் கூட சரியா விடாம உக்காந்திருந்தேன்.

தசை வலிச்சுது. இடுப்பு சுளுக்கிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

ஆனா அவன் நல்லவன்.

வேகத்தடை வரும்போதெல்லாம் வண்டியை சுத்தமா ஸ்லோ பண்ணிட்டு, கால் ஊன்றித் தான் ஏறுனான்.

என் நிலைமை அவனுக்குப் புரிஞ்சிருக்கும் போல.

எனக்கு அவன் மேல ஒரு மரியாதை வந்துச்சு.

"பரவால்ல... வாட்ச்மேனா இருந்தாலும் நாகரீகமா நடந்துக்குறான்."

"வேற எவனாச்சும் இருந்தா... இந்தச் சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்தி வேணும்னே பிரேக் போட்டு இடிக்க வைப்பான்."

"இவன் நல்லவன். பாவம், நான் தான் தப்பா நினைக்கிறேனோ?"

மனசுக்குள்ள அவனைப் பாராட்டிக்கிட்டே வந்தேன்.

ஆனா...

அந்த நல்ல நேரம் ரொம்ப நேரம் நீடிக்கல.

ரோடு திடீர்னு இன்னும் மோசமாச்சு.

இதுவரைக்கும் சின்னச் சின்னக் குழிகள் தான் இருந்துச்சு.

இப்போ... ரோடு முழுக்கவே பள்ளம் தான். தார் ரோடே காணோம். வெறும் ஜல்லிக் கற்களும், செம்மண்ணும் தான்.

வண்டி ஆட்டம் அதிகமாச்சு.

"படக்... படக்... படக்..."

அந்தப் பழைய வண்டியில சஸ்பென்ஷன் வேலையே செய்யலன்னு இப்போ தான் முழுசா புரிஞ்சுது.

வெறும் ஸ்பிரிங் மேல உக்காந்து போற மாதிரி இருந்துச்சு.

ஒவ்வொரு கல்லுல ஏறும்போதும்... அந்த அதிர்வு என் சூத்து வழியா ஏறி, முதுகுத் தண்டுவடம் வரைக்கும் சிலிர்த்துச்சு.

நான் எவ்ளோ தான் என் உடம்பை விறைப்பா வெச்சிருந்தாலும்...

புவி ஈர்ப்பு விசை என் கட்டுப்பாட்டை மீறிச்சு.

திடீர்னு ஒரு பெரிய பள்ளம்.

ரோட்டுக்கு நடுவுல கிணறு வெட்டுன மாதிரி ஒரு பள்ளம்.

பிரகாஷ் அதை எதிர்பார்க்கல போல.

சுதாரிக்குறதுக்குள்ள... வண்டி உள்ள இறங்குச்சு.

"டமார்..."

பக்கவாட்டுல இல்ல... நேரா செங்குத்தா இறங்குச்சு வண்டி.

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

நான் பிடிச்சிருந்த கிரிப் நழுவுச்சு.

என் உடம்பை பின்னாடி இழுத்துப் பிடிச்சிருந்த அந்த விசை... சட்டுனு உடைஞ்சுது.

"அம்மா..."

என்னை அறியாமலே என் உடம்பு முன்னாடி பாய்ஞ்சுது.

தடுக்கவே முடியல.

'பொத்'னு போய் அவன் முதுகுல விழுந்தேன்.

என் முலைகள்...

ரெண்டும் நல்லாத் திரட்சியா, கனமா இருக்கும்.

அது அப்படியே போய் அவன் முதுகுல அப்பிக்கிச்சு.

எந்த இடைவெளியும் இல்ல.

காற்று புக முடியாத நெருக்கம்.

பஞ்சு மெத்தையில போய் இரும்புத் தூண் இடிச்ச மாதிரி...

என் மென்மையான முலைகள்... அவனோட முரட்டு முதுகுல அழுத்தமாப் பதிஞ்சுது.

என் மண்டை போய் அவன் ஹெல்மெட் மேல 'டக்'னு இடிச்சுது.

என் முகம்... அவன் கழுத்துக்கிட்ட போச்சு.

மாஸ்க் போட்டிருந்தாலும்... அந்த நெருக்கம் எனக்குப் புதுசா இருந்துச்சு.

