Adultery "నా ఆటోబయోగ్రఫీ - తీపి జ్ఞాపకాలు"

[anaamika]

Update – 16


ఆ తర్వాత మేము అక్కడ నుండి బయటికి వచ్చాము. నేను సోమేశ్ తో మాట్లాడాను.

నేను : సోమేశ్ యార్, ఇంటిని రి-మోడలింగ్ చేయడానికి మంచి కాంట్రాక్టర్ ని వెతికి పట్టుకో. ఆ పనిని ఈ రోజే చెయ్యి.

సోమేశ్ : ఓకే. నేను తెలుసుకుంటాను.

ఆ తర్వాత నేను వాడికి బై చెప్పి, అక్కడ నుండి బయలుదేరాను. నేను ఇంటికి వెళ్తున్నాను. దారిలోనే కిరణ్ దగ్గర నుండి కాల్ వచ్చింది.

కిరణ్ : వాహ్ మహానుభావా ! ఎంత నాటకం ఆడారు ! అది కూడా కేవలం ఒక సెల్ ఫోన్ కోసం.

నేను : ఆ హా హా హా ! మామూలు మాటల్లో చెబితే వాళ్లకి అర్థం కాదు. అందుకే ఆచరణాత్మకంగా చేసి చూపించాను. దాని ఫలితం ఎలా వుందో నువ్వే చూసావుగా.

కిరణ్ : హ్మ్... అదైతే నిజమే. మరి మొహినికి సెల్ ఫోన్ ని ఎప్పుడు ఇప్పిస్తున్నారు ?

నేను : ఈ రోజే తీసుకుంటాను.

కిరణ్ : గుడ్ !

నేను : కిరణ్, నేను నీతో తర్వాత మాట్లాడతాను ఓకే. ఇప్పుడు ఇంటికి చేరుకున్నాను.

కిరణ్ : ఓకే బై !

నేను : బై !

ఆ తర్వాత నేను నా రూములోకి వెళ్ళి, ఫ్రెష్ అయి, కాసేపు పడుకున్నాను. రెస్ట్ తీసుకున్నాక నేను కొత్త ఇంటి గురించి ఆలోచించాను, ఎలా రి-మోడలింగ్ చేయించాలి అని. అప్పుడే నాకు ఒక ఇంటీరియర్ డిజైనర్ సంగతి గుర్తొచ్చింది.

సైరా అనే ఒక అమ్మాయి ఈ పని చేస్తుంది. తన దగ్గర చాలా అద్భుతమైన ప్లాన్స్ ఉండేవి. నేను డైరీ లో నుండి తన నంబర్ ని వెతికి కాల్ చేశాను.

నేను : హలో, నేను రాహుల్ ని.

సైరా : హలో సార్, నేను మీకు ఎలా సహాయం చేయగలను ?

నేను : మీరు నన్ను గుర్తుపట్టలేదా ?

సైరా : సారీ సార్. నేను గుర్తుపట్టలేదు. మీరు ఎక్కడి నుండి మాట్లాడుతున్నారు ?

నేను : మీరు రెండు సంవత్సరాల క్రితం నా ఫ్యాక్టరీ ఆఫీస్ ని డిజైన్ చేశారు.

సైరా : సార్, నేను చాలా ఫ్యాక్టరీ లని, ఆఫీసులని డిజైన్ చేశాను. మీరు పని గురించి చెప్పండి.

ఆ తర్వాత నాకు అకస్మాత్తుగా గుర్తొచ్చింది.

నేను : లెదర్ ఫ్యాక్టరీలో పని చేస్తున్నప్పుడు మీ తల మీద రంగు బకెట్ పడింది. మీరు పూర్తిగా రంగుతో తడిసిపోయారు. నేను మీతో నా కారుని కూడా డిజైన్ చేయమని చెప్పాను. దాని తర్వాత మీరు నా టెక్స్టైల్ మిల్లు ఆఫీసుని కూడా డిజైన్ చేశారు. ఇప్పుడు గుర్తొచ్చిందా ?

సైరా : (బలం గా ఊపిరి తీసుకున్న శబ్దం వినిపించింది) ఓహ్హ్హ్ ! గుర్తొచ్చింది ! సారీ, నేను మిమ్మల్ని గుర్తుపట్టలేకపోయాను. మీరు ఎలా ఉన్నారు ?

