Yesterday, 05:16 AM
બીજી સવારે, સ્વેતા ઘરે પાછી ફરીને પોતાના રૂમમાં આવી. યજ્ઞેશભાઈ હજી ઊંઘતા હતા, તેમની નસકોરા ગુંજી રહ્યા હતા. સ્વેતાનું મન હર્ષલની યાદોથી ભરેલું હતું – તેના હાથનો સ્પર્શ, તેના હોઠની ગરમાહટ, અને અંદરની એ મીઠી પીડા જે હવે તેના શરીરમાં વસી ગઈ હતી. તે પોતાના કપડા બદલતાં બદલતાં મુસ્કુરાઈ, અને મનમાં વિચાર્યું, "આજે તો જીવન બદલાઈ ગયું... હર્ષલ, તું મારો છે."
પણ તેને ખબર નહોતી કે રાત્રે તેના અને હર્ષલના મિલનને જોઈ રહેલી એ છાયા હવે સવારના અજવાળામાં સ્પષ્ટ થઈ ગઈ હતી. એ આકૃતિ હતી **પ્રિયા** – હર્ષલની નાની બહેન, જે કોલેજમાંથી છુટ્ટીઓ માટે ઘરે આવી હતી. પ્રિયા માત્ર ૧૯ વર્ષની હતી, પણ તેની આંખોમાં એક અજીબ ચમક હતી. તે રાત્રે પાર્ટી પછી ઘરે આવી ત્યારે તેણે હર્ષલના રૂમ તરફથી આવતા અવાજો સાંભળ્યા હતા. જિજ્ઞાસાવશ તે બારી પાસે છુપાઈને જોઈ રહી હતી – તેના મોટા ભાઈને એક પરણિતા સ્ત્રી સાથે એટલી નજીક જોવું તેને શોક આપ્યો, પણ સાથે એક અજીબ ઉત્તેજના પણ જાગી.
પ્રિયા પોતાના રૂમમાં બેઠી હતી, મોબાઈલમાંથી રાત્રે ચોરીછુપે લીધેલા થોડા ફોટા જોઈ રહી હતી. અંધારામાં સ્પષ્ટ નહોતા, પણ સ્વેતાનો ચહેરો અને હર્ષલના હાથ તેની કમર પર – એ પૂરતું હતું બ્લેકમેઈલ માટે. તે મુસ્કુરાઈ, "વાહ ભાઈ... સ્વેતાબહેન સાથે? યજ્ઞેશકાકાને ખબર પડે તો શું થાય? પણ હું તો આનો ફાયદો લઈશ... હર્ષલભાઈ મને હંમેશા નાની માને છે, પણ હવે તેમને બતાવીશ કે હું પણ મોટી થઈ ગઈ છું."
પ્રિયા ઉભી થઈ અને હર્ષલના રૂમ તરફ ગઈ. હર્ષલ હજી ઊંઘતો હતો, તેના ચહેરા પર એક સંતોષની મુસ્કાન હતી. પ્રિયા ધીમેથી તેની પાસે બેઠી અને તેના ખભે હાથ મૂક્યો.
પ્રિયા : (મીઠી અવાજે) ભાઈ... ઉઠો ને... સવાર થઈ ગઈ.
હર્ષલ : (આંખો ઉઘાડતાં) અરે પ્રિયા... તું ક્યારે આવી? ગુડ મોર્નિંગ... (તે સ્વેતાની યાદમાં મુસ્કુરાયો)
પ્રિયા : (ચાલાકીભરી મુસ્કાન સાથે) રાત્રે જ આવી ગઈ હતી ભાઈ... અને તમે તો ખૂબ બિઝી હતા લાગતા હતા. કોઈ ખાસ મહેમાન સાથે? (અને તે પોતાના મોબાઈલમાંથી એક ફોટો બતાવે છે – જેમાં સ્વેતા અને હર્ષલ એકબીજાને વળગીને દેખાય છે)
હર્ષલ : (ચોંકીને ઉભો થઈ જાય છે) આ... આ તેં ક્યાંથી...? પ્રિયા, તું... તેં જોયું?
પ્રિયા : (હસતાં હસતાં) હા ભાઈ... બધું જ જોયું. સ્વેતાબહેન તમારી સાથે કેટલી ખુશ લાગતી હતી! પણ હવે શું? જો આ ફોટા મમ્મી-પપ્પા કે યજ્ઞેશકાકાને જોઈ જાય તો? અથવા તો સ્વેતાબહેનના ઘરે પહોંચી જાય?
હર્ષલ : (ગભરાઈને) પ્રિયા... પ્લીઝ... આ તો... ડિલીટ કરી નાખ. તું શું માંગે છે? પૈસા? કે કંઈક બીજું?
પ્રિયા : (નજીક આવીને, તેની આંખોમાં એક અજીબ ચમક સાથે) પૈસા તો મને નથી જોઈતા ભાઈ... મને તો તમારા જેવો પ્રેમ જોઈએ છે. તમે સ્વેતાબહેનને જે આપ્યું, એ મને આપો... એક વાર... અને આ ફોટા હંમેશ માટે ડિલીટ. પ્રોમિસ!