ஒரு வினாடி நான் உறைஞ்சு போயிட்டேன்.

விலகணும்னு தோணுச்சு.

ஆனா வண்டி அடுத்தடுத்து குழிக்குள்ள இறங்கி ஏறினதால... என்னால பின்னாடி நகர முடியல.

அவன் கழுத்துக்கிட்ட என் மூக்கு இருந்துச்சு.

அப்போ தான் அந்த வாசனை என் மூக்குல ஏறுச்சு.

நான் மாஸ்க் போட்டிருந்தேன்.

ஆனா அந்த மாஸ்க்கையும் மீறி... ஒரு நெடி.

அது வியர்வை நாத்தம் இல்ல.

அழுக்கு நாத்தமும் இல்ல.

வெயில்ல அலைஞ்ச உடம்பு...

கஷ்டப்பட்டு உழைக்கிற ஆம்பளையோட உடம்பு...

அந்த டீ-ஷர்ட்ல ஊறியிருந்த வேர்வை ஈரம்...

எல்லாம் கலந்து ஒரு விதமான காரமான ஆண் வாசனை.

வழக்கமா எனக்கு இந்த மாதிரி வாசனை பிடிக்காது.

கார்த்திக் எப்பவுமே ஆபீஸ் போகும்போது சென்ட் போட்டுட்டு, பவுடர் போட்டுட்டு தான் பக்கத்துல வருவாரு. சாயங்காலம் வந்தாலும் ஏசி ரூம் வாசனை தான் வரும்.

ஆனா...

பிரகாஷோட இந்த வாசனை...

ஏன்னே தெரியல... எனக்குக் குமட்டல.

பதிலா... ஒரு விதமான போதையைத் தந்துச்சு.

என்னை அறியாமலே மூச்சை ஆழமா இழுத்து விட்டேன்.

அந்த வாசனை என் நுரையீரலுக்குள்ள போய்... ரத்தத்துல கலக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

"இது தான் ஆண் வாசனையா?"

மனசுக்குள்ள ஒரு கேள்வி.

வண்டி தொடர்ந்து குலுங்கிக்கிட்டே போச்சு.

என்னால இனிமே பழைய மாதிரி இடைவெளி விட்டு உக்கார முடியல.

ஒவ்வொரு தடவை வண்டி மேல ஏறி இறங்கும்போதும்...

என் முலை அவன் முதுகுல இடிச்சுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

அது சும்மா இடிக்கல.

ஒரு ரிதம் மாதிரி...

அழுந்தும்... விலகும்... அழுந்தும்... விலகும்...

என் முலைக் காம்புகள் பிராவுக்குள்ள விறைச்சுப் போய் குத்துற மாதிரி இருந்துச்சு.

என் மென்மையான முலை அவன் மேல உரசும்போது... அவனுக்கு எவ்ளோ சுகமா இருக்கும்?

அந்த உரசல்ல எனக்கும் ஒரு சுகம் இருந்துச்சு.

அதை மறுக்க முடியல.

அவனும் அதை ரசிக்கிறான் போல.

வண்டியில அவன் உக்காந்திருக்கிற விதத்துல ஒரு மாற்றம் தெரிஞ்சுது.

அவன் முதுகு இன்னும் விறைப்பான மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் ஒரு குடும்பப் பொண்ணு.

ஒரு வாட்ச்மேன் முதுகுல இப்டி உரசுறது தப்பு.

"பிரகாஷ்... கொஞ்சம் பார்த்து ஓட்டு."

பேருக்குச் சொன்னேன்.

"ரோடு சரியில்ல மேடம்... என்ன பண்றது..."

அவனும் காரணம் சொன்னான்.

ஆனா ரெண்டு பேருக்குமே தெரியும்... இந்த உரசல் எங்களுக்குப் பிடிச்சிருக்குன்னு.

இப்படியே ஒரு ரெண்டு கிலோமீட்டர் போயிருப்போம்.

திடீர்னு ஒரு ஆபத்து.

ஒரு வேகத்தடை. அதுக்கு அடுத்து ஒரு பள்ளம்.

இதை 'டபுள் ஹசார்ட்' னு சொல்லுவாங்க.