నేను : ఐ యామ్ ఫైన్. నాకు మీతో ఒక చిన్న పని ఉంది.

సైరా : సార్, పని చిన్నది పెద్దది కాదు. పని పనే. మీరు చెప్పండి.

నేను : నాకున్న 120 చదరపు గజాల ఇంటిని డిజైన్ అండ్ డెకర్ చేయించాలి.

సైరా : నో ప్రాబ్లం సార్. మీరు ఆఫీసుకి రండి. అలాగే ఏదైనా కంస్ట్రక్షన్ పని ఉంటే కూడా చెప్పండి.

నేను : నేను రావడం కష్టం. మీరు డైరెక్ట్ గా సైట్ కి రాగలరా ? మీ విజిట్ కూడా అయిపోతుంది కదా.

సైరా : ఓకే సార్. మీరు అడ్రస్ ని నా సెల్ కి పంపండి. నా నంబర్ ఇది.

నేను : (నంబర్ ని రాసుకుంటూ) ఓకే. నేను మీకు ఇప్పుడే అడ్రస్ ని SMS చేస్తాను. మీరు రేపు సాయంత్రం విజిట్ చేయగలరా ?

సైరా : ఓకే సార్. నేను మీకు వచ్చే ముందు కాల్ చేస్తాను.

నేను : ఓకే. చాలా థాంక్స్ !

సైరా : వద్దు సార్, థాంక్స్ వద్దు. మీరు క్లయింట్ కదా. థాంక్స్ నేను చెప్పాలి.

నేను : ఓకే. నేను రేపు మీ కోసం వెయిట్ చేస్తాను. బై !

సైరా : బై !

ఆ తర్వాత నేను సోమేశ్ కి కాల్ చేశాను.

సోమేశ్ : ఆ యార్.

నేను : కాంట్రాక్టర్ ఎవరైనా దొరికాడా ?

సోమేశ్ : లేదు యార్. నేను తెలిసిన వాళ్లకి చెప్పి వుంచాను.

నేను : ఓకే. ఇప్పుడు అది వదిలేయి. నాకు దొరికారు, ఓకే.

సోమేశ్ : ఓకే, సరే. నువ్వు ఇప్పుడు ఎక్కడ ఉన్నావు ?

నేను : నేను ఇంట్లోనే ఉన్నాను.

సోమేశ్ : ఇక్కడికి వస్తావా ?

నేను : ఆ, వస్తాను. 9 గంటల వరకు.

సోమేశ్ : ఓకే.

నేను : ఓకే, బై !

ఆ తర్వాత నేను కొద్దిసేపు కూర్చుని అమ్మతో మాట్లాడాను. ఆ తర్వాత ఇంటి నుండి బయలుదేరి మార్కెట్ కి వెళ్ళాను. ఒక సెల్ ఫోన్ అలాగే సిమ్ కొని కారులో పెట్టాను. ఆ తర్వాత నా షోరూముకి వెళ్ళాను, అది కార్ల షోరూమ్.

అక్కడ పనిని చెక్ చేశాను. అక్కడ అకౌంట్స్ అర్థం కాలేదు. తప్పుగా అనిపించింది. నేను మేనేజర్ దగ్గర నుండి అన్ని వివరాల ఫైల్ ని అడిగాను. ఆ ఫైల్ ని తీసుకుని ఇంటికి వెళ్ళాను. ఫ్రెష్ అయి నాన్నతో మాట్లాడాను, అన్ని ఫ్యాక్టరీల ఇంకా షోరూముల బిజినెస్ గురించి. ఆ తర్వాత నాన్నతోనే భోజనం చేశాను. నాగపూర్ లో బిజినెస్ ని చూడడానికి వెళ్ళాలి అని నాన్న చెప్పారు.

నాన్న : చాలా రోజులు అయింది. అక్కడికి నువ్వు వెళ్ళలేదు, నేను వెళ్ళలేదు.

నేను : నాన్న, కొన్ని రోజుల్లో ఒక పనిని పూర్తి చేసుకుని నేను వెళ్ళిపోతాను. మీరు టెన్షన్ పడకండి.

