[Peterparker69]

அத்தியாயம் 126:

சிவா அவளை மெத்தையிலிருந்து தரைக்கும், தரையிலிருந்து ஜன்னல் ஓரத்திற்கும் இழுத்துச் சென்று தனது ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்டினான். அவளது வெண்ணிற மேனி முழுவதும் சிவாவின் கடித்த அடையாளங்களும், நகக்கீறல்களும் ஒரு புதியக் காமக் கவிதையை வரைந்திருந்தன. ரத்தமும், வியர்வையும், சிவாவின் வீரியமும் அந்த அறையின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் படிந்திருந்தன. மந்தாகினிக்குத் தலைவலி மறைந்து, இப்போது சிவாவின் ஆண்மைக்காக ஏங்கும் ஒரு புதியத் தாகம் பிறந்தது. அவளது கருவறைக்குள் நேற்றிரவு விதைக்கப்பட்ட அந்த விதை இப்போது வேர்விடத் தொடங்கியிருந்தது; அவளது உடல் இயற்கையாகவே அந்த மாற்றத்தை உணர்ந்து சிவாவின் ஆக்கிரமிப்பிற்கு இன்னும் வன்மையாக ஒத்துழைத்தது. ஒரு பிராமணப் பெண்ணின் கௌரவம் இப்போது ஒரு அந்நியனின் காமப் பசிக்குத் தீனியாகி, அதில் ஒரு விசித்திரமான இன்பத்தைக் கண்டது.

அந்தச் சில நாட்களில், சிவா மந்தாகினியைப் பல விசித்திரமான நிலைகளில் கையாண்டான். அவளது கால்களைத் தலைக்கு மேல் மடித்தும், அவளைச் சுவரோடுச் சேர்த்து அழுத்தியும் அவன் நிகழ்த்திய அந்த ஆக்கிரமிப்புகள் மந்தாகினியின் நரம்புகளைத் தெறிக்க வைத்தன. அவளது கருவறையின் ஆழம் இப்போது சிவாவின் வீரியத்தால் நிரம்பி வழிந்தது. ஒவ்வொரு முறை அவன் அவளுக்குள் தனது விந்தைப் பாய்ச்சும் போதும், மந்தாகினி ஒரு மாபெரும் பரவசத்தில் தனது சுயநினைவை இழந்தாள். அக்ரஹாரத்துத் தூய்மை இப்போது சிவாவின் காலடியில் ஒரு களிமண்ணைப் போலச் சிதைந்து, அவனது விருப்பப்படி உருமாற்றப்பட்டது. இது ஒரு வேட்டைக்காரனின் முழுமையான வெற்றி; அவன் இரையைத் தின்று தீர்க்காமல், அதைத் தனக்கேச் சொந்தமான ஒரு சொத்தாக மாற்றிக் கொண்டான்.

இறுதியாக, மந்தாகினியின் பெற்றோர் காசி யாத்திரையிலிருந்துத் திரும்பிய அந்த நாள் வந்தது. அவர்கள் மாளிகைக்குள் நுழைந்த போதே, அங்கிருந்தக் காற்றின் மணமே மாறியிருப்பதை உணர்ந்தார்கள். புனிதமானச் சாம்பிராணி வாசனைக்கு மாறாக, அங்கே ஒரு கனத்தக் காம மணமும், வியர்வை மணமும் படர்ந்திருந்தது. மந்தாகினி அவர்களை வரவேற்க வந்த போது, அவளது நடையிலும், அவளது முகத்தில் இருந்த அந்தப் புதியப் பொலிவிலும் ஏதோ ஒரு மாற்றம் இருப்பதை அவளது தாய் கண்டுகொண்டாள். மந்தாகினியின் கண்கள் செருகி இருந்தன, அவளது கழுத்தில் இருந்தத் தழும்புகளை மறைக்க அவள் போராடினாள். ஆனால், எல்லாவற்றையும் விட அவளது அடிவயிற்றில் இருந்த அந்த மெல்லிய வீக்கமும், அவளது முகத்தில் படர்ந்திருந்தக் கருவுற்றப் பெண்ணிற்கான அந்த மர்மமான அழகும் உண்மையை உரக்கச் சொன்னது.

சிவாவைக் கண்டதும் அவர்கள் முதலில் திகைத்தார்கள். ஆனால், மந்தாகினி சிவாவின் அருகில் சென்று நின்ற விதமும், அவனது ஆதிக்கப் பார்வையும் அவர்களுக்கு நிலைமையைத் தெளிவுபடுத்தின. சிவா எவ்விதத் தயக்கமுமின்றி மந்தாகினியின் இடையைத் தனது கைகளால் வன்மையாகப் பற்றினான். அந்தத் தீண்டலில் இருந்த அதிகாரம், மந்தாகினி ஏற்கனவே அவனது உடைமையாகிவிட்டாள் என்பதை உறுதிப்படுத்தியது. அக்ரஹாரத்து ஆச்சாரத்தை விடத் தனது மகளின் கருவறையில் வளரும் அந்த உயிருக்குக் கௌரவம் அளிக்க வேண்டும் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தார்கள். ரத்தம் மற்றும் விந்து தோய்ந்த அந்தப் போராட்டத்தின் முடிவில், வேட்டைக்காரனின் வீரியம் வென்றது. அவர்கள் மனமுடைந்துப் போனாலும், மந்தாகினியின் உடல் நிலைமையைக் கருத்தில் கொண்டு, இருவருக்கும் திருமணம் செய்து வைக்கச் சம்மதித்தார்கள்.

அந்த நள்ளிரவில், மீண்டும் அதே அறைக்குள், சிவா தனது அதிகாரப்பூர்வமான மனைவியாக மந்தாகினியை ஆக்கிரமிக்கத் தொடங்கினான். இப்போது தற்காப்போ, பயமோ இல்லை; மந்தாகினி தனது மொத்தப் பெண்மையையும் சிவாவின் ஆண்மைக்குத் தாரை வார்த்துக் கிடந்தாள். சிவாவின் வேகம் இப்போது ஒரு இயந்திரத்தின் துல்லியத்தோடுத் தொடர்ந்தது. அவன் அவளது தளர்ந்தத் தோள்களைப் பற்றித் தனது பக்கமாக வன்மையாக இழுத்தான். அவளது வெண்ணிறத் தோலில் ஆங்காங்கே சிவந்தத் தழும்புகளும், நகக்கீறல்களும் ஒரு புதியக் காமக் கோலத்தை வரைந்திருந்தன. சிவாவின் விறைத்தச் சுன்னி இப்போது அவளது ஈரமானப் புண்டையில் ஒரு மின்னலைப் போலச் செயல்பட்டது. மந்தாகினி உணர்ச்சிகளின் எல்லையைக் கடந்து ஒரு இருண்ட உலகிற்குச் சென்றிருந்தாள். இது ஒரு பிராமணப் பெண், ஒரு அந்நியனின் ஆதிக்கத்திற்குத் தனது மொத்த சக்தியையும் தாரை வார்த்து அடிமையான தருணம்.