பிரகாஷ் வேகத்தடையில ஏறி இறங்கினான்.

வண்டி ஆடுச்சு.

சுதாரிக்குறதுக்குள்ள... அடுத்த பள்ளத்துல டயர் இறங்குச்சு.

இது பயங்கரமான குலுங்கல்.

"டமார்... கடக்..."

வண்டி ஒரு பக்கம் சாஞ்சுச்சு.

நான் முன்னாடி பையைப் பிடிச்சிருந்தேன்ல... என் கை நழுவுச்சு.

பேலன்ஸ் போச்சு.

விழுந்துடுவேனோங்கற பயத்துல... என் வலது கை தானா எதையாவது பிடிக்கத் தேடுச்சு.

கைப்பிடி எட்டல.

என் கைக்குக் கிடைச்சது...

அவன் கால்களுக்கு நடுவுல...

தொடைக்கு மேல...

நான் எதைப் பிடிக்கிறேன்னு எனக்கே தெரியல.

உயிர்ப் பயத்துல இருக்கமாப் பிடிச்சேன்.

"கப்..."

என் உள்ளங்கையில ஒரு உருளை வடிவம் சிக்கிச்சு.

சூடா... கனமா...

நான் பிடிச்ச அடுத்த வினாடி...

என் கைக்குள்ள இருந்த அந்தப் பொருள்... துடிச்சுது.

உயிரோட இருக்கிற ஒரு பிராணி மாதிரி... 'விண்... விண்...'னு துடிச்சுது.

எனக்கு 'ஷாக்' அடிச்சது.

நான் எதைப் பிடிச்சிருக்கேன்?

குனிஞ்சு பார்க்கல. ஆனா உணர்வு சொல்லுச்சு.

அது அவனோட ஆணுறுப்பு.

அவனோட சுண்ணி.

முழுசா விறைக்கல.

ஆனா அதுவே அவ்ளோ பெருசா இருந்துச்சு.

என் கைக்குள்ள அடங்காத அளவுக்கு ஒரு கனம்.

ஒரு பெரிய சுண்ணி.

நான் பிடிச்ச அந்த ஒரு வினாடியில...

அது என் கைக்குள்ளேயே வளருறதை என்னால உணர முடிஞ்சுது.

ரத்தம் பாயுற வேகம்.

அதுவரைக்கும் தூங்கிட்டு இருந்த மிருகம்... என் தொடுதல் பட்டதும் முழிச்சுக்கிட்ட மாதிரி...

சட்டுனு நீளமாச்சு.

தடிச்சது.

என் விரல்களுக்கு இடையில அந்தச் சூடு பரவுச்சு.

அவன் போட்டிருந்த அந்த ட்ராக் பேண்ட் வழியா... அவனோட நரம்புகள் புடைக்கிறதைக் கூட என்னால உணர முடிஞ்சுது.

கவிதா சொன்னாளே... 'எருமை மாடு சைஸ்'...

அது நிஜம் தானோ?

சும்மா அரை விறைப்புலேயே இப்டி இருக்கே...

என் உடம்பு முழுக்க ஒரு மின்சாரம் பாய்ஞ்சது.

வெட்கம், பயம், அருவருப்பு, ஆசை... எல்லாம் கலந்து ஒரு கலவை.

படக்குனு கையை எடுத்தேன்.

நெருப்பைத் தொட்ட மாதிரி கையை உதறினேன்.

என் முகம் தீயா எரிஞ்சுது.

"சாரி... சாரி பிரகாஷ்... கை நழுவிடுச்சு..."

என் குரல் உடைஞ்சு போச்சு.

வண்டி கொஞ்சம் ஆடுச்சு.

பிரகாஷும் நிலைகுலைஞ்சு போயிட்டான் போல.

வண்டியை ரொம்ப ஸ்லோ பண்ணினான், ஆனா நிறுத்தல.

அவன் குரல் கரகரப்பா, நடுக்கமா இருந்துச்சு.

"பரவால்ல மேடம்... ஒன்னும் இல்ல..."

அவன் மூச்சு வாங்குறது எனக்குக் கேட்டுச்சு.

