[Peterparker69]

அத்தியாயம் 117& 118:

இது தான் தன் திட்டத்தை செயல்படுத்த வேண்டிய நேரம் என்று அவன் எண்ணினான். அவன் மெத்தையின் கீழ் மறைத்து வைத்திருந்த கைக்குட்டையை அமைதியாக எடுத்துக் கொண்டு, “அய்யோ, நீ ரொம்ப வியர்த்திருக்கிறாய்,” என்று சொன்னான். அதைச் சொல்லிக்கொண்டே, அவள் நெற்றி, கன்னங்கள், தாடை ஆகியவற்றை மெதுவாகத் துடைத்தான். பின்னர் அந்த கைக்குட்டையை அவளின் மூக்கு மற்றும் வாயின் அருகே வைத்தான்.

அவளின் கண்கள் சுழலத் தொடங்கின. அவள் முகபாவங்கள் சீரற்றதாகவும் கட்டுப்பாடின்றியும் மாறின. தூக்கமும் விழிப்பும் நடுவே தொங்கிய நிலையில் இருப்பதுபோல் அவள் கண்கள் அலைந்தன. சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, அவள் தன்னைத் தடுக்க முயன்று போராடத் தொடங்கினாள். ஆனால் அதற்குள் அதன் தாக்கம் பெரும்பாலும் ஏற்பட்டிருந்ததால், அவளின் அசைவுகள் பலவீனமாகவும் குழப்பமாகவும் இருந்தன. சிவாவின் கைக்குட்டை அவளது மூச்சை இறுக்க, மந்தாகினியின் உடல் அதிர்ச்சியில் துடித்தது. அவளது கைகள் சிவாவின் முரட்டுத்தனமானத் தோள்களைத் தள்ள முயன்றன, அவளது கால்கள் மெத்தையில் வன்மையாக உதைத்துத் திமிறின. கைக்குட்டையில் இருந்த அந்த ரசாயன மணமும், சுவாசத் தடையுமாய் மந்தாகினியின் நரம்பு மண்டலத்தை மெல்ல முடக்கத் தொடங்கின. அவளது திமிறல்களின் வேகம் குறையத் தொடங்கியது. அவளது கைகள் சிவாவின் முதுகில் இருந்து மெல்லச் சரிந்து மெத்தையில் விழுந்தன. உணர்வுகள் முடங்கும் அந்த நொடியில், அவளது அந்தரங்கத்தில் நிகழும் சிவாவின் ஆக்கிரமிப்பு இன்னும் தீவிரமானது. சிவா தனது இடுப்பை ஒரு இயந்திரத்தின் வேகத்தோடுச் செலுத்தத் தொடங்கினான். ஏற்கனவே ரத்தமும், வியர்வையும், எட்டு முறை வெளியேறியத் திரவங்களும் சொட்டச் சொட்ட நனைந்திருந்த அந்தப் பாதையில் சிவாவின் ஆண்மை மீண்டும் ஒருமுறை மின்னல் வேகத்தில் ஊடுருவியது. அந்த 'சலக்-சலக்' என்ற ஈரமான ஒலி மந்தாகினியின் முடங்கிப் போன உணர்வுகளுக்கு இடையே ஒரு தூரத்து இடியாக ஒலித்தது.

சிவா அவளது களைப்பையும், உணர்விழப்பையும் ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்கவில்லை. அவன் அவளது கால்களைத் தூக்கித் தனது தோள்களில் மீண்டும் ஒருமுறை வன்மையாக அழுத்திக் கொண்டான். மந்தாகினி இப்போது ஒரு ஜடத்தைப் போலச் சிவாவின் கீழ்க் கிடந்தாள், ஆனால் அவளது உடல் சிவாவின் ஒவ்வொரு பாய்ச்சலுக்கும் அனிச்சைச் செயலாகத் துடித்தது. அவளது அந்தரங்கத் தசைகள் இப்போது எவ்விதத் தடையுமின்றிச் சிவாவின் விறைத்த ஆண்மையை அவளது கருவறையின் இறுதிச் சுவர் வரை ஆழமாகத் தழுவிக் கொண்டன. தற்காப்பு நீங்கிய அந்த நிலையில், சிவாவின் ஒவ்வொரு ஆழமானப் பிரவேசமும் அவளது கருவறையின் வாசலை வன்மையாகத் தாக்கி, அவளை ஒரு புதிய மயக்க நிலைக்குத் தள்ளியது. நிலவொளி அந்த ரத்தம் தோய்ந்த ஆக்கிரமிப்பை மின்னச் செய்தது.