నాన్న : ఓకే. నీ కొత్త బిజినెస్ సంగతి ఏమైంది ? ఎప్పుడు మొదలుపెడుతున్నావు ?

నేను : నాన్న, అది ఫైనల్ అయిపోయింది. 2 వారాల్లో మొదలుపెడతాను.

నాన్న : గుడ్ ! ఏదైనా ఇబ్బంది ఉంటే చెప్పు.

నేను : అలాగే నాన్న, తప్పకుండా.

ఆ తర్వాత నేను, నాన్న భోజనం పూర్తి చేసాము. నేను ఇంటి నుండి బయలుదేరి సోమేశ్ వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళడానికి బయలుదేరాను.

దారిలో నాకు ఒక కాల్ వచ్చింది. అది తెలియని నంబర్. నేను తీశాను. అది అరవింద్ వాళ్ళ రుక్మిణి వదిన.

రుక్మిణి వదిన : హలో డియర్, మీరు ఎక్కడ మాయమైపోయారు ?

నేను : వదిన, నేను ఇక్కడే ఉన్నాను. చిన్న పనిలో కొద్దిగా బిజీగా ఉన్నాను.

రుక్మిణి వదిన : ఇప్పుడు మీరు ఎక్కడ ఉన్నారు ?

నేను : వదిన, నేను ఇప్పుడు డ్రైవ్ చేస్తున్నాను. పని మీద బయటికి వెళ్తున్నాను.

రుక్మిణి వదిన : పనులు అనేవి ఉంటూనే ఉంటాయి. మీరు ఇక్కడికి మా ఇంటికి రండి.

నేను : వదిన, మీకు నాతో ఏమైనా పని ఉందా ?

రుక్మిణి వదిన : మిమ్మల్ని మా ఇంటికి రమ్మని ఎప్పుడో ఆహ్వానించాను కదా. మర్చిపోయారా ?

నేను : ఓహ్ సారీ వదిన. నేను మర్చిపోయాను. నేను ఇప్పుడే భోజనం కూడా పూర్తి చేశాను.

రుక్మిణి వదిన : అలా అయితే కుదరదంటావు.

నేను : సారీ వదిన. రేపు తప్పకుండా నేను మీ ఇంటిలోనే డిన్నర్ చేస్తాను.

రుక్మిణి వదిన : హ్మ్... సరే, సరే.

నేను : అరవింద్ ఎలా ఉన్నాడు ?

రుక్మిణి వదిన : అతను మీ మీద కోపంగా ఉన్నాడు.

నేను : ఎందుకు ? నామీద కోపం ఎందుకు ?

రుక్మిణి వదిన : అది రేపు మీరు స్వయంగా వచ్చి అడగండి.

నేను : ఓకే వదిన.

రుక్మిణి వదిన : బై !

నేను : బై !

ఆ తర్వాత నేను అరవింద్ వాళ్ళ ఇంటి వైపు కారుని తిప్పాను. కొద్దిసేపట్లో వాళ్ళ ఇంటి గేట్ దగ్గర ఉన్నాను. ఎప్పటిలాగే అక్కడ కుర్రాళ్ళు నిలబడి కనిపించారు.

నేను కారుని ఆపి, దిగి గేట్ దగ్గరికి వెళ్ళాను. ఈ రోజు ఉన్న కుర్రాళ్ళు కొత్తవాళ్లు.

కుర్రాళ్ళు నన్ను ఆపారు.

కుర్రాడు : ఎవరిని కలవాలి ?

నేను : నా పేరు రాహుల్. రాహుల్ వచ్చాడు అని లోపల చెప్పు.

ఆ తర్వాత గేట్ కి ఉన్న చిన్న కిటికీ తెరుచుకుంది. ఇస్మాయిల్ లోపలి నుండి చూసి, గేట్ ని తెరిచాడు.

ఇస్మాయిల్ : (కుర్రాళ్ళని చూస్తూ) ఈయన ఎవరో తెలియదా ?

కుర్రాడు : భాయ్, మేము ఈయన్ని ఈరోజే చూశాం.

ఇస్మాయిల్ : సారీ సార్. వీళ్ళకి మీ గురించి తెలియదు.

నేను : సారీ వద్దు.