હર્ષલ સ્તબ્ધ થઈ ગયો. તેની નાની બહેનના મોંએથી આવી વાત? પણ તેની આંખોમાં એ ઈચ્છા સ્પષ્ટ હતી. વાર્તા હવે નવા વળાંક તરફ વળી રહી હતી... સ્વેતાનો પ્રેમ, અને હવે પ્રિયાની બ્લેકમેઈલ... આ અજીબ દાસ્તાન ક્યાં ખતમ થશે?
પણ તેને ખબર નહોતી કે રાત્રે તેના અને હર્ષલના મિલનને જોઈ રહેલી એ છાયા હવે સવારના અજવાળામાં સ્પષ્ટ થઈ ગઈ હતી. એ આકૃતિ હતી **પ્રિયા** – હર્ષલની નાની બહેન, જે કોલેજમાંથી છુટ્ટીઓ માટે ઘરે આવી હતી. પ્રિયા માત્ર ૧૯ વર્ષની હતી, પણ તેની આંખોમાં એક અજીબ ચમક હતી. તે રાત્રે પાર્ટી પછી ઘરે આવી ત્યારે તેણે હર્ષલના રૂમ તરફથી આવતા અવાજો સાંભળ્યા હતા. જિજ્ઞાસાવશ તે બારી પાસે છુપાઈને જોઈ રહી હતી – તેના મોટા ભાઈને એક પરણિતા સ્ત્રી સાથે એટલી નજીક જોવું તેને શોક આપ્યો, પણ સાથે એક અજીબ ઉત્તેજના પણ જાગી.
પ્રિયા પોતાના રૂમમાં બેઠી હતી, મોબાઈલમાંથી રાત્રે ચોરીછુપે લીધેલા થોડા ફોટા જોઈ રહી હતી. અંધારામાં સ્પષ્ટ નહોતા, પણ સ્વેતાનો ચહેરો અને હર્ષલના હાથ તેની કમર પર – એ પૂરતું હતું બ્લેકમેઈલ માટે. તે મુસ્કુરાઈ, "વાહ ભાઈ... સ્વેતાબહેન સાથે? યજ્ઞેશકાકાને ખબર પડે તો શું થાય? પણ હું તો આનો ફાયદો લઈશ... હર્ષલભાઈ મને હંમેશા નાની માને છે, પણ હવે તેમને બતાવીશ કે હું પણ મોટી થઈ ગઈ છું."
પ્રિયા ઉભી થઈ અને હર્ષલના રૂમ તરફ ગઈ. હર્ષલ હજી ઊંઘતો હતો, તેના ચહેરા પર એક સંતોષની મુસ્કાન હતી. પ્રિયા ધીમેથી તેની પાસે બેઠી અને તેના ખભે હાથ મૂક્યો.
પ્રિયા : (મીઠી અવાજે) ભાઈ... ઉઠો ને... સવાર થઈ ગઈ.
હર્ષલ : (આંખો ઉઘાડતાં) અરે પ્રિયા... તું ક્યારે આવી? ગુડ મોર્નિંગ... (તે સ્વેતાની યાદમાં મુસ્કુરાયો)
પ્રિયા : (ચાલાકીભરી મુસ્કાન સાથે) રાત્રે જ આવી ગઈ હતી ભાઈ... અને તમે તો ખૂબ બિઝી હતા લાગતા હતા. કોઈ ખાસ મહેમાન સાથે? (અને તે પોતાના મોબાઈલમાંથી એક ફોટો બતાવે છે – જેમાં સ્વેતા અને હર્ષલ એકબીજાને વળગીને દેખાય છે)
હર્ષલ : (ચોંકીને ઉભો થઈ જાય છે) આ... આ તેં ક્યાંથી...? પ્રિયા, તું... તેં જોયું?
પ્રિયા : (હસતાં હસતાં) હા ભાઈ... બધું જ જોયું. સ્વેતાબહેન તમારી સાથે કેટલી ખુશ લાગતી હતી! પણ હવે શું? જો આ ફોટા મમ્મી-પપ્પા કે યજ્ઞેશકાકાને જોઈ જાય તો? અથવા તો સ્વેતાબહેનના ઘરે પહોંચી જાય?
હર્ષલ : (ગભરાઈને) પ્રિયા... પ્લીઝ... આ તો... ડિલીટ કરી નાખ. તું શું માંગે છે? પૈસા? કે કંઈક બીજું?
પ્રિયા : (નજીક આવીને, તેની આંખોમાં એક અજીબ ચમક સાથે) પૈસા તો મને નથી જોઈતા ભાઈ... મને તો તમારા જેવો પ્રેમ જોઈએ છે. તમે સ્વેતાબહેનને જે આપ્યું, એ મને આપો... એક વાર... અને આ ફોટા હંમેશ માટે ડિલીટ. પ્રોમિસ!
હર્ષલ સ્તબ્ધ થઈ ગયો. તેની નાની બહેનના મોંએથી આવી વાત? પણ તેની આંખોમાં એ ઈચ્છા સ્પષ્ટ હતી. વાર્તા હવે નવા વળાંક તરફ વળી રહી હતી... સ્વેતાનો પ્રેમ, અને હવે પ્રિયાની બ્લેકમેઈલ... આ અજીબ દાસ્તાન ક્યાં ખતમ થશે?


![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)