நான் செஞ்ச அந்தத் தப்பு... அவனுக்குள்ள என்ன மாற்றத்தை உண்டாக்கியிருக்கும்னு எனக்குத் தெரியும்.

இனிமே அந்த இடத்துல கையை வைக்க முடியாது.

நான் கையை எடுத்துட்டு... மறுபடியும் அந்த காய்கறிப் பையைப் பிடிக்கப் போனேன்.

ஆனா கை நடுங்குச்சு.

அப்போ பிரகாஷ் சொன்னான்.

"மேடம்..."

"என்ன?"

"நீங்க பையைப் பிடிக்க வேணாம். அது இப்போதைக்கு விழாது. நான் காலால் இடுக்கிட்டேன்."

"அப்போ... நான் எதைப் பிடிக்கிறது?"

"ஒரு கையால பையைப் பிடிச்சுக்கோங்க... இன்னொரு கையை..."

அவன் தயங்கினான்.

"சொல்லு..."

"இன்னொரு கையை என் இடுப்புல வெச்சுக்கோங்க மேடம். இல்லன்னா என் வயித்தைக் கட்டிப்பிடிச்சுக்கோங்க."

"என்னது?"

"ஆமா மேடம்... சேஃப்டிக்கு தான் சொல்றேன். நீங்க மறுபடியும் கை நழுவி... எதாச்சும் ஆகிடப் போகுது."

அவன் சொன்னதுல ஒரு நியாயம் இருந்துச்சு.

மறுபடியும் கை நழுவி... அதே இடத்தைப் பிடிச்சுட்டா?

இல்ல கீழ விழுந்துட்டா?

"இது பிரச்சினை."

"வேற வழி இல்ல பவித்ரா."

"அவன் சொல்றதும் சரிதான்."

நான் சம்மதிச்சேன்.

"சரி பிரகாஷ்."

நான் மெதுவா என் வலது கையை... அவன் வயித்தைச் சுத்தி வளைச்சேன்.

இப்போ கூச்சப்படல.

அழுத்தமா... இறுக்கமா அவனைக் கட்டிப்பிடிச்சேன்.

என் கைவிரல்கள் கோர்த்துக்கிச்சு.

இப்போ எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல எந்த இடைவெளியும் இல்ல.

அந்த ஒரு இன்ச் கேப்... இப்போ மறைஞ்சு போச்சு.

நான் முழுசா அவன் முதுகுல ஒட்டிக்கிட்டேன்.

என் முலைகள்...

நல்லா கனமான அந்தக் கோளங்கள்...

அவன் முதுகுல முழுசாப் பதிஞ்சுது.

நசுங்குச்சு.

என் முலைக் காம்புகள் அவன் முதுகெலும்புல உரசுச்சு.

அவனோட ஒவ்வொரு அசைவும் என் உடம்புல எதிரொலிச்சது.

என் தொடை... அவன் இடுப்பை ஒட்டி உரசிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் அடிவயிறு... அவன் பின்பக்கத்தை இடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

இது ஒரு பைக் சவாரி மாதிரி இல்ல.

நடுரோட்டுல... ஊர் கண்ணு முன்னாடி...

நான் என் வாட்ச்மேனைக் கட்டிப்பிடிச்சுக்கிட்டு போய்க்கிட்டு இருக்கேன்.

இன்னும் ரெண்டு கிலோமீட்டர் போகணும்.

வண்டி ஆடும்போதெல்லாம்... நான் இன்னும் இருக்கமா அவனைக் கட்டிப்பிடிச்சேன்.

அவனோட சூடு... என் உடம்புக்குள்ள இறங்கிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

முன்னாடி எல்லாம் பயத்துல பிடிச்சேன்.

இப்போ...

எனக்கே தெரியாம ஒரு சுகத்துல பிடிச்சேன்.

"இது தப்பு..."னு புத்தி சொல்லுச்சு.

"பரவால்ல... நல்லாருக்கு..."னு மனசு சொல்லுச்சு.

ரோடு வெறிச்சோடி இருந்துச்சு.

வண்டி காத்துல கிழிச்சுக்கிட்டு போச்சு.

நாங்க ரெண்டு பேரும்... ஒரு உடம்பு மாதிரி ஒட்டி உரசிப் பயணம் செஞ்சோம்.