ఆ తర్వాత నేను లోపలికి వెళ్ళాను. డ్రాయింగ్ రూములో ఇస్మాయిల్ నన్ను కూర్చోబెట్టి, తను లోపలికి వెళ్ళిపోయాడు.

అరవింద్ : (డ్రాయింగ్ రూములోకి వస్తూ) ఓహ్ దోస్త్ ! ఎక్కడ ఉండిపోయావు ? నేను ఉదయం నుండి నిన్ను గుర్తు చేసుకుంటున్నాను.

నేను : నువ్వు గుర్తు చేసుకున్నావు, నేను వచ్చేశాను.

అరవింద్ : కొయ్యి కొయ్యి. వదిన కాల్ చేయకపోతే, నువ్వు వచ్చేవాడివి కాదు.

నేను : లేదు యార్. నేను కొద్దిగా బిజీగా ఉన్నాను. అందుకే రాలేకపోయాను.

అరవింద్ : సరే, పద నా రూముకి. ఇక్కడ కూర్చోవడానికి నువ్వు గెస్టువి కాదు కదా. ఇక్కడ కేవలం గెస్టులే కూర్చుంటారు.

నేను : సరే యార్, ఇక్కడ కూడా బాగుంది.

అరవింద్ : పద మరి ఇప్పుడు.

ఆ తర్వాత మేము లేచి అతని రూముకి వెళ్తున్నాము. అప్పుడే ఎదురుగా ఉన్న రూమ్ లో నుండి రుక్మిణి వదిన బయటికి రావడం కనిపించింది. నేను తనని చూస్తూనే ఉండిపోయాను. ఎలాంటి ఐటెం యార్ ! దుపట్టా వేసుకోకుండా, తన శరీరం గౌనులో, తడిసిన జుట్టుతో ! ఓహ్ ! ఏం చెప్పను ! తను స్నానం చేసి బయటికి వచ్చింది. నన్ను చూసి వెంటనే తిరిగి రూములోకి వెళ్ళిపోయింది.

నేనైతే తన శరీరం తోనే మాయమైపోయాను. తెలివి లోకి వచ్చి, ఆ తర్వాత నేను అరవింద్ తో పాటు అతని రూములోకి వెళ్ళాను.

అరవింద్ : ఇంకా దోస్త్, ఏంటి విశేషాలు ?

నేను : యార్, బయట అంత మంది కుర్రాళ్ళు ఎందుకు నిలబడి ఉంటారు ?

ఎందుకో నాకు బాగా తెలుసు. కేవలం అతన్ని అడగాలని అడిగాను.

అరవింద్ : యార్, వీళ్ళు అందరూ సెక్యూరిటీ కోసం ఉన్నారు.

నేను : మరి యూనివర్సిటీలో అయితే ఒంటరిగానే తిరుగుతావు కదా.

అరవింద్ : వీళ్ళు కేవలం అన్నయ్య ఇంకా ఇంటి కోసం మాత్రమే.

నేను : యార్, అన్నయ్య చేసే బిజినెస్ ఏంటి ?

అరవింద్ : వదిలేయ్ యార్.

నేను : సరే, అయితే నేను డ్రాయింగ్ రూములోకి వెళ్తాను.

అరవింద్ : డ్రాయింగ్ రూముకా ? ఎందుకు ? ఇక్కడ ఏంటి సమస్య ?

నేను : అక్కడ గెస్టులు కూర్చుంటారు కదా. వాళ్లకి ఏమీ చెప్పరు కదా.

అరవింద్ : (నా భావాన్ని అర్థం చేసుకుని) నువ్వు నన్ను సిగ్గుపడేలా చేస్తున్నావు ?

నేను : లేదు యార్. నువ్వు నన్ను నీ వాడిగా భావించడం లేదు. నమ్మకం లేదా నీకు ?

అరవింద్ : నీమీద నాకంటే ఎక్కువ నమ్మకం ఉంది దోస్త్.

ఇప్పుడు అరవింద్ ఓపెన్ అయ్యాడు.

అరవింద్ : అయితే విను. అన్నయ్య బిజినెస్ అంతా రెండో నెంబర్ బిజినెస్ తో కూడుకుంది.

నేను : ఏ బిజినెస్ ?

అరవింద్ : డ్రగ్స్, అమ్మాయిలు ఇంకా ఆయుధాల వ్యాపారం.

