[Peterparker69]

அத்தியாயம் 123:

சிவா தனது விறைப்புத் தளர்ந்த சுன்னியைப் பார்த்தான். அது இன்னும் மந்தாகினியின் திரவங்களால் நனைந்து பளபளத்தது. அவன் மெத்தையின் ஓரத்தில் இருந்த ஒரு தூய்மையானத் துணியை எடுத்து, அவளது அந்தரங்க வாசலில் வழிந்து கொண்டிருந்த அந்த அதிகப்படியான விந்துத் திரவத்தைத் துடைத்தான். அவன் எவ்விதத் தடையமும் விட்டுச் செல்ல விரும்பவில்லை. ஆனால், துடைக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் அவளது மென்மையானச் சதைகளைத் தீண்டும் போது, அவனது காம நரம்புகள் மீண்டும் ஒருமுறைத் துடித்தன. மயக்க நிலையில் இருந்த மந்தாகினியின் கால்களை அவன் மெல்லச் சீர் செய்து, அவளது புனிதமானத் தோற்றத்தை மீட்க முயன்றான். ஆனால், அவளது கருவறைக்குள் இருக்கும் அந்த விந்தின் சூட்டை எவராலும் துடைத்துவிட முடியாது. அது அவளது ஆத்மாவின் ஆழத்தில் ஒரு கறையாக அல்லாமல், ஒரு விதையாகப் பதிந்திருந்தது.

அவன் மெத்தையில் சிதறிக் கிடந்த ரத்தக் கறைகளையும், விந்துப் படிமங்களையும் மிகக் கவனமாகச் சீர் செய்தான். அந்தப் பழையக் கட்டிலின் விரிப்புகளை அவன் மாற்றி, எவ்விதச் சந்தேகமும் வராதபடி அடுக்கினான். இந்தச் செயல்களுக்கு இடையே, அவன் மந்தாகினியின் உணர்வற்ற மேனியை மீண்டும் மீண்டும் ரசித்தான். அவளது மார்பகங்களில் இருந்த அவனது நகக்கீறல்களையும், கழுத்தில் இருந்த சிவந்தத் தடங்களையும் அவன் மெல்லத் தடவிக் கொடுத்தான். அவை காலப்போக்கில் மறையலாம், ஆனால் இன்று இரவு நடந்த அந்த ஆக்கிரமிப்பு மந்தாகினியின் உடலமைப்பையே மாற்றியிருந்தது. ஒரு வேட்டைக்காரன் தனது வேட்டையை முடித்தப் பின், காட்டைச் சீர் செய்வது போலச் சிவா அந்த அறையின் ஒவ்வொரு மூலையையும் கவனித்தான். தடையங்கள் அழியலாம், ஆனால் கருவறையில் விழுந்த விதை வளரத் தொடங்கிவிட்டது.