నేను : అమ్మాయిల బిజినెస్ అంటే ?

అరవింద్ : యార్, వైజాగ్ ఇంకా నిజామాబాదు లలో వేశ్యా గృహాలు ఉన్నాయి.

నేను : ఓహ్ ! పూకుల అంగడిని తెరిచారన్నమాట ! హా హా హా !

అరవింద్ : హా హా హా ! నువ్వు చాలా తెలివైనవాడివి.

నేను : యార్, అయితే నువ్వు చాలా ఎంజాయ్ చేసి ఉంటావు.

అరవింద్ : అవును. చాలా. నీతో కూడా చేయిస్తాను ఇప్పుడు.

నేను : యార్, నేను లంజల దగ్గరికి వెళ్ళను. అది నా నియమం.

అరవింద్ : పర్వాలేదు దోస్త్. ఎక్కడికి చెబితే అక్కడికి తీసుకుని వెళ్తాము.

నేను : అరవింద్ యార్, ఎవరైనా కన్నెపిల్ల దొరుకుతుందా ?

అరవింద్ : ఎంత మంది కావాలి ? ఎంత మంది చెబితే అంత మంది దొరుకుతారు.

నేను : ఎక్కడ ఉన్నారు అలాంటి అమ్మాయిలు ?

అరవింద్ : వేశ్యా గృహంలో.

నేను : ఎంత మంది కన్యలు ఉన్నారు ?

అరవింద్ : యార్, ఇప్పుడైతే ఒక్కరే ఉన్నారు. కానీ ఒక ప్రాబ్లం ఉంది.

నేను : ఏంటి ఆ ప్రాబ్లం ?

అరవింద్ : అన్నయ్య ఒక అమ్మాయిని ఆదిలాబాద్ లో ఎవరో పార్టీ దగ్గర నుండి కొన్నాడు. 4 నెలలు అయి ఉంటుంది. కానీ ఆమె దెంగించుకోవడానికి ఇప్పటిదాకా రెడీగా లేదు.

నేను : అలాగా. ఆమెని ఎవరైనా బలవంతం చేయడం లేదా ?

అరవింద్ : లేదు. ఈ విషయంలో వదిన అన్నయ్యని హెచ్చరించింది. ఎవరితో కూడా బలవంతం చేయకూడదు అని. అన్నయ్య వదిన మాటని కాదనలేడు. అందుకే ఎవరూ ఆమె ఇష్టం లేకుండా ఏమీ చేయలేరు.

నేను : అయితే ఒకవేళ ఆమె ఎప్పటికీ ఒప్పుకోకపోతే ?

అరవింద్ : అందరూ ఒప్పుకుంటారు. పూకులో నిప్పు అంటుకున్నప్పుడు, ఎవరూ ఎవరినీ ఆపలేరు. ఆ తర్వాత కేవలం సమయం కోసం వెయిట్ చెయ్యడమే ఉంటుంది. ఆమె కూడా ఏదో ఒక రోజు ఒప్పుకుంటుంది.

నేను : ఓకే. అయితే వదిన మంచి నియమాన్ని పెట్టుకుంది.

అరవింద్ : హ్మ్... ఈ షరతు మీదే వదిన అన్నయ్యని పెళ్లి చేసుకుంది.

నేను : హ్మ్... ఓకే.

నేను : అరవింద్, మీరు అమ్మాయిలని అమ్ముతారా ?

అరవింద్ : అవును. కేవలం రాత్రి కోసం.

నేను : అదికాదు యార్. పక్కా పక్కాగా, అంటే మొత్తంగా కొనుక్కుంటారు చూడు, అలా.

అరవింద్ : లేదు. అలా ఉండదు. ఎవరూ అలా కొనుక్కోలేరు. ఇది అన్నయ్య పెట్టుకున్న నియమం.

నేను : యార్, నేను ఒకరిని కొనుక్కోవాలని అనుకుంటున్నాను.

అరవింద్ : అబ్బే ! నువ్వు ఏం చేస్తావు కొనుక్కుని ?

నేను : యార్, నాకు ఇంటి పని కోసం కావాలి. ఆమె ఇంటి పనులు చేయాలి. అలాగే నన్ను కూడా సంతోషంగా ఉంచాలి.

అరవింద్ : హా హా హా ! నువ్వు చాలా తెలివిగలవాడివి. సరే, పర్వాలేదు. నేను అన్నయ్యతో మాట్లాడతాను.

నేను : థాంక్స్ యార్. ఎప్పుడు మాట్లాడతావు ?

అరవింద్ : రేపు అన్నయ్య నిజామాబాదు కి వెళ్తున్నాడు. తిరిగి వచ్చాక నేను మాట్లాడతాను. ఆ తర్వాత వేశ్యా గృహానికి వెళదాం. నువ్వు నీకు నచ్చిన వారిని ఎంచుకో.

నేను : థాంక్స్ యార్.

అరవింద్ : మళ్ళీ ఎప్పుడూ థాంక్స్ వద్దు ఓకే.

నేను : సారీ యార్. ఓకే.

అరవింద్ : సారీ కూడా వద్దు ఓకే.

నేను : ఓకే, గాండు !

అరవింద్ : హా హా హా ! ఇది బాగుంది కదా !

ఆ తర్వాత మేము మాట్లాడుకోవడం మొదలుపెట్టాము. కొద్దిసేపట్లో రుక్మిణి వదిన రూములోకి వచ్చింది. నేను తనని చూస్తూనే ఉండిపోయాను. అది తను కూడా గమనించింది. ఆమె చూపులని ఇటు అటు కదిలించడం మొదలుపెట్టింది.

నేను : హలో.

రుక్మిణి వదిన : హలో.

రుక్మిణి వదిన : చూశావా అరవింద్ ? రాహుల్ వచ్చాడు కదా.

అరవింద్ : హ్మ్... వదిన, మీ అంచనా కరెక్ట్ గానే ఉంది.

నేను : ఎలాంటి అంచనా వదిన ?

రుక్మిణి వదిన : రాహుల్ ఎవరినీ బాధలో చూడలేడు అని నేను అరవింద్ తో చెప్పాను.

అరవింద్ : వదిన, టీ తెమ్మనమని చెప్పారు కదా.

రుక్మిణి వదిన : ముందే చెప్పేశాను.

నేను : వదిన, మీరు ఎలా ఉన్నారు ?

రుక్మిణి వదిన : నేను సరే. మీరు చెప్పండి, ఎక్కడ బిజీగా ఉన్నారు ?

నేను : నేను బిజినెస్ ఇంకా ఫ్రెండ్స్ తో బిజీగా ఉన్నాను.

అరవింద్ : మరి చదువు ?

నేను : నేను బి.కామ్. పూర్తయ్యాక నా బిజినెస్ లో బిజీగా అయిపోయాను. ఇప్పుడు ఇంకా చదువుకునే ఉద్దేశం లేదు.

అరవింద్ : మరి అయితే ఆ రోజు యూనివర్సిటీలో ఏం చేస్తున్నారు ? నేను మీరు యూనివర్సిటీ విద్యార్థి అనుకున్నాను.

నేను : నేను యూనివర్సిటీ విద్యార్థిని ఇంతకు ముందు. ఆ రోజు నేను ఫ్రెండ్స్ ని కలవడానికి వెళ్లాను. వాళ్ళు ఇంకా యూనివర్సిటీలోనే చదువుకుంటున్నారు. ఆరోజు క్యాంటీన్లో కూడా వాళ్ళ కోసమే ఎదురుచూస్తున్నాను.

అరవింద్ : ఓహో, అదా సంగతి. ఎవరు స్నేహితులు ?

నేను : నువ్వు కోలుకున్నాక, నేను యూనివర్సిటీలో వాళ్ళని కలిపిస్తాను. వాళ్ళు అందరూ పార్టీ వాళ్ళు. వాళ్ళు అక్కడే ఉంటారు. నీకు ఏదైనా సమస్య ఉంటే వాళ్లకి చెప్పు.

అరవింద్ : అలా అయితే అదే బెటర్ అనుకుంటా.

నేను : హ్మ్...

ఆ తర్వాత టీ వచ్చింది. మేము టీ తాగము. ఆ తర్వాత నేను ఇంటికి వెళ్ళడానికి బయలుదేరాను. అప్పుడే జానీ వచ్